Untaken Paths (7)

Untaken Paths (7)

Zizo!
+1000w.
چپتر پیش رو می‌تونید از این‌جا بخونید.

ایوا با چهره‌ای خنثی، نگاه بُرنده‌ش رو از لویی می‌گیره.


جورجیا: همه ازدواج می‌کنن که پیشرفت کنن، برن آمریکایی جایی، بعد برادر ما می‌خواد بره سیگتونا.


با تمسخر می‌گه و روی مبل می‌نشینه. سه به یک، لویی بی‌دفاع‌تر از همیشه‌ست. اون‌قدر بیچاره‌ست که می‌تونه خدا رو شکر کنه که دست کم فلیسیتی علیه‌ش نیست. اهمیت نمی‌ده که کنارش هم نیست.


لویی: مگه چیه؟


به جورجیا می‌توپه. به‌طرف تروی برمی‌گرده و به‌زور لبخندی می‌زنه تا نرمش کنه.


لویی: بابا، توهین نباشه ها، ولی، ولی خب، شما هم اول ازدواج‌تون یه کارگر ساده بودین دیگه. مگه نه؟ ولی خب الان کسب و کار خودتونو دارین و کلی پیشرفت کردین.


تلاش می‌کنه تحسین اغراق‌آمیزش توی صداش مشخص باشه. چهرهٔ تروی سفته.


تروی: وقتی گفتم نه، یعنی "نه".


لویی با ناراحتی سرش رو پایین می‌اندازه. همین؟ تموم شد؟


.


.


.


لویی با لبخندی که داره دهنش رو جر می‌ده، و لباس‌هایی شیک‌تر از لباس‌های دم دستی که برای استخر رفتن می‌پوشه، وارد حیاط می‌شه. نه، عملا یورتمه می‌ره. همچون اسبی که بهش—


جورجیا: اوی!


جورجیا درب خونه رو باز می‌کنه و خطرناک و با عجله وارد حیاط می‌شه.


جورجیا: وایسا بینم!


به‌اندازهٔ چندگام ترسناک به لویی‌ای که خشکش زده نزدیک می‌شه و نگاه همواره خشمگینش رو روش تنظیم می‌کنه. صورتش برق می‌زنه و معلومه همین چنددقیقهٔ پیش ریش‌های بورش رو مرتب کرده.


جورجیا: کجا؟؟؟


لویی سردرگم دستش رو تکون می‌ده و بی‌هدف به درب حیاط اشاره می‌کنه. جایی که بدجور دلش می‌خواست تا الان ازش گذشته بود.


لویی: می‌رم کلاس.


جورجیا با اخم، جوری که انگار پای معامله‌ست و رقم پیشنهادی به مذاقش خوش نیومده، سر تکون می‌ده.


جورجیا: لازم نکرده. از امروز کلاس تعطیله.


لویی یک‌گام به عقب برمی‌داره و در شوک فرو می‌ره.


لویی: چرا آبجی؟ چ—


جورجیا باقدرت بازوش رو چنگ می‌زنه و محکم به‌طرف درب خونه هولش می‌ده. لویی تلوتلو می‌خوره و داد می‌زنه.


لویی: بابا—


جورجیا بازوش رو ول می‌کنه و دستش رو تهدیدآمیز بالا می‌بره.


جورجیا: خفه‌شو. می‌زنم تو دهنتا.


لویی ماتش برده. نه این که این کارهای جورجیا اتفاق جدیدی باشن، اما هیچوقت دردش نسبت به بار پیشین حتی کمتر هم نمی‌شه. "عادت کردن" همیشه هم به معنی "حس نکردن" نیست.


جورجیا: بیا برو تو ببینم.


تماشا می‌کنه که لویی وارد خونه می‌شه و خودش هم پشت سرش می‌ره. پیش‌از این که به اتاقش بره، برمی‌گرده تا مسیر لویی رو چک کنه. اون رفته به آشپزخونه.


لویی گوشی‌ش رو درمی‌آره و پشت سرش رو نگاه می‌کنه، ندیدن جورجیا خیالش رو راحت نمی‌کنه. احتیاط شرط عقله، پس می‌ره پشت درب آشپزخونه و دکمهٔ تماس رو می‌فشاره.


موبایل رو کنار گوشش نگه داشته و صدای بوق‌خوردن‌ها رو می‌شمره. دستی جلوی صورتش دراز می‌شه.


جورجیا: موبایل.


لویی گوشی رو به سینه‌ش می‌فشره و تلاش می‌کنه تو دیوار فرو بره. کمی سفته ولی به‌هرروی، خواستن توانستن است.


لویی: نمی‌دم.


جورجیا: یه فس کتک بخوری می‌دی.


حتی درنگ هم نمی‌کنه برای جواب دادن. لویی می‌دونه که اون جدیه، پس با اکراه گوشی‌ش رو تو دست جورجیا می‌کوبه و سپس دست‌هاش با ناامیدی کنار بدنش می‌افتن.


صدای دور شدن گام‌های جورجیا رو می‌شنوه. با چهره‌ای آویزون و درهم، چشم‌های دلخورش رو به روبه‌رو می‌دوزه.


.


.


.


ایوا بالای میز نشسته، جورجیا و فلیسیتی کنار هم و لویی روبه‌روی جورجیا، کنار دست تروی. شام تموم شده و یکی‌یکی بلند می‌شن.


تروی: درستش کن.


به فلیسیتی که داره بلند می‌شه، می‌گه. اون حتی برنمی‌گرده، فقط به راهش ادامه می‌ده. تروی هم بلند می‌شه. ایوا کنترل رو برمی‌داره و به جورجیا که بهش تیکه می‌اندازه اهمیتی نمی‌ده.


لویی دست‌تنها، میز رو جمع می‌کنه. این یک‌چیز همیشگیه. تلفن خونه رو از روی میز برمی‌داره و به‌همراه ظرف‌ها کنار سینک می‌ره. درب رو می‌بنده و آب رو باز می‌کنه.


-خب یه‌دقیقه بیا پایین ببینمت دیگه. سرکوچه‌تونم.


زین پشت خطه. توی ون نشسته و پاهاش روی داشبوردن. لویی دستش رو زیر آب می‌گیره و الکی باهاش بازی می‌کنه تا صدا ایجاد شه.


لویی: نه من نمی‌تونم بیام پایین. گفتم که، مواظبمن.


تعریف لویی از عبارت "مواظبت" تا بوده همین بوده. خونواده‌ش چیز دیگه‌ای نشونش نداده‌ن.


زین: پس تکلیف این دل تنگ من چی می‌شه؟


لب لویی به لبخندی کش می‌آد و دستش رو از زیر آب بیرون می‌آره و اجازه می‌ده روی ظرف‌ها بریزه.


لویی: چی بگم آخه، خودمم نمی‌دونم.


جورجیا به‌طرف یخچال می‌ره و درب رو باز می‌کنه، صدای تلویزیون زیاده اما صدایی هم هست که از طرف تلویزیون نمی‌آد. درواقع خیلی‌نزدیکه، انگار از پشت درب کنار یخچال.


لویی: چی داری می‌گی؟


ابروهاش به‌هم نزدیک می‌شن. از این ایدهٔ زین قدردانی نمی‌کنه. جورجیا گوشش رو به درب می‌چسبونه و یک دستش رو می‌ذاره روی دستگیره.


زین: جدی می‌گم. عین تو فیلما، فرار می‌کنیم. حسابی می‌ترسن، بعدم دیگه موافقت می‌کنن.


لویی دوباره با دست آزادش با آب بازی می‌کنه. مخالفت از چهره‌ش می‌باره.


لویی: نه زین، من اصلا اهل فرار نیستم. یه راه دیگه پیدا کن.


صدای بالا-پایین شدن دستگیره می‌آد و پیش‌از این که بتونه واکنشی بده، همون‌طور که لب‌هاش از ایدهٔ احمقانهٔ زین روی هم فشرده‌ن، جورجیا وارد اون مکان کوچیک می‌شه و می‌ره تو حلق لویی.


جورجیا: با کی حرف می‌زنی؟


با لحن ترسناکی می‌پرسه. صداش بلنده. تلفن رو از دست لویی می‌گیره. زین با شنیدن صدای جورجیا فورا پاهاش رو جمع می‌کنه.


لویی: آبجی؟ آبجی توروخ—


با التماس صداش می‌کنه. جورجیا خطرناک "هیس"ـش می‌کنه و بیرون می‌ره. لویی با وحشت دنبالش می‌کنه.


زین: الو؟


صدا می‌کنه.


جورجیا: لویی رو می‌خوای؟


دستش رو به‌نشونهٔ "ساکت" برای لویی که کنار دستش له‌له می‌زنه تکون می‌ده.


جورجیا: فردا صبح بیا گورستون شمالی*.


(*یک مزار سوئدی که بیش‌از 33هزار گور در خودش جا داده. بهشت زهرای اونا.)


می‌گه و سر لویی رو محکم به دیوار می‌کوبه. رد ملایمی از خون روی محل ضربه می‌مونه. ایوا از جا می‌پره و به‌طرف‌شون می‌ره. جورجیا از موهای لویی می‌گیره و پرتش می‌کنه روی مبل.


ایوا: چه‌خبرتونه؟؟


تروی خودش رو به صحنه می‌رسونه. وحشت تو چهرهٔ لویی جولون می‌ده.


جورجیا: نعش این تن لشو همین‌امشب می‌کنم زیر خاک.


چشم‌های لویی از ترس گشاد شده‌ن. بدون علم به این که قراره چه اتفاقی بیفته، با باریکهٔ خونی که از شقیقه‌ش جاریه، به جورجیا و مادر و پدرش خیره می‌شه.


تروی: چی‌شده؟؟


جورجیا به‌محض تموم شدن سؤال تروی، انگار که منتظرش بوده باشه، منفجر می‌شه.


جورجیا: می‌خواد با پسره فرار کنه!!!


-زیزو!

چپتر هشتم در "تلگرام" موجوده،

چپترهای بیشتر هم در "واتپد" پابلیش شده.


برای خوندن ترجمهٔ کتاب "Red, White and Royal Blue" کلیک کنید:

در تلگرام

در واتپد

Report Page