Untaken Paths (10)
Zizo!
چپتر پیش رو میتونید از اینجا بخونید.
-سرویس فرودگاه داریا.
زین: میدونم. لیونل رو فرستادم بره جای من.
-لباس فرمت کو؟
زین: میپوشم.
چندجملهٔ دیگه بینشون رد و بدل میشه زین مشتهایی که به شکم یارو نزده بود رو نمیشمره. زین بهسمت لویی برمیگرده و نگاه تیرهش رو بهش میده.
زین: چرا اینجایی هنوز؟ برو تو ماشین. برو تو ماشین ببینم.
صداش از شدت عصبانیت بهزور بیرون میآد. لویی مطیعانه سوار ون میشه و زین هم بیتوجه به نگاه خیرهش درب رو میبنده.
...چندساعت گذشته، اونها برگشتهن خونه. تریشا و کلاور توی حیاطن. پیاده میشن و به هردوشون سلام میکنن، کت زین دستشه. کلاور زین رو صدا میزنه، زین به لویی اشاره میکنه که وارد خونه بشه.
تریشا: خیلیممنون از کمکهای بیدریغتون داماد عزیز.
با نیش میگه و لویی بیتوجه، به راهش ادامه میده. زین میره پشت ویلچر کلاور.
زین: کی رفت بیرون؟
ویلچر رو هل میده. تریشا هم بلند میشه.
تریشا: صبح سراغ تو رو گرفت، بعدم سرشو انداخت پایین و رفت.
دلش پر بود. کلاور در سکوت، توسط زین حرکت داده میشد.
زین: این نباید بدون من بره بیرون. فهمیدین؟
تریشا با پوزخند سرش رو تکون میده.
تریشا: اینطوری جواب نمیگیری زین. برو بهش حالی کن.
زین طی توقفی ناگهانی، تهدیدآمیز روی تریشا خم میشه و ارتباط چشمی پرتنشی برقرار میشه.
...زین روی مبل، تو خونهٔ خودشه. لویی مستأصل دم درب آشپزخونه ایستاده و نمیدونه چیکار کنه. حتی لباسهاش رو هم عوض نکرده.
درواقع از وقتی برگشتن هیچی، هیچکاری نکرده. میترسه ناخواسته کار اشتباهی انجام بده که زین رو ناراحت کنه. مثل امروز صبح.
لویی نمیدونه چی بگه، میبینه که زین کلافه دستی به صورتش میکشه و بلند میشه. بدون این که به لویی برخورد کنه، وارد آشپزخونه میشه و میره سر یخچال.
لویی با چشمهای نگران، دنبالش میکنه. همچنان مشغول بازی با انگشتهاشه. میترسه حرفی بزنه و اشتباه باشه و زین رو به اونحال بندازه. لویی دوست نداره زین رو اونجوری ببینه.
لویی: چرا قهر کردی؟
زین جوابش رو نمیده. لویی منمن میکنه. آخرینچیزی که به ذهنش رسید رو به زبون میآره: اگه از ازدواجمون پشیمونی، میتونم زنگ بزنم جورجیا بیاد دنبالم.
میگه و میره. زین بطری آب رو روی میز میذاره و پشت سر لویی میره.
زین: "بیاد دنبالت"؟؟
از آشپزخونه خارج میشه و میره بهطرف لویی.
زین: بیاد دنبالت که چی بشه؟ مگه اومدی مهمونی؟؟
صداش بلنده، شاید زیادی بلند. دستهای لویی کمی بالا اومده، انگار اینطوری میتونه امواج صدای زین رو بگیره تا خارج نشن.
لویی: آروم باش زین چرا داد میزنی؟ میشنون مامانات.
در عوض، لویی خیلیآروم حرف میزنه.
زین: خوب میکنم داد میزنم. اصلا میخوام همه بشنون.
لویی داره بیصدا بالبال میزنه تا زین صداش رو پایین بیاره، اما اون فقط بیشتر ادامه میده. تریشا درب واحد خودش رو به آرومی میبنده، به صداهایی که از طبقهٔ بالا میآد گوش میده.
زین: اینجا دیگه خونهٔ مامان بابات نیست لویی، اینجا قانون خودشو داره.
دستهای لویی تقریبا همسطح صورت زینن. در یکدنیای موازی، لویی دستهاش رو روی صورت گذاشته و خفهش کرده. در ایندنیا، اون فقط برای فریادهای زین مطیعانه سر تکون میده.
لویی: باشه، باشه زین قسم میخورم فهمیدم. اصلا هرچی تو بگی. فقط توروخدا داد نزن.
با بیچارگی التماس میکنه، اضطراب همیشگی سراغش اومده. همون اضطرابی که کنار جورجیا تجربهش میکرد.
زین: تو برای چی سرتو انداختی پایین اومدی محل کار من؟؟
دستهای لویی کنارش میافتن. شوکه مکث میکنه. زین الان چی گفت؟
لویی: "سرمو انداختم پایین"؟
با بُهت میپرسه، ابروهاش غیرارادی بالا رفتهن.
لویی: اینطوری حرف نزن. مگه من حیوونم؟
زین: از حیوون هم حیوونتری که اومدی اونجا.
لویی به خودش میلرزه. انگار برای گول زدن خودش زیادی ضعیف شده. پس فقط تلاش میکنه تا صدای زین رو پایین نگه داره. البته اگر در گام نخست، صداش پایین بیاد. اما نه، فایده نداره.
لویی: چرا اینجوری حرف میزنی با من؟
بدون این که تو صورت زین نگاه کنه، میگه و روشو برمیگردونه. زین ولش نمیکنه، شونهبهشونهش میره.
زین: تو انگار نمیفهمی کجا زندگی میکنی لویی، نه؟ با اون سر و وضع اومدی بین اونهمه آدم؟ که چی بشه؟ که منو انگشتنما کنی؟ الان من شدم سوژهٔ اونا، حتما دارن دربارهٔ اندام همسرم حرف میزنن. خاک بر سر من.
لویی در سکوت بهش خیره شده، میبینه که زین از کنارش رد میشه. اصلا مشکل زین رو نمیفهمه. مگه همکارهاش چجور آدمهاییان؟ اصلا هرکی. چهرهٔ لویی آویزونه.
کلاور ویلچر رو حرکت میده و خودش رو به درب میرسونه، بازش میکنه و تریشا رو میبینه که دستبهسینه ایستاده و به اون جر و بحث گوش میده.
کلاور: بیا تو.
تریشا بیاعصاب دستش رو تکون میده تا کلاور مزاحم استراق سمعش نشه.
چندلحظه بعد، لویی میره تا زین رو پیدا کنه.
لویی: زین؟ ببخشید. من امروز نباید میاومدم. معذرت میخوام.
آره، اینطوری بهتره. فقط هرچیزی که همون زین قبلیش رو برگردونه، لویی انجامش میده. یک پوزش که دیگه چیزی نیست. لویی زین رو میبینه که مشتهاش رو روی دستهٔ مبل گذاشته.
از پشت سر هم کلافگیش مشخصه. آرومآروم تکون میخوره. لویی به چهارچوب تکیه میده. اون خونه یکعالمه درب داره. خوبه. تکیه دادن راحته.
لویی: تو چرا اینجوری شدی؟
با صدایی به ملایمت ابریشم میپرسه. هیچقصدی برای تحریک عصبانیت زین نداره.
لویی: دیشب شب اول زندگیمون بود.
آرومتر میگه و لبش رو گاز میگیره. دیشب دقیقا طوری نبود که تمام اینمدت تصورش میکرد، یا حتی چیزی نزدیک به جوکهای بیشرمانهٔ دنیا. زین سرش رو میچرخونه.
زین: شب اول؟ اول و آخر نداره لویی، تو باید حد خودتو بدونی.
لویی نفس صداداری میکشه. چندگام جلوتر میره و متوجه میشه سرگیجه داره.
لویی: "حد خودمو بدونم"؟ میشه درست حرف بزنی بفهمم چی میگی؟
روبهروی زینه، اون نگاهش نمیکنه.
زین: خوبم میفهمی. خودتو به نفهمیدن نزن.
با صدای آرومی میگه و ابروهاش رو ماساژ میده. این سردرد لعنتی از دیشب ولش نکرده، همونی که باعث شد حتی نتونه سرویسش رو بره.
لویی: خب، باشه. هرچی تو بگی. ولی، عزیزم؟ برام توضیح بده بفهمم، باشه؟
مکثی بهوجود میآد تا بالأخره زین تصمیمش رو میگیره. نگاه کلافهش رو به لویی میده.
زین: چی...
فکش منقبض میشه.
زین: ...میگفتی دیشب با این یارو؟ همهش باهم میخندیدین؟
لویی کوچکترین سرنخی نداره، با گنگی فکر میکنه. نگاه زین روی قفسهٔ سینهٔ لباس لوییه. اونجایی که قلبش میتپه. داره فکر میکنه که اون رو بیرون بیاره و مطمئن شه جز خودش کسی اونجا نیست.
چپتر یازدهم در "تلگرام" موجوده،
چپترهای بیشتر هم در "واتپد" پابلیش شده.
برای خوندن ترجمهٔ کتاب "Red, White and Royal Blue" کلیک کنید: