ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ [2/3]

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ [2/3]

NIOLAND RESEARCH [ΑΡΘΡΟ Νο 138.02]

ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ [1/3] ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ [3/3] ΚΛΙΚ ΕΔΩ


Όποιος τους αντιτίθεται είναι, στα μάτια τους, μέρος των "δυνάμεων του σκότους". Και σύμφωνα με αυτή τη λογική, οι "εχθροί της ανοιχτής κοινωνίας" πρέπει να αντιμετωπιστούν με τη μέγιστη σφοδρότητά τους. "Αν ο εχθρός δεν παραδίνεται, τότε θα καταστραφεί". Ο εχθρός είναι όποιος αμφισβητεί τον φιλελευθερισμό, την παγκοσμιοποίηση, τον ατομικισμό, τον νομιναλισμό σε όλες τους τις εκφάνσεις. Αυτή είναι η νέα ηθική του φιλελευθερισμού. Δεν υπάρχει τίποτα προσωπικό σε αυτό.

Έχουμε καθορίσει έτσι τη θέση μας στο ιστορικό επίπεδο. Και με αυτόν τον τρόπο, έχουμε αποκτήσει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το τι είναι η Μεγάλη Επαναφορά. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από την έναρξη της "τελευταίας μάχης". Οι παγκοσμιοποιητές, στον αγώνα τους για τον νομιναλισμό, τον φιλελευθερισμό, την ατομική απελευθέρωση και την κοινωνία των πολιτών, παρουσιάζονται ως "πολεμιστές του φωτός", φέρνοντας στις μάζες την πρόοδο, την απελευθέρωση από προκαταλήψεις χιλιάδων ετών, νέες δυνατότητες και ίσως ακόμη και τη φυσική αθανασία και τα θαύματα της γενετικής μηχανικής.

Όμως ο Μπάιντεν κατάφερε να εκδιώξει τον Τραμπ και να δαιμονοποιήσει τους υποστηρικτές του. Σε αυτό το σημείο έρχεται η Μεγάλη Επαναφορά. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο σε αυτό, πρόκειται για τη συνέχεια του κύριου μοχλού, του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού προς την πρόοδο, όπως ερμηνεύεται στο πνεύμα της φιλελεύθερης ιδεολογίας και της νομιναλιστικής φιλοσοφίας. Πραγματικά δεν απομένει πολλά να γίνουν: να απελευθερωθούν τα άτομα από τις τελευταίες μορφές συλλογικής ταυτότητας, να ολοκληρωθεί η κατάργηση του φύλου και να προχωρήσουμε προς ένα μετα-ανθρωπιστικό πρότυπο.

Η πρόοδος της υψηλής τεχνολογίας, η ένταξη των κοινωνιών σε κοινωνικά δίκτυα αυστηρά ελεγχόμενα, όπως είναι πλέον προφανές, από τις φιλελεύθερες ελίτ με ολοκληρωτικό τρόπο, και η τελειοποίηση των τρόπων παρακολούθησης και επηρεασμού των μαζών καθιστούν την επίτευξη των τελικών φιλελεύθερων στόχων εφικτή.

Αλλά για να κάνουν το αποφασιστικό άλμα, πρέπει, απότομα και ανεξάρτητα από τα φαινόμενα, να ανοίξουν το δρόμο για την οριστικοποίηση της ιστορίας. Και αυτό συνεπάγεται ότι η απομάκρυνση του Τραμπ είναι το σινιάλο που δρομολογεί την επίθεση εναντίον όλων των άλλων εμποδίων.

Το σχίσμα στις Ηνωμένες Πολιτείες: ο Τραμπισμός και οι εχθροί του.

Ο εσωτερικός εχθρός

Σε ένα πιο περιορισμένο πλαίσιο από το γενικό πλαίσιο της ιστορίας του φιλελευθερισμού που εκτείνεται από τον Όκαμ έως τον Μπάιντεν, η ενδεχόμενη νίκη του Τραμπ στη μάχη για τον Λευκό Οίκο τον χειμώνα του 2020-2021, τόσο οδυνηρή για τους Δημοκρατικούς, θα είχε επίσης τεράστια ιδεολογική σημασία. Αυτό έχει να κάνει κυρίως με τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στην ίδια την αμερικανική κοινωνία.

Είναι γεγονός ότι μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την έναρξη της "μονοπολικής στιγμής" τη δεκαετία του 1990, ο παγκόσμιος φιλελευθερισμός δεν είχε εξωτερικούς αντιπάλους. Τουλάχιστον, έτσι φαινόταν τότε στο πλαίσιο της αισιόδοξης προοπτικής του "τέλους της ιστορίας". Ακόμη και αν τέτοιες προβλέψεις αποδείχθηκαν πρόωρες, ο Φουκουγιάμα δεν αναρωτήθηκε απλώς αν το μέλλον είχε φτάσει, ακολουθούσε αυστηρά την ίδια τη λογική της φιλελεύθερης ερμηνείας της ιστορίας, και έτσι, με μερικές προσαρμογές, η ανάλυσή του ήταν γενικά σωστή.

Πράγματι, οι κανόνες της φιλελεύθερης δημοκρατίας, η αγορά, οι εκλογές, ο καπιταλισμός, η αναγνώριση των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων", οι κανόνες της "κοινωνίας των πολιτών", η υιοθέτηση τεχνοκρατικών μετασχηματισμών και η επιθυμία να υιοθετηθεί η ανάπτυξη και η εφαρμογή της υψηλής τεχνολογίας (ιδίως της ψηφιακής), είχαν ως ένα βαθμό καθιερωθεί σε όλη την ανθρωπότητα. Εάν κάποιοι επέμεναν στην αποστροφή τους προς την παγκοσμιοποίηση, αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως απλή αδράνεια, ως απροθυμία να "ευλογηθούν" από τη φιλελεύθερη πρόοδο.

Με άλλα λόγια, δεν επρόκειτο για ιδεολογική αντίθεση, αλλά απλώς για μια ατυχή αναποδιά. Οι διαφορές στον πολιτισμό θα εξαλειφθούν σταδιακά. Η υιοθέτηση του καπιταλισμού από την Κίνα, τη Ρωσία και τον Ισλαμικό κόσμο θα συνεπαγόταν αργά ή γρήγορα διαδικασίες πολιτικού εκδημοκρατισμού, την αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας και θα οδηγούσε τελικά στην εγκαθίδρυση ενός πλανητικού συστήματος, μιας παγκόσμιας κυβέρνησης. Δεν ήταν θέμα ιδεολογικής πάλης, αλλά θέμα χρόνου.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι παγκοσμιοποιητές έκαναν περαιτέρω βήματα για να ακολουθήσουν το βασικό τους πρόγραμμα κατάργησης όλων των εναπομεινάντων μορφών συλλογικής ταυτότητας. Αυτό αφορούσε πρώτα και κύρια την πολιτική του φύλου και την εντατικοποίηση των μεταναστευτικών ροών που προορίζονταν να διαβρώσουν οριστικά την πολιτιστική ταυτότητα των ίδιων των δυτικών κοινωνιών, ευρωπαϊκών και αμερικανικών. Έτσι, η παγκοσμιοποίηση επέφερε το ισχυρότερο πλήγμα στον εαυτό της.

Στο πλαίσιο αυτό, ένας "εσωτερικός εχθρός" άρχισε να αναδύεται στην ίδια τη Δύση. Μιλάμε για όλες εκείνες τις δυνάμεις που δυσανασχετούσαν με την καταστροφή της σεξουαλικής ταυτότητας, την κατεδάφιση των υπολειμμάτων της πολιτιστικής παράδοσης (μέσω της μετανάστευσης) και την αποδυνάμωση της μεσαίας τάξης. Οι μετα-ανθρωπιστικοί ορίζοντες της επικείμενης Μοναδικότητας και της αντικατάστασης των ανθρώπων από την Τεχνητή Νοημοσύνη ήταν επίσης όλο και πιο ανησυχητικοί. Και σε φιλοσοφικό επίπεδο, δεν έχουν ενστερνιστεί όλοι οι διανοούμενοι τα παράδοξα συμπεράσματα της Μετανεωτερικότητας και του κερδοσκοπικού ρεαλισμού.

Επιπλέον, έχει αναδυθεί μια σαφής αντίφαση μεταξύ των δυτικών μαζών, που ζουν μέσα στα παλιά πρότυπα της Νεωτερικότητας, και των παγκοσμιοποιητικών ελίτ, που επιδιώκουν πάση θυσία να επιταχύνουν την κοινωνική, πολιτιστική και τεχνολογική πρόοδο, όπως αυτή νοείται από τη φιλελεύθερη προοπτική. Έτσι, ένας νέος ιδεολογικός δυϊσμός έχει αρχίσει να διαμορφώνεται, αυτή τη φορά εντός της Δύσης και όχι εκτός αυτής. Οι εχθροί της "ανοικτής κοινωνίας" εμφανίστηκαν τώρα μέσα στον ίδιο τον δυτικό πολιτισμό. Πρόκειται για εκείνους που απορρίπτουν τους απώτερους στόχους του φιλελευθερισμού και δεν αποδέχονται την πολιτική των φύλων, τη μαζική μετανάστευση ή την κατάργηση των εθνικών κρατών και της κυριαρχίας.

Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η αυξανόμενη αντίσταση, που αναφέρεται γενικά ως "λαϊκισμός" (ή "δεξιός λαϊκισμός"), αντλεί από την ίδια φιλελεύθερη ιδεολογία, τον καπιταλισμό και τη φιλελεύθερη δημοκρατία, αλλά ερμηνεύει αυτές τις "αξίες" και τα "σημεία αναφοράς" με την παλιά και όχι με τη νέα έννοια.

Η ελευθερία εδώ νοούνταν ως η ελευθερία να έχει κανείς οποιαδήποτε γνώμη, όχι μόνο εκείνη που ήταν σύμφωνη με τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας. Η δημοκρατία έχει ερμηνευθεί ως κυριαρχία της πλειοψηφίας. Η ελευθερία αλλαγής φύλου θα πρέπει να συνοδεύεται από την ελευθερία να παραμείνει κανείς πιστός στις οικογενειακές αξίες. Η προθυμία αποδοχής των μεταναστών που εξέφραζαν την επιθυμία και αποδείκνυαν την ικανότητά τους να ενσωματωθούν στις δυτικές κοινωνίες διαφοροποιήθηκε αυστηρά από την καθολική αποδοχή όλων χωρίς διάκριση, συνοδευόμενη από συνεχείς απολογίες προς τους νεοεισερχόμενους για το αποικιοκρατικό παρελθόν τους.

Σταδιακά, ο "εσωτερικός εχθρός" των παγκοσμιοποιητών έλαβε σημαντικές διαστάσεις και μεγάλη επιρροή. Η παλιά δημοκρατία προκάλεσε μία νέα.

Ο Τραμπ και η εξέγερση των "αξιοθρήνητων"

Όλα αυτά κορυφώθηκαν με τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ το 2016. Ο Τραμπ έχτισε την εκστρατεία του πάνω σε αυτό ακριβώς το ρήγμα της αμερικανικής κοινωνίας. Η παγκοσμιοποιήτρια υποψήφια, Χίλαρι Κλίντον, αποκάλεσε απερίσκεπτα τους υποστηρικτές του Τραμπ, δηλαδή τον "εσωτερικό εχθρό", "αξιοθρήνητους". Οι "αξιοθρήνητοι" απάντησαν εκλέγοντας τον Τραμπ.

Έτσι, το ρήγμα στο εσωτερικό της φιλελεύθερης δημοκρατίας έγινε ένα κρίσιμο πολιτικό και ιδεολογικό γεγονός. Εκείνοι που ερμήνευαν τη δημοκρατία με τον "παλιό τρόπο" (ως κυριαρχία της πλειοψηφίας) όχι μόνο επαναστάτησαν ενάντια στη νέα ερμηνεία (άμεση κυριαρχία της μειοψηφίας έναντι της πλειοψηφίας που είναι επιρρεπής σε λαϊκίστικη στάση, εμποτισμένη με... ε, ναι, φυσικά, "φασισμό" ή "σταλινισμό"), αλλά κατάφεραν να κερδίσουν και να φέρουν τον υποψήφιό τους στον Λευκό Οίκο.

Ο Τραμπ, από την πλευρά του, δήλωσε την πρόθεσή του να "αποστραγγίσει το βάλτο", δηλαδή να εξαλείψει τον φιλελευθερισμό στο πλαίσιο της παγκόσμιας στρατηγικής του και να "κάνει την Αμερική ξανά μεγάλη". Προσέξτε τη λέξη "πάλι". Ο Τραμπ ήθελε να επιστρέψει στην εποχή του έθνους-κράτους, να κάνει μια σειρά από βήματα ενάντια στο ρεύμα της ιστορίας (όπως το αντιλαμβάνονταν οι φιλελεύθεροι). Με άλλα λόγια, το "παλιό καλό χθες" σε αντίθεση με το "παγκοσμιοποιημένο σήμερα" και το "μετα-ανθρωπιστικό αύριο".

Τα επόμενα τέσσερα χρόνια ήταν ένας εφιάλτης για τους παγκοσμιοποιητές. Τα ελεγχόμενα από τους παγκοσμιοποιητές μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν τον Τραμπ για κάθε πιθανή κακοήθεια - συμπεριλαμβανομένου του ότι "εργάζεται για τους Ρώσους", αφού οι "Ρώσοι" επίσης επέμεναν στην απόρριψη του "θαυμαστού νέου κόσμου", σαμποτάροντας τους υπερεθνικούς θεσμούς - μέχρι και την παγκόσμια κυβέρνηση - και εμποδίζοντας τις παρελάσεις υπερηφάνειας των ομοφυλοφίλων.

Όλοι οι αντίπαλοι της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ήταν λογικά συγκεντρωμένοι μαζί, συμπεριλαμβανομένων όχι μόνο του Πούτιν, του Σι Τζινπίνγκ, ορισμένων ισλαμιστών ηγετών, αλλά και - φανταστείτε το! - ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ο νούμερο ένα του "ελεύθερου κόσμου". Για τους παγκοσμιοποιητές αυτό ήταν μια καταστροφή. Μέχρι να εκθρονιστεί ο Τραμπ -μέσω χρωματιστών επαναστάσεων, μεθοδευμένων ταραχών, με δόλιες μεθόδους καταμέτρησης ψήφων που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως μόνο εναντίον άλλων χωρών και καθεστώτων- δεν μπορούσαν να αισθάνονται άνετα.

Μόνο αφού πήραν πίσω τα ηνία του Λευκού Οίκου, οι παγκοσμιοποιητές ήρθαν στα συγκαλά τους. Και επέστρεψαν στις... παλιές τους συνήθειες. Αλλά στην περίπτωσή τους, το "παλιό" (ανακατασκευασμένο) σήμαινε επιστροφή στη "μονοπολική στιγμή" - στην προ-Τραμπ εποχή.

Ο Τραμπισμός

Ο Τραμπ καβάλησε το κύμα του λαϊκισμού το 2016, όπως κανένας άλλος Ευρωπαίος ηγέτης δεν κατάφερε να κάνει. Αναδείχθηκε έτσι σε σύμβολο της αντίπαλης προς τη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Φυσικά, δεν μιλάμε για μια εναλλακτική ιδεολογία, αλλά απλώς για μια απελπισμένη αντίσταση στα τελευταία συμπεράσματα που απορρέουν από τη λογική και ακόμη και τη μεταφυσική του φιλελευθερισμού (και του νομιναλισμού). Ο Τραμπ δεν αμφισβήτησε καθόλου τον καπιταλισμό ή τη δημοκρατία, παρά μόνο τις μορφές που είχαν πάρει στην τελευταία φάση τους και τη σταδιακή και συνεπή εφαρμογή τους. Αλλά ακόμη και αυτό ήταν αρκετό για να σηματοδοτήσει ένα θεμελιώδες ρήγμα στην αμερικανική κοινωνία.

Έτσι διαμορφώθηκε το φαινόμενο του "Τραμπισμού", το οποίο ξεπέρασε σε πολλά σημεία τη διάσταση της προσωπικότητας του ίδιου του Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τραμπ εκμεταλλεύτηκε το κύμα διαμαρτυρίας κατά της παγκοσμιοποίησης. Αλλά είναι σαφές ότι δεν ήταν και δεν είναι ιδεολογική φιγούρα. Ωστόσο, γύρω του άρχισε να σχηματίζεται ένα μπλοκ αντιπολίτευσης. Η Αμερικανίδα συντηρητική Άν Κούλτερ [Ann Coulter], συγγραφέας του βιβλίου " Τον Τραμπ τον εμπιστευόμαστε" [In Trump we Trust], έχει από τότε αναδιατυπώσει τις πεποιθήσεις της σε "Τον Τραμπισμό τον εμπιστευόμαστε" [In Trumpism we trust].

Δεν είναι τόσο ο ίδιος ο Τραμπ, αλλά μάλλον η γραμμή αντιπαράθεσής του προς τους παγκοσμιοποιητές, που έχει γίνει ο πυρήνας του Τραμπισμού. Στο ρόλο του ως πρόεδρος, ο Τραμπ δεν ανταποκρίθηκε πάντα στο καθήκον που είχε διατυπώσει. Και δεν έχει καταφέρει να επιτύχει τίποτα που να πλησιάζει έστω και στο "άδειασμα του βάλτου" και την ήττα της παγκοσμιοποίησης. Παρά ταύτα, όμως, έγινε πόλος έλξης για όλους εκείνους που γνώριζαν ή απλώς αντιλαμβάνονταν τον κίνδυνο που προερχόταν από τις παγκοσμιοποιητικές ελίτ και τους άρρηκτους εκπροσώπους της Μεγάλης Οικονομίας και της Μεγάλης Τεχνολογίας.

Έτσι, άρχισε να διαμορφώνεται ο πυρήνας του Τραμπισμού. Ο Αμερικανός συντηρητικός διανοούμενος Στιβ Μπάνον [Steve Bannon] έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, κινητοποιώντας μεγάλα τμήματα νέων και ανομοιογενών συντηρητικών κινημάτων υπέρ του Τραμπ. Ο ίδιος ο Μπάνον εμπνεύστηκε από διακεκριμένους αντιμοντερνιστές συγγραφείς, όπως ο Τζούλιους Έβολα [Julius Evola], και έτσι η αντίθεσή του στην παγκοσμιοποίηση και τον φιλελευθερισμό είχε βαθύτερες ρίζες.

Σημαντικό ρόλο στον Τραμπισμό έπαιξαν οι συνεπείς παλαιοσυντηρητικοί - απομονωτιστές και εθνικιστές - όπως ο Μπιουκάναν [Buchanan], ο Ρον Πολ [Ron Paul], καθώς και οπαδοί της αντιφιλελεύθερης και αντιμοντερνιστικής (άρα θεμελιωδώς αντιπαγκοσμιοποιητικής) φιλοσοφίας, όπως ο Ρίτσαρντ Γουίβερ [Richard Weaver] και ο Ράσελ Κερκ [Russell Kirk], οι οποίοι είχαν περιθωριοποιηθεί από τους νεοσυντηρητικούς (δεξιούς παγκοσμιοποιητές) από τη δεκαετία του 1980.

Η κινητήρια δύναμη πίσω από τη μαζική κινητοποίηση των "Τραμπιστών" ήταν η δικτυωμένη οργάνωση QAnon, η οποία εξέφρασε τις επικρίσεις της κατά του φιλελευθερισμού, των δημοκρατών και των παγκοσμιοποιητών με τη μορφή θεωριών συνωμοσίας. Εξαπέλυσαν έναν χείμαρρο κατηγοριών και κατήγγειλαν τους παγκοσμιοποιητές ότι εμπλέκονται σε σεξουαλικά σκάνδαλα, παιδεραστία, διαφθορά και σατανισμό.

Απρόθυμοι να εμπλακούν σε βαθιά φιλοσοφική και ιδεολογική ανάλυση, οι υποστηρικτές του QAnon έχουν περιοριστεί στη διατύπωση συμπερασμάτων σχετικά με τη σκοτεινή φύση της φιλελεύθερης ιδεολογίας, που γίνεται εμφανής στα τελικά στάδια της θριαμβευτικής επέκτασής της πάνω στην ανθρωπότητα. Παράλληλα, οι QAnon επέκτειναν την επιρροή τους, αλλά ταυτόχρονα αποτύπωσαν την αντιφιλελεύθερη κριτική τους με ευτράπελα χαρακτηριστικά.

Οι υποστηρικτές του QAnon, ως η εμπροσθοφυλακή του μαζικού συνωμοτικού λαϊκισμού, ήταν αυτοί που ηγήθηκαν των διαδηλώσεων στις 6 Ιανουαρίου, όταν οι υποστηρικτές του Τραμπ εισέβαλαν στο Καπιτώλιο εξοργισμένοι με την κλοπή των εκλογών. Δεν πέτυχαν τίποτα άλλο από το να δώσουν στον Μπάιντεν και στους Δημοκρατικούς μια δικαιολογία για να δαιμονοποιήσουν περαιτέρω τον "Τραμπισμό" και όλους τους αντιπάλους της παγκοσμιοποίησης, εξισώνοντας κάθε συντηρητικό με τον "εξτρεμισμό". Ακολούθησε κύμα συλλήψεων και τα πιο ένθερμα μέλη των "Νεοδημοκρατών" πρότειναν να ανακληθούν όλα τα κοινωνικά δικαιώματα, περιλαμβανομένης της δυνατότητας αγοράς αεροπορικών εισιτηρίων, από τους υποστηρικτές του Τραμπ.

Δεδομένου ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρακολουθούνται συστηματικά από τους υποστηρικτές της φιλελεύθερης ελίτ, η συλλογή πληροφοριών για όλους σχεδόν τους πολίτες των ΗΠΑ και τις πολιτικές τους προτιμήσεις δεν αποτέλεσε πρόβλημα. Έτσι, η άφιξη του Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο υποδηλώνει ότι ο φιλελευθερισμός έχει αποκτήσει απροκάλυπτα ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.

Από εδώ και στο εξής, ο Τραμπισμός, ο λαϊκισμός, η υπεράσπιση των οικογενειακών αξιών και κάθε υποψία συντηρητισμού ή διαφωνίας με τις αρχές του παγκοσμιοποιημένου φιλελευθερισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες θα ισοδυναμούν σχεδόν με έγκλημα, με μίσος και "φασισμό".

Ωστόσο, ο Τραμπισμός δεν εξαφανίστηκε με τη νίκη του Μπάιντεν. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εξακολουθεί να έχει την υποστήριξη όσων ψήφισαν τον Ντόναλντ Τραμπ στις προηγούμενες εκλογές, και αυτοί είναι περισσότεροι από 70 εκατομμύρια ψηφοφόροι.

Είναι σαφές, επομένως, ότι ο "Τραμπισμός" δεν θα τελειώσει σε καμία περίπτωση με τον Τραμπ. Ο μισός πληθυσμός των ΗΠΑ έχει βρεθεί στην πραγματικότητα σε θέση ριζοσπαστικής αντιπολίτευσης και οι πιο συνεπείς υποστηρικτές του Τραμπ αντιπροσωπεύουν τον πυρήνα του υπόγειου αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος μέσα στην ίδια την ακρόπολη της παγκοσμιοποίησης.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου τα λαϊκιστικά κινήματα και κόμματα συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο ότι είναι αποστερημένοι αντιφρονούντες που υπόκεινται σε ιδεολογική δίωξη υπό την προφανή παγκοσμιοποιημένη δικτατορία.

Όσο κι αν οι παγκοσμιοποιητές που ανέκτησαν την εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να παρουσιάσουν τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια ως μια "ατυχή παρεξήγηση" και να διακηρύξουν τη νίκη τους ως την οριστική "επιστροφή στην κανονικότητα", η αντικειμενική εικόνα απέχει πολύ από τα ηρεμιστικά ξόρκια της παγκοσμιοποιητικής ανώτερης τάξης. Δεν είναι μόνο χώρες με διαφορετική ταυτότητα πολιτισμού που κινητοποιούνται εναντίον της καθώς και της ιδεολογίας της, αλλά αυτή τη φορά και ο μισός πληθυσμός της, ο οποίος συνειδητοποιεί σταδιακά τη σοβαρότητα της κατάστασής του και αρχίζει να αναζητά μια ιδεολογική εναλλακτική λύση.

Αυτές είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες ο Μπάιντεν ήρθε να ηγηθεί των Ηνωμένων Πολιτειών. Το ίδιο το αμερικανικό έδαφος καίγεται κάτω από τα πόδια των παγκοσμιοποιητών. Και αυτό δίνει στην "τελική μάχη" μια ιδιαίτερη, πρόσθετη διάσταση.

Συμπεριλαμβανομένου του τμήματος της ανθρωπότητας που βρίσκεται στο έδαφος της ίδιας της Δύσης, αλλά το οποίο αποξενώνεται όλο και περισσότερο από τις παγκοσμιοποιημένες ελίτ της. Αυτό καθορίζει τις συνθήκες εκκίνησης αυτής της μάχης.

Ατομικότητα και Διεραιτότητα [Individuum και Dividuum]

Πρέπει να αποσαφηνιστεί ένα άλλο βασικό σημείο. Είδαμε ότι ολόκληρη η ιστορία του φιλελευθερισμού συνίσταται στη διαδοχική απελευθέρωση του ατόμου από κάθε μορφή συλλογικής ταυτότητας. Το τελικό σημείο στη διαδικασία αυτής της λογικά τέλειας εφαρμογής του νομιναλισμού θα είναι η μετάβαση στον μετα-ανθρωπισμό και η πιθανή αντικατάσταση της ανθρωπότητας από έναν άλλο πολιτισμό μηχανών, αυτή τη φορά μετα-ανθρώπινο. Σε αυτό οδηγεί ο συνεπής ατομικισμός, θεωρούμενος ως κάτι το απόλυτο.

Επιπλέον, η ανάπτυξη των τεχνολογιών της διαδικτυακής πληροφορικής, η γενετική μηχανική και η ίδια η αντικειμενοστραφής οντολογία, η οποία αποτελεί το αποκορύφωμα του μεταμοντερνισμού, δείχνουν σαφώς ότι το "νέο ον" δεν θα είναι τόσο "ζώο" όσον μια "μηχανή". Υπό αυτό το πρίσμα, οι προοπτικές της "αθανασίας" είναι πιθανό να προσφέρονται με τη μορφή της τεχνητής διατήρησης των προσωπικών αναμνήσεων (που είναι αρκετά εύκολο να προσομοιωθούν).

Έτσι, το άτομο του μέλλοντος, ως η εκπλήρωση ολόκληρου του προγράμματος του φιλελευθερισμού, θα είναι ανίκανο να εγγυηθεί αυτό ακριβώς που ήταν ο κύριος στόχος της φιλελεύθερης προόδου - δηλαδή την ατομικότητά του. Το φιλελεύθερο ον του μέλλοντος, ακόμη και στη θεωρία, δεν είναι ένα άτομο, κάτι "αδιαίρετο", αλλά μάλλον ένα "διαιρετό", δηλαδή κάτι διαιρετό και αποτελούμενο από αντικαταστάσιμα μέρη. Τέτοια είναι η μηχανή, αποτελείται από ένα συνδυασμό μερών.

Στη θεωρητική φυσική, έχουμε προ πολλού περάσει από τη θεωρία των "ατόμων" (δηλαδή των "αδιαίρετων μονάδων της ύλης") στη θεωρία των σωματιδίων, τα οποία εκλαμβάνονται όχι ως "μέρη ενός όλου" αλλά ως "μέρη χωρίς το όλον". Το άτομο ως σύνολο διασπάται επίσης στα συστατικά του μέρη, τα οποία μπορούν να συναρμολογηθούν εκ νέου, αλλά μπορούν επίσης να μην συναρμολογηθούν αλλά να χρησιμοποιηθούν ως βιοδομητές. Εξ ου και οι φιγούρες των μεταλλαγμένων, των χίμαιρων και των τεράτων που αφθονούν στη σύγχρονη μυθοπλασία, κατοικώντας τις πιο ευφάνταστες (και επομένως, κατά μία έννοια, προληπτικές ή και προγραμματισμένες) εκδοχές του μέλλοντος.

Οι μεταμοντέρνοι και οι κερδοσκοπικοί ρεαλιστές έχουν ήδη προετοιμάσει το έδαφος γι' αυτό, προτείνοντας να αντικαταστήσουν το ανθρώπινο σώμα ως κάτι ολοκληρωμένο με την ιδέα ενός "κοινοβουλίου οργάνων" (B. Latour). Με αυτόν τον τρόπο, το άτομο - ακόμη και ως βιολογική μονάδα - θα γινόταν κάτι άλλο, αλλάζοντας τη στιγμή ακριβώς που θα έφτανε στην απόλυτη ενσάρκωσή του.

Αυτό υποψιάζονται, έστω και πολύ αόριστα, όλοι όσοι αναλαμβάνουν τον αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης και του φιλελευθερισμού. Αν και ο QAnon και οι αντιφιλελεύθερες θεωρίες συνωμοσίας τους διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, παρουσιάζοντας απλώς ύποπτα και αλλόκοτα χαρακτηριστικά που οι φιλελεύθεροι μπορούν εύκολα να αντικρούσουν, η πραγματικότητα, όταν περιγράφεται νηφάλια και αντικειμενικά, είναι πολύ πιο τρομακτική από τα πιο ανησυχητικά και τερατώδη προμηνύματά της.

Διότι αυτό ακριβώς είναι το συμπέρασμα στο οποίο οδηγεί λογικά η γραμμή της φιλελεύθερα νοούμενης "προόδου": η προσπάθεια απελευθέρωσης του ατόμου από όλες τις μορφές συλλογικής ταυτότητας μπορεί να οδηγήσει μόνο στην απελευθέρωση του ατόμου από τον εαυτό του.

Η Μεγάλη Αφύπνιση

Η Μεγάλη Αφύπνιση: μια κραυγή μέσα στη νύχτα

Ερχόμαστε τώρα σε μια θέση που αντιπροσωπεύει το ακριβώς αντίθετο της "Μεγάλης Επαναφοράς": τη θέση της "Μεγάλης Αφύπνισης".

Το σύνθημα αυτό προτάθηκε για πρώτη φορά από Αμερικανούς αντιπαγκοσμιοποιητές, όπως ο παρουσιαστής του εναλλακτικού τηλεοπτικού καναλιού Infowars, Άλεξ Τζόουνς, ο οποίος υπέστη λογοκρισία από τους παγκοσμιοποιητές και απενεργοποίηση από τα κοινωνικά δίκτυα στην πρώτη φάση της προεδρίας Τραμπ, και οι ακτιβιστές του QAnon. Είναι σημαντικό να συμβεί αυτό στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου υπάρχει έντονη ένταση μεταξύ των παγκοσμιοποιητικών ελίτ και των λαϊκιστών που είχαν τον δικό τους άνθρωπο στην προεδρία, έστω και για τέσσερα μόνο χρόνια, ο οποίος έχει δυσκολευτεί από τα διοικητικά εμπόδια και τα όρια των ιδεολογικών τους οριζόντων.

Οι αντιπαγκοσμιοποιητές αυτοί, στερούμενοι ενός στέρεου ιδεολογικού και φιλοσοφικού υπόβαθρου, κατάφεραν ωστόσο να κατανοήσουν την ουσία των σημαντικότερων διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στον σύγχρονο κόσμο. Η παγκοσμιοποίηση, ο φιλελευθερισμός και η Μεγάλη Επανεκκίνηση, ως εκφράσεις της αποφασιστικότητας των φιλελεύθερων ελίτ να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους με κάθε μέσο - συμπεριλαμβανομένης της απόλυτης δικτατορίας, της καταστολής μεγάλης κλίμακας και των εκστρατειών πλήρους παραπληροφόρησης - έχουν συναντήσει αυξανόμενη και όλο και πιο συνειδητή αντίσταση.

Ο Άλεξ Τζόουνς τελειώνει τις εκπομπές του με την ίδια πολεμική κραυγή: "Εσείς είστε η Αντίσταση!". Σε αυτή την περίπτωση, ο ίδιος ο Άλεξ Τζόουνς ή οι ακτιβιστές του QAnon δεν έχουν αυστηρά καθορισμένες κοσμοθεωρίες. Από αυτή την άποψη, είναι αντιπροσωπευτικοί των μαζών, των ίδιων "αξιοθρήνητων" που ταπεινώθηκαν τόσο θλιβερά από τη Χίλαρι Κλίντον. Αυτό που αφυπνίζεται τώρα δεν είναι ένα στρατόπεδο ιδεολογικών αντιπάλων του φιλελευθερισμού, εχθρών του καπιταλισμού ή ιδεολογικών αντιπάλων της δημοκρατίας. Δεν είναι καν συντηρητικοί.

Είναι απλώς άνθρωποι - άνθρωποι ως τέτοιοι, οι πιο συνηθισμένοι και απλοί. Αλλά... άνθρωποι που θέλουν να είναι και να παραμείνουν άνθρωποι, να διαθέτουν και να διατηρούν την ελευθερία τους, το φύλο τους, τον πολιτισμό τους, τους ζωντανούς και συγκεκριμένους δεσμούς με την πατρίδα τους, με τον κόσμο γύρω τους, με τους ανθρώπους.

Η Μεγάλη Αφύπνιση δεν αφορά τις ελίτ και τους διανοούμενους, αλλά τον λαό, τις μάζες, τον λαό ως τέτοιο. Σε αυτή την περίπτωση, η αφύπνιση δεν αφορά μια ιδεολογική ανάλυση. Πρόκειται για μια αυθόρμητη αντίδραση των φιλοσοφικά ανειδίκευτων μαζών που συνειδητοποίησαν ξαφνικά, όπως τα βοοειδή μπροστά στο σφαγείο, ότι η μοίρα τους έχει ήδη αποφασιστεί από τους κυβερνήτες τους και ότι δεν υπάρχει θέση για τον άνθρωπο στο μέλλον.

Η Μεγάλη Αφύπνιση είναι αυθόρμητη, σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητη, διαισθητική και τυφλή. Δεν αποτελεί καθόλου διέξοδο για συνειδητοποίηση, για συμπερασματολογία, για βαθιά ιστορική ανάλυση. Όπως είδαμε στα πλάνα από το Καπιτώλιο, οι ακτιβιστές του Τραμπ και οι εκπρόσωποι του QAnon μοιάζουν με χαρακτήρες κόμικς ή με υπερήρωες της Μάρβελ. Η συνωμοσία είναι μια παιδική ασθένεια της αντιπαγκοσμιοποίησης. Αλλά, από την άλλη πλευρά, είναι η αρχή μιας θεμελιώδους ιστορικής διαδικασίας. Έτσι αναδύεται ο πόλος της εναντίωσης στην ίδια την πορεία της ιστορίας με τη φιλελεύθερη της έννοια.

Οι μυστικές υπηρεσίες των δυτικών χωρών και οι πράκτορές τους σε διάφορα κράτη εργάζονται - στρατολογημένοι ή δωροδοκημένοι, εξαναγκασμένοι σε συνεργασία ή ως εθελοντές - για τους παγκοσμιοποιητές.
Τίθεται το ερώτημα: πώς μπορούν οι υποστηρικτές της "Μεγάλης Αφύπνισης" να επαναστατήσουν ενάντια στην παγκοσμιοποίηση σε αυτή την κατάσταση; Πώς - χωρίς ειδικούς πόρους - μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την παγκόσμια ελίτ; Τι όπλα να χρησιμοποιήσετε; Ποια στρατηγική να ακολουθήσετε; Και, επιπλέον, σε ποια ιδεολογία να βασιστούμε;

Φυσικά, αυτές οι αντιφάσεις στις τάξεις της αντιπολίτευσης επιδεινώνονται ακόμη περισσότερο από τις κυρίαρχες ελίτ, οι οποίες συνηθίζουν να διχάζουν για να κυριαρχούν. Μουσουλμάνοι εναντίον χριστιανών, αριστεροί εναντίον δεξιών, Ευρωπαίοι εναντίον Ρώσων ή Κινέζων κ.λπ.

Αλλά η Μεγάλη Αφύπνιση πραγματοποιείται όχι εξαιτίας, αλλά ενάντια σε όλο αυτό. Η ίδια η ανθρωπότητα, ο άνθρωπος ως είδος, ο άνθρωπος ως κοινό, ο άνθρωπος ως συλλογική ταυτότητα, και σε όλες τις μορφές του, οργανικές και τεχνητές, ιστορικές και καινοτόμες, ανατολικές και δυτικές, επαναστατεί ενάντια στους φιλελεύθερους.

Η Μεγάλη Αφύπνιση είναι μόνο η αρχή. Δεν έχει ακόμη αρχίσει. Αλλά το γεγονός ότι έχει όνομα και ότι αυτό το όνομα εμφανίστηκε ακριβώς στο επίκεντρο των ιδεολογικών και ιστορικών μετασχηματισμών, στις Ηνωμένες Πολιτείες, με φόντο τη δραματική ήττα του Τραμπ, την απελπισμένη κατάληψη του Καπιτωλίου και την άνοδο της φιλελεύθερης καταστολής, καθώς οι παγκοσμιοποιητές δεν μπορούν πλέον να κρύψουν την ολοκληρωτική φύση της θεωρίας και της πρακτικής τους, έχει μεγάλη (ίσως κρίσιμη) σημασία.

Η Μεγάλη Αφύπνιση ενάντια στη "Μεγάλη Επαναφορά" είναι η εξέγερση της ανθρωπότητας ενάντια στις φιλελεύθερες άρχουσες ελίτ. Επιπλέον, είναι η εξέγερση της ανθρωπότητας ενάντια στον προαιώνιο εχθρό της, τον εχθρό της ίδιας της ανθρώπινης φυλής.

Αν υπάρχουν κάποιοι που διακηρύσσουν τη "Μεγάλη Αφύπνιση", όσο αφελείς και αν φαίνονται οι διατυπώσεις τους, αυτό σημαίνει ήδη ότι δεν έχουν χαθεί όλα, ότι ένας πυρήνας Αντίστασης ωριμάζει στις μάζες, ότι αρχίζουν να κινητοποιούνται. Από αυτή τη στιγμή αρχίζει η ιστορία μιας παγκόσμιας εξέγερσης, μιας εξέγερσης ενάντια στη Μεγάλη Επαναφορά και τους οπαδούς της.

Η Μεγάλη Αφύπνιση είναι μια λάμψη συνείδησης στο κατώφλι της Μοναδικότητας. Είναι η τελευταία ευκαιρία να λάβετε μια εναλλακτική απόφαση σχετικά με το περιεχόμενο και την κατεύθυνση του μέλλοντος.

Η πλήρης αντικατάσταση των ανθρώπινων όντων από νέες οντότητες, νέους θεούς, δεν μπορεί να επιβληθεί απλώς με τη βία από τα πάνω.

Η Μεγάλη Αφύπνιση απαιτεί ένα αποφασιστικό "Όχι"!
Ωστόσο, αυτό δεν είναι το τέλος του πολέμου, ούτε καν ο ίδιος ο πόλεμος. Πράγματι, δεν έχει ακόμη αρχίσει. Αλλά είναι η δυνατότητα μιας πρώτης τέτοιας αρχής. Μια νέα αρχή στην ανθρώπινη ιστορία.

Όπως είδαμε, στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι αντίπαλοι του φιλελευθερισμού - τόσο ο Τραμπ όσο και οι Τραμπίστες ("Trumpists") - είναι έτοιμοι να απορρίψουν την τελευταία φάση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, αλλά δεν σκέφτονται ούτε καν μια πλήρη κριτική του καπιταλισμού. Υπερασπίζονται το χθες και το σήμερα απέναντι σε ένα απειλητικό αύριο. Δεν διαθέτουν όμως έναν πλήρη ιδεολογικό ορίζοντα. Επιδιώκουν να σώσουν το προηγούμενο στάδιο της ίδιας της φιλελεύθερης δημοκρατίας, τον ίδιο τον καπιταλισμό, από τα μεταγενέστερα και πιο προχωρημένα στάδιά του. Και αυτό από μόνο του περιέχει μια αντίφαση.

Η σύγχρονη Αριστερά έχει επίσης περιορισμούς στην κριτική της στον καπιταλισμό, τόσο επειδή συμμερίζεται μια υλιστική αντίληψη της ιστορίας (ο Μαρξ συμμεριζόταν την αναγκαιότητα του παγκόσμιου καπιταλισμού, τον οποίο ήλπιζε ότι τελικά θα ξεπερνούσε το παγκόσμιο προλεταριάτο), όσο και επειδή το σοσιαλιστικό και το κομμουνιστικό κίνημα έχουν πρόσφατα καταληφθεί από τους φιλελεύθερους και ανακατευθυνθεί από τον ταξικό πόλεμο κατά του καπιταλισμού στην προστασία των μεταναστών, των σεξουαλικών μειονοτήτων και στον αγώνα κατά των φανταστικών "φασιστών".

Η Δεξιά, από την άλλη πλευρά, περιορίζεται στα έθνη-κράτη και τους πολιτισμούς της, μη βλέποντας ότι οι λαοί άλλων πολιτισμών βρίσκονται στην ίδια απελπιστική κατάσταση. Τα αστικά έθνη που εμφανίστηκαν στην αυγή της σύγχρονης εποχής αποτελούν απομεινάρι του αστικού πολιτισμού. Αυτός ο πολιτισμός σήμερα καταστρέφει και καταργεί αυτό που ο ίδιος δημιούργησε μόλις χθες, ενώ παράλληλα χρησιμοποιεί όλους τους περιορισμούς της εθνικής ταυτότητας για να κρατήσει την ανθρωπότητα σε μια κατακερματισμένη και συγκρουσιακή κατάσταση μέσω της αντιπαράθεσης που την εμποδίζει να αντιμετωπίσει τους παγκοσμιοποιητές.

Έτσι, η Μεγάλη Αφύπνιση υπάρχει, αλλά δεν έχει ακόμη ιδεολογική βάση. Αν είναι πραγματικά ιστορική και όχι ένα εφήμερο και καθαρά περιφερειακό φαινόμενο, τότε απλά χρειάζεται ένα θεμέλιο. Ένα θεμέλιο που να υπερβαίνει τις υπάρχουσες πολιτικές ιδεολογίες που έχουν αναδυθεί στη σύγχρονη εποχή στην ίδια τη Δύση. Η στροφή σε οτιδήποτε από αυτά θα σήμαινε αυτομάτως ότι θα βρισκόταν κανείς στην ιδεολογική αιχμαλωσία του σχηματισμού του κεφαλαίου.

Έτσι, αναζητώντας μια πλατφόρμα για τη Μεγάλη Αφύπνιση που έχει εκδηλωθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από την αμερικανική κοινωνία και τη μάλλον σύντομη αμερικανική ιστορία και να αναζητήσουμε έμπνευση σε άλλους πολιτισμούς, ιδίως στις μη φιλελεύθερες ιδεολογίες της ίδιας της Ευρώπης. Αλλά ούτε αυτό είναι αρκετό, γιατί παράλληλα με την αποδόμηση του φιλελευθερισμού, πρέπει να βρούμε υποστήριξη στους διάφορους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, οι οποίοι απέχουν πολύ από το να εξολοθρευτούν από τη Δύση, από την οποία προέρχεται η κύρια απειλή και όπου - στο Νταβός της Ελβετίας! - διακηρύχθηκε η "Μεγάλη Επαναφορά".


Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ [3/3] ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ [1/3] ΚΛΙΚ ΕΔΩ


Report Page