Untaken Paths (4)

Untaken Paths (4)

Zizo!
+1000w.
چپتر پیش رو می‌تونید از این‌جا بخونید.

زین: جوک بلدی؟ من بلدم.


تلاشش رو می‌کنه. حالا رسیده‌ن به یک کافهٔ فضای باز، و روی صندلی‌های صدفی نشسته‌ن. لویی درحال خندیدنه و دست‌هاش رو روی لپ‌های گل‌انداخته‌ش گذاشته.


زین باعثش شده. اون حرف‌های قشنگی می‌زنه. زندان زندگی لویی به‌تنهایی کافیه تا زین طی همین‌مدت تبدیل به کرم شب‌تابش بشه. نوری بین تاریکی. یک امید.


زین: دسر چی می‌خوری؟


حساب بارهایی که زین این رو پرسیده از دست لویی در رفته. اون مدام درحال پر کردن میز با خوراکی و خالی کردن‌شون تو شکم لوییه.


لویی: دیگه اصلا نمی‌تونم چیزی بخورم. مطمئنم همین‌الانشم چندکیلو وزن آوردم.


مخالفت لویی چیزی نیست که زین رو خوشحال کنه، اما مهم نیست. زین به‌جاش تصمیم می‌گیره.


زین: گا-


می‌چرخه و گارسون رو صدا می‌زنه تا چیزی سفارش بده، اما با دیدن شخصی با عینک دودی پشت میز روبه‌روی لویی، وسط راه خشک می‌شه. به‌سمت لویی برمی‌گرده. صورت زین خنثی و گرفته‌ست.


خبری از گشاده‌رویی و لبخند چندلحظه پیشش نیست و عضلات صورتش نیمه‌منقبضن.


زین: چی می‌گه این یارو بر و بر نگاه می‌کنه؟


با سر به اون‌طرف اشاره می‌کنه. لویی رد اشاره‌ش رو دنبال می‌کنه.


زین: توأم دقیقا تو دیدرسشی، هی نگاهت می‌کنه. می‌خندی، به خودش می‌گیره.


زین با فک قفل‌شده‌ش، به‌زور لبخند می‌زنه. لویی انگشت‌هاش رو تو هم می‌پیچه و تماشا می‌کنه که اون شخص بلند می‌شه و میزش رو ترک می‌کنه. زین متوجه رفتنش می‌شه. به‌طرف لویی برمی‌گرده.


اون داره انگشت‌هاش رو توی هم فشار می‌ده، زین از این کارش خوشحال نیست. خودش رو کنترل می‌کنه و به نرمی دست‌های لویی رو از هم باز می‌کنه و می‌گیره تو دست‌های خودش.


زین: لویی، دلم نمی‌خواد هيچ‌کس خنده‌هاتو ببینه.


با انگشت شصت، پشت دست‌های سرد لویی رو نوازش می‌کنه.


زین: دوست دارم فقط خودم نگاهت کنم.


لویی لبخند مبهوتی به لب داره، نمی‌دونه با این اطلاعات چی‌کار کنه.


زین: جرم که نیست. حسودم دیگه. حسود ندیدی؟


با لبخند کجی می‌پرسه و دست‌های نرمش رو فشار می‌ده، لبخند لویی مستأصلانهٔ پررنگ‌تر می‌شه.


لویی: زین...


اون نمی‌دونه بهتره که این رو بگه یا نه، زین با محبت هرچه تمام‌تر جوابش رو می‌ده و منتظر حرفش می‌مونه.


لویی: راستش، من ازت می‌ترسم.


جویده‌جویده می‌گه. مردمک چشم‌های زین گشاد می‌شن.


زین: بد که نیست. هست؟ بدت می‌آد؟


لویی از این که ری‌اکشن بدی نگرفته خوشحاله. داشت تصور می‌کرد اگر به یکی از اعضای خونواده‌ش این رو می‌گفت چی پیش می‌اومد، و این دلیلیه که تقریبا هرگز ابراز احساسات نمی‌کنه.


ولی واکنش زین؟ حتی جزو گزینه‌هاش—که مسلما فقط شامل وحشتناک‌ترین سناریوهاست، چون این فقط مدلیه که از خونواده‌ش برمی‌آد—نبود.


زین خوبه و لویی بابتش خوشحاله. پس اشکالی نداره اگر ازش می‌ترسه، اون می‌تونه به زین بگه چه حسی داره و بلایی سرش نیاد.


لویی: نه، بدم نمی‌آد.


زین حظ می‌کنه. لویی مطیعه، لویی سازگاره، لویی به حرفش گوش می‌کنه. قرار نیست به هیچ بهایی از دستش بده.


برای تکمیل این نمایش، بهش اشاره می‌کنه بیاد کنارش و از تماشای این که چه‌طور بدون این که لازم باشه حتی واژه‌ای به زبون بیاره، لویی رو به حرکت درمی‌آره، موجی از رضایت در بدنش به راه می‌افته.


لویی دست‌هاش رو از دست زین بیرون می‌کشه و صندلیش رو می‌بره و کنارش می‌نشینه. خیلی نزدیکن، می‌تونن اجزای صورت همو ببینن. لویی می‌خواد سرش رو پایین بندازه اما زین یک‌چیزی می‌گه.


لویی: چی؟


لب‌های زین تکون می‌خورن اما صدایی تولید نمی‌شه. اون داره لب می‌زنه. لویی بادقت به لب‌هاش بهش خیره می‌شه. اوه، اون لب‌ها.


لویی: من،،، خجالت می‌کشم.


زین لب زده "می‌خوام ببوسمت."


لویی با لبخند سرش رو پایین می‌اندازه، اما طولی نمی‌کشه که دوباره سرش رو بالا بگیره، می‌تونست این رو از سنگینی نگاه زین حس کنه. با کم‌تر شدن فاصله‌شون، چشم‌های زین درشت‌تر به‌نظر می‌رسن.


زین: تکون نمی‌خوری.


نفس‌هاش روی چونه و بینی لویی پخش می‌شه، حتی بازدمش رو حبس کرده تا هزارم میلی‌متر هم تکون نخوره. چشم‌های زین از لذت ناشی این حالت لویی روی هم می‌افتن.


اون با احتیاط سرانگشت‌هاش رو روی پوست لویی می‌گذاره، و لب‌هاشون رو به‌هم می‌چسبونه. خودش بوسه رو هدایت می‌کنه، چون به لویی گفته بود تکون نخوره.


زبونش رو از بین لب‌های لویی داخل می‌فرسته و دورترین نقطه‌ای که می‌تونه رو لمس می‌کنه، زبونش رو بیرون می‌کشه و چندلحظه بعد بوسه رو به پایان می‌رسونه.


لویی از پشت پلک‌های بسته‌اش هم می‌تونه نگاه دستوری زین رو حس کنه. اون همین‌الان با دوست‌پسرش بوسه داشت، اون از خانواده‌ای می‌آد که وجود خودش هم مورد بحثه چه برسه به پارتنر.


زین: پسر خوب.


با شنیدن این دوتا واژه، لویی تمام نگرانی‌هاش رو راجع‌به خونواده‌ش فراموش می‌کنه. زین احساسی رو بهش می‌ده که اون‌ها هرگز بهش ندادن.


پس حتی اگر یک‌روزی از رابطه‌شون باخبر بشن—لویی ترجیح می‌ده که تحت هیچ شرایطی این اتفاق نیفته—قطعا مقصر نباید لویی باشه.


زین: لویی.


لویی نگاهش می‌کنه. می‌تونه مقداری از تتوی پشت گردنش رو ببینه.


زین: بریم سیگتونا. رفیقم مهمونی داره.


قلب لویی در سینه فرو می‌ریزه. چطوری باید می‌گفت نه؟ مالیک‌ها چه اصرار عجیبی دارن که لویی رو ببرن سیگتونا. اون با چشم‌های نگران به زین خیره‌ست.


لویی: نمی‌تونم بیام. اصلا بیا دسر بخوریم.


با لبخند همیشگیش می‌گه و امیدواره که این روش جواب بده. زین سرش رو پایین می‌اندازه تا لویی رضایت تو چهره‌ش رو نبینه. نمی‌تونه این فرکانس رو به لویی بده که با رد درخواستش خوشحال شده.


.


.


.


زین با چشم‌هایی درخشان از آینه به بچه‌های مدرسه‌ای که دم گوش هم پچ‌پچ می‌کنن، نگاه می‌کنه. با دیدن لویی که هرلحظه از رو صندلی شاگرد به‌عقب برمی‌گرده تا بچه‌ها رو چک کنه، ضعف می‌ره.


-فردا بازم به‌جای رانندهٔ ما، شما بیا شما بیا!


بچه‌ها خطاب به زین یک‌صدا می‌خونن و دست می‌زنن. لویی لبخند دندون‌نمایی می‌زنه، بچه‌ها زین رو دوست دارن. اون دوست‌داشتنیه. دیگران هم می‌تونن این رو ببینن.


زین ایستاده تا بچه‌هایی که به مقصد رسیده‌ن پیاده بشن. دوباره راه می‌افته و از گوشهٔ چشم می‌تونه لویی رو ببینه که به صندلی تکیه داده و با شیفتگی بهش خیره شده.


بچه‌ها همچنان درحال آهنگ خوندنن، زین هر ایستگاه می‌ایسته و هربار ون خالی‌تر می‌شه. برمی‌گرده به عقب.


زین: آروم ببند درو بچه.


و بچه‌ای که بی‌حواس درب رو پشت سرش می‌کوبه. ابروهای زین از صدای بلند درب به‌هم نزدیک می‌شه.


زین: خوبه گفتما.


-زیزو!

چپتر پنجم در "تلگرام" موجوده،

چپترهای بیشتر هم در "واتپد" پابلیش شده.


برای خوندن ترجمهٔ کتاب "Red, White and Royal Blue" کلیک کنید:

در تلگرام

در واتپد

Report Page