ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ [1/3]

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ [1/3]

NIOLAND RESEARCH [ΑΡΘΡΟ Νο 138.01]
Για το Βίντεο "Ο ΡΩΣΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ALEXANDER DUGIN ΛΕΕΙ ΟΤΙ, Η ΡΩΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ, ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΤΗ ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ"
κλικ ΕΔΩ - https://rumble.com/vzcvn5--alexander-dugin-.html

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ [2/3] ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ [3/3] ΚΛΙΚ ΕΔΩ


Σύμφωνα με τη βιογραφία του, ο Αλεξάντερ Γκελίεβιτς Ντούγκιν [Aleksander Gelyevich Dugin] γεννήθηκε στη Μόσχα στις 7 Ιανουαρίου 1962. Ο Ντούγκιν είναι Ρώσος φιλόσοφος, καθηγητής, πολιτικός αναλυτής και στρατηγικός αναλυτής και κύριος οργανωτής του Εθνικού Μετώπου Μπολσεβίκων και ηγετικό μέλος του κυβερνώντος κόμματος "Ενωμένη Ρωσία" του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Όσοι προσπαθούν να κατανοήσουν τους στόχους της ρωσικής εισβολής στην πρώην σοβιετική σφαίρα και τις πρόσφατες συμμαχίες της με ένα φάσμα κομμάτων και στις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος θα πρέπει να εξετάσουν την ιδεολογία και τις διδασκαλίες του Ρώσου πολιτικού φιλοσόφου Dr. Aleksander Dugin. Απλά αφιερώστε λίγο χρόνο και εξοικειωθείτε με τον άνθρωπο που ονομάστηκε "ο Ρασπούτιν του Πούτιν". Σε αυτό το βίντεο σε συνέντευξή του σε αραβόφωνο κανάλι λέει:

«Η Ρωσία είναι γραφτό να νικήσει. Δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή. Αυτή είναι μία υπαρξιακή απειλή για μας, συνεπώς η νίκη είναι μονόδρομος για μας. Μετά τη νίκη μας ο πλανήτης δεν θα είναι ο ίδιος όπως σήμερα.»

 «Συνεπώς αυτή είναι μία σύγκρουση όχι μόνο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά επίσης με τις παγκόσμιες φιλελεύθερες ελίτ που προσπαθούν να καταλάβουν τον πλανήτη.»

 «Αγωνιζόμαστε ενάντια στο ηγεμονικό ολοκληρωτικό φιλελεύθερο σύστημα και όχι κατά των ΗΠΑ ως χώρα, ή την Ευρώπη, ή την Ουκρανία ως χώρα. Χωρίς τη Ρωσία, δεν υπάρχει ανθρωπότητα. Αν θέλετε να ζήσετε σε αυτή τη Γη, πρέπει να αποδεχτείτε τη Ρωσία ως μία ανεξάρτητη κυρίαρχη υπερδύναμη.»


04.03.2021 - του Alexander Dugin

Η Μεγάλη Επαναφορά

Τα πέντε σημεία του πρίγκιπα Καρόλου

Το 2020, στο Φόρουμ του Νταβός, ο ιδρυτής του Φόρουμ Κλάους Σβαμπ και ο Κάρολος, ο πρίγκιπας της Ουαλίας, διακήρυξαν μια νέα πορεία για την ανθρωπότητα, τη Μεγάλη Επαναφορά.

Το σχέδιο, σύμφωνα με τον πρίγκιπα της Ουαλίας, αποτελείται από πέντε σημεία:

  1. Να αιχμαλωτίσει τη φαντασία και τη θέληση της ανθρωπότητας, η αλλαγή θα συμβεί μόνο αν οι άνθρωποι τη θέλουν πραγματικά,
  2. Η οικονομική ανάκαμψη πρέπει να θέσει τον κόσμο σε τροχιά βιώσιμης απασχόλησης, διαβίωσης και ανάπτυξης. Οι μακροχρόνιες δομές ερεθισμάτων που είχαν στρεβλές επιπτώσεις στο πλανητικό μας περιβάλλον και στην ίδια τη φύση πρέπει να επαναπροσδιοριστούν,
  3. Τα συστήματα και οι διαδικασίες πρέπει να επανασχεδιαστούν για να προωθηθεί η μετάβαση σε μηδενικό συντελεστή σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κοστολόγηση του άνθρακα μπορεί να αποτελέσει μια κρίσιμη οδό προς μια βιώσιμη αγορά,
  4. Η επιστήμη, η τεχνολογία και η καινοτομία πρέπει να αναγεννηθούν. Η ανθρωπότητα βρίσκεται στα πρόθυρα επαναστατικών ανακαλύψεων που θα αλλάξουν την άποψή μας για το τι είναι εφικτό και αποδοτικό στο πλαίσιο ενός βιώσιμου μέλλοντος,
  5. Οι επενδύσεις πρέπει να επαναπροσδιοριστούν. Η επιτάχυνση των πράσινων επενδύσεων μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες απασχόλησης στην πράσινη ενέργεια, την κυλιόμενη οικονομία και τη βιοοικονομία, τον οικοτουρισμό και τις πράσινες δημόσιες υποδομές.

Ο όρος " βιωσιμότητα " αποτελεί μέρος της πιο σημαντικής έννοιας της Λέσχης της Ρώμης: " βιώσιμη ανάπτυξη ". Αυτή η αντίληψη βασίζεται με τη σειρά της σε μια άλλη θεωρία, τα "όρια της ανάπτυξης", σύμφωνα με την οποία ο υπερπληθυσμός του πλανήτη έχει φθάσει σε κρίσιμο σημείο (που συνεπάγεται την ανάγκη μείωσης του ρυθμού γεννήσεων).

Το γεγονός ότι η λέξη " βιωσιμότητα " χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της πανδημίας Covid-19, η οποία, σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, αναμένεται να οδηγήσει σε μείωση του πληθυσμού, έχει προκαλέσει σημαντικές παγκόσμιες αντιδράσεις.

Τα κύρια σημεία της Μεγάλης Επαναφοράς είναι:

  • ο έλεγχος της δημόσιας συνείδησης σε παγκόσμια κλίμακα, που βρίσκεται στον πυρήνα της " ακύρωσης της πολιτισμικής κουλτούρας " - η εισαγωγή λογοκρισίας στα δίκτυα που ελέγχονται από τους παγκοσμιοποιητές (σημείο 1),
  • η μετάβαση σε μια οικολογική οικονομία και η υποβάθμιση των σύγχρονων βιομηχανικών δομών (σημεία 2 και 5),

Η είσοδος της ανθρωπότητας στη λεγόμενη Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση [Fourth Industrial Revolution] (στην οποία ήταν αφιερωμένη η προηγούμενη συνάντηση στο Νταβός), δηλαδή η σταδιακή αντικατάσταση του εργατικού δυναμικού από σάιμποργκ και η υλοποίηση της προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης σε παγκόσμια κλίμακα (σημείο 3).

Η βασική ιδέα της "Μεγάλης Επαναφοράς" είναι η επιτάχυνση της παγκοσμιοποίησης και η ενίσχυση της παγκοσμιοποίησης μετά από μια σειρά αποτυχιών: η συντηρητική προεδρία του αντιπαγκοσμιοποιητή Τραμπ, η αυξανόμενη επιρροή ενός πολυπολικού κόσμου, ιδίως της Κίνας και της Ρωσίας, η άνοδος ισλαμικών χωρών όπως η Τουρκία, το Ιράν, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η απομάκρυνσή τους από την επιρροή της Δύσης.

Στο φόρουμ του Νταβός, οι εκπρόσωποι των παγκόσμιων φιλελεύθερων ελίτ ανακοίνωσαν την επιστράτευση των δομών τους εν αναμονή της προεδρίας του Μπάιντεν και της νίκης των Δημοκρατικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που επιθυμούσαν σφόδρα.

Υλοποίηση

Το σήμα κατατεθέν της παγκοσμιοποιητικής ατζέντας είναι το τραγούδι του Jeff Smith "Build Back Better" (το προεκλογικό σύνθημα του Joe Biden). Αυτό σημαίνει ότι μετά από μια σειρά αποτυχιών (όπως ένας τυφώνας ή ο τυφώνας Κατρίνα), οι άνθρωποι (δηλαδή οι παγκοσμιοποιητές) ξαναχτίζουν καλύτερες υποδομές από ό,τι είχαν πριν.

Η "Μεγάλη Επαναφορά" ξεκινά με τη νίκη του Μπάιντεν.

Οι παγκόσμιοι ηγέτες, οι επικεφαλής των μεγάλων εταιρειών, Big Tech, Big Data, Big Finance κ.λπ., έχουν ενωθεί και κινητοποιηθεί για να νικήσουν τους αντιπάλους τους, τον Τραμπ, τον Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ, τον Ερντογάν, τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ κ.ο.κ. Αρχικά, προσπάθησαν να αποσπάσουν τη νίκη από τον Τραμπ χρησιμοποιώντας νέες τεχνολογίες, μέσω της " κατάληψης της φαντασίας " (σημείο 1), της εισαγωγής λογοκρισίας στο διαδίκτυο και της χειραγώγησης της επιστολικής ψήφου.

Η άφιξη του Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο επιτρέπει στους παγκοσμιοποιητές να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο.

Αυτό θα επηρεάσει όλους τους τομείς της ζωής, οι παγκοσμιοποιητές θα αναλάβουν το ρόλο τους εκεί που τους είχε σταματήσει ο Τραμπ και άλλοι πόλοι του αναδυόμενου πολυπολισμού. Και εδώ είναι που ο έλεγχος του μυαλού (μέσω της λογοκρισίας και της χειραγώγησης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, της απόλυτης παρακολούθησης και της συλλογής δεδομένων από όλους) και η εισαγωγή νέων τεχνολογιών παίζουν καθοριστικό ρόλο....

Η επιδημία Covid-19 είναι ένα πρόσχημα που δικαιολογεί όλα αυτά. Με πρόσχημα την υγεία, η Μεγάλη Επαναφορά σχεδιάζει να αλλάξει δραματικά τις δομές ελέγχου των παγκοσμιοποιημένων ελίτ πάνω στον παγκόσμιο πληθυσμό.

Η ορκωμοσία του Τζο Μπάιντεν και τα διατάγματα που έχει ήδη υπογράψει (ανατρέποντας σχεδόν όλες τις αποφάσεις του Τραμπ) δείχνουν ότι το σχέδιο έχει αρχίσει να τίθεται σε εφαρμογή.

Στην ομιλία του για τη "νέα" πορεία της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, ο Μπάιντεν εξέφρασε τις βασικές κατευθύνσεις της παγκοσμιοποιητικής πολιτικής. Αυτό μπορεί να ακούγεται "νέο", αλλά μόνο εν μέρει και μόνο σε σύγκριση με τις πολιτικές του Τραμπ. Συνολικά, ο Μπάιντεν απλώς ανακοίνωσε την επιστροφή στο προηγούμενο μόρφωμα: 

  • βάζοντας τα παγκόσμια συμφέροντα πάνω από τα εθνικά συμφέροντα,
  • ενίσχυση των δομών της παγκόσμιας κυβέρνησης και των παραρτημάτων της με τη μορφή υπερεθνικών οργανισμών και οικονομικών δομών,
  • ενίσχυση του μπλοκ του ΝΑΤΟ και συνεργασία με όλες τις παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις και καθεστώτα,
  • προώθηση και εµβάθυνση της δηµοκρατικής µεταρρύθµισης σε παγκόσµια κλίµακα, η οποία στην πράξη µεταφράζεται σε:
  1. μία κλιμάκωση των σχέσεων με τις χώρες και τα καθεστώτα που αντιτίθενται στην αμερικανοκεντρική παγκοσμιοποίηση, πρώτα και κύρια, τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν, την Τουρκία κ.λπ,
  2. μία αυξημένη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και την Αφρική,
  3. εξάπλωση της αποσταθεροποίησης και των "έγχρωμων επαναστάσεων",
  4. εκτεταμένη χρήση της "δαιμονοποίησης", της "αποπληροφόρησης" και του δικτυακού εξοστρακισμού (ακύρωση του πολιτισμού) εναντίον όλων όσων έχουν διαφορετικές απόψεις από την παγκοσμιοποιημένη (τόσο στο εξωτερικό όσο και στις ίδιες τις ΗΠΑ).

Έτσι, η νέα ηγεσία του Λευκού Οίκου όχι μόνο δεν δείχνει καμία επιθυμία να έχει διάλογο επί ίσοις όροις με οποιονδήποτε, αλλά περιορίζεται στο να σκληραίνει τον φιλελεύθερο λόγο της, ο οποίος δεν επιτρέπει καμία αντίρρηση. Η παγκοσμιοποίηση εισέρχεται σε ολοκληρωτική φάση. Αυτό καθιστά περισσότερο από πιθανό το ενδεχόμενο να ξεσπάσουν νέοι πόλεμοι, αυξάνοντας τον κίνδυνο ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου.

Η γεωπολιτική της "Μεγάλης Επαναφοράς

Το παγκοσμιοποιημένο Ίδρυμα για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών [Foundation for Defence of Democracies], το οποίο εκφράζει τη θέση των νεοσυντηρητικών κύκλων των ΗΠΑ, δημοσίευσε πρόσφατα μια έκθεση στην οποία συνιστά στον Μπάιντεν ότι ορισμένες από τις θέσεις του Τραμπ, όπως η μεγαλύτερη αντιπαράθεση με την Κίνα και η μεγαλύτερη πίεση στο Ιράν, είναι θετικές και ότι ο Μπάιντεν θα πρέπει να συνεχίσει να κινείται σε αυτούς τους άξονες στην εξωτερική πολιτική.

Οι συντάκτες της έκθεσης, ωστόσο, καταδίκασαν τις ενέργειες του Τραμπ στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής ως εξής:

1) το εγχείρημα της διάλυσης του ΝΑΤΟ, 

2) συμφιλίωση με τους "ολοκληρωτικούς ηγέτες" (Κινέζους, Βορειοκορεάτες και Ρώσους), 

3) μια "κακή" συμφωνία με τους Ταλιμπάν, 

4) την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία.

Έτσι, η "Μεγάλη Επαναφορά" στη γεωπολιτική θα οδηγήσει σε έναν συνδυασμό "προώθησης της δημοκρατίας" και "επιθετικής νεοσυντηρητικής στρατηγικής κυριαρχίας μεγάλης κλίμακας". Ταυτόχρονα, ο Μπάιντεν συμβουλεύεται να συνεχίσει και να εντείνει τον αγώνα κατά του Ιράν και της Κίνας, αλλά ο κύριος στόχος θα πρέπει να είναι η μάχη κατά της Ρωσίας. Και αυτό απαιτεί την ενίσχυση του ΝΑΤΟ και την επέκταση της παρουσίας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία.

Ομοίως με τον Τραμπ, η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και μερικές άλλες ισλαμικές χώρες θεωρούνται ως τα μεγαλύτερα εμπόδια. 

Συνεπώς, τα περιβαλλοντικά σχέδια και οι τεχνολογικές καινοτομίες (κυρίως η εισαγωγή της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής) συνδυάζονται με την άνοδο μιας επιθετικής στρατιωτικής πολιτικής.

Μια σύντομη παρουσίαση της φιλελεύθερης ιδεολογίας

Η παγκοσμιοποίηση ως το αποκορύφωμα του Νομιναλισμού

Προκειμένου να κατανοήσουμε με σαφήνεια τι αντιπροσωπεύει σε ιστορική βάση η νίκη του Μπάιντεν και η "νέα" πορεία της Ουάσινγκτον προς τη "Μεγάλη Επαναφορά", πρέπει να εξετάσουμε ολόκληρη την ιστορία της φιλελεύθερης ιδεολογίας, ξεκινώντας από τις ρίζες της. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη σοβαρότητα της κατάστασής μας. Η νίκη του Μπάιντεν δεν είναι ένα τυχαίο επεισόδιο και η ανακοίνωση μιας παγκοσμιοποιητικής αντεπίθεσης δεν είναι απλώς η αγωνία ενός αποτυχημένου σχεδίου. Το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό.

Οι ρίζες του φιλελεύθερου (= καπιταλιστικού) συστήματος ανάγονται στη σχολαστική διαμάχη για τα θέσφατα. Η διαμάχη αυτή χώρισε τους καθολικούς θεολόγους σε δύο στρατόπεδα: ορισμένοι αναγνώριζαν την ύπαρξη του συμπαντικού (είδος, γένος, οικουμενικότητα), ενώ άλλοι πίστευαν μόνο σε ορισμένες συγκεκριμένες, ατομικές, πραγματικότητες και ερμήνευαν τα γενικευμένα ονόματά τους ως καθαρά εξωτερικά συμβατικά συστήματα ταξινόμησης, που αντιπροσώπευαν ένα "flatus vocis [φωνητική αποστολή]". Όσοι ήταν πεπεισμένοι για την ύπαρξη του οικουμενικού, του είδους, βασίστηκαν στην κλασική κληρονομιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Αποκαλούνταν "ρεαλιστές", δηλαδή εκείνοι που αναγνώριζαν την "πραγματικότητα της οικουμενικότητας". Ο σημαντικότερος εκπρόσωπος των "ρεαλιστών" ήταν ο Θωμάς Ακινάτης [Tommaso d’Aquino] και, γενικά, η παράδοση των Δομινικανών μοναχών.

Οι υποστηρικτές της ιδέας ότι μόνο τα πράγματα και τα μεμονωμένα όντα είναι πραγματικά ονομάστηκαν "νομιναλιστές", από το λατινικό "nomen". Η αρχή ότι "οι οντότητες δεν πρέπει να πολλαπλασιάζονται πέραν του αναγκαίου" ανάγεται ακριβώς σε έναν από τους κύριους υποστηρικτές του "νομιναλισμού", τον Άγγλο φιλόσοφο Γουίλιαμ Όκαμ [William Occam]. Πριν από αυτό, τις ίδιες ιδέες είχε υποστηρίξει ο Ροσελίνο της Κομπιένης [Roscellino of Compiègne].

Αν και οι "ρεαλιστές" κέρδισαν την πρώτη φάση της σύγκρουσης και οι διδασκαλίες των "νομιναλιστών" αναθεματίστηκαν, αργότερα οι δρόμοι της δυτικοευρωπαϊκής φιλοσοφίας, ιδίως της σύγχρονης εποχής, χαράχτηκαν από τον Όκαμ [Occam].

Ο "Νομιναλισμός" έθεσε τα θεμέλια του μελλοντικού φιλελευθερισμού, τόσο ιδεολογικά όσο και οικονομικά. Εδώ, οι άνθρωποι αντιμετωπίζονταν μόνο ως άτομα και τίποτε άλλο και όλες οι μορφές συλλογικής ταυτότητας (θρησκεία, τάξη κ.λπ.) έπρεπε να καταργηθούν. Ομοίως, το αντικείμενο θεωρούνταν ως απόλυτη ατομική ιδιοκτησία, ως μια συγκεκριμένη και διακριτή πραγματικότητα που μπορούσε εύκολα να αποδοθεί ως ιδιοκτησία αυτού ή εκείνου του μεμονωμένου ιδιοκτήτη.

Ο νομιναλισμός επικράτησε αρχικά στην Αγγλία, εξαπλώθηκε στις προτεσταντικές χώρες και σταδιακά έγινε η κύρια φιλοσοφική μήτρα της σύγχρονης εποχής, στη θρησκεία (ατομικές σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεό), στην επιστήμη (ατομισμός και υλισμός), στην πολιτική (παραδοχές της αστικής δημοκρατίας), στην οικονομία (αγορά και ατομική ιδιοκτησία), στην ηθική (ωφελιμισμός, ατομικισμός, σχετικισμός, πραγματισμός) κ.λπ.

Καπιταλισμός: η πρώτη φάση

Ξεκινώντας από τον νομιναλισμό, μπορούμε να παρακολουθήσουμε ολόκληρη την ιστορική διαδρομή του φιλελευθερισμού, από τον Ροσελίνο και τον Όκαμ μέχρι τον Σόρος και τον Μπάιντεν. Για λόγους ευκολίας, διαιρούμε την ιστορία αυτή σε τρεις φάσεις.

Η πρώτη φάση ήταν η εισαγωγή του νομιναλισμού στη σφαίρα της θρησκείας.

Η συλλογική ταυτότητα της Εκκλησίας, όπως την αντιλαμβανόταν ο Καθολικισμός (και ακόμη περισσότερο η Ορθοδοξία), αντικαταστάθηκε από τους Προτεστάντες ως άτομα που μπορούσαν στο εξής να ερμηνεύουν τις Γραφές με βάση μόνο τη δική τους λογική και απορρίπτοντας κάθε παράδοση. Έτσι, πολλές πτυχές του χριστιανισμού, τα μυστήρια, τα θαύματα, οι άγγελοι, η επιβράβευση μετά θάνατον, η αποκάλυψη κ.λπ., επανεξετάστηκαν και απορρίφθηκαν, επειδή δεν πληρούσαν "ορθολογικά κριτήρια".

Η Εκκλησία ως το "μυστηριακό σώμα του Χριστού" καταστράφηκε και αντικαταστάθηκε από λέσχες χομπίστες που γεννήθηκαν με ελεύθερη συναίνεση από χαμηλά. Αυτό δημιούργησε έναν μεγάλο αριθμό αμφιλεγόμενων προτεσταντικών αιρέσεων. Στην Ευρώπη και στην ίδια την Αγγλία, όπου ο νομιναλισμός είχε αποδώσει τους μεγαλύτερους καρπούς του, η διαδικασία μετριάστηκε κάπως, και οι πιο ένθερμοι προτεστάντες έσπευσαν στον Νέο Κόσμο και εγκατέστησαν εκεί την κοινωνία τους. Αργότερα, μετά την εμφάνιση του μητροπολιτικού μοντέλου, εμφανίστηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Παράλληλα με την καταστροφή της Εκκλησίας ως "συλλογικής ταυτότητας" (κάτι "κοινό"), άρχισε η διάλυση των κρατών. Η κοινωνική ιεραρχία των ιερέων, της αριστοκρατίας και των αγροτών αντικαταστάθηκε από απροσδιόριστους "πολίτες" με την αρχική έννοια της λέξης "αστική τάξη". Η αστική τάξη εκτόπισε όλα τα άλλα στρώματα της ευρωπαϊκής κοινωνίας. Αλλά ο αστός δεν ήταν παρά η καλύτερη έκφραση του "ατόμου", ένας πολίτης χωρίς ταξική, φυλετική ή καστρική ένταξη, αλλά κάτοχος ατομικής ιδιοκτησίας. Και αυτή η νέα τάξη άρχισε να ανοικοδομεί την ευρωπαϊκή κοινωνία σε νέα θεμέλια.

Ταυτόχρονα, καταργήθηκε η υπερεθνική ενότητα που εκπροσωπούνταν από την Παπική Έδρα και τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μια άλλη έκφραση της "συλλογικής ταυτότητας". Στη θέση της εγκαθιδρύθηκε μια τάξη βασισμένη σε κυρίαρχα εθνικά κράτη, ένα είδος "πολιτικού ατόμου". Η τάξη αυτή εδραιώθηκε με την Συνθήκη της Βεστφαλίας στο τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου.

Έτσι, μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, στη Δυτική Ευρώπη είχε εδραιωθεί μια αστική τάξη με τα βασικά χαρακτηριστικά της (γνωστή και ως καπιταλισμός).

Η φιλοσοφία της νέας τάξης προηγήθηκε με πολλαπλές μορφές από τον Τόμας Χομπς [Thomas Hobbes] και αναπτύχθηκε από τον Τζον Λοκ [John Locke], τον Ντέιβιντ Χιουμ [David Hume] και τον Ιμμάνουελ Καντ [Immanuel Kant]. Ο Άνταμ Σμιθ [Adam Smith] εφάρμοσε αυτές τις αρχές στον οικονομικό τομέα, δημιουργώντας τον φιλελευθερισμό ως οικονομική ιδεολογία. Στην πραγματικότητα, ο καπιταλισμός, βασισμένος στη συστηματική εφαρμογή του νομιναλισμού, έγινε μια συνεκτική συστημική κοσμοθεωρία. Το νόημα της ιστορίας και της προόδου ήταν τώρα να "απελευθερωθεί το άτομο από κάθε μορφή συλλογικής ταυτότητας" και να φτάσει αυτό το μέσον στο λογικό του όριο.

Τον 20ό αιώνα, χάρη στην περίοδο των αποικιοκρατικών κατακτήσεων, ο καπιταλισμός που ξεκίνησε από τη Δυτική Ευρώπη έγινε παγκόσμια πραγματικότητα. Η νομιναλιστική προσέγγιση επικράτησε στην επιστήμη και τον πολιτισμό, στην πολιτική και την οικονομία, στην καθημερινή σκέψη των δυτικών λαών και όλης της ανθρωπότητας.

Ο 20ός αιώνας και ο θρίαμβος της παγκοσμιοποίησης: η δεύτερη φάση

Τον 20ό αιώνα, ο καπιταλισμός αντιμετώπισε μια νέα πρόκληση. Αυτή τη φορά, δεν επρόκειτο για την αντιμετώπιση των συνήθων μορφών συλλογικής ταυτότητας, θρησκευτικής, κρατικής, καστικής κ.λπ., αλλά για τεχνητές και μάλιστα σύγχρονες θεωρίες (όπως ο ίδιος ο φιλελευθερισμός) που απέρριπταν τον ατομικισμό και τον αντιμετώπιζαν με νέες μορφές συλλογικής ταυτότητας (εννοιολογικά συνδυασμένης).

Οι σοσιαλιστές, οι σοσιαλδημοκράτες και οι κομμουνιστές αντιτάχθηκαν στους φιλελεύθερους με ταξικές ταυτότητες, καλώντας τους εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο να ενωθούν για να ανατρέψουν την εξουσία της παγκόσμιας αστικής τάξης. Η στρατηγική αυτή αποδείχθηκε αποτελεσματική και σε ορισμένες μεγάλες χώρες (αν και όχι στις βιομηχανικές και δυτικές χώρες, όπως είχε προβλέψει ο Καρλ Μαρξ, ο ιδρυτής του κομμουνισμού), γεννήθηκαν προλεταριακές επαναστάσεις.

Παράλληλα με τους κομμουνιστές υπήρξε, αυτή τη φορά στη Δυτική Ευρώπη, η κατάληψη της εξουσίας από δυνάμεις ακραίου εθνικισμού. Ενήργησαν στο όνομα του "έθνους" ή μιας "φυλής", αντιπαραθέτοντας και πάλι τον φιλελεύθερο ατομικισμό απέναντι σε κάτι "κοινό", σε κάποιο "συλλογικό ον".

Οι νέοι αντίπαλοι του φιλελευθερισμού δεν ανήκαν πλέον στο νωθρό κύμα του παρελθόντος, όπως στις προηγούμενες φάσεις, αλλά ήταν φορείς των νεωτεριστικών σχεδίων που αναπτύχθηκαν στην ίδια τη Δύση. Ωστόσο, βασίστηκαν επίσης στην απόρριψη του ατομικισμού και του νομιναλισμού. Αυτό το κατάλαβαν καλά οι θεωρητικοί του φιλελευθερισμού (ιδίως ο Χάγιεκ [Hayek] και ο διάδοχός του Πόπερ [Popper]), οι οποίοι ένωσαν τους "κομμουνιστές" και τους "φασίστες" υπό το γενικό όνομα "εχθροί της ανοικτής κοινωνίας" και έδωσαν σκληρή μάχη εναντίον τους.

Χρησιμοποιώντας στρατηγικά τη Σοβιετική Ρωσία, ο καπιταλισμός κατάφερε αρχικά να υπερισχύσει των φασιστικών καθεστώτων, και αυτό ήταν η ιδεολογική συνέπεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ψυχρός πόλεμος που ακολούθησε μεταξύ Ανατολής και Δύσης στα τέλη της δεκαετίας του 1980 κατέληξε τελικά σε μια νίκη των φιλελευθέρων επί των κομμουνιστών.

Έτσι, το εγχείρημα της απελευθέρωσης του ατόμου από κάθε μορφή συλλογικής ταυτότητας και της "ιδεολογικής προόδου", όπως την αντιλαμβάνονται οι φιλελεύθεροι, εισήλθε σε μια νέα φάση. Στη δεκαετία του 1990, οι φιλελεύθεροι θεωρητικοί άρχισαν να μιλούν για το "τέλος της ιστορίας" (Φ. Φουκουγιάμα [F. Fukuyama]) και τη "μονοπολική στιγμή" ( Κ. Κραουθάμερ [C. Krauthammer]).

Αυτό κατέδειξε σαφώς την είσοδο του καπιταλισμού στην πιο προχωρημένη φάση του, τη φάση της παγκοσμιοποίησης. Πράγματι, εκείνη τη στιγμή θριάμβευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες η παγκοσμιοποιητική στρατηγική των κυρίαρχων ελίτ, η οποία σκιαγραφήθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο από τα Δεκατέσσερα Σημεία του Ουίλσον (8 Ιανουαρίου του 1918) [Wilson], αλλά η οποία στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου ένωσε τις ελίτ και των δύο κομμάτων, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους, με τους τελευταίους να εκπροσωπούνται κυρίως από τους "νεοσυντηρητικούς".

Φύλο και μετα-ανθρωπισμός: η τρίτη φάση

Έχοντας νικήσει τον τελευταίο ιδεολογικό του εχθρό, το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, ο καπιταλισμός έχει φτάσει σε μια κρίσιμη καμπή. Ο ατομικισμός, η αγορά, η ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η δημοκρατία και οι δυτικές αξίες έχουν κερδίσει σε παγκόσμια κλίμακα. Φαίνεται ότι η ατζέντα έχει ολοκληρωθεί, κανείς δεν εναντιώνεται πια στον "ατομικισμό" και τον νομιναλισμό ως κάτι σοβαρό και συστημικό.

Σε αυτό το σημείο, ο καπιταλισμός εισέρχεται στην τρίτη φάση του. Με μια πιο προσεκτική εξέταση, έχοντας νικήσει τον εξωτερικό εχθρό, οι φιλελεύθεροι ανακάλυψαν δύο άλλες μορφές συλλογικής ταυτότητας. Πρώτα απ' όλα, το φύλο. Εξάλλου, το φύλο είναι επίσης κάτι συλλογικό: είτε αρσενικό είτε θηλυκό. Έτσι, το επόμενο βήμα ήταν η καταστροφή του φύλου ως κάτι αντικειμενικό, ουσιώδες και ανεξίτηλο.

Το φύλο έπρεπε να καταργηθεί, όπως και όλες οι άλλες μορφές συλλογικής ταυτότητας, οι οποίες είχαν ήδη καταστραφεί νωρίτερα. Ως εκ τούτου, η πολιτική του φύλου, η μετατροπή της κατηγορίας του φύλου σε κάτι "προαιρετικό" και εξαρτώμενο από την ατομική επιλογή. Και εδώ, επίσης, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον ίδιο νομιναλισμό: γιατί δύο οντότητες; Το άτομο είναι άτομο στο βαθμό που είναι άτομο, ενώ το φύλο μπορεί να επιλεγεί αυθαίρετα, όπως οι άνθρωποι επιλέγουν εδώ και καιρό τη θρησκεία, το επάγγελμα, το έθνος και τον τρόπο ζωής.

Αυτό έγινε το κύριο πρόγραμμα της φιλελεύθερης ιδεολογίας τη δεκαετία του 1990, μετά την ήττα της Σοβιετικής Ένωσης. Φυσικά, εξωτερικοί αντίπαλοι στάθηκαν εμπόδιο σε τέτοιου είδους πολιτικές, οι χώρες που είχαν ακόμη απομεινάρια της παραδοσιακής κοινωνίας, των οικογενειακών αξιών κ.λπ., καθώς και συντηρητικοί κύκλοι στην ίδια τη Δύση. Η καταπολέμηση των συντηρητικών και των "ομοφοβικών", δηλαδή των υπερασπιστών της παραδοσιακής άποψης για την ύπαρξη των δύο φύλων, έγινε ο νέος στόχος των οπαδών του προοδευτικού φιλελευθερισμού. Πολλοί αριστεροί έχουν προσχωρήσει σε αυτούς, αντικαθιστώντας τα προηγούμενα αντικαπιταλιστικά αιτήματα με την πολιτική των φύλων και την υπεράσπιση της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Με την επιτυχή θεσμοθέτηση των κανόνων του φύλου και ως αποτέλεσμα των μαζικών μεταναστεύσεων, οι οποίες εξατομικεύουν τους πληθυσμούς στην ίδια τη Δύση (κάτι που ταιριάζει απόλυτα με την ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εργάζεται με το άτομο χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις πολιτισμικές, θρησκευτικές, κοινωνικές ή εθνικές πτυχές), έχει γίνει φανερό ότι οι φιλελεύθεροι έχουν ένα τελευταίο βήμα να κάνουν: να καταργήσουν τον άνθρωπο.

Έτσι, το τελευταίο βήμα που απομένει για τους φιλελεύθερους, οι οποίοι έχουν διανύσει αιώνες προς τον στόχο τους, είναι η αντικατάσταση των ανθρώπων, έστω και εν μέρει, με σάιμποργκ, δίκτυα τεχνητής νοημοσύνης και προϊόντα γενετικής μηχανικής. Το προαιρετικό "άνθρωπος" έπεται λογικά του προαιρετικού φύλου.

Αυτή η ατζέντα έχει ήδη προαναγγελθεί αρκετά πριν τον μετα-ανθρωπισμό, τον μεταμοντερνισμό και τον κερδοσκοπικό ρεαλισμό στη φιλοσοφία, και τεχνολογικά γίνεται όλο και πιο ρεαλιστική μέρα με τη μέρα. Οι μελλοντολόγοι και οι υποστηρικτές της επιτάχυνσης της ιστορικής διαδικασίας (accelerationists) ατενίζουν το εγγύς μέλλον, όταν η τεχνητή νοημοσύνη θα είναι συγκρίσιμη σε βασικές παραμέτρους με τον άνθρωπο. Αυτή η στιγμή ονομάζεται Μοναδικότητα. Η άφιξή της αναμένεται εντός 10-20 ετών.

Η τελευταία μάχη των φιλελεύθερων

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να τοποθετηθεί η νίκη του Μπάιντεν στις ΗΠΑ. Αυτό είναι το νόημα του "Great Reset" ή του συνθήματος "Build Back Better".

Στη δεκαετία του 2000, οι παγκοσμιοποιητές αντιμετώπισαν μια σειρά από προβλήματα που δεν ήταν τόσο ιδεολογικής όσο "πολιτιστικής" φύσης. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου περισσότερο ή λιγότερο συνεκτικές ιδεολογίες στον κόσμο ικανές να αμφισβητήσουν τον φιλελευθερισμό, τον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση. Σε διαφορετικό βαθμό, οι αρχές αυτές έχουν γίνει αποδεκτές από όλους ή τους περισσότερους. Ωστόσο, η εφαρμογή του φιλελευθερισμού και της πολιτικής των φύλων, καθώς και η κατάργηση των εθνών-κρατών υπέρ μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, έχει καθυστερήσει σε πολλά μέτωπα.

Σε αυτό αντιτίθεται όλο και περισσότερο η Ρωσία του Πούτιν, η οποία διαθέτει πυρηνικά όπλα και μια παράδοση ιστορικής αντίθεσης προς τη Δύση, καθώς και μια σειρά συντηρητικών παραδόσεων που διατηρούνται στην κοινωνία.

Η Κίνα, αν και ασχολείται ενεργά με την παγκοσμιοποίηση και τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, δεν βιάστηκε να τις εφαρμόσει στο πολιτικό σύστημα, διατηρώντας την κυριαρχία του Κομμουνιστικού Κόμματος και απορρίπτοντας την πολιτική φιλελευθεροποίηση. Επιπλέον, υπό τον Σι Τζινπίνγκ, οι εθνικές τάσεις στην κινεζική πολιτική έχουν αρχίσει να αυξάνονται. Το Πεκίνο έχει χρησιμοποιήσει έξυπνα τον "ανοικτό κόσμο" για να επιδιώξει τα εθνικά και ακόμη και πολιτιστικά του συμφέροντα. Και αυτό δεν ήταν μέρος των σχεδίων των παγκοσμιοποιητών.

Οι ισλαμικές χώρες συνέχισαν τον αγώνα τους κατά του εξευρωπαϊσμού και παρά τους αποκλεισμούς και τις πιέσεις, διατήρησαν (όπως το σιιτικό Ιράν) τα αγεφύρωτα αντιδυτικά και αντιφιλελεύθερα καθεστώτα τους. Οι πολιτικές των μεγάλων σουνιτικών κρατών, όπως η Τουρκία και το Πακιστάν, γίνονται όλο και πιο ανεξάρτητες από τη Δύση.

Στην Ευρώπη, ένα κύμα λαϊκισμού άρχισε να ανεβαίνει καθώς η δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων πολιτών για τη μαζική μετανάστευση και την πολιτική των φύλων εξερράγη. Οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ παρέμειναν πλήρως υποταγμένες στην παγκοσμιοποιητική στρατηγική, όπως φάνηκε στο Φόρουμ του Νταβός στις αναφορές των φορέων της, του Σβαμπ και του πρίγκιπα Καρόλου, αλλά οι ίδιες οι κοινωνίες ήταν τεταμένες και μερικές φορές ξεσηκώθηκαν σε άμεση εξέγερση κατά των αρχών, όπως στην περίπτωση των διαδηλώσεων των "κίτρινων γιλέκων" στη Γαλλία. Σε ορισμένα μέρη, όπως η Ιταλία, η Γερμανία ή η Ελλάδα, λαϊκιστικά κόμματα έχουν εισέλθει ακόμη και στο Κοινοβούλιο.

Τέλος, το 2016, στις ίδιες Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε να γίνει πρόεδρος ασκώντας αυστηρή και άμεση κριτική στην παγκοσμιοποιητική ιδεολογία, τις πρακτικές και τους στόχους. Και υποστηρίχθηκε από τους μισούς περίπου Αμερικανούς.

Όλες αυτές οι αντιπαγκοσμιοποιητικές τάσεις στα μάτια των ίδιων των παγκοσμιοποιητών δεν μπορούσαν παρά να συνθέσουν μια ανησυχητική εικόνα: η ιστορία των τελευταίων αιώνων, με τη φαινομενικά αδιάλειπτη πρόοδο των νομιναλιστών και των φιλελεύθερων, αμφισβητούνταν. Δεν επρόκειτο απλώς για την καταστροφή του ενός ή του άλλου πολιτικού καθεστώτος. Ήταν η απειλή του τέλους του φιλελευθερισμού καθαυτού.

Ακόμα και οι ίδιοι οι θεωρητικοί της παγκοσμιοποίησης αισθάνθηκαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο Φουκουγιάμα [Fukuyama], για παράδειγμα, απαρνήθηκε τη θέση του για το "τέλος της ιστορίας" και πρότεινε ότι τα εθνικά κράτη θα πρέπει να παραμείνουν υπό την κυριαρχία φιλελεύθερων ελίτ για να προετοιμάσουν καλύτερα τις μάζες για την τελική μεταμόρφωση προς τη μετα-ανθρωπότητα, υποστηριζόμενη από σκληρές μεθόδους. Ένας άλλος παγκοσμιοποιητής, ο Τσαρλς Κράουθαμερ [Charles Krauthammer], δήλωσε ότι η "μονοπολική στιγμή" έχει παρέλθει και ότι οι παγκοσμιοποιητικές ελίτ απέτυχαν να την εκμεταλλευτούν.

Αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση πανικού και σχεδόν υστερίας στην οποία οι εκπρόσωποι της παγκοσμιοποιημένης ελίτ έχουν περιέλθει τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ζήτημα της απομάκρυνσης του Τραμπ από την προεδρία των ΗΠΑ ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου γι' αυτούς. Αν ο Τραμπ είχε παραμείνει στην εξουσία, η αποτυχία της παγκοσμιοποιητικής στρατηγικής θα ήταν μη αναστρέψιμη.


Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ [2/3] ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ [3/3] ΚΛΙΚ ΕΔΩ


Report Page