MAVJUD BO‘LMAGAN TIBBIYOT

farkhodmd

TESSERAKT

Deraza ortida tunday qorong‘ulik. Monitor — xonadagi yagona yorug‘lik manbai, uning lipillashidan ko‘zlarim yoshlana boshladi. Men klaviatura taqillashidan boshqa tovush eshitilmaydigan sukunatda o‘tiribman. Yana kod yozyapman, murakkab klinik keysni tahlil qilyapman yoki talabalar uchun navbatdagi videoni montaj qilyapman. Charchoq yelkalarimga odatiy, og‘ir yuk bo‘lib tushgan.

Hozir internetda bir trend virus kabi tarqalmoqda: odamlar "Men 10 yil oldin va hozir" kollajlarini joylashmoqda. Tasma muvaffaqiyatli o‘zgarishlarga to‘la. Men telefonimdagi galereyani varaqlayman va o‘z suratimga ko‘zim tushadi. Lekin 2016-yil emas, balki 2011-yilgi surat.

Men bu yigitning yuziga tikilaman. U endigina 18 yoki 19 yoshda. U tibbiyot universiteti ostonasida turibdi. Egnida benuqson oppoq, kraxmallanganidan qarsillab turgan xalat. Bu xalat hali shifoxona xlori, arzon qahva, tungi navbatchiliklarning ter hidi va bo‘lim mudiri oldidagi yopishqoq qo‘rquv hidi bilan emas, balki yangi darsliklarning bosmaxona bo‘yog‘i va kir yuvish kukuni hidi bilan to‘yingan.

Suratdagi yigit xuddi yaxshiroq hayotga baxtli chipta yutib olgandek jilmayib turibdi. Uning ko‘zlarida — mutlaq ishonch. U do‘stlariga, qo‘shnilariga, qolaversa butun dunyoga endi u — bo‘lajak shifokor ekanligini aytishga oshiqmoqda. Unga shunday tuyuladiki, qarshisida hurmat, maqom va buyuk kashfiyotlar kutayotgan oltin darvozalar ochilmoqda.

Shu on, o‘tmishning ushbu raqamli sharpasiga qarab, men o‘zimni jismonan "Interstellar" filmidagi Kuperdek his qilyapman.

Men Tesseraktdaman — vaqt javoni ortidagi o‘sha beshinchi o‘lchovdaman. Men o‘zimning o‘tmishimni olamlar orasidagi tirqishdan ko‘rib turibman. Uning jarlik yoqasiga tomon bosayotgan har bir qadamini ko‘ryapman. Va men bu ko‘rinmas kitoblarni mushtlarim bilan urishni, ularni yerga uloqtirishni, o‘pkam olov bo‘lib yonguncha bor ovozim bilan baqirishni xohlayman:

"TO‘XTA! U YERGA BORMA!"

Men uning yelkasidan tutib, ortga burib yuborgim kelyapti. Men unga to‘laydigan narxi oladigan narsasiga nisbatan nomutanosib darajada katta bo‘lishini aytmoqchiman.

Lekin u meni eshitmaydi. U yoqasini to‘g‘rilab, anatomiya atlasi solingan sumkani oladi va oldinga qadam tashlaydi. Vaqt sirtmog‘i yopildi.

BUYUK SAROB

Nega u bu tuzoqqa bunchalik ishonch bilan qadam qo‘ymoqda? Chunki 2011-yilda biz hammamiz jamoaviy gallyutsinatsiya ichida yashardik.

Bizning tarbiyachimiz televizor edi. Biz "Doktor Xaus", "Klinika", "Grey's anatomiyasi"ni ko‘rardik. Ekran bizga chiroyli, yaltiroq ertakni ustalik bilan sotdi. Bizga tibbiyot — bu bitta katta pushti flakonga joylangan komediya, melodrama, drama va triller elementlariga ega qiziqarli intellektual detektivdek tuyulardi.

Bu ertakda sen — krossovkadagi dahosan. Sen — iste’doding uchun hamma narsa kechiriladigan isyonkorsan. Sen palataga kirib borasan, bemorga o‘tkir nigoh tashlaysan, kinoyali, ammo genial darajada aniq tashxis qo‘yasan, hayajonli musiqa ostida hayotni saqlab qolasan va dunyodan chuqur ustunlik hissi bilan, bir oyog‘ingda oqsoqlanib quyosh botishiga qarab ketasan. Sen endi Doktor Xaussan...

Men 2011-yildagi o‘zimga qarayman va bu manzaraga qanchalik muqaddaslarcha ishonganimni ko‘raman. Men oq xalat — bu superqahramon mantiyasi deb o‘ylayman. U avtomatik ravishda jamiyatda +100 hurmat, +50 maqom beradi va yovuzlikdan mutlaq himoya qiladi deb o‘ylardim. Men uni kiyishim bilan dunyo menga ta’zim qilishiga amin edim.

Xudoyim, men qanchalar adashgan ekanman.

Hech kim meni Gregori Xaus — u daho bo‘lgani uchun emas, balki uning turmush tarzi imkonsiz bo‘lgani uchun to‘qima ekanligidan ogohlantirmadi. Xausni hech qachon hech kim o‘qimaydigan tibbiy statistika uchun minglab bet ma’nosiz hisobotlarni to‘ldirishga majbur qilishmagan. Xausni hech qachon shunchaki yegulik sotib olish uchun qo‘shimcha yarim stavka so‘rab, shifoxona ma’muriyati oldida o‘zini kamsitishga majbur qilishmagan. Xaus hech qachon tungi soat uchda oshxonada o‘tirib, keyingi oy ijara haqini nima bilan to‘lash haqida dahshat ichida o‘ylamagan.

Va ssenariychilar sukut saqlagan eng muhim narsa: Doktor Xaus hech qachon mavjud bo‘lmagan.

Uni hech qachon qabul bo‘limida bemorning mast qarindoshlari musht bilan kutib olishmagan. Uning dunyosida shifokor daxlsiz shaxs, deyarli iloh edi. Men 2011-yilda qadam qo‘ygan dunyoda esa shifokor butunlay boshqa kimsa bo‘lib chiqdi.

Men suratga qarayman. U hali ham jilmayib turibdi. U intilayotgan o‘sha "ilm ma’badi" aslida na quroli, na zirhi bo‘lgan jang maydoni bo‘lib chiqishini u hali bilmaydi.

MILLER SAYYORASI: STETOSKOP BILAN URUSHGA

Agar gravitatsion to‘lqinlar 2011-yildagi o‘sha yigitga ovozli xabar yuborishimga imkon berganida edi, men unga jag‘larimni qisib, belimni muzlatib yuboradigan haqiqatni aytgan bo‘lardim:

"Sen ilm ma’badiga ketyapman deb o‘ylayapsanmi? Yo‘q, yigit. Sen urushga ketyapsan".

Lekin bu g‘alati, pastkash urush. Bu yerda Jeneva konvensiyasi qoidalari yo‘q. Senga forma — oq xalat berishdi, lekin zirh berishni "unutishdi". Senga seni hayot ofitseri deyishdi, lekin aslida sen — harakatlanuvchi nishonsan.

Otmaydigan qurol

Sening orzularingda bemor senga ehtirom bilan qaraydi. MDH (SNG) realligida shifokor — ko‘pincha elita emas, balki huquqsiz "xizmat ko‘rsatuvchi". Xizmat ko‘rsatish sohasi. Xuddi ofitsiant yoki kuryer kabi, faqat bu yerdagi stavkalar — hayot va mamot.

Men bu pushti ko‘zoynaklar qanday sinishini eslayman. Seni birinchi marta so‘kishganida. Qabul bo‘limidagi mast kompaniya seni birinchi marta ko‘kragingdan itarganida. O‘z xavfsizliging bir tiyinga qimmat ekanligini birinchi marta tushunganingda.

Va bu lahzada eng qo‘rqinchlisi nima ekanligini bilasanmi? O‘zining butunlay qurolsiz ekanligingni anglash. Bo‘yningga qara. U yerda stetoskop osilgan. Bu donolik ramzi, diagnostika vositasi, shundaymi? Yo‘q. Haqiqiy jangda bu shunchaki rezina va metall parchasi. Sen tankka qarshi rezina trubka bilan chiqyapsan. Sen diploming seni sehrli qalqon kabi himoya qilishiga chin dildan ishonib, yalang‘och qo‘l bilan jangga kiryapsan. Sen o‘ylaysan: "Ular bunga jur’at qilolmaydi, axir men Shifokorman!"

Jur’at qilishadi. Bo‘lganda ham qandoq. Shifokorlarni do‘pposlashadi. Ba’zan ish joyining o‘zida o‘ldirishadi. Shunchaki ular kinoda ko‘rgan mo‘jizani sen ko‘rsata olmaganing uchun. Yoki kimga sening charchagan nigohing yoqmagani uchun. Yoki shunchaki kimdir hayotdan alamini olishi kerak bo‘lganida sen yoningda bo‘lib qolganing uchun.

Va senga zarba kelib tushganida, sen sadoqat bilan xizmat qilishga qaror qilgan tizim seni himoya qilishga turmaydi. U teskari o‘girilib, qog‘ozlar ortiga yashirinadi va sekingina deydi: "O‘zing aybdorsan. Til topisha olmading. Provokatsiya qilding".

AKADEMIK BOTQOQ VA QOCHOQLAR

Ammo urush faqat shifoxona yo‘laklarida ketmaydi. U ertaroq boshlanadi — sening boshpanang bo‘lishi kerak bo‘lgan ma’ruza zallarida.

Filmdagi Miller sayyorasini eslaysanmi? Ulkan to‘lqinlar barcha tirik mavjudotni yuvib ketadigan, u yerda o‘tkazilgan har bir soat normal hayotning yetti yiliga teng bo‘lgan okean. Mening tibbiyot universitetim shunday sayyoraga aylandi.

2011-yildagi o‘sha yigit Alma-mater gumbazlari ostiga hayajon bilan kiradi. Unga hozir og‘ir eshiklar ochiladigandek va u yerdan ular — fikr titanlari, unga muqaddas bilimlarni beradigan oq sochli donishmandlar chiqadigandek tuyuladi. U Ustozlarni kutmoqda.

Lekin titanlar o‘rniga u Qochoqlarni uchratadi.

Men ortga qarayman va baland ovozda aytish qabul qilinmagan achchiq haqiqatni ko‘raman: bizga davolashni o‘rgatganlarning ko‘plari allaqachon bemorlardan qochib ketishgan. Ular haqiqiy urushdan bunkerga yashiringan dezertirlar kabi kafedralardan o‘zlariga "issiq joy" topib olishgan.

Ular — og‘riqni qoldirishni allaqachon unutgan og‘riq nazariyotchilari. Ular quruq, xavfsiz qirg‘oqda turib, o‘z oyoqlarini ho‘llashdan vahima ichida qo‘rqib, bizga suzishni o‘rgatishadi. Ularning xalatlari har doim benuqson toza va kraxmallangan. Bilasanmi nega? Chunki ularga yigirma yildan beri o‘layotgan bemorning qoni, yiringi, siydigi yoki qusug‘i tegmagan.

Ularning asosiy siri — bu qo‘rquv. Ular mas’uliyatdan qo‘rqishadi. Haqiqiy tibbiyotda xato erkinlik yoki vijdon bilan o‘lchanadi. U yerda, OTM devorlari ortida prokuror sening dotsent unvoningga qarab o‘tirmaydi. Lekin bu yerda, bu "akademik jannat"da mas’uliyat yo‘q. Bu yerda 80-yillardagi darsliklardan ma’ruza o‘qish mumkin. Bu yerda talabani kamsitish, uning o‘ziga bo‘lgan bahosini sindirish, "zachyot" uchun pul undirish mumkin — va senga buning uchun hech narsa bo‘lmaydi.

Bu yerda feodal huquq hukmron. Bizga biz hech kim ekanligimizni singdirishdi. Rektorat va dekanat bizga bo‘lajak hamkasblar sifatida emas, balki o‘lpon to‘lashga majbur bo‘lgan qullar sifatida qarashdi.

Aynan shu yerda navigatsiyadagi asosiy xatolik yuz beradi. Koordinatalar tizimidagi nosozlik. Ular bizni hokimiyatning teskari piramidasiga ishonishga majbur qilishdi. Ular bizga singdirishdi: "Siz bizga tobesiz. Siz bizga xizmat qilishingiz kerak".

Lekin bu yolg‘on. Ta’lim tizimining eng buyuk yolg‘oni. Agar men vaqt osha o‘sha auditoriyaga qarab baqira olganimda edi, ovozimni yo‘qotguncha qichqirgan bo‘lardim: "Ularga qarang! Ular qirol emas! OTM — bu talabalarsiz shunchaki bo‘m-bo‘sh beton qutilar. Biz — bu tizimning qonimiz. Biz — buyurtmachilarmiz. Ular esa faqat biz bu yerga o‘qishga kelganimiz uchungina mavjud. Biz ularning egosiga xizmatkorlik qilishimiz emas, ular bizga bilim berib, xizmat qilishlari kerak".

Lekin 2011-yilda men jim edim. Byurokratiya, o‘zboshimchalik va yo‘qotilgan vaqt nomli sunami to‘lqinlari mening yoshligimning eng yaxshi yillarini yuvib ketayotgan paytda men itoatkorlik bilan eskirgan ma’ruzalarni yozib o‘tirardim...

"OCHIQ KOINOT"DAGI 5 YIL

Lekin eng qo‘rqinchli lahza OTMda emas. U bitiruv oqshomidan keyin keladi.

2011-yildagi o‘sha yigit diplom olishni — marra lentasi deb o‘ylaydi. Uning ortida — shampan vinosi, sharaflar va karyera boshlanishi bor deb o‘ylaydi. U diplom — bu shunchaki ochiq koinotga chiqish lyukining ochilish ovozi ekanligini bilmaydi. Bu erkin qulashning boshlanishi.

Mening yo‘lim chizg‘ich bilan chizilgan to‘g‘ri chiziq bo‘lmadi: "OTM — Internatura — Shifokor". Mening bitiruvim va mening orzuim o‘rtasida 5 uzoq yillik jarlik paydo bo‘ldi.

Noaniqlik ichidagi besh yil. Har tong uyg‘onib, shiftga qarab: "Shunga arzirmi? To‘g‘ri ketyapmanmi? Yoki men shunchaki sharpalar ortidan quvib, oxirgi kislorodimni yoqyapmanmi?" deb so‘raydigan "limb"dagi besh yil.

Qutqaruv chambaragi

Men qiyin yo‘lni tanladim. Men USMLE topshirishga qaror qildim. Bu hatto eng kuchlilarni ham sindiradigan marafon. Sobiq kursdoshlarim allaqachon ishlab, uylanib, mashina sotib olayotgan paytda men sutkalab o‘qirdim. Men o‘zimni ortda qolgan, vaqt ichida tiqilib qolgan deb his qilardim.

Lekin tizim mening hujjatlarimni "hazm qilgunicha", men natijalarni kutib, imkoniyat izlagunimcha, yashashim kerak edi. Va eng muhimi, sukunatdan aqldan ozmasligim kerak edi.

O‘shanda men hamma narsani o‘zgartirgan qadamni tashladim. Men o‘z kurslarimni ochdim. Men talabalarga USMLE o‘qitishni boshladim.

Boshida bu shunchaki non topish yo‘li edi. Lekin juda tez orada bu mening qutqaruv arqonimga, vaznsizlikdagi yagona tayanch nuqtamga aylandi. Men bu ishni butun qalbim bilan sevib qoldim.

Men doska oldidagi o‘sha oqshomlarni eslayman. Men talabalarning ko‘zlarini ko‘rardim — avvaliga axborot hajmidan qo‘rquv, keyin esa o‘sha tushunish uchquni bilan yonayotgan ko‘zlar. Men ularga tibbiyotni OTMda bizga tiqishtirishgan quruq, tarqoq faktlar to‘plami sifatida emas, balki go‘zal, mantiqiy, deyarli musiqiy tizim sifatida ko‘rishni o‘rgatdim.

O‘sha lahzalarda men o‘zimni tirik his qilardim. Men bu yerda va hozir foyda keltirayotganimni his qilardim. Bu mening "narkotigim" edi. Hatto hozir, yillar o‘tib, rezident bo‘lganimda ham, ba’zan tushimda talabalarim oldida turib, buyraklar patofiziologiyasi yoki kardiologiyani tushuntirayotganimni ko‘raman. Uyg‘onganimda esa, bu botqoqqa botgan tizimdan o‘zlarining qutqaruv chambaragini menda ko‘rgan o‘sha talabalarimning yuzlarini yengil sog‘inch bilan eslayman... Umid qilamanki, bir kun kelib men bunga qaytaman. Chunki bilimga xizmat qilish — bu ham tabiblikning bir shakli.

MAJBURIY MEDIYLIK

Lekin mening darbadarligimning boshqa tomoni ham bor edi. Oyning qorong‘u tomoni. Kurslarim yashab qolishi uchun, shifokor diplomi daromad kafolati bo‘lmay qolgan bu dunyoda o‘zim yashab qolishim uchun, men hech qachon xohlamagan joyga borishimga to‘g‘ri keldi. Ijtimoiy tarmoqlarga.

2011-yilda shifokor aqlli va halol bo‘lishining o‘zi yetarli edi. 2026-yilda agar sen YouTube yoki Instagramda bo‘lmasang — sen mavjud emassan. Sen ko‘rinmas odamsan.

Men majburan bloger bo‘ldim. Men hayotimni ko‘z-ko‘z qilishni xohlamasdim. Ko‘nglim xira bo‘lib turganda "kontent qilishni" xohlamasdim. Odamlar qisqa videoni ko‘rib o‘ylashadi: "O, zo‘r-ku, blogerlik — bu oson!". Ular sening hayoting soatlarini yeb bitiradigan "qora tuynuk"ni ko‘rishmaydi. Ssenariylar, yorug‘lik, dubllar, ko‘zlar charchoqdan yopilib ketadigan tunlardagi montaj. Sen — o‘zing rejissyor, marketolog va psixologsan.

Lekin men o‘zimga so‘z berdim: agar men shu yerda ekanman, halol bo‘laman. Men "muvaffaqiyatli muvaffaqiyat" va yaltiroq tibbiyotning chiroyli rasmlarini sotmadim. Men bu platformadan haqiqatni aytish uchun foydalandim. Men bizning tizimda talaba bo‘lish qanchalik og‘riqli va qiyin ekanligini aytib berdim. Men o‘z darbadarlik tajribam bilan bo‘lishdim. Men tungi soat 3 da yotoqxonada meni tomosha qilayotgan talaba shuni his qilishini xohladim: "Bu yigit tushunadi. Men yolg‘iz emasman. Qo‘rqish va charchash — bu normal holat".

TUTASHUV (QO‘NISH)

Besh yil. Quyosh atrofida besh marta aylanish. Bu muvaffaqiyatsizlik tarixi bo‘lishi mumkin edi. Lekin bu tayyorgarlik tarixiga aylandi.

Imkoniyat ochilganda — rezidenturaga topshirish vaqti kelganda — men tayyor edim. Omad — bu tayyorgarlik va imkoniyat uchrashgan joy. Agar men shu 5 yilni shunchaki divanda yotib, o‘zimga achinib o‘tkazganimda, men o‘z lahzamni o‘tkazib yuborgan bo‘lardim. Lekin men o‘qidim, dars berdim, miyamni tonusda ushlab turdim.

Va tutashuv yuz berdi. Men o‘tdim. Lekin bu besh yillik kutish va kurash chandiqlari men bilan abadiy qoldi.

KVANT MA’LUMOTLAR

Filmda Kuper Tesseraktdaligida umidsizlik ichida qiziga eski soatning soniya millari orqali ma’lumotlarni uzatishga urinadi. Morze alifbosi. Nuqta va tirelar. Vaqt va gravitatsiyani yorib o‘tishning yagona yo‘li.

Men 2011-yildagi o‘sha yigitga soatni uzata olmayman. Men uni xatolardan qutqara olmayman. U ularning barchasini sodir etadi. Lekin men bu ma’lumotlarni shu yerda, ushbu matnda qoldirishim mumkin. Siz uchun. Hozir yo‘l boshida turganlar yoki chiqish yo‘li yo‘q deb o‘ylab, o‘rtada qolib ketganlar uchun.

Agar men 15 yillik og‘riq, umidsizlik, kurash va izlanish tajribamni qisqa binar kodga joylay olganimda, u quyidagicha bo‘lar edi. Buni o‘qing. Buni eslab qoling.

Hech kim sizga yaxshiroq bo‘lishni taqiqlay olmaydi

Sizning OTMingiz korrupsiyalashgan botqoq bo‘lishi mumkin. O‘qituvchilaringiz o‘ttiz yillik qog‘ozlardan ma’ruza o‘qiydigan "qochoqlar" bo‘lishi mumkin. Tizim butunlay chirigan bo‘lishi mumkin.

Lekin hech kim — eshityapsizmi? — HECH KIM sizga kitob ochishni jismonan taqiqlay olmaydi. Hech kim internetingizni tortib ololmaydi. Hech kim sizga Robbins Pathology yuklab olishni yoki YouTubeda dunyo daholarining ma’ruzalarini ko‘rishni taqiqlay olmaydi.

Sizning bilimlaringiz — bu inflyatsiyaga uchramaydigan va tintuv yoki ishdan bo‘shatish paytida musodara qilib bo‘lmaydigan dunyodagi yagona valyutadir. Ingliz tilini ona tilingizdek o‘rganing. Xalqaro gaidlaynlarni (qo‘llanmalarni) o‘qing. Hatto vatanparvar bo‘lsangiz va ketish niyatingiz bo‘lmasa ham, xalqaro imtihonlarga tayyorlaning — bu sizga, afsuski, bizning darsliklarda yo‘q bo‘lgan klinik fikrlash strukturasini beradi. Ta’lim — bu sizning shaxsiy suverenitet hududingiz. Boshqalar chekish xonasida dekan qanchalik yomonligidan nolib turgan paytda, siz indamay o‘z kemangizni quring.

10 yil oldinga reja tuzing

Bir semestr bilan yashashni bas qiling. Sessiyadan sessiyagacha yashashni to‘xtating. Tibbiyot — bu sprint emas, bu ultramarafon. Hoziroq ko‘zguga qarab o‘zingizdan so‘rang: "Men 2036-yilda qayerda bo‘lishni xohlayman?".

Siz bemorlar kelgani uchun ulardan nafratlanadigan, poliklinikadagi charchagan shifokor bo‘lishni xohlaysizmi? Siz farm-vakillarning sadaqasi hisobiga yashashni xohlaysizmi? Agar sizning o‘z rejangiz bo‘lmasa, Tizim sizni bajonidil o‘z rejasiga kiritib qo‘yadi. Va ishoning, arzon, almashtirsa bo‘ladigan "vintcha" roli sizga yoqmaydi.

Siz bu yo‘l qayerga olib borishini tushunishingiz kerak. Agar u boshi berk ko‘chaga olib borayotganini ko‘rsangiz — bugundanoq boshqa tomonga tunnel qazishni boshlang. Ertaga emas. Bugun.

Vaqtni shovqinga sarflamang

Bu eng qiyini. Yoshlikda vaqt cheksizdek tuyuladi. Guruhdoshlaringiz sayr qilishadi, ichishadi, tunlarni o‘yinlar va bo‘sh ishqiy munosabatlarga sarflashadi va o‘zlarini: "Biz yoshmiz, yashab qolish kerak, keyin ulguramiz" degan mantra bilan ovutishadi.

Ular yolg‘on gapirishyapti. O‘zlariga ham, sizga ham. Miller sayyorasini eslang. Hozir bema’nilikka o‘ldirilgan har bir soat, keyinchalik, qashshoqlikdan chiqishga urinayotganingizda yetti yillik og‘ir, quldek mehnatga tushadi. Sizga yolg‘izdek tuyuladi. Siz kutubxonada o‘tirganingizda hayot o‘tib ketayotgandek tuyuladi. Lekin unday emas. Siz vaqt yo‘qotmayapsiz — siz uni investitsiya qilyapsiz.

EPILOG. SURAT TESTI

Men qo‘llarimni klaviaturadan olaman. Matn yozib bo‘lindi. Monitor o‘chadi va qora ekran ko‘zgusida men o‘z aksimni ko‘raman — ulg‘aygan, ko‘zlarida ajinlari bor, charchagan, ammo xotirjam.

Men yana telefonni olaman va o‘sha 2011-yilgi suratni ochaman. Men uni nimalar kutayotganini hali bilmaydigan, oq xalatdagi o‘sha sodda, jilmayib turgan yigitga qarayman.

Va men sizga oxirgi testni taklif qilmoqchiman. Hayotingizdagi eng muhim testni.

Tasavvur qiling, o‘tmishdagi o‘sha yigit — ko‘zlari yonib turgan abituriyent (bir vaqtlar siz shunday edingiz) — hozir xonangiz eshigini ochib kirib keldi. U kiradi, qarshingizga o‘tiradi va ko‘zlaringizga qaraydi. U hammasini ko‘rib turibdi. U sizning charchog‘ingizni ko‘ryapti. U sizning kinoyangizni (tsinizm) ko‘ryapti. U g‘alabalaringizni va vijdon bilan kelishuvlaringizni ko‘ryapti. U kimga aylanganini ko‘rib turibdi.

U nima deydi?

U sizga og‘riq va umidsizlik bilan qaraydimi? U siz uning orzusiga xiyonat qilganingizni, taslim bo‘lganingizni, o‘qishni tashlaganingizni va chirigan tizimda shunchaki "funksiya"ga aylanganingizni tushunib, ko‘zlarini yerga qadaydimi?

Yoki...

Yoki u jilmayib, sizga hurmat bilan bosh irg‘aydi va deydi: "Ha. Bizni rosa toliqtirishdi. Og‘riqli bo‘ldi. Yiqildik. Lekin sinmadik. Biz bo‘shliqqa aylanmadik. Men kimga aylanganimizdan faxrlanaman".

Butun hayotingiz, barcha uyqusiz tunlaringiz va qurbonliklaringiz faqat bir holatda ma’noga ega bo‘ladi — agar siz suratdagi o‘sha yigitning nigohiga dosh bera olsangiz.

Shunday yashangki, u siz bilan faxrlansin. O‘qing. Kurashing. Va hech qachon taslim bo‘lmang.

Biz yulduzlarga qarab, Koinotdagi o‘rnimiz haqida o‘ylashga odatlanganmiz. Aslida esa oyog‘imiz ostidagi loyga qarab, unga cho‘kib ketmaslik va inson bo‘lib qolish haqida o‘ylab yashayapmiz.

O‘zingizni asrang.

Ushbu maqolani o‘z ijtimoiy tarmoqlaringiz va akkauntlaringizda maksimal darajada tarqatishingizdan (repost qilishingizdan) minnatdor bo‘laman. Biz MDH hududida shifokorlar hayoti haqidagi haqiqatni gapira olishimiz mumkin va gapirishimiz kerak. Sizning repostingiz — mening mehnatim uchun eng yaxshi minnatdorchilikdir. Rahmat.

Farhod

Telegram: https://t.me/farkhodmd

Instagram: https://www.instagram.com/farkhodmd