Untaken Paths (9)

Untaken Paths (9)

Zizo!
+1000w.
چپتر پیش رو می‌تونید از این‌جا بخونید.

لویی داره زیرلب آهنگ‌هایی که در جشن ازدواج‌شون پخش می‌شد رو زمزمه می‌کنه. خستگی ساعت‌ها جنب و جوش جشن در گام‌هاش جلوی شادی لب‌هاش رو نمی‌گیره.


پس‌از چندگام، یکی از پاهای خسته‌ش پیچ می‌خوره، اما بی‌توجه فقط به راه رفتن ادامه می‌ده. زین دست در جیب، پشت سرشه.


لویی: خوشگل شدم نه؟؟؟


می‌گه و گوشی‌ش رو روشن می‌کنه. نوتیفیکیشن‌های بی‌شمار از اپلیکیشن فایرفلای، به گوشی‌ش روانه می‌شن.


لویی: زین! بچه‌های استخرن. همیننن‌جوری دارن پیام می‌دن!


راست می‌گفت، پیام‌هاشون تموم نداشت. لویی کتش رو بالا می‌زنه و روی مبل می‌شینه. مبل خونهٔ خودش. هاه. این خوشاینده. لویی برای پیام‌ها ذوق می‌کنه. زین به دیوار تکیه زده و نگاهش می‌کنه.


لویی: داییمم یک‌عالمه پیام داده. زین بیا! ببین کلی عکس فرستاده.


زین سرش رو کج کرده و از گوشهٔ چشم، اون رو تماشا می‌کنه. نگاهش تیره و گرفته‌ست و یک‌کلمه هم چیزی نگفته.


لویی: قربونش برم چجوری گرفته این عکسا رو.


برای تلاش داییش ضعف می‌کنه، باصدای بلند. سرش رو بالا می‌آره تا زین رو چک کنه. اون خنثی بهش خیره شده، چهره‌ش غیر قابل خوندنه.


لویی: اخماتو باز کن آقای داماد!


با شوق بی‌نهایتی می‌گه، چهره‌ش مثل یک غنچهٔ سرخ رز از هم باز می‌شه و می‌درخشه.


زین: ادای فاحشه‌ها رو درنیار واسه من.


زین تیز و بُرنده می‌گه، لحنش تاریکه و اخم‌هاش یک گرهٔ کورن. تکیه‌ش رو از دیوار می‌گیره و از درب بیرون می‌ره، اهمیتی به غنچهٔ نوشکفته‌ای که همین‌الان، در همین‌لحظه، پژمردش، نمی‌ده.


لویی با ناباوری به مسیر رفتن زین خیره می‌شه، لب‌هاش از هم باز مونده‌ن و چشم‌هاش گشادشده‌ن. ابروهاش با موج کوتاهی از خشم می‌رقصن. زین بی‌هیچ‌دلیلی بهش گفته بود فاحشه. "زین".


چشم‌هاش از دلخوری سوسو می‌زنه. به‌هرحال، بلند می‌شه، می‌ره کنار پنجره و از لای پرده، داخل حیاط رو نگاه می‌کنه. چراغ‌های توی خیابون دارن خاموش می‌شن.


صدای اپراتور تلفنش بلند می‌شه که اعلام می‌کنه شماره‌ای که باهاش تماس گرفته، در دسترس نیست. پرده رو رها می‌کنه.


.


.


.


صبح شده، لویی لباس‌های جدید و روشنش رو پوشیده. همون‌هایی که طی خرید ازدواج، برشون داشته بود. به حیاط می‌ره و تریشا رو می‌بینه.


لویی: صبح‌بخیر،،، مامان.


اون با تردید، اما همچنان مؤدب، سلام می‌کنه. تریشا بدون این که آب دادن به گل‌ها رو بیخیال بشه، برمی‌گرده و نگاه کوتاهی به لویی می‌اندازه. انگار که داره به یک سوسک دستشویی نگاه می‌کنه.


تریشا: فعلا "خانم" صدام کن، تا ببینیم چی می‌شه.


اون جویده‌جویده می‌گه، اما قاطع. روش رو برمی‌گردونه سمت باغچه. لویی مکث می‌کنه و سرجاش منتظر می‌مونه.


تریشا: شال و کلاه کردی. کجا؟؟


همون‌طور که پشتش به لوییه، می‌پرسه. به خودش زحمت برقراری یک ارتباط چشمی یا حتی چیزی کمتر از اون رو هم نمی‌ده.


لویی: از زین خبر دارین؟


با نگرانی می‌پرسه، صداش کمی زیر شده. تریشا دوباره برمی‌گرده، این‌بار با دقت‌تر نگاهی به بالا تا پایین لویی می‌اندازه و "نه" صادقانه‌ای تحویلش می‌ده. لویی چندگام بهش نزدیک می‌شه.


لویی: چیزی شده،،؟


نزدیک بود دوباره بگه "مامان"، اما زود جلوی خودش رو گرفت. تریشا اونورتر می‌ره تا فاصله‌ش رو با لویی حفظ کنه. صورت لویی همین‌الانش هم آویزونه.


تریشا: من چمیدونم، از خودت بپرس. دیشب چی بهش گفتی که اومد پایین؟


چهرهٔ لویی واضحا باز می‌شه، زین دیشب خونه بوده. خدا رو شکر می‌کنه که دست کم بهش سخت نگذشته. اون خیلی نگرانش بود.


لویی: دیشب پایین خوابید؟؟


با خوشحالی می‌پرسه. عضلاتش ریلکس می‌شن. تریشا جوابش رو نمی‌ده. لویی حیاط رو طی می‌کنه و کلاور روی ویلچر رو می‌بینه. جلو می‌ره و شانس جدیدش رو امتحان می‌کنه.


لویی: صبح‌بخیر، مامان.


کلاور سرش رو بالا می‌آره، بشقاب میوه روی پاهاشه و برشی هم در دستش.


کلاور: دنبال زین می‌گردی؟


لویی با گشاده‌رویی جواب مثبت می‌ده. کلاور میوه‌ش رو می‌خوره.


کلاور: رفته سر کار. حالا پیداش می‌شه.


اطمینان‌دهنده می‌گه و پلک آرامش‌بخش طولانی‌ای می‌زنه. لویی با ذوق تشکر می‌کنه و تقریبا به‌سمت درب می‌دوه.


تریشا: شما لطف کن لباساتو عوض کن و بیا کمک.


لویی بین راه صدای تریشا رو می‌شنوه، نمی‌دونه چرا کمک لازم داره و بهش فکر هم نمی‌کنه، با صدای بلندی "الان برمی‌گردم" رو می‌گه و از درب بیرون می‌زنه.


...اون به محل کار زین اومده.


میون سر و صدای اتوبوس، مینی‌بوس، ون و ماشین‌های بی‌شمار گام برمی‌داره و جلو می‌ره. اون خیلی تو چشمه. یکی‌دو نفری براش سوت کشیده‌ای می‌زنن. کمی مضطربه. اما خوشحالی دیدن زین تو دلشه.


-دنبال کسی می‌گردین آقا؟


افسری از میون جمعیت رانندگان بهش نزدیک می‌شه و می‌پرسه. لویی می‌ایسته و می‌تونه حس کنه چندنفر همراه باهاش ایستادن، اما اون‌قدری به خودش اعتبار نمی‌ده که فکر کنه به‌خاطر اون بوده.


لویی: زین مالیک.


افسر دستش رو دراز می‌کنه و ون زین رو نشون می‌ده. لویی اشاره‌اش رو دنبال می‌کنه.


افسر: وسیله‌ش اون‌جاست.


لویی راهش رو کج می‌کنه و اون‌طرفی می‌ره. از جلوی هر ماشینی رد می‌شه، راننده‌ها عینک‌های آفتابی‌شون رو برمی‌دارن تا منظرهٔ شفاف‌تری از لویی داشته باشن.


تیپ لویی مثل آناناس روی پیتزا، کاملا دیده می‌شد. و تو این‌مورد، نه از نوع خوبش. اون به جلوی ون آشنایی می‌رسه، البته شک داره، چون تا الان هم کلی ون شبیه به اون رو دیده.


ون رو دور می‌زنه و با دیدن علامت روی درب شاگرد، مطمئن می‌شه. درب ون بازه، زین روی صندلی خوابش برده. پیرهن و شلوار دیشبی تنشه. صورت لویی با دیدنش روشن می‌شه.


لویی: زین؟


اتفاقی نمی‌افته. دوباره صداش می‌زنه و این‌بار زین تقریبا اط جا می‌پره. صدای لویی حتی بلند هم نبود. زین با دستپاچگی چپ و راستش رو نگاه می‌کنه و انگار تازه یادش می‌آد کجاست.


زین: این چه سر و وضعیه؟


نخستین‌چیزیه که می‌پرسه، عضلاتش منقبضن. از ون پایین می‌آد و روبه‌روی لویی می‌ایسته، به‌شکل ترسناکی خیلی‌بلندتر از حالت عادی به‌نظر می‌رسه.


زین: این چه سر و وضعیه اومدی این‌جا؟؟


از بین دندون‌های چفت‌شده‌ش می‌غره. تهدیدآمیز به لویی نزدیک می‌شه و لویی می‌دونه نباید بترسه، چون اون زینه، ولی نمی‌تونه کمکی به خودش بکنه.


لویی: می‌خوا—


زین: برای چی اومدی این‌جا؟؟؟


حرف لویی رو با غرشی تو صورتش خفه می‌کنه. لویی ناامید نمی‌شه.


لویی: می‌خوام حرف بزنم باهات.


جوری می‌گه انگار می‌دونه کار بدی کرده. اما درحقیقت، فقط می‌خواست زین رو ببینه، و خوشحال بود. کسی بهشون نزدیک می‌شه.


-این‌جایی؟ دل م ی‌دی قلوه می‌گیری!


با طلبکاری می‌گه، زین مدیریت می‌کنه که مشتش رو تو صورتش فرود نیاره و فقط به جملهٔ "همسرم هستن" اکتفا می‌کنه.


-زیزو!

چپتر دهم در "تلگرام" موجوده،

چپترهای بیشتر هم در "واتپد" پابلیش شده.


برای خوندن ترجمهٔ کتاب "Red, White and Royal Blue" کلیک کنید:

در تلگرام

در واتپد

Report Page