Untaken Paths (8)
Zizo!
چپتر پیش رو میتونید از اینجا بخونید.
میگه و نگاه کشندهش رو به لویی میده. تروی هم دست کمی از اون نداره. ایوا تو سر خودش میزنه. در اقیانوسی از احساسات سیاه، لویی احساس خفگی میکنه. سرش داره منفجر میشه.
لویی: من کی رو حرف شما حرف زدهم که این بار دومم باشه؟؟؟
بیشتر برای از بین بردن ناامیدی داخل چشمهای تروی و ایوا میگه. همچنین برای حفظ جونش. دست کم مطمئنه ضربهمغزی نشده، اون زیاد ضرب شصت جورجیا رو چشیده.
جورجیا: من خودم شنیدم!!!
با طلبکاری میگه و به لویی نزدیک میشه. لویی زود جواب میده، امیدواره که دست کم صداش یک دیوار صوتی ایجاد کنه و جورجیا رو عقب نگه داره چون خودش هیچ جونی برای این کار نداره.
لویی: چی شنیدی؟؟ گفتم اهل فرار نیستم، الانم میگم.
صداش میلرزه. ایوا دوباره میزنه تو سر خودش و این فقط باعث میشه لویی بیشتر برای خودش و جمجهش آرزوی یک انفجار نهایی بکنه.
لویی: بابا توروخدا شما حرفای من باور کنید. بخدا بهش گفتم دور منو خط بک—
حرفش با لگد پرزور وحشیانهای که جورجیا به استخون پاش میزنه نصفه رها میشه.
جورجیا: ببر صدای نحستو.
تروی محکم جورجیا رو هول میده و بهش تشر میزنه، اما لویی که چشمهاش از درد سیاهی رفتن، این صحنه رو نمیبینه. "پام شکست" با ضعف ناله میکنه.
جورجیا: به درک که شکست. بگو ببینم چه گهی داری بخوری؟
فریاد میکشه و لویی سر و صورت قرمز و دردمندش رو بالا میآره. نگاه داغونش رو به چهرهٔ برافروختهٔ جورجیا میده.
لویی: چرا داد میزنی؟ آرومم بگی میشنوم.
در اینلحظه، اون خیلی مظلومه. بهشکل خالصانهای. باقی مواقع تلاش میکرد پشت زبوندرازیهاش مخفیش کنه. اما الان واقعا درد داره، و نه فقط درد سرش یا جای لگد جورجیا.
با صدای زنگ در، سر همه به اونسمت برمیگرده. لویی هم میخواد، اما نمیتونه خیلی سرش رو تکون بده. پرههای بینی جورجیا از نفس عصبی و باصداش گشاد میشن.
جورجیا: شرط میبندم خود کثافتشه.
جلوتر از همه پاتند میکنه، لویی با زحمت هرچهتمامتر بلند میشه تا دنبالش بره اما درد مثل صاعقهای زمینش میزنه. اهمیتی نمیده، لنگلنگان خودش رو جلو میبره تا به جورجیا برسه.
لویی: آبجی، آبجی غلط کردم. آبجی توروخدا.
درد دوچندان رو به جون میخره و چندقدمی میدوه تا بتونه جلوی جورجیا قرار بگیره. میتونه صدای فغان استخونش رو بشنوه.
لویی: آبجی، التما-ست میک-نم کاری ب-هش ندا-شته باش.
درد نفسش رو بریده، مقطع و کمصدا صحبت میکنه. مکثی میکنه تا نفس بگیره و خیره به چشمهای جورجیا ادامه میده.
لویی: اصلا ه-رچقد میخو-ای منو ب-زن ولی ک-اری به اون ن-داشته با-ش.
نفسنفس میزنه، بهزور روی پاش ایستاده و چشمهاش رو باز نگه داشته. تروی روی مبل مینشینه و به لویی خیره میشه که درحال لرزیدنه.
تروی: یعنی تا این حد؟
لویی داره ایوا رو نگاه میکنه که زیرلب غرغر میکنه و متوجه فلیسیتی که میآد و پشت سرش میایسته، نمیشه. اما بهخاطر خون روی پوستش، تغییر جریان هوا رو بهراحتی حس میکنه.
جورجیا: این خونه در داره. بگو از در بیاد.
"خب اومد دیگه" لویی بیجون زمزمه میکنه و امیدواره جورجیا شنیده باشه، چون واقعا انرژیای براش باقی نمونده.
تروی: میخوای باهاش ازدواج کنی؟
امون نمیده که لویی جواب بده، بیمهابا ادامه میده.
تروی: خب بکن.
ایوا میره و کنار تروی مینشینه. جورجیا حرف تروی رو دست میگیره.
جورجیا: اما دیگه رو ما حساب نکن.
لبهای لویی از هم باز میمونن و از لای باریکهای که پلکهای سنگینش براش باقی گذاشتن، مبهوت به جورجیا خیره میشه.
تروی: منی که باباتم بهت میگم، این یارو شریک زندگیت نیست. ولی تحمل داستان و دراما هم ندارم. وظیفهٔ ما تهیهٔ یکسری چیزاست که اونم تهیه میکنیم—
جورجیا: اما همین که پاتو از این خونه گذاشتی بیرون، هر بلایی سرت بیاد دیگه مقصر خودتی.
خیلیزود جملهٔ تروی رو تکمیل میکنه. لویی به کندی نگاهش رو بین جورجیا و تروی میچرخونه. سرش گج میره. خون زیادی از دست نداده، ولی درد؛ درد زیادی داره. اما میدونه که زین ارزشش رو داره.
تروی: بهش بگو فردا با خونوادهش بیاد.
حالا، لویی دیگه فکر نمیکنه نیازی به باز نگه داشتن پلکهاش یا ایستادن روی پاهاش داشته باشه. پس با خیال راحت، روی زمین میافته و همهجا سیاه میشه. دیگه حل شد، دیگه زین قراره بیاد.
.
.
.
از زمان موافقت بااکراه خانوادهٔ لویی—که البته از قلمافتادنی نیست که خانوادهٔ زین هم همچین خوشحال نبودن—همهچیز خیلیزود اتفاق میافته.
انقدر زود که پای لویی، یا حتی ورم جای ضربهٔ روی سرش، هنوز چیزی حتی نزدیک به بهبودی رو هم تجربه نکرده بودن.
...الان، داخل مغازهٔ جواهرفروشیان و فروشنده میخواد دستبندی رو دور مچ لویی که روی میز درازشده، ببنده.
فروشنده: آفرین به این سلیقه، اجازه بد—
زین: شما زحمت نکشین.
زین حرف فروشنده رو قطع میکنه و با خشونتی نامحسوس، دستبند رو ازش میگیره و دور مچ لویی میبنده. اون نمیتونست ریسک لمسشدن لویی توسط کسی دیگه رو به جون بخره.
دنیا به فروشنده نگاه میکنه و عضلات صورت ایوا برای لبخند زدن بلاتکلیفان. محض رضای خدا، بچهش داشت با یک رانندهٔ اوبر ازدواج میکرد. بههرحال، اون لبخندی میزنه.
...الان، لویی جلوی آینهست و با لبخند دهنپارهکنی، خودش رو تو اون کت و شلوار تیره برانداز میکنه و صورتش برق میزنه. تهریش مرتبی داره و استخون گونهاش رو با هایلایتر برنزی برجستهتر کرده.
تصویر زین پشت سرش داخل آینه ظاهر میشه. هیکلش توی کت و شلوار خوشدوختش در چشم لویی کاملا بینقص بهنظر میرسه.
زین: بپوشون اون گردن خوشتراشتو.
با شیطنت میگه و لویی همونطور که ضعف میکنه، دستش رو به سمت دکمههایی که باز گذاشته میبره و همونطور که زین خواسته، ترتیبشون رو میده.
زین: گونهتم پاک کن.
با بستهشدن یقهٔ لویی، حالا اون بیشترینچیزی بود که بهچشم میاومد. پس نه، زین این رو نمیخواست. کسی نباید به لویی نگاه کنه. اونها که باهاش ازدواج نکردهن.
لویی جلوی آویزون شدن صورتش رو میگیره، امروز بزرگتر از این حرفهاست که با این چیزها خراب بشه. لبخندش رو حفظ میکنه.
لویی: ببخشید؟
زین: من دیوونهتم.
لویی حس میکنه که پاهاش خالی میکنن، به زین داخل آینه لبخندی میزنه و رفتنش رو تماشا میکنه. انگشتهاش رو تو هم پیچیده و به فکر فرو میره.
...الان، لویی درب "خونهش" رو باز کرده و بههمراه زین، وارد میشن. درواقع همون طبقهٔ بالایی خونهٔ خانوادهٔ زینه، اما بههرحال. الان دیگه این زندگی لوییه.
چپتر نهم در "تلگرام" موجوده،
چپترهای بیشتر هم در "واتپد" پابلیش شده.
برای خوندن ترجمهٔ کتاب "Red, White and Royal Blue" کلیک کنید: