Untaken Paths (6)
Zizo!
چپتر پیش رو میتونید از اینجا بخونید.
لویی شوکه میشه و دستهاش میافتن.
لویی: کی گفته آبجیام منو میزنن؟
صداش بهزور درمیآد. گلوش خشک شده.
زین: ووی ووی ووی ووی.
با لبهای غنچهشده میگه و به صورت بغکردهٔ لویی لبخند میزنه.
لویی: بعدشم، اونا که شریک زندگی من نیستن.
لبهای زین از هم باز میمونن. از مسیری که لویی داره این مکالمه رو میبره، راضیه.
زین: من هستم؟
به جواب لویی نیازی نداره وقتی میبینه چطوری گونههاش بالا میآن و چشمهاش از لبخندش جمع میشه.
زین: اصلا مگه میشه تو رو زد؟ تو فقط فرمان بده، من فرمان میبرم؛ تا تهش. کفشاتم جفت میکنم. دوسِتم دارم.
لویی هرلحظه بیشتر سرش رو پایین میاندازه و حالا زین بهجز یککپه موی فندقی چیزی نمیبینه.
زین: حالا چی؟ بهم افتخار میدی؟
لویی سرش رو بالا میآره و میبینه که زین، ادای باز کردن یکجعبهٔ فرضی رو درمیآره، از داخلش یک حلقه بیرون میکشه و رو به لویی میگیره. لویی وانمود میکنه به حلقهٔ فرضی خیره شده.
لویی: برم روشویی، فکرامو بکنم، اطلاع میدم.
با بازیگوشی میگه، کیف کمریش رو برمیداره و و بلند میشه.
زین: با کیف میری؟
موج ملیح خنده ته صدای زینه. لویی چندثانیه بهش خیره میشه، لبخندش پررنگ نیست. درنهایت کیفش رو زیر سایهٔ بیاعتمادی روی میز میگذاره و میره.
پساز چندگام تلاش میکنه لبخندش رو برگردونه. سرش رو میچرخونه و به زین نگاه میکنه که براش شکلک درمیآره، بیصدا میخنده و وارد سرویس بهداشتی میشه.
لویی دستشویی نداره، اما وارد دستشویی میشه. شلوار و لباس زیرش رو پایین میکشه و با ندیدن خون، نفس راحتی میکشه و برای بار یکمیلیونم طی چندسال اخیر، شادی زیر پوستش میدوه.
این کار عادتشه. وقتی هورموندرمانی رو آغاز کرد، مدتی بود که پریود میشد. حتی بین تزریق اول و دومش هم دوباره پریود شد، اما کوتاه بود و سپس بهکل قطع شد.
مثل افراد ترنس خوششانسی که پیشاز بلوغ هورموندرمانی رو آغاز میکنن، لویی این موقعیت رو نداشت. نخستین پریودش رو گرفت، و چندتایی هم بعدش، و بالاخره شانس هورموندرمانی رو پیدا کرد.
گهگاهی به این فکر میکنه که اگر پیشاز بلوغ میتونست هورمون رو آغاز کنه، الان قد بلندتری داشت. البته اینطور هم نیست که ناراضی باشه، مخصوصا حالا که میبینه فقط چندسانت از زین کوتاهتره.
همین که آغاز روند درمانیش اونقدری طول نکشید تا سینههاش بهشکل غیر قابل برگشتی رشد کنن، سپاسگزاره. دیسفوریاش رو حتی نمیتونه تصور کنه.
سالها بود که پریود نمیشد، اما این عادت چک کردن باهاش مونده بود، و همیشه هم خوشحالش میکرد. لویی به خوشحالی نیاز داره، هرچقدر هم کوچیک.
در اونسمت، زین از ثانیهای که لویی در جهت مخالفش به راه افتاده بود، چشمهاش میخ کیف کمریش شده بود.
بهمحض این که لویی وارد دستشویی میشه، کیف کمریش رو باز میکنه و گوشیش رو برمیداره. همزمان یک چشمش به سرویس بهداشتیه.
گوشیش در گام نخست رمزی نداره، اما زین پساز امتحان کردن چندتا برنامه متوجه میشه که تکتکشون رمزگذاریشدهن.
لویی بیسر و صدا از سرویس بهداشتی بیرون میآد و از دور زین رو میبینه، و ماسیدن لبخندش همانا. اون دید که زین کیف کمریش رو باز کرد و چیزی رو داخلش برگردوند. احتمالا گوشیش.
لویی بغکرده، با گامهای بلند خودش رو به میز رسوند و لبخند زورکیای رو لبهاش نشوند. زین طوری نگاهش میکنه انگار نه انگار تا چندثانیهٔ پیش تا کمر تو حریم شخصیش بوده.
زین: خب، فکراتو کردی؟
اون با لحن دلربایی میگه و دوباره جعبهٔ فرضی حلقه رو باز میکنه. لویی همینالانش هم نرم شده، اما دلخوره.
لویی: جوابم منفیه.
ابروهای زین بالا میرن.
زین: چرا نه جوجو؟ مطمئنم که اینطور نیست.
اون بامزهست، اما همهش از بین میره وقتی میبینه لویی گوشیش رو از جلوش برمیداره.
زین: داری چیکار میکنی؟
صدا و چهرهش دو سه درجه گرفتهتره.
لویی: همونکاری که تو کردی.
زین دستش رو دراز میکنه، لویی احساس خطر میکنه اما به خودش تشر میزنه که اون زینه، اون بهش آسیب نمیرسونه.
زین: من از این شوخیا خوشم نمیآدا.
لویی فکر نمیکنه که لحن زین تهدیدآمیز بوده باشه، پس فقط گوشی زین رو برمیگردونه سر جاش و "بیا مال خودت" رو زمزمه میکنه.
لویی: من دوست نداشتم سرک بکشی تو کیفم.
اون با دلخوری میگه، دنبال یکچیزیه که خودش رو قانع کنه تا تصویر زین تو ذهنش منزه و دستنخورده بمونه. زین کمی دستدست میکنه و درنهایت با طلبکاری جواب میده.
زین: میخواستم خیالم راحت شه.
لویی: از چی؟؟
درجا میپرسه، امیدواره که زین خودش درستش کنه.
زین: وقتی یکیو دوست دارم اینجوری میشم. دست خودم نیست، فوضولیم گل میکنه.
لویی با خودش فکر میکنه، "وقتی یکیو دوست دارم"، زین دوستش داره. دوباره بهش گفته بود. لبخند روی صورتش میدوه. باقی حرفهای زین رو نمیشنوه.
زین: میخوای بهت اهمیت ندم؟
با ابروهای بالا رفته میپرسه و چیزی از جیب پشتی شلوارش بیرون میکشه و سمت لویی میگیره. رشتهٔ نقرهای گردنبند لابهلای انگشتهاش میرقصه.
زین: مال توعه.
لویی دستش رو روی دهنش که شبیه O شده میذاره. زین - براش - کادو - گرفته!!! نامش رو با ناباوری صدا میزنه و زین لبخند کجی میزنه. گردنبند رو از دست زین میگیره.
لویی: زین!!! این خیلیقشنگه!!!
اون گردنبند نیمی مروارید و نیمی زنجیر بود. لویی جلوی صورتش میگیره و با چشمهای ستارهای(🤩)، که ازشون نور میباره، بهش خیره میشه.

گارسون دوتا منو روی میزشون میذاره. لویی سرش رو بالا میآره تا تشکر کنه، و در کسری از ثانیه خوشحالی توی صورتش جای خودش رو به ترس و بُهت میده.
-سلام، لویی.
گارسون مؤدب سلام میکنه.
لویی: سـ سلام، اورسولا.
اورسولا دوست جورجیاست. لویی میدونه که نباید لکنت بگیره، الان وقتش نیست. همچنین، میدونه که دست خودش هم نیست.
اورسولا: خونواده خوبن؟
لویی: خوبن.
اون معمولا مؤدبه و کوتاه جواب نمیده، اما الان ترسیده و ذهنش قفل کرده.
اورسولا: سلام برسونید.
صدای رندومی از میون لبهای لویی بیرون میآد و اورسولا پساز نگاهی به زین، از میزشون دور میشه. لعنتی، حتما باید اینجا کار کنه؟ لویی نگاه لرزونش رو به زین میده.
زین: کی بود این؟
صداش مهربون نیست، اما لویی مضطربتر از این حرفهاست که متوجهش بشه. "بدبخت شدم" لویی با وحشت زمزمه میکنه.
زین: میگم این کیه؟؟
بلندتر و البته خشنتر، تکرار میکنه. لویی میخواد آب دهنش رو قورت بده، اما هرچی هست کامل خشک شده.
لویی: وای زین بدبخت شدم، رفیق آبجیمه.
صداش میلرزه. نمیتونه اتفاقی که قراره بیفته رو حتی تصور کنه.
زین: تو از کجا میشناسیش؟
عضلات صورتش منقبض شدهن. لویی بهجز اورسولا رو هیچچیز نمیتونه تمرکز کنه.
لویی: هممحلهای هستیم. اینجا چیکار میکرد این یهو؟؟؟
صداش ناخودآگاه کمی بالا میره. زین این رو نمیپسنده. "وای خدا چرا من انقد بدشانسم" لویی زمزمه میکنه، اون میشنوه.
زین: نترس. پیشاز این که این بتونه راپورتتو بده، اومدیم و بردیمت.
لبخند ریزی داره. حال لویی بهتر نمیشه.
لویی: آخه هنوز—
زین نچنچی میکنه.
زین: "آخه" نداره. من چندماهه دارم بهش فکر میکنم. قرار شد فقط بگی "خب".
لویی با چهرهای آشفته، بهزور "خب" رو زمزمه میکنه. قلبش تو سرش میتپه.
زین: پسر خوب.
.
.
.
لویی صدای گامهای تروی، ایوا و جورجیا رو میشنید که به درب نزدیک میشن. ایستاده و با استرس انگشتهاش رو تو هم میپیچه.
چندروز پیش، کلاور، مادر زین، با ایوا تماس میگیره و ترتیب یک ملاقات خانوادگی رو در خونهٔ کلاور و تریشا میچینن. لویی فقط شانس حضور کوتاهی بهمدت چنددقیقه رو داشت.
تروی از فلیسیتی خواست که لویی رو به خونه ببره تا باقی ملاقات رو مجبور به تحمل نگاههای پسر یکلاقبایی که داشت با چشمهاش تو شکم لویی یک بچه میکاشت، نباشه.
شاید دوساعتی از برگشتن لویی و فلیسیتی گذشته بود، و تمام اینمدت لویی مثل فرفره دور خونه میچرخید و آروم و قرار نداشت. حتی لباسهاش رو هم عوض نکرده.
اون زیبا بهنظر میآد، صورتش درخشانه و تهریشش مرتبه، تمام تلاشش رو برای خوب بهنظر رسیدن موهاش بهکار گرفته بود و لباسهاش شیکتر از همیشه بودن.
بالأخره درب باز میشه و یکییکی میآن داخل. انگشتهای لویی خشک میشن. تروی همچین آروم نیست.
تروی: تو این بچهپررو رو از کجا پیدا کردی؟
از در تو نیومده، میگه و با دستهاش به زین فرضی اشاره میکنه و از کنار لویی رد میشه، لویی ساکته.
ایوا: مادره که راضی نبود.
داخل میآد، خبر میده و مسیر تروی رو دنبال میکنه. هردو روی مبل مینشینن.
جورجیا: از کجا پیدا کرده؟
درب رو پشت سرش میکوبه، با یک دست در جیب، به لویی نزدیک میشه.
جورجیا: از تو کوچه و خیابون. درست نمیگم؟؟؟
تهدیدآمیز به لویی نزدیک میشه، اون عقبعقب میره اما از تکوتا نمیافته.
لویی: کوچه و خیابون چیه؟ زین داداش دنیاست.
جورجیا تندتند پلک میزنه.
جورجیا: تو که گفته بودی شوهر دوستته!
با صدای بلندی میگه. لویی کمی از جا میپره.
ایوا: چقدم طولش دادن. سریالم تموم شد.
غرغر میکنه. فلیسیتی بشقابی برداشته و کنار میز ایستاده.
تروی: پسرهٔ پررو یکبند انگشتشو تکون میداد.
تروی عصبی و متحیر، ادای زین رو درمیآره.
فلیستی: عییین خودتون.
میگه و پساز پر کردن بشقابش، از میز فاصله میگیره.
تروی: تو برو اون موهاتو درست کن.
فلیسیتی بهتازگی موهاش رو آبی کرده بود. لویی عاشقش شده بود و هرروز کلی ازش تعریف میکرد.
ایوا: یکریز حرف میزد. نذاشت دوتا کلمه هم خونوادهش چیزی بگن.
تروی با هول و ولا دستش رو تکون میده.
تروی: مامانه ازش میترسید!!!
نگاه لویی با تشویش بین اوندو جابهجا میشه. خودش اونقدری تو مراسم حضور نداشت تا بفهمه دقیقا چه اتفاقی افتاد، و فلیسیتی هم اونجا نبود که ازش بپرسه. با بقیهشون نمیشه حرف زد.
جورجیا: شرط میبندم دیپلمم نداره.
لویی به دفاع از زین درجا میپره.
لویی: چرا داره! تازه دنیا میگه ون هم مال خودشه.
جورجیا چشمهاش رو با تمسخر درشت میکنه.
تروی: مال خودش یا مال کس و کارش. تهش رانندهٔ کوچه و خیابونه.
لویی با انگشتهاش بازی میکنه. مردده جواب بده یا نه، ولی این زینه، ارزش جنگیدن داره. آره.
لویی: خب،،، چه عیبی داره؟
صدای ایوا بلند میشه.
ایوا: نکنه میخوای برای یکعمر بگی همسرم رانندهٔ اوبره؟
لویی دستهاش رو باز میکنه و اطراف بدنش تکون میده.
لویی: زین با دنیا دارن تو سیگتونا خونه میسازن.
چپتر هفتم در "تلگرام" موجوده،
چپترهای بیشتر هم در "واتپد" پابلیش شده.
برای خوندن ترجمهٔ کتاب "Red, White and Royal Blue" کلیک کنید: