Untaken Paths (3)

Untaken Paths (3)

Zizo!
+1000w.
چپتر پیش رو می‌تونید از این‌جا بخونید.

جورجیا: بسه دیگه!


به ایوا می‌گه و برمی‌گرده سمت لویی.


جورجیا: از فردا استخر تعطیل.


با قاطعیت می‌گه. تمسخر داخل چهرهٔ لویی افزایش پیدا می‌کنه.


لویی: برو بابا. به تو چه ربطی داره اصلا؟ بابام تصمیم می‌گیره کجا برم کجا نرم.


حرف‌هاش جورجیا رو خوشحال‌تر نمی‌کنه.


جورجیا: آفرین! این حرفارم از بچه‌های استخر یاد می‌گیری؟؟؟


لویی با طلبکاری سر تکون می‌ده.


لویی: آره. دهن منو باز نکنا.


جورجیا دستش رو بالا می‌آره و نخستین واکنش لویی محافظت از سر و صورتشه.


جورجیا: باز کن ببینم چه گهی می‌خوای بخوری؟


تروی: شر به پا نکن دختر. من هنوز نمردم. هارت و پورتتو نگه دار واسه وقتی ازدواج کردی.


لویی کمی امن‌تر می‌شه.


جورجیا: این از وقتی استخر می‌ره پررو شده.


با دستش به‌شکل متهم‌کننده‌ای لویی رو نشونه می‌ره و نه چندان آروم می‌زنه تو سرش. لویی تو خودش جمع می‌شه.


جورجیا: دارم واست.


می‌گه و بالأخره می‌ره. فقط نیاز داشت زهرش رو بریزه.


تروی: داغونش می‌کنی از قیافه می‌افته.


لویی با حیرت به تروی نگاه می‌کنه.


لویی: بابا!!!


تروی: مگه دروغ می‌گم؟


لویی به‌سمت ایوا برمی‌گرده.


ایوا: حالا انگار خیلی خاطرخواه داره.


نه مثل این که قرار نبود از این آدم‌ها آبی گرم شه. برمی‌گرده طرف تروی.


تروی: استخر رو برو. اما دیگه نبینم سوار ماشین غریبه بشی.


برای تأکید بیشتر، دستش رو تکون می‌ده.


تروی: لیلی!


فلیسیتی رو صدا می‌زنه. اون پنجرهٔ اتاقش رو باز می‌کنه و جواب می‌ده.


تروی: از فردا تو لوییو می‌بری استخر.


.


.


.


دنیا از آب بیرون می‌ره تا دوباره شیرجه بزنه. لویی هم پشت سرشه.


دنیا: دیروز یهو کجا غیبت زد؟ طفلک زین داداشم، پا شده بود اومده بود ببینتت.


نیش لویی باز می‌شه. اون تجسم زمینی فرشتگان اومده بود تا اون رو ببینه؟


دنیا: هیچی دیگه، تو خماری موند.


می‌پره و لویی صبر می‌کنه تا از زیر آب بالا بیاد.


لویی: گفتم که، قراره یه‌مدت با آبجی کوچیکم برم و بیام. حالا چندروز بیاد و بره خودش خسته می‌شه.


می‌پره تو آب. دنیا خم می‌شه و دستش رو دیوار می‌کنه کنار گوش لویی.


دنیا: شماره‌تو می‌خواد.


اون‌قدر به لویی نزدیکه که می‌تونه سیخ شدن موهای بور پشت گردنش رو ببینه.


لویی: کی؟


با لبخند دهن‌پاره‌کنی می‌پرسه، خودش رو می‌زنه به اون راه.


دنیا: "کی؟" مرکوری دیگه!


دنیا با ابروهای بالارفته به لویی خندون خیره‌ست. می‌دونه که باورش نمی‌کنه.


دنیا: می‌رید باهم می‌گردین می‌چرخین حالشو می‌برین.


لویی: آخه دنیا...


لبخندش انقدر بزرگه که حتی صداش می‌لرزه.


دنیا: دنیا و زهرمار. یه‌وقت دیدی دوماد خودمون شدی!


لویی سرش رو پایین می‌اندازه و تو ذهنش خاطرنشون می‌کنه که امروز تماس و پیام هیچ شمارهٔ ناشناسی رو بی‌پاسخ نگذاره. به‌هرحال که دنیا شماره‌ش رو به زین می‌داد.


.


.


.


-پشت تلفن که نمی‌شه عزیزم.


زین داره با لویی صحبت می‌کنه. اون‌ها مدتیه که این کار رو می‌کنن. سیب‌زمینی‌های داخل ماهیتابه رو هم می‌زنه و یکی برمی‌داره.


زین: می‌خوام ببینمت.


لویی پشت تلفن داره با موهاش بازی می‌کنه. اون هم داخل آشپزخونه‌ست ولی فقط چون خالیه و کسی نیست بشنوه‌تش. استرس گرفته.


لویی: وای نه، من نمی‌تونم بیام. خب، خب می‌دونی دیگه، هر خونه‌ای قانون خودشو داره.


با شنیدن صدای "دست نزن!" از اون‌ور خط، متعجب می‌شه.


لویی: چی‌شد؟


زین با تریشا چشم تو چشمه.


زین: مامان دوست‌پسرت بود، زد رو دستم.


ابروهای لویی بالا می‌پره و می‌خنده. رو پنجه‌هاش تاب می‌خوره. 


تریشا: همینم مونده بود که از تو کوچه و خیابون پارتنر پیدا کنی.


لویی فقط صدای زین رو می‌شنوه که داره می‌گه "پیدا کردم، خوبشم پیدا کردم" نمی‌فهمه داستان چیه.


لویی: چیو پیدا کردی؟


زین: تو رو، عزیزم.


لویی نخودی می‌خنده و وول می‌خوره. زین کمی از تریشا دور می‌شه. 


لویی: تو منو نمی‌شناسی.


زین پشت تلفن بال‌بال می‌زنه.


زین: خوبم می‌شناسم. تا تو بگی "ف" من رفتم فرودگاه مسافرمو زدم پیاده کردم برگشتم اومدم دنبالت.


به‌هرحال، زین مسافرکش بود. لویی موهاش رو ول می‌کنه و تلاش می‌کنه هنگام راه رفتن پاش رو روی خط سرامیک‌ها نذاره. درحال تجربهٔ کلافگی آمیخته به شگفت‌زدگیه.


لویی: نمی‌دونم چرا، ولی من همه‌ش جلوی تو کم می‌آرم.


زین راه رفته رو طی می‌کنه و برمی‌گرده سر ماهیتابه.


زین: چون که! حالا پسر خوبی باش و هرچی می‌گم بگو "خب".


لویی: خب.


میزان اطاعت لویی حتی از پشت تلفن هم حس می‌شد. زین به وجد می‌آد.


زین: پسر خوب. می‌خوام ببینمت.


لویی با دقت بین سرامیک‌ها گام برمی‌داره.


لویی: نمی‌شه. من نمی‌تونم باهات بیام بیرون.


به کابینت تکیه می‌ده و گوش به زین می‌سپره.


زین: قرار بود فقط بگی خب.


صدای زین شاید در حد دو سه درجه، گرفته‌تر بود. لویی "خب" گفت و منتظر موند.


زین: استخرتون، یه در داره که به‌سمت یه کوچهٔ دیگه باز می‌شه.


زین تریشا رو می‌بینه که دستش رو به‌شکل نمادین "خاک‌برسرت" تکون می‌ده.


زین: فردا صبح، قرارمون اون‌جا.


لویی هیجان‌زده، از کابینت فاصله می‌گیره.


لویی: خب!


.


.


.


فلیسیتی تا دم درب اصلی استخر، لویی رو همراهی می‌کنه.


لویی: دیر نکنیا!


بهش می‌گه و وارد ساختمون می‌شه. تا پاش رو از در تو می‌ذاره تقریبا می‌ره تو شکم دنیا که مایوی نارنجی فسفری همیشگی‌ش رو پوشیده.


دنیا: معلوم هست کجایی؟ بدو!


و باهاش به‌سمت رختکن می‌دوه. لویی جریان هیجان رو تو رگ‌هاش احساس می‌کنه. اون داره یک‌کار ممنوعه می‌کنه. اگر خونواده‌ش، مخصوصا جورجیا، بفهمن، تیکه بزرگش گوششه.


لویی به رختکن می‌رسه و زود لباس‌هاش رو عوض می‌کنه و از سرعت دنیا تو اسپری کردن ادکلن و درست کردن موهاش شگفت‌زده می‌شه. البته اون‌ها به‌هرحال شلخته بودن.


دنیا بهش اطمینان می‌ده که موهاش خوب به‌نظر می‌رسن و زین عاشق ژولیدگی طبیعی‌شونه و لویی رو کشون‌کشون تا درب دوم می‌بره، بازش می‌کنه و تقریبا هولش می‌ده بیرون و درب رو می‌بنده.


ون زین درست همون‌جاست اما لویی ترجیح می‌ده تا وقتی دست دیگه‌ای به موهاش نکشیده، وجودش رو نادیده بگیره. با قلبی که در تمام بدنش می‌تپه جلو می‌ره و به ون می‌رسه.


گام‌هاش کوتاه و سرعتی‌ان و متوجه صدای گام‌های دیگه‌ای که از پشت سرش می‌آن، نمی‌شه. وقتی دستش به دستگیره می‌رسه، با صدای زین از جا می‌پره و سپس خنده‌هاش تو گوش لویی می‌پیچه.


زین: هی، خوشگله.


. 


. 


. 


اون‌ها درحال قدم زدن تو هوای تر و تازهٔ صبحن.


لویی: این‌جا کجاست؟


اون بیست‌سالشه اما اجازه نداره خیلی از خونه بیرون بره، و این‌جا هم شهر بزرگیه. پس نه، لویی خیلی‌جاها رو نمی‌شناسه.


زین: مسافرهای خارجیم رو می‌آرم این‌جا.


به‌سمت لویی خم می‌شه. شیفتهٔ طوریه که لویی دنبالش راه افتاده، انگار که یک قلادهٔ نامرئی به گردنشه.


-زیزو!

چپتر چهارم در "تلگرام" موجوده،

چپترهای بیشتر هم در "واتپد" پابلیش شده.


برای خوندن ترجمهٔ کتاب "Red, White and Royal Blue" کلیک کنید:

در تلگرام

در واتپد

Report Page