The Edward Factor 4

چپتر پیش رو می‌تونید از "اینجا" بخونید.

...وینی و نئو سر میز کوچیکی نشسته بودن و سرهای به‌هم نزدیک‌شون خبر می‌داد که سخت مشغول صحبتن.

زمانی‌که ادوارد رو دیدن که هاج و واج اون‌وسط ایستاده، بی‌معطلی سرشون رو برگردوندن و وانمود کردن که ندیدنش و وقتی ادوارد گامی به سمت‌شون برداشت، آرنج‌شون رو لبهٔ میز گذاشتن و تمام فضاش رو اشغال کردن تا ادوارد شانسی برای نشستن پیش اون‌ها نداشته باشه.

چهرهٔ ادوارد کمی پکر شد و با سرگردونی قدمی که برداشته بود رو برگشت، نگاهش رو به‌دنبال جایی برای نشستن در اطراف می‌چرخوند.

-ادوارد!

سر ادوارد، وینی و نئو به‌سمت صدا برگشت، نایل بود که از سر میز طویل تیم ملی براش دست تکون می‌داد تا ببینتش.

-چرا نمی‌آی پیش ما؟

ادوارد که هنوز به‌خاطر رفتار وینی و نئو لب‌هاش آویزون بود، با ناامیدی به نایل خیره شد و به خودش اشاره کرد و سرش رو به‌معنی "من؟!" تکون داد.

-بیا.

نایل به میز اشاره کرد و منتظر به ادوارد نگاه کرد، وینی و نئو با بهت به‌هم نگاه می‌کردن.

ادوارد با گام‌های نامطمئن به‌سمت بلندترین میز بوفه رفت.

<اون مدام بین هار بودن و رام بودن در گردشه، کلا قاطی داره بدبخت دمدمی‌مزاج.>

وقتی به میز رسید لبخند آبکی‌ای زد و روی صندلی‌ای نشست که درست روبروی هکتور و شلدون بود و فقط یک صندلی با نایل که سر میز نشسته بود فاصله داشت.

نایل با لبخند کم‌رنگش یک‌ثانیه به ادوارد خیره شد و بعدش به‌سمت شلدون و هکتور برگشت.

-هکتور، شلدون.

سر اون‌دونفر هم‌زمان به‌سمت نایل چرخید.

-می‌خوام بعد از مسابقه کار فتوشوتای ادوارد رو تموم کنید، اوکی؟

شلدون و هکتور موافقت کردن و ادوارد ناباورانه لبخند زد.

+ممنونم سِر!

نایل جوابی نداد و به‌جاش دستش رو بالا برد تا گارسون رو صدا کنه.

-سفارش آقا رو بگیر.

وقتی گارسون نزدیک شد، نایل به ادوارد لبخندون اشاره کرد.

+می‌تونم یه املت داشته باشم؟

~چندتا تخم مرغ؟

+دوتا.

کمی مکث کرد.

+املت جزو بوفه‌س؟

~بله آقا.

+پس سه تا تخم مرغ.

با نیش باز گفت و همه سر میز به خنده افتادن.

(خوراکی‌های جزو بوفه رایگانن.)

هک-مگه پپسی هزینه‌هاتونو نمی‌ده؟

ادوارد که تازه اولین‌بار بود این رو می‌شنید، با بدبختی لبخند زد و تلاش کرد وانمود کنه که خبر داشته.

+آره ولی درست نیست پول مشتری رو هدر داد.

-درسته، هدر دادن کار خوبی نیست، چه پول چه ترقه.

نایل درحالی‌که چونه‌ش رو گذاشته بود روی دست‌های به‌هم چفت‌شده‌ش که آرنج‌شون روی میز بود، گفت.

ادوارد بینیش رو چین داد و خواست فقط با یه لبخند جمعش کنه اما نتونست جلوی جواب دادنش رو بگیره.

-من فقط عاشق ترقه‌م.

کمی لب‌هاش رو روی‌هم فشرد و با لبخندی واقعی دلیلش رو گفت.

-آخه راستش روزی‌که من به‌دنیا اومدم ترقه‌های زیادی تو آسمون منفجر می‌شدن، و خب این وارد دی‌ان‌ای من شده.

هک-اوه پس تو توی پلیموث به‌دنیا اومدی.

(پلیموث: شهری در انگلستان که هرساله ماه آگوست میزبان مسابقات آتش‌بازیه.)

-نه من روزی که تیم ملی کریکت انگلیس جام جهانی رو برد به‌دنیا اومدم.

ادوارد با حرارت تعریف می‌کرد.

خنده‌های دور میز خاموش شد و همه با حیرت به ادوارد خیره شدن.

هک-یک فوریه هزار و نهصد و نود و چهار!

هکتور با چنگالش به ادوارد اشاره می‌کرد و همهٔ بازیکن‌های هم‌زمان اون تاریخ رو به زبون آوردن، ادوارد کمی معذب شد اما با یادآوری حرف‌های الوییز این حالتش طولی نکشید.

-آره! مامانم باور داره من برای کریکت شانس می‌آرم. من به داداش بزرگم، بندیکت، کمک کردم مسابقات زیادیو برنده شه. فقط کافیه با یه تیم صبحونه بخورم تا اونا هم شیر و خط رو و هم مسابقه رو برنده شن.

هک-درسته.

هکتور با جدیت تأیید کرد و ادوارد با گیجی منتظر ادامهٔ حرفش موند.

هک-عموی من ستاره‌شناسه. بهم گفته که یک فوریه هزار و نهصد و نود و چهار روزی بوده که صور فلکی تو موقعیت مطلوبی قرار داشته‌ن...

شلدون دستش رو پشت صندلی هکتور گذاشته بود و با دقت بهش گوش می‌داد، هکتور به‌سمت رابین برگشت.

هک-...هر صد و پنجاه سال این اتفاق می‌افته که تو اون موقعیت قرار بگیرن.

رابین طوری‌که انگار واقعا اهمیت می‌ده، چندباری سر تکون داد و وقتی هکتور نگاهش رو گرفت، چشم‌هاش رو چرخوند.

هک-تو می‌تونی شانس بیاری.

هکتور با طمأنینه رو به ادوارد گفت و هم‌زمان برای تأکید بیشتر، انگشتش رو روبه‌روی صورتش تکون می‌داد.

ادوارد خندهٔ بی‌مزه‌ای تحویلش داد، نمی‌دونست چه واکنشی نشون بده.

-واقعا؟ پس یکم از شانسم رو برای شما می‌زارم.

رابین سرش رو بالا آورد تا ببینه اون چطور می‌خواد این‌کار رو بکنه که "یکم از شانسش رو براشون بزاره"، و دید که ادوارد سیبی برداشت و گازی بهش زد اما با صدای نایل، سیب تو دهن ادوارد ماسید.

-شانس نقشی تو موفقیت نداره، فقط بهانه‌ای برای شکسته.

حین حرف زدن نگاهش رو از هکتور و شلدون به ادوارد می‌داد، و زمانی‌که دید ادوارد با دهن پر چیزهایی احتمالا در جهت تأیید حرفش بلغور می‌کنه، لبخندش پررنگ‌تر شد.

.

.

.

-"محل برگزاری بازی"

~برای اولین‌بار در ده مسابقه، کاپیتان نایل سکه رو برد، ولی آیا می‌تونه مسابقه رو هم ببره؟

صدای گزارش‌گر به‌گوش بازیکنان خارج از زمین هم می‌رسید.

~به‌نظر می‌آد که شانس بالاخره بهش رو کرده. تیم انگلستان به صد و هشتاد و یک امتیاز نیاز داره تا مسابقه رو در برابر آلبانی ببره. 

طرفداران هردو تیم پرچم‌هاي بزرگ‌شون رو تکون می‌دادن و با اصوات مختلفی تیم‌شون رو تشویق می‌کردن.

~با دَوِش های خراب، فشار روی تیم انگلیس بالاست. اوه اینم یه ضربهٔ دیگه!

بازیکن آلبانی دوید و توپ رو پرتاب کرد، شلدون نتونست از توپ دفاع کنه و بازیکن‌های آلبانی شروع به دویدن کرده بودن.

~توپ به ویکت خورد ولی بِیل‌ها از روش نیفتادن.

وقتی بازیکن‌های گیج و ویج وسط زمین ایستادن، گزارش‌گر گزارش داد.

دوربین داشت ویکت‌ها رو نشون می‌داد که با وجود برخورد توپ، بیل‌ها هم‌چنان روشون بودن و نیفتاده بودن.

شلدون نگاه متعجب به ویکت‌ها انداخت اما بعد نیشخندی زد.

~یعنی شلدون ویکت‌ها رو جادو کرده؟ 

روی اسکوربورد ورزشگاه زمان برخورد توپ با ویکت‌ها نشون داده می‌شد که بیل‌ها حتی بالا پریده بودن اما نیفتاده بودن.

~خدای من چی دارم می‌بینم؟!

تماشاچیان یک‌صدا از سر تعجب اووو کشیدن، انگلیسی‌ها با خوش‌حالی شروع به تشویق کردن.

بازیکن آلبانی توپ رو پرت کرد و شلدون این‌بار تونست با چوبش مانع از برخورد توپ با ویکت‌ها بشه، بازیکن دیگهٔ آلبانی توپ رو که به میانه‌های زمین رسیده بود برداشت و به‌سمت ویکت‌ها پرت کرد و شلدون تلاش کرد جلوش رو بگیره.

دوباره آلبانی‌ها با خوش‌حالی شروع به دویدن کردن و باز هم با گیجی متوقف شدن، یک‌بار دیگه هم بیل‌ها نیفتاده بودن.

~باور نکردنیه! یا بهتره بگیم بی‌نظیره؟

بازیکنان آلبانی با تعجب باهم صحبت می‌کردن و نمی‌دونستن چه اتفاقی داره می‌افته. 

حتی با برخورد توپ‌شون به ویکت‌ها هم چراغ روی بیل‌ها روشن شده بود اما نیفتاده بودن.

~انگار بیل‌ها با چسب به ویکت وصل شدن!

شلدون به سمت زیدن رفت.

شل-اصلا متوجهی چه اتفاقی داره می‌افته؟

شلدون با نیشخند گفت و زیدن با سردرگمی به عقب نگاه کرد که داور داشت ویکت‌ها رو تکون می‌داد تا چک کنه یک‌وقت چیزی اشتباه نباشه و زمانی‌که دید با تکون خوردن ویکت‌ها، بیل‌ها از روش پایین ریختن، اطمینان حاصل کرد و همین صحنه زیدن رو گیج‌تر کرد. 

زی-نه واقعا. 

شلدون ابرو بالا انداخت.

شل-حق با هکتور بود. همهٔ این خوش‌شانسیا به‌خاطر صبحانه خوردن با ادوارده. حالا برو و چوبتو محکم بچرخون جوری‌که انگار می‌خوای بکنی تو کون‌شون!

زیدن که همهٔ این‌ها به‌نظرش منطقی می‌اومد، مشتش رو به مال شلدون کوبید و دوید سرجاش.

~هردو ضربه‌زن امروز خوش‌شانس به‌نظر می‌آن، ولی آیا این شانس می‌تونه انگلیس رو به پیروزی برسونه؟

گزارش‌گر داخل میکروفون گفت.

بازیکن آلبانی توپ رو پرت کرد و زیدن تونست با ضربهٔ بلندی دفعش کنه.

~و یه ضربهٔ مسخره رو شاهدیم، انگار اصلا توپو نمی‌شناسه.

این نظر گزارش‌گر بود، اما وقتی توپ تونست شیش‌امتیاز بگیره خفه شد.

~خدا داره امروز به انگلیس لطف می‌کنه!

پرتاب بعدی آلبانی هم با یه ضربهٔ شیش‌امتیازی دیگه دفع شد.

~یه شیش دیگه! دارن از همه‌ش امتیاز می‌گیرن. انگلیس افتاده رو غلتک خوش‌شانسی.

زیدن توپ دیگه‌ای رو هم دفع کرد.

~یه ضربهٔ عالی از زیدن، ولی اوه یه بازیکن اون‌جاست. 

بازیکن آلبانی که زیر توپ بود به‌مسخرگی توپ رو از دست داد و نتونست بگیرتش و این یه شیش‌امتیاز دیگه برای انگلیس بود.

تماشاچیان انگلیسی دست می‌زدن و بالا و پایین می‌پریدن و با خوش‌حالی تو بوق‌هاشون می‌دمیدن.

. 

. 

. 

-"هتل لامامونیا"

رابین با چشم‌های باز روبه‌روی تلوزیون اتاقش نشسته بود و نوار بازی رو نگاه می‌کرد.

~همش آزمایش می‌کنه، دوباره ترتیب ضربه‌هامو عوض کرد.

رو به عموش، جیمستون، گفت که داخل می‌اومد.

جیم-امروز بازی رو بردین مگه نه؟ بازیکن تیم باش.

رابین کمی عصبی شد.

راب-عمو، شیش ماهه که واسه این تیم بازنده بازی کردم، روی تقویت ضربه‌هام تمرکز کردم، بهترین میانگین ضربه‌زنی تیم رو دارم، حالا من باید کاپیتان باشم.

و با حرص چنگالش رو داخل سالادش فرو برد.

جیم-دوباره شروعش نکن! تو دو سال کاپیتان بودی، باید به بقیه هم فرصت بدیم وگرنه می‌گن پارتی بازی کردیم و قوم‌پرستیم.

جیمستون علی‌رغم لحن نسبتا تندش، تلاش می‌کرد لبخند مسخره‌ای روی صورتش حفظ کنه تا بتونه رابین رو قانع کنه.

راب-دیگه چندتا شانس؟ ما همهٔ بازیا رو با کاپیتانی اون باختیم. 

جیمستون با کلافگی سرش رو چرخوند.

راب-امروزم به‌خاطر شانس ادوارد بود که بردیم.

رابین دید که چهرهٔ عموش تو هم رفت.

جیم-ادوارد؟ اون دیگه کیه؟

. 

. 

. 

+منظورت چیه که نمی‌شه عکس گرفت؟ مونیتا منو جر می‌ده! قضیه چیه؟

ادوارد گوشی به دست به‌سمت آسانسور که درش باز شده بود، رفت و وارد شد.

+مصدومیت همسترینگ؟ ولیـ...

تا بیاد بحث کنه لیندا روش قطع کرد.

با بدبختی فضای محدود آسانسور رو از نظر گذروند و با دیدن دختربچه‌ای عینکی، با تمام خستگیش لبخندی بهش زد.

دخترک لبخند متقابلی زد که دندون‌های یکی‌درمیونش رو به‌نمایش می‌گذاشت و بعد با تمام سرعت تمام دکمه‌های آسانسور رو فشرد و پیش از بسته شدن در، دوید و بیرون رفت.

ادوارد با بهت مسیر رفتنش نگاه کرد و هردو دستش رو روی سرش گذاشت، چرخید و روش رو سمت دیوار آسانسور کرد و پیشونیش رو تکیه داد، شروع کرد با کف دست‌هاش پیاپی کوبیدن به دیوار.

+خدایا، چی، داره، به، سرم، می‌آد؟

با هر ضربهٔ دستش یک‌کلمه رو ادا می‌کرد، با انگشتی که مثل دریل رو شونه‌ش حس کرد از جا پرید.

-برای حرکت کردن آسانسور باید دکمه رو بزنی.

نایل با لبخند رو به ادواردی گفت که ابروهاش از سر ناراحتی کاملا گره خورده بود.

+می‌دونم سِر.

نایل می‌تونست بدبختی‌ای که از لحن ادوارد می‌باره رو حس کنه.

+اون بچهٔ مسخره همهٔ دکمه‌ها رو زده، حالا قراره تو تک‌تک طبقه‌ها توقف کنه.

با تکون دادن عصبی دست‌هاش و اشاره‌ش به‌اطراف، صحبت می‌کرد و در آخر دست‌به‌سینه شد.

-هی این‌قدرا هم بد نیست. 

به سورن اشاره کرد تا دکمهٔ طبقه‌شون رو بزنه.

-چرا این‌قدر ناراحتی؟

+اصلا از کجا شروع کنم؟

وقتی داشت با ناراحتی گرهٔ دست‌هاش رو باز می‌کرد، گفت و قضیهٔ مصدومیت شلدون و هکتور رو تعریف کرد.

-مصدومیت همسترینگ؟

نایل با ابروهای بالارفته گفت و ادوارد سرش رو تکون داد.

-هکتور و شلدون هردو باهم؟؟

ادوارد با لب‌های آویزون گفت و نایل به نشونهٔ تعجب و بی‌خبری، گوشهٔ لب‌هاش رو به سمت پایین سوق داد و یه منحنی درست کرد.

-اصلا نشنیده بودم.

وقتی ادوارد داشت تجزیه تحلیل می‌کرد، نایل آروم آروم سرش رو تکون می‌داد.

+یعنی، لیندا بهم دروغ گفت؟

نایل با لبخند سرش رو کج کرد و به ادوارد نگاه نکرد.

+ولی آخه چرا؟

لب‌هاش آویزون‌تر از قبل بود، نایل بعد از چندثانیه نگاه خیرهٔ به سقف، سمت ادوارد برگشت.

-مامانم باور داره من برای کریکت شانس می‌آرم. فقط کافیه با یه تیم صبحونه بخورم تا اونا هم شیر و خط رو و هم مسابقه رو برنده شن. حرف‌های تو بود نه؟ 

نایل با حرارت ادای ادوارد رو درمی‌آورد و بدنش رو تکون می‌داد و سؤال آخرش رو با چشم‌های ریز شده پرسید.

چهرهٔ ادوارد هرچه بیشتر درهم می‌رفت و با ناراحتی سرش رو بالا و پایین کرد.

-ادوارد، ورزشکارا خیلی خرافاتین. 

لحن نایل جدی بود اما لبخندش هم سرجاش بود.

-فکر کردی هکتور به‌خاطر خوش‌تیپی موهاشو بلند کرده؟ 

ادوارد با چهرهٔ زار سرش رو به چپ و راست تکون داد.

-یا مثلا چرا شلدون قبل از هر بازی دوش آب سرد می‌گیره؟

ادوارد آروم آروم سرش رو تکون می‌داد.

-هرکسی یه باوری داره، و حالا تو کاری کردی به تو باور داشته باشن. پاش واستا.

جملهٔ آخر رو با لبخند گشادی گفت و بغض ادوارد به آرومی ترکید.

+من چی‌کار کردم؟

سرانگشت‌هاش رو روی لب‌هاش قرار داد و هق‌هق آرومی کرد، به‌محض این‌که نایل دستش رو به‌سمتش برد تا آرومش کنه، صدای باز شدن در آسانسور و بعد هم جمعیت بیرون رو شنید. 

~نایل هوران!

فورا دستش رو پس کشید و بعد از کمی نگاه کردن به اطراف، جلوی ادوارد قرار گرفت و درواقع اون رو پشتش پنهان کرد.

~نایل لطفا!

~یه عکس!

~آقای هوران!

نایل با دهن بسته لبخند زد و براشون دست تکون داد و منتظر موند تا در آسانسور بسته بشه و خوش‌حال بود که اون‌ها به‌سمتش هجوم نمی‌آرن، البته شاید حضور سورن درکنارش هم بی‌تأثیر نبود.

نایل یک دستش رو دور ادوارد انداخت و به سورن اشاره کردن آسانسور رو نگهه داره.

-چرا گریه می‌کنی؟

ادوارد با سر و صدا دماغش رو بالا کشید...

-زیزو!

پ.ن1:

تو "واتپد" هواشو داشته باشید تا زمانی‌که مشکلش رفع شه و پابلیش شه ;)