Untaken Paths (11)

Untaken Paths (11)

Zizo!
+2000w.
چپتر پیش رو می‌تونید از این‌جا بخونید.

لویی: یارو کیه؟


ابروهای زین با بی‌صبری بالا می‌رن. انگشتش رو عصبی تکون می‌ده.


زین: باز داری خودتو به نفهمی می‌زنی. اون کی بود دیشب باهم می‌خندیدین؟؟


لویی: داییم؟


تیری در تاریکی پرتاب می‌کنه. زین با طلبکاری سر تکون می‌ده. پس خودشه. ذهن لویی جرقه می‌زنه. با یادآوری داییش، لب‌هاش به لبخند باز می‌شن. با این تغییر حالت، زین حتی بیشتر عصبانی می‌شه.


لویی: چیزی نمی‌گفتیم ک—


زین: چیزی نمی‌گفتین و همین‌طوری می‌خندیدین دیگه؟؟


نگاه خشکش رو به چهرهٔ لویی که حالا دوباره روشنه، می‌دوزه. اون دست‌هاش رو بالا می‌آره و با ذوق شروع می‌کنه حرف زدن.


لویی: خب وایسا بگم، یه گردنبد برام خریده بود. بعد که داشت اینو بهم می‌داد دم گوشم گفت اینم خوش‌سلیقه‌ستا. تو رو می‌گفت یعنی.


نخودی می‌خنده، داییش محشره.


زین: اینو خودم شنیدم. بعدش چی می‌گفت؟


لویی: بعدش چیزی نگ—


زین: تا آخر جشن داشتین می‌خندیدین! حتما یه‌چیزی می‌گفته دیگه.


صداش باز بلند می‌شه. لبخند لویی پیش‌از کمرنگ شدن، با یادآوری مکالمه‌ش با داییش، تثبیت می‌شه.


لویی: بهم گفت نمکدون.


زین به چشم‌های لویی زل می‌زنه.


زین: یعنی چی؟


با طلبکاری می‌پرسه. این که همچین لبخندی رو صورت لویی می‌بینه، که دلیلش کسی به‌غیر از خودشه، اعصابش رو خط‌خطی می‌کنه.


لویی: معنی نداره که. بچه بودم بهم می‌گفت. اون‌جا هم خواست شوخی کنه، صدام کرد نمکدون.


زین: غلط کرده مرتیکهٔ هیز.


لبخند لویی درجا محو می‌شه. شوکه‌ست. زین تغییر حالتش رو می‌بینه، با کلافگی سرش رو پایین می‌اندازه.


لویی: "مرتیکهٔ هیز"؟ اون، داییمه. چی داری می‌گی زین؟


زین: حالا هرکی که هست. هیزه.


حق‌به‌جانب دستش رو تکون می‌ده. هنوزم به لویی نگاه نمی‌کنه.


لویی: اگه یه آدم درست تو فامیل ما باشه، همین داییمه.


لویی در دفاع از دایی نازنینش می‌گه، پشتش رو می‌کنه و از اتاق بیرون می‌ره.


زین: اگه آدم خوبه‌تون اینه دیگه آدم بده‌تون کیه پس؟


سرش رو می‌چرخونه و با ندیدن لویی، پاتند می‌کنه و صداش بلند می‌شه.


زین: اوی! دارم باهات حرف می‌زنم!


به لویی می‌رسه و با شدت شونه‌ش رو می‌کشه. لویی تلوتلو می‌خوره و ناخواسته دستش رو روی شونه‌ش می‌ذاره تا از پخش شدن درد جلوگیری کنه.


لویی: شونه‌مو شکوندی!


با ناباوری می‌ناله.


زین: توأم غرورمو شکوندی!


انگشتش رو تو صورت لویی تکون می‌ده.


زین: قسم می‌خورم اگر عاشقت نبودم همین‌امشب گور داییتو می‌کندم.


نیم‌گام برمی‌داره اما برمی‌گرده.


زین: از این به‌بعدم هرکی نمکدون صدات کنه با من طرفه.


اون کاملا جدی و عصبی این حرف‌ها رو می‌زد. لویی شونه‌ش رو رها می‌کنه، سرش اون‌قدری درد گرفته که حواسش رو از اون پرت کنه. چشم‌هاش رو به پاهاش می‌دوزه تا زین نمناکی‌شون رو نبینه.


زین از کنارش رد شده، جلوی درب ایستاده. پیش‌از این که دستش به دستگیره برسه، دست دیگه‌ش رو با کلافگی به صورتش می‌کشه.


مکث می‌کنه، دست‌به‌کمر می‌شه، یک مکث دیگه، و بالأخره برمی‌گرده به‌سمت لویی. اون همون‌طوری که بود، ایستاده.


زین: منو نگاه کن لویی.


صداش ملایم‌تره. لویی تکون نمی‌خوره.


زین: قسم بخور همین‌چیزایی که گفتی، بوده.


لویی با خستگی پلک‌هاش رو می‌بنده.


لویی: قسم دروغ که کاری نداره.


اون تقریبا تیکه انداخت. وقتی زین همین‌طوری حرف‌هاش رو باور نمی‌کرد، قسم‌خوردن هم قرار نبود تغییر چندانی ایجاد کنه.


زین: فقط همین‌کاری که بهت می‌گمو بکن. بگو به جون زین همین‌چیزایی بوده که گفتی.


با ناآرامی می‌گه و به لویی نزدیک می‌شه. لویی خیلی منتظرش نمی‌ذاره.


لویی: به جون زین همینایی که گفتم بود.


صداش می‌لرزه. زین دندون‌هاش رو روی هم می‌فشره و دستش رو روی شونهٔ لویی می‌گذاره، سرش رو خم می‌کنه و آروم اون‌جا رو می‌بوسه. لویی رو به آرومی برمی‌گردونه. بدنش شل شده.


زین دکمهٔ یقهٔ لویی رو باز می‌کنه، لبخند کمرنگ کجی رو لبش می‌نشینه که لویی این رو یادش مونده.


زین: پسر خوب.


زمزمه می‌کنه و بدون این که مخالفتی از لویی ببینه، به باز کردن باقی دکمه‌هاش ادامه می‌ده. آروم پیرهنش رو از تنش درمی‌آره و می‌بینه که سر لویی تو سینه‌ش فرو می‌ره.


طی قرارهاشون، مستقیم و غیرمستقیم از لویی دربارهٔ زندگی جنسیش پرسیده بود و با فهمیدن این که اون تابه‌حال تجربه‌ای نداشته، حتی حریص‌تر شده بود.


با لویی به‌جز بوسه، کار دیگه‌ای نکرده بود. هربار می‌خواست فراتر بره، لویی متوقفش می‌کرد و با شیطنت می‌گفت که می‌خواد نخستین‌بارش با "همسرش" باشه.


زین از این خوشش می‌آد، که لویی تماما مال اونه. از هرلحاظ. فقط دوست داره بیشتر مطمئن شه. دستش رو لای موهای لویی می‌بره و خیلی‌آروم ریشه‌شون رو می‌کشه. سرش رو از سینه‌ش بیرون می‌آره.


زین: به‌من نگاه می‌کنی. خب؟


دستور می‌ده و لویی با چشم‌های آبی نرمش، اطاعت می‌کنه. می‌دونه که زین می‌خواد ببوستش، پس فقط منتظر می‌مونه. زین لبخند کجی می‌زنه و سرش رو جلو می‌بره و لب‌هاش رو بین مال خودش می‌گیره.


کف دست‌های لویی، راه خودشون رو به سینهٔ زین پیدا می‌کنن. چندلحظه رو اون پارچهٔ مزاحم می‌مونن و بعد، لویی با تردید یکی از دکمه‌هاش رو باز می‌کنه. مطمئن نیست اجازه‌ش رو داره یا نه.


زین آروم پهلوهاش رو می‌چلونه و با باز شدن دهن لویی، زبونش رو داخل می‌فرسته. لویی به باز کردن دکمه‌ها ادامه می‌ده، که با وجود یک زبون اضافی توی دهن خودش، دیگه کار آسونی حساب نمی‌شه.


زین سرش رو عقب می‌کشه، پیرهنش رو درمی‌آره و انگشت‌هاش رو دور مچ لویی حلقه می‌کنه. تنش هنوز از جر و بحثی که داشتن داغه، حالا تمام بدنش هم دیوانه‌وار نبض می‌زنه.


مچ لویی رو به دنبال خودش، داخل اتاق خواب می‌کشه. دست آزادش درگیر شلوارشه که دربیارتش. تا وقتی به تخت نزدیک می‌شن، موفق شده. مچ لویی رو رها می‌کنه.


سرش رو کج می‌کنه و بوسهٔ دیگه‌ای رو آغاز می‌کنه، این‌بار جفت مچ‌های لویی رو، با یک‌دست، می‌گیره و می‌بره پشت بدنش و با دست دیگه‌ش دکمه و زیپ لویی رو باز می‌کنه.


مچ‌های لویی رو ول می‌کنه تا شلوارش رو دربیاره، و اون انجامش می‌ده، هرچند دست‌هاش خیلی هم لازمش نشدن. لویی به‌خودش می‌لرزه و بازوهاش رو بغل می‌کنه.


زین دست‌هاش رو از روی بازوهاش کنار می‌زنه، بازوهاش رو می‌گیره و با فشاری که بهشون وارد می‌کنه، اون رو روی تخت می‌خوابونه. لویی بدن یک شناگر رو داره و الان این زیادی واضحه.


زین زانوهاش رو دوطرف بدن لویی می‌گذاره و پیش‌از این که روش خم بشه، بدنش رو اسکن می‌کنه. می‌بینه که قفسهٔ تخت سینهٔ لویی بالا و پایین می‌ره و کاملا بی‌دفاع، در اختیارشه. حظ می‌کنه.


سه‌تا از انگشت‌هاش رو روی لب‌های لویی می‌ذاره و فشار می‌ده و لویی همون‌طور که زین می‌خواد، اون‌ها داخل دهنش می‌کشه و می‌مکه.


چندلحظه بعد، زین ضربهٔ ناگهانی ته حلقش می‌زنه و از گردشدن چشم‌های لویی لذت می‌بره. انگشت‌هاش رو بیرون می‌کشه و خیلی‌آروم اون‌ها رو روی چونه‌ش سر می‌ده و به گلوش می‌رسه.


دور گلوی لویی حلقه‌شون می‌کنه و می‌بینه که پلک‌های لویی روی هم می‌افتن، نیشخند می‌زنه و از گلوش می‌گذره، گودی میون ترقوه‌هاش رو لمس می‌کنه و از سینه‌ش پایین‌تر می‌آد.


روی لویی خم می‌شه و دستش رو روی شورتش می‌ذاره، می‌تونه خیسی ترشحاتش رو حس کنه. دندون‌هاش رو داخل استخون فک لویی فرو می‌کنه و پوسیش رو از روی شورت می‌ماله.


لویی به کمرش قوسی می‌ده که با فشار دست زین روی پوسیش، به حالت عادی برمی‌گرده. به خودش می‌پیچه. انگشت‌های زین درست اون‌جان و اون‌جا نیستن. کلافه‌کننده‌ست.


لویی: لطفا درش بیار.


ناله می‌کنه و متوجه می‌شه زین ازش فاصله می‌گیره، لبهٔ شورتش رو می‌گیره و پایین می‌کشه. زین عقب می‌ره و وقتی لویی پاهاش رو خم می‌کنه تا شورتش رو کامل دربیاره، زین مچ پاهاش رو می‌گیره.


یه کبودی بزرگ اون‌جاست. زین بدون این که چشم ازش برداره، شورت لویی رو از پاهاش بیرون می‌آره. چیز دیوانه‌وار راجع‌به اون کبودی اینه که، خیلی به لویی می‌آد. زین یادداشت ذهنی برمی‌داره.


زین پاهای لویی رو بالا می‌ده و اون‌ها رو از مچ کنار هم نگه می‌داره. سوراخ پوسیش درست اون‌جاست. روی سوراخش رو می‌ماله و با پیچ و تاب خوردن لویی، روی رون پاش اسپنکی می‌خوابونه.


حرکت دستش میون اون مایع لزج و شفاف، صدای کثیفی رو ایجاد کرده که شنیدنش تپش قلب لویی رو بالا می‌بره. با افزایش جریان خون، عضو لویی هرلحظه خیس‌تر از قبل می‌شه و صداها بیشتر.


دل لویی پیچ می‌خوره و زین یک انگشتش رو واردش می‌کنه. لویی سرش رو کج می‌کنه و نالهٔ خفه‌ای از بین لب‌های به دندون گرفته‌ش فرار می‌کنه.


زین بی‌درنگ انگشتش رو عقب و جلو می‌کنه و خیلی‌زود یک انگشت دیگه هم داخل پوسی لویی در حرکته. لویی گاز گرفتن لب‌هاش رو رها می‌کنه و آزادانه به ناله‌کردن می‌پردازه.


زین متوجه می‌شه که انگشت سومش خیلی‌راحت داخل نمی‌ره، اما این جلوش رو نمی‌گیره. لویی ناخداگاه خودش رو بالا می‌کشه، زین مچش رو جلوتر می‌بره و سه‌انگشتش عمیق‌تر داخل لویی فرو می‌رن.


لویی تو دلش احساس پیچش داره، اما نمی‌تونه از ناله کردن دست برداره. حتی نمی‌تونه چشم‌هاش رو باز کنه. فقط متوجه می‌شه که حرکت انگشت‌های زین نامنظم شده‌ن.


انگشت‌های زین در جهت‌های نامتعارفی داخل پوسیش می‌لغزن، اون به‌زحمت چشم‌هاش رو باز می‌کنه و می‌بینه که زین داره شورت خودش رو درمی‌آره و همزمان انگشت‌کردن لویی رو از دست نمی‌ده.


دیک راست و متورم زین به چشم می‌آد، از خیسی پریکام برق می‌زنه و لویی با فکر به این که قراره اون رو داخل خودش داشته باشه، صورتش بیش‌از پیش گُر می‌گیره. زین به‌خودش هندجاب می‌ده.


هنوز انگشت‌های زین رو تو خودش داره که سفتی کلاهک دیکش رو هم روی سوراخش احساس می‌کنه. کلیتوریسش نبض می‌زنه و باز نگه‌داشتن چشم‌هاش یک زحمت بزرگه.


زین انگشت‌هاش رو بیرون می‌کشه و سر دیکش رو آروم روی اون سوراخ باز می‌ماله. پاهای لویی رو روی شونه‌های خودش می‌گذاره و سانت‌به‌سانت واردش می‌شه.


لویی یک‌طرف صورتش رو داخل بالشت فرو می‌کنه و آه کشدارش رو تا وقتی زین کاملا داخلش فرو بره، نمی‌تونه قطع کنه. زین روش خم می‌شه و دست‌هاش رو دوطرف سر لویی می‌گذاره.


زین: به‌من نگاه کن.


صدای بم‌شده‌ش پلک‌های لویی رو وادار به باز شدن می‌کنه. خیره به اون چشم‌های آبی روی چهره‌ای که همین‌الان هم به فاک رفته، نخستین ضربه رو می‌زنه و می‌بینه که دهن لویی باز می‌مونه.


بدون این که به لویی فرصت نفس‌کشیدن بده، حرکت کمرش رو آغاز می‌کنه. با ریتم منظمی، خودش رو داخل لویی می‌کوبه و بابت بسته‌شدن چشم‌هاش سرزنشش نمی‌کنه.


لویی داخل شکمش احساس پیچش داره، انگار که دیک زین رو اون‌جا حس کنه. نفس‌کشیدنش بهم ریخته و از لای پلک‌های نیمه‌بازش فقط سفیدی چشم‌هاش مشخصن.


زین از دیدن این که کاری کرده که باعث برگشتن چشم‌های لویی در حدقه شده، لذت می‌بره. سرعتش رو بیشتر می‌کنه و متوجه بلندترشدن ناله‌های لویی می‌شه. سرعتش رو کم می‌کنه.


زین بدون این که خودش رو بیرون بکشه، بدنش رو از روی لویی عقب می‌کشه، پاهای لویی رو داخل بدنش جمع می‌کنه و ضربه‌هاش رو عمیق‌تر از قبل از سر می‌گیره. توقفی درکار نیست.


لویی: فاک فاک فاک!


صدای لویی بالا می‌گیره و بدنش برای ثانیه‌هایی، لرزش شدیدی رو تجربه می‌کنه، پوسیش منقبض می‌شه و احساس می‌کنه که امکان نداره بتونه جای بهتری تو این دنیا باشه.


زین به صدای خیس برخورد دیکش با پوسی مرد گوش می‌ده و جاری شدن کامش رو حس می‌کنه. نالهٔ خش‌داری از گلوش خارج می‌شه و ضربه‌هاش رو متوقف می‌کنه، دیکش رو همون‌تو نگه می‌داره.


روی لویی خم می‌شه و می‌شنوه که اون هیس می‌کشه، پوسیش حساس شده. زین می‌دونه کاملا خالی شده، اما تا وقتی یک‌بار دیگه دیکش رو تا عمیق‌ترین جایی که ممکنه، فرو نکرده، بیرون نمی‌کشه.


لویی با خستگی ناله می‌کنه و وقتی دیک زین ازش بیرون کشیده می‌شه، اونقدر حساس شده که می‌تونه تضاد جریان خنک هوا رو با قطرات گرم کام زین که ازش بیرون می‌ریختن، حس کنه.


زین کنارش دراز کشیده. لویی می‌خواد صداش بزنه، اما گلوش خشک شده. کمی طول می‌کشه تا بزاقش رو جمع کنه. انگار کویر قورت داده، پس این کار خیلی زمان می‌بره.


لویی: زین؟


صداش به‌زور درمی‌آد. زین از گوشهٔ چشم نگاهش می‌کنه و اون صورت درخشان و ته‌ریش بور روش رو می‌بینه. لویی دستش رو روی بازوی زین می‌ذاره و باملایمت می‌فشرتش.


لویی: ممنون که،، اولین‌بار من شدی.


زین لبخند می‌زنه و به پهلو برمی‌گرده، بازوش رو دراز می‌کنه زیر سر لویی و کمرش رو می‌گیره. لویی ترجیح می‌ده پاهاش رو، یا درکل بدنش رو، تکون نده. یه‌کمی احساس درد و سوزش داره.


لویی: دوستت دارم.


تو سینهٔ زین زمزمه می‌کنه و دماغش رو به پوستش می‌کشه. زین صورتش رو پایین می‌آره و روی سر لویی، جایی نزدیک شقیقه‌ش رو محکم می‌بوسه. اون یک برآمدگی رو زیر لبش احساس می‌کنه.


زین: دیوونه‌تم جوجو.


-زیزو!

چپتر دوازدهم در "تلگرام" موجوده،

چپترهای بیشتر هم در "واتپد" پابلیش شده.


برای خوندن ترجمهٔ کتاب "Red, White and Royal Blue" کلیک کنید:

در تلگرام

در واتپد

Report Page