Untaken Paths (5)

Untaken Paths (5)

Zizo!
+1400w.
چپتر پیش رو می‌تونید از این‌جا بخونید.

چهره‌ش شادابه. کنار بچه‌ها این‌طوریه. فقط یک‌نفر دیگه داخل ون مونده. پس‌از پشت سر گذاشتن چندبلوک دیگه، زین می‌ایسته تا آخرین دانش‌آموز هم پیاده بشه.


اون بچه پیش‌از این که پیاده بشه، سرش رو از میون صندلی‌های اون دو جلو می‌آره.


-یه‌چیزی بگم؟ بچه‌هاتون خیلی‌خوشگل می‌شنا ولی خب آقای مالیک یکم بداخلاقه ببخشینا.


با لبخند شیطونی که دندون‌های ارتودنسی‌ش رو به نمایش می‌ذاره، تندتند می‌گه و سپس کوله‌ش رو چنگ می‌زنه و از ون شیرجه می‌زنه بیرون.


زین: بیا این‌جا ببینم! بدو!


درب رو می‌بنده. زین به‌سمت لویی می‌چرخه.


لویی: بداخلاقی؟


به لب‌های لویی نگاه می‌کنه.


زین: به این تخم سگا رو بدم که از سر و کولم بالا می‌رن.


با چشم‌های قلبی می‌گه. لویی متوجه نگاه زین روی لب‌هاش می‌شه.


لویی: حیف شد. واقعا رو مود بوسیدن بداخلاقا بودم.


زین نمایشی ابروهاش رو تو هم می‌کشه و لویی فکر می‌کنه چقدر تو اخم کردن خوبه. شاید حتی نمایشی هم نبود. می‌خنده و سرش رو جلو می‌بره، منتظر می‌مونه تا زین روش خم شه و ببوستش.


می‌دونست که زین دوست داره پیشگام باشه. همین‌کار رو هم می‌کنه. لب‌هاشون رطوبت همدیگر رو لمس می‌کنن و برای لحظه‌ای کوتاه قفل هم می‌مونن.


اون‌ها چندماهه که قرار می‌ذارن، اما لویی هنوز هم بوسه‌هاشون رو می‌شماره و هرکدوم رو با تمام جزئیاتی که در یادش می‌مونه، تو یادداشت‌های گوشی‌ش می‌نویسه.


وقتی زین عقب می‌ره، لویی سرش رو برمی‌گردونه و به دانش‌آموزی نگاه می‌کنه که زنگ خونه رو زده و وقتی درب رو براش باز می‌کنن، داخل می‌ره. آهی می‌کشه.


اون دبیرستانش رو تموم کرده بود، اما به دانشگاه نرفته بود. یا دقیق‌تر: اجازه ندادن که بره. به‌نظرشون کارهای مهم‌تری برای لویی وجود داشت که انجام بده، تا دانشگاه.


لویی: خوش به حالش. اینا زندگی دارن منم زندگی دارم.


لویی معمولا این حرف‌ها رو باصدای بلند نمی‌گه، اما الان پیش زینه. پیش اون می‌تونه راحت باشه.


زین: چرا عزیزم؟


لویی به طرفش برمی‌گرده. چهره‌ش آزرده‌ست.


لویی: چون نه بپا داره نه واسه هر حرفی که می‌خواد بزنه باید صدبار این‌پا و اون‌پا کنه.


آه دیگه‌ای از میون لب‌هاش بیرون می‌دوه.


زین: به‌خاطر همینه تو انقدر خاصی عزیزم. اینا بزرگ بشن همه‌شون شبیه هم می‌شن. رفتاراشون، اخلاقاشون. تو تکی.


لویی نفس سنگینی می‌کشه. زین باید بدونه که اشتباه می‌کنه و این‌طور نیست. اون نمی‌تونه شرایط کثافت زندگی لویی رو انقدر راحت سفیدشویی کنه. البته حتما عمدی نبوده. زین زیادی خوبه.


لویی: اصلا این‌طور نیست. زندگی واسه ایناست. می‌رن یه‌کاره‌ای می‌شن و دست‌شون می‌ره تو جیب خودشون.


تو صندلیش فرو می‌ره. دانشگاه نرفتن براش تبدیل به یک عقده شده.


زین: نه بابا؟ بعدم دیگه هیچکسو در حد خودشون نمی‌بینن، کولی‌بازی درمی‌آرن، تا آخر عمر تنها می‌مونن.


لویی با شنیدن تون شوخی انتهای صدای زین، لبخندی می‌زنه. می‌دونست، می‌دونست زین برای نادیده گرفتن رنجش زیادی معصومه.


زین: می‌بینی؟ به‌خاطر همینه من همه‌ش می‌گم یا لویی یا توبی.


لویی به‌شکل اغراق‌آمیزی با لب‌هاش یک منحنی برعکس می‌سازه و سرش رو پایین می‌اندازه.


زین: چرا این‌جوری ☹️ شدی؟


لویی: ناراحت شدم.


بدون این که فرم لب‌هاش رو تغییر بده گفت. زین می‌خنده. این پسر عسله لامصب عسللل.


زین: یا لویی یا،،،


لویی با ابروهای بالارفته نگاهش می‌کنه.


لویی: یا...؟


زین: یا هیچکی. بازم لویی.


.


.


.


دنیا دور لویی شنا می‌کنه. لویی مدام یک دستش تو آبه و داره وسط ران پاش، جای شات جدید تستسترونی که تزریق کرده رو می‌خارونه.


دنیا: دیشب مخ مامانو کار گرفته بود که آره، بریم "خواستگاری".


لویی حس می‌کنه زیر پاش خالی می‌شه، ناگهان چندسانت تو آب فرو می‌ره.


لویی: به این زودی؟!


خودش رو بالا می‌کشه و با حیرت می‌پرسه. البته که چشم‌هاش قلبی شده، مثل چشم‌های زین وقتی که سرویس مدرسهٔ بچه‌هاست.


دنیا: منم در تعجبم. ولی بردی، دلشو بردی.


با چشم‌های درشت‌شده رو به لویی می‌گه و پاهاش رو پشت سرش تکون می‌ده.


دنیا: می‌گه بین این‌همه کِیس، لویی اصلا یه‌چیز دیگه‌ست.


همون‌طور که شنا می‌کنه و می‌ره، می‌گه. لویی جابه‌جا می‌شه و دنبالش می‌ره.


لویی: "این‌همه کیس"؟


دنیا می‌پیچه جلوش و می‌بینه که دوباره پاش رو می‌خارونه.


دنیا: زینه دیگه. ولی خیالت راحت، فعلا که تو تنها کیس زندگیشی.


لویی حتی با خودش فکر نمی‌کنه که منظور دنیا از "فعلا" چیه. اون فقط از "که" به بعد رو می‌شنوه. با دنیا به شنا ادامه می‌دن.


دنیا: می‌ره، از تو می‌پرسه. می‌آد، از تو می‌پرسه. همه‌ش از تو می‌گه.


چندمتر جلوتر، دنیا می‌ایسته. لویی هم کنارش.


دنیا: خب، چی می‌گی؟


لب‌های لویی کش می‌آد. دنیا داره نظرشو می‌پرسه. کم‌تر کسی این‌کار رو می‌کنه.


لویی: نمی‌دونم... منم دوستش دارم، اما نمی‌دونم.


مؤدبانه لبخند می‌زنه، مطمئنه دنیا درک می‌کنه که این چقدر تصمیم بزرگیه. دنیا دورش شنا می‌کنه.


دنیا: لویی، من می‌گم زود ازدواج نکن. اصلا مگه احمقی که می‌خوای شوهر داداش من بشی؟


لویی به یک نقطه خیره می‌شه، انگار تو هپروته.


لویی: زین خیلی‌خوبه.


با شیفتگی می‌گه و خارش محل تزریقش رو به‌کل فراموش می‌کنه.


دنیا: پس بگم مامان زنگ بزنه؟


لویی از هپروت بیرون می‌آد. ماجرا خیلی‌جدی‌تر از توانشه. دست‌هاش رو مستأصل تکون می‌ده.


لویی: ببین دوست دارم زندگی خودمو داشته باشما، ولی آخه... شناخت کافی ندارم ازش دنیا، فکر می‌کنم هنوز زوده.


دنیا "زندگی خودم" رو زیرلب زمزمه می‌کنه و با تأسف سری تکون می‌ده.


دنیا: فردا بیا خونهٔ ما، هر سؤالی چیزی داری ازش بپرس. هوم؟


استرس به چهرهٔ لویی می‌دوه. اون از وقتی با زین قرار می‌ذاره لاغرتر شده، از گونه‌های فرورفته‌ش مشخصه. چون مدام بابت این که وقتی با زین بیرونه، دیده نشه، یا درکل کسی بویی نبره، مضطربه.


لویی: نه، خونه نه. می‌ریم بیرون.


در انتها لبخند می‌زنه و دنیا نمی‌فهمه چه‌قدر آشفتگی پشت اون صورتک خوشحاله.


بیرون رفتن برای لویی آسون نیست، اون هم برای یک قرار عاشقانه، اگر کسی بفهمه، این‌بار برای واقعی خون جگرش رو به خوردش می‌دن.


.


.


.


لویی از پله‌ها بالا می‌ره تا به اشکوب دوم کافه برسن. زین پشت سرشه و وقتی به‌سمت میزشون می‌رن، دستش رو پشت کمر لویی می‌گذاره. صندلی رو برای لویی عقب می‌کشه و روبه‌روش می‌شینه.


سر و صدای بچه‌های کوچیک خانوادهٔ میز بغلی، کل فضا رو پر کرده. لویی نمی‌تونه چشم برداره.


لویی: چه‌قدر بچه دارن!


یک‌کوچولو کلافه شده، ولی صداها کمکش می‌کنن که حواسش از اضطراب پر بشه.


زین: خوبه دیگه، منم این‌طوری دوست دارم. چهارتا جوجهٔ تپل.


ابروهای لویی بالا می‌پره. اون هول شده.


لویی: نه یکی، نه دوتا، چهارتا؟


می‌گه و در انتها می‌خنده. ضربان قلبش بالاست. زین مِنو رو برمی‌داره و سر تکون می‌ده.


زین: بله بله بله.


با حالت بامزه‌ای می‌گه تا لبخند لویی رو سرجاش نگه داره. می‌تونه این‌پا و اون‌پا کردنش رو حس کنه. گوشی لویی زنگ می‌خوره. نائومی‌ـه، دوستش.


لویی تماس رو وصل می‌کنه، یک تماس تصویریه. زین بدون این که سرش رو بالا بیاره گوش‌هاش رو تیز می‌کنه، اما صدایی نمی‌آد. اون مطمئنه که لویی تماس رو وصل کرده. سرش رو بالا می‌آره.


لویی گوشی‌ش رو به کیف کمریش که روی میز گذاشته، تکیه داده و داره با دست‌هاش شکلک درمی‌آره. حالات چهره‌ش از همیشه واضح‌تره، یک‌جورایی حتی اگزجره‌ست.


تک‌خندهٔ ناباورانه‌ای از میون لب‌های زین بیرون می‌آد، لویی زبان اشاره بلده. اون محو موجود روبه‌روش می‌شه که چه‌طور از دست‌های استخونیش برای ارتباط برقرار کردن استفاده می‌کنه.


در یک آن، به‌خودش می‌آد و متوجه می‌شه: یک‌نفر دیگه داره لویی رو تو این حالت می‌بینه، کسی که درواقع مخاطب اشاره‌های لوییه. ابروان زین به‌هم نزدیک می‌شن.


تماس لویی زود تموم می‌شه، اون به نائومی گفته بود سر قراره و بعدا خودش باهاش تماس می‌گیره. گوشی‌ش رو داخل کیف کمریش می‌گذاره و سرش رو بلند می‌کنه.


همون‌لحظه، چشم‌هاش به چهرهٔ گرفتهٔ زین می‌افته. ناخودآگاه اشاره می‌کنه "چیه"؟


پیش‌از این که لویی متوجه اشارهٔ غیرارادیش بشه، زین هم متقابلا با اشاره جواب می‌ده: "نگفته بودی زبان اشاره بلدی."


لویی برای جواب دادن دست‌هاش رو بالا می‌آره اما وسط راه تازه متوجه می‌شه که همین‌الان چه اتفاقی افتاد، ابروهاش اون‌قدر بالا می‌رن که خط رویش موهاش رو لمس می‌کنن. با شگفتی می‌خنده.


ل- "تو هم نگفته بودی!!!"


زین شونه بالا می‌اندازه. لبخندی می‌زنه و دوباره سرش رو می‌کنه تو گوشیش. با صدای تق‌تقی که لویی روی میز ایجاد می‌کنه، منتظر می‌مونه تا حرفش رو بزنه. اما صدایی نمی‌آد. نگاهش می‌کنه.


لویی مردده، لب‌هاش پررنگ نمی‌خندن. دست‌هاش رو بالا می‌آره و "اگه..." رو اشاره می‌کنه و دوباره دست‌هاش رو می‌اندازه پایین. زین به پشتی صندلی تکیه می‌ده. لویی بالأخره با خودش کنار می‌آد.


ل- "اگه وقتی ازدواج کردیم، و من حرفتو گوش ندادم، منو با چی می‌زنی؟"


وقتی زین نگاهش می‌کنه، لب‌هاش رو داخل دهنش جمع می‌کنه و چشم‌هاش رو گرد می‌کنه تا جو رو تو شوخی نگه داره، اما این سؤ ال فقط و فقط ماحصل تراماست، حتی اگر خودش ندونه.


ز- "با مشت."


زین اشاره می‌کنه. لویی با طلبکاری سر تکون می‌ده.


ل- "مشت چیه؟! واقعا منو می‌زنی؟"


تندتند اشاره می‌کنه.


ز- "آبجیات با چی می‌زنن؟"


-زیزو!

چپتر ششم در "تلگرام" موجوده،

چپترهای بیشتر هم در "واتپد" پابلیش شده.


برای خوندن ترجمهٔ کتاب "Red, White and Royal Blue" کلیک کنید:

در تلگرام

در واتپد

Report Page