CHAP49

CHAP49

𝖶𝗁𝗂𐙚𝖾 𝖧𝗈𝗆𝖾

عصر روزی که قرار سینما داشتن آسمون هنوز به طور کامل غروب نکرده بود اما اون آبی روشن و کش‌داری که از ظهر بالای شهر پهن شده بود حالا توی لبه‌های افق داشت به نارنجیِ کمرنگ میرسید.

هوا انقدر خنک نبود که آدمو وادار کنه دستاشو داخل جیبش فرو ببره اما ایستادن طولانی‌مدت توی خیابون هم چندان خوشایند بنظر نمیرسید.

نانی جلوی در خونه‌اش وایساده بودو کیف‌دستی بزرگی رو با دو دست نگه داشته بود.

پیرهن دکمه‌دار سرمه‌ای رنگی به تن داشت که کمی پایین‌تر از شونه‌هاش میوفتاد، موهای روشنشو با بی‌حوصلگی مرتب کرده بودو چند تار کوتاه با هربار وزیدن باد، روی پیشونیش جابجا میشدن.

اگه کسی اونو میشناخت احتمالا با دیدن لباسش خنده‌اش میگرفت.

این استایل اصلا شبیه نانی نبود.

لباسای امروزشو لاو انتخاب کرده بود؛ درواقع شبِ گذشته اون دختر به بهونه‌ی ویدیوکال، نانی و سی رو خیلی دوستانه تهدید کرده بود و فقط با بالا بردن صداش موفق شده بود پسرارو وادار کنه لباسای امروزشونو باهاش ست کنن.

نانی هنوزم نمیدونست چرا تسلیم شده بود.

شاید لاو انقدر با اطمینان از نتیجه حرف زده بود که مخالفت کردن باهاش شبیه زیر سوال بردن یه قانون طبیعی بنظر میرسید.

شایدم چون سی بعد از مدت کوتاهی تصمیم گرفته بود طرف لاو باشه و هربار که نانی میخواست تماس رو قطع کنه با اون قیافه‌ی بی‌تفاوتش میگفت'دلم میخواد ببینم آخرش چی میپوشی، کنجکاو شدم'

و حالا نانی اینجا بود، درست همونطور که لاو میخواست.

نگاهشو پایین انداخت و برای چندمین بار به کیف بزرگی که توی بغلش بود نگاه کرد.

پتو، خوراکی، چندتا وسیله‌ی کوچیک و چیزایی که لاو اصرار داشت ممکنه لازم بشن؛ نانی مطمئن نبود توی سینمای روباز دقیقا قراره چه اتفاقی بیوفته که به نصف وسایل خونه نیاز داشتن اما لاو آدمی نبود که برای اینجور چیزها توضیحی داشته باشه.

اسکرین موبایلشو روشن کرد.

قرارش با اسکای دو دقیقه‌ی بعد بود و نانی برای اولین‌بار در طول زندگی بیست‌ویک ساله‌اش سروقت آماده شده بود.

نه انقدر زود که بتونه ادعا کنه منتظر کسیه و نه انقدر دیر که کسی بابتش غر بزنه، فقط همون چند دقیقه‌ی اضافی که بتونه با موبایلش سرگرم بشه و وانمود کنه ایستادن توی هوای خنک انتخاب خودشه.

انگشتشو روی دکمه‌ی خاموش کردن اسکرین گذاشت اما همون لحظه اسم اسکای بالای صفحه افتاد و باعث شد یه تای ابروش بالا بره.

"اسکای؟"

صدای آروم اسکای از اون طرف خط اومد"سلام هیرانکیت، آماده شدی؟"

نانی همونطور که کیف‌دستی رو محکم‌تر نگه میداشت تا لیز نخوره گفت"آره، الان کنار خیابونم"

چند ثانیه سکوت شد.

صدای ضعیف و نامفهومی از سمت اسکای میومد، چیزی شبیه صدای کلیدهای لپ‌تاپ یا جابجا شدن یه وسیله روی میز.

بعد اسکای گفت"میشه بیای خونه‌ی من؟"

نانی انگشتشو روی بند کیف جابجا کردو پرسید"چرا؟"

باید یه کاری رو تموم کنم، ممکنه بیرون سردت بشه"

نانی به انتهای خیابون نگاه کرد و پرسید"کارت زیاد طول میکشه؟"

"نه، ده دقیقه...نهایتا یه ربع"

"باشه"

صدای اسکای کمی نرم‌تر شد، انگار داشت لبخند میزد.

"پس منتظرتم"

بعد از اینکه تماس قطع شد نانی چندثانیه به اسکرین خاموش موبایل نگاه کرد، بعد اون رو داخل جیبش گذاشت و به سمت خونه‌ی اسکای رفت اما بعد از اینکه زنگ رو فشار داد، کسی که در رو باز کرد اسکای نبود.

مادر اسکای پشت در ایستاده بود.

نانی برای لحظه‌ای همونجا موند، ذهنش به یه مکث کوتاه احتیاج داشت تا تصویر روبروشو با چیزی که انتظار داشت تطبیق بده.

بعد خیلی سریع دستاشو بهم چسبوند و سرشو کمی خم کرد"سلام خانم"

مادر اسکای لبخند گرمی زد"سلام نانی، حالت چطوره؟"

"ممنون خوبم"

وقتی وارد خونه شد و در رو پشت سرش بست مادر اسکای یه جفت دمپایی جلوی پاهاش گذاشت و گفت"اسکای توی اتاقشه"

نانی سرشو تکون داد و بعد با همون احتیاطی که انگار وارد یه محیط ناشناخته شده بود دمپایی‌های آبی‌رنگ رو پوشید و به سمت راه‌پله رفت.

رابطه‌ی نانی با بزرگترا هیچوقت ساده نبود، هروقت والدین دوست یا آشناهاش رو میدید یهو شخصیت دراماتیکی که داشت جاشو به یه نسخه‌ی مودب و کم‌حرف میداد، نمیدونست دستاشو کجا بذاره و هر جمله رو سه‌بار توی ذهنش مرور میکرد.

وقتی به بالای پله‌ها رسید نگاهش دور تا دور راهرو پیچید و به سمت اتاق اسکای رفت اما قبل از ورود کمی خم شدو از لای در سرک کشید.

اسکای پشت میز نشسته بود.

لپ‌تاپ روشن جلوش قرار داشت و نور صفحه بخش کوچیکی از صورتشو روشن کرده بود، موهای مشکیش کمی نامرتب بودن و یکی از دستاش روی صفحه‌ی لمسی لپ‌تاپ حرکت میکرد.

با حس حضور نانی سرشو بلند کردو لبخند کمرنگی روی لبش نشست"سلام نانی، بیا داخل"

نانی همونطور که وارد اتاق میشد گفت"سلام اسکای"

نگاه اسکای دوباره به سمت لپ‌تاپش برگشت و نانی هم به سمت تخت رفت.

اتاق اسکای مثل همیشه مرتب بود و نور آبی کمرنگ آکواریوم با حرکت آروم ماهی‌ها سایه‌های لطیفی روی سطح سفید دیوار به وجود میاورد.

نانی کیف‌دستی رو روی تخت گذاشت، چند قدم به میز نزدیک شدو کنار پسر ایستاد.

"داری چیکار میکنی؟"

اسکای بدون اینکه نگاهشو از صفحه بگیره جواب داد"آئون امروز امتحان داشت ولی یادش نبود باید درس بخونه، دارم بجاش امتحان میدم"

نانی کمی خم شد"چی؟"

نگاهشو به صفحه‌ی لپ‌تاپ دوخت، چند سوال پشت سر هم دیده میشدن و اسکای با تمرکز مشغول جواب دادن بود.

"یادش رفته درس بخونه؟ این آدم واقعا زندگیش یه سریال کمدیه"

خنده‌ی کوتاهی از گلوی اسکای بیرون پرید و سرشو تکون داد"یکم بابت مسابقه استرس داره، این کاراش عادیه"

توی ذهن نانی، تصویر آئون با موبایلی که تقریبا توی تمام تمرین‌ها دستش بود ظاهر شد.

بعد پیامایی که گاهی با عجله میخوند و اسکرین رو خاموش میکرد، نگاهای دزدکیش به گوشه‌ی سالن و تغییرات عجیب رفتاری که حتی نمیتونست درست حسابی پنهانشون کنه.

درسته، قطعا آئون بخاطر مسابقه استرس داشت.

استرسشم اصلا به این موضوع مربوط نبود که با یکی از پسرای تیم رقیب قرار میذاشت و هیچکس جز نانی ازش خبردار نبود.

راستش نانی گاهی فکر میکرد اگه آئون یبار دیگه وسط تمرین موبایلشو با اون قیافه‌ی مشکوک چک کنه شاید واقعا وسوسه بشه از وسط سالن فریاد بزنه که جناب آئون، بازیکن نمونه‌ی تیم با یکی از اعضای تیمی که قراره هفته‌ی بعد مقابلشون بازی کنن رابطه داره.

لبخند شیطنت‌آمیزی که روی لبش بود رو قورت داد و بدون هیچ مقدمه‌ای دستاشو روی لبه‌ی میز گذاشت و خودشو بالا کشید.

بعد از اینکه روی فضای خالی میز نشست پاهای بلندش توی هوا مشغول تکون خوردن شدن و کمی به عقب تکیه داد.

اسکای چندثانیه بعد بدون اینکه سرشو بالا بیاره گفت"لباست نازک نیست؟ امروز هوا خنکه"

نانی با نارضایتی شونه بالا انداخت"همش تقصیر اون دختر ریزه‌میزست، دیشب من و سی رو مجبور کرد لباسایی رو انتخاب کنیم که با رنگ لباس خودش ست باشه، منم فقط همینو دارم"

انگشت اسکای برای لحظه‌ای روی صفحه بی‌حرکت موند، مکث کوتاهی بود اما نانی متوجهش شد.

"چرا هودی منو نپوشیدی؟"

این سوال رو قبل از اینکه فرصت فکر کردن داشته باشه به زبون آورده بود، نگاهش دوباره روی صفحه برگشت و ادامه داد"البته...من که قرار نیست تصمیم بگیرم چی بپوشی"

لحنش معمولی و حتی کمی خونسرد بود اما نانی نتونست به سادگی ازش عبور کنه.

با نوک انگشت به لبه‌ی میز ضربه زد و گفت"راستش دلم نمیخواد زیاد بپوشمش، دوست ندارم زود کهنه بشه"

لبخند کمرنگی گوشه‌ی لب اسکای نشست و سرشو تکون داد"باشه"

نانی هم خیلی آروم گفت"هوم"

و هیچکدوم دیگه چیزی اضافه نکردن.

چند دقیقه بعد، اسکای آخرین سوال رو هم جواب داد و بعد ثبت کردن پاسخ‌ها لپ‌تاپ رو خاموش کرد.

نفسشو به آرومی بیرون دادو صندلیشو کمی عقب کشید.

"تموم شد"

"خسته نباشی خون اسکای"

"ممنون، اگه نمره‌هاش خوب نشه تقصیر خودشه...آماده شدنم زیاد طول نمیکشه"

اسکای اینو گفت و از جاش بلند شد، به سمت کمدش رفت و نانی درحالیکه روی میز نشسته بود با نگاه دنبالش کرد.

"میشه آبی بپوشی؟"

"درخواستت قبول میشه، چون نود درصد لباسام آبی‌ان"

"از این بابت خوشحالم"

اسکای چند ثانیه بین لباساش گشت و در نهایت یه سویشرت آبی‌کمرنگ انتخاب کرد، رنگش از اون آبی‌های آروم و کمی سرد بود که زیر نور اتاق شبیه رنگ آسمون قبل از طلوع بنظر میرسید.

سویشرت رو روی شونه‌اش انداخت و بعد یه کت آبی برداشت، به سمت نانی گرفتش و گفت"اینم تو بپوش"

نانی نگاهی به کت انداخت.

"لازم نیست"

"هوا خنکه"

"من اوکیم اسکای، جدی میگم"

اسکای گفت"میدونم"

ولی کت هنوز توی دستش بود، نانی نتونست بیشتر از این مقاومت کنه و کت رو ازش گرفت.

"اگه با این روند پیش بریم باید کمدتو بیاری توی اتاقم"

اسکای با آرامش در کمد رو بست و گفت"مشکلی ندارم"

نانی خندید"چی؟"

صورت اسکای همون حالت آروم همیشگی رو داشت ولی نگاهش برای لحظه‌ای از چشمای فندقی‌رنگ نانی فرار کرد.

"دوست دارم لباسامو بپوشی"

جمله رو نه با تاکید گفت و نه با لحنی که نشون بده منتظر واکنش خاصیه، انگار داشت راجب یچیز بدیهی حرف میزد.

نانی سعی کرد حالت چهره‌اش عادی بمونه اما نتونست لبخندشو نگه داره.

همونطور که کت رو میپوشید گفت"پس دفعه‌ی بعد که اومدم مستقیم میرم سراغ کمدت"

"میتونی"

"واقعا؟"

"آره"

"حتی اگه همه‌ی لباساتو بردارم؟"

اسکای با لبخند گفت"باید برای این مورد یکم برنامه‌ریزی کنم"


پارکینگ سینمای روباز با نزدیک شدن به غروب شلوغ‌تر شده بود.

چراغ‌های اطراف ورودی روشن شده بودن و از داخل محوطه صدای موسیقی آرومی به گوش میرسید.

ماشین‌ها یکی‌یکی وارد پارکینگ میشدن و گروه‌های چندنفره با پتوهای رنگی و بسته‌های خوراکی از کنارشون رد میشدن.

اسکای ماشین رو توی یکی از جایگاه‌های خالی پارک کرد، نانی هم کمربندشو باز کردو دسته‌ی کیف رو گرفت اما اسکای زودتر پیاده شد، ماشین رو دور زد و بعد باز کردن درِ سمتِ نانی کیف رو ازش گرفت.

نانی از ماشین پیاده شد و همونطور که لباسشو درست میکرد گفت"اسکای، میدونی که این کیف‌دستی مال منه درسته؟"

اسکای در رو بست.

"میدونم"

"پس چرا نگهش داشتی؟"

"چون دستام خالین؟"

نانی لبخند زدو همراهش به سمت ورودی راه افتاد.

سینما توی اون ساعت از روز حال‌وهوای عجیبی داشت، نه شبیه سالن‌های تاریک و رسمی سینما بودو نه شبیه یه پارک معمولی.

صندلی‌ها و مبل‌های راحتی توی ردیف‌های منظم روبروی پرده قرار گرفته بودن و چراغ‌های ریسه‌ای از ستون‌های اطراف آویزون شده بودن.

بعضی از آدما روی مبل‌هایی که نشسته بودن پتو انداخته بودن و از یه گوشه صدای خنده‌ی بلند چندتا دختر شنیده میشد.

قدم‌های اسکای کمی آهسته‌تر شدن و نگاهش از پرده‌ی بزرگ روی ریسه‌های آبی‌رنگ سُر خورد.

نانی که متوجه هیجان زیرپوستیش شده بود گفت"جای جالبیه مگه نه؟"

اسکای سرشو تکون داد"آره، اولین‌باره میام اینجا"

نانی یکی دو قدم بهش نزدیک‌تر شد تا بتونه توی اون شلوغی راحت‌تر باهاش حرف بزنه.

"ما هرماه میایم اینجا، واسمون یجور رسمه"

و طبق معمول جمله‌های بعدی بدون اینکه تسلطی روی خودش داشته باشه راه خودشونو پیدا کردن.

"وقتی راهنمایی بودیم اینجارو پیدا کردیم، درسته که میلک عضو رسمی گروهمون نیست و فقط دوست‌دختر لاوه ولی همیشه باهامون میاد"

"واقعا؟"

"آره، باورت میشه میلک و لاو از دوران راهنمایی دارن باهم قرار میذارن؟"

خنده‌ی ریزی از گلوی اسکای بیرون پرید"آره میدونم"

"من هنوزم نمیفهمم میلک چجوری لاو رو تحمل میکنه وقت گذروندن باهاش واقعا انرژی میخواد"

"فکر کنم میلک خیلی صبوره"

نانی با اطمینان سرشو تکون داد"خیلی بیشتر از خیلی"

اسکای درحالیکه کیف نانی رو روی شونه‌اش جابجا میکرد گفت"توی دبیرستان چشم خیلی از بچه‌ها روشون بود"

نانی به سمتش برگشت"اکیپ ما مثل شما خفن نبود"

اسکای شونه‌ی نانی رو گرفت و کمی به خودش نزدیک‌تر کرد تا با مردی که از کنارشون رد میشه برخورد نکنه و گفت"اکیپ ما هم فقط بخاطر دیو جلب‌توجه میکرد"

لحنش بی‌تفاوت بود، حتی یه لبخند کوچیک هم گوشه‌ی لبش دیده میشد انگار داشت درباره‌ی یه واقعیت قدیمی حرف میزد که دیگه اهمیت چندانی براش نداشت.

اما نانی اینطور نبود، برای لحظه‌ای حتی نفهمید باید چی بگه چون حرف اسکای درست بود.

دیو همیشه آدمی بود که بدون تلاشِ خاصی دیده میشد، وقتی وارد جمعی میشد نگاه‌ها ناخوداگاه به سمتش برمیگشتن، حتی سکوتشم نوعی حضور داشت که آدمارو متوجه خودش میکرد.

اسکای هم معمولا کنارش بود، اون بیشتر مواقع گوش میداد تا اینکه حرف بزنه، بیشتر لبخند میزد تا بخنده و اگه کسی از دور نگاهشون میکرد احتمالا اول دیو رو میدید و بعد متوجه پسری میشد که کمی عقب‌تر ازش حرکت میکرد.

نانی از زمان دبیرستان حواسش به دیو بود و الان که به اون سال‌ها فکر میکرد متوجه میشد چه چیزایی از دیدش پنهان بودن.

اسکای بحث رو بیشتر از این کش نداد، نگاهش توی محوطه چرخید و بعد دستشو بالا برد.

"دوستات اونجان"

نانی مسیر نگاهشو دنبال کرد.

میلک، لاو و سی روی یه مبل سه‌نفره نشسته بودن. لاو با شوق چیزی رو برای میلک توضیح میداد و سی درحالیکه یه بسته خوراکی روی پاهاش داشت به حرفاش گوش میداد.

وقتی اسکای دست تکون داد لاو فورا متوجهشون شد و نیم‌خیز نشست.

میلک و سی هم برگشتن و براشون دست تکون دادن اما درست همون لحظه نگاه لاو روی کتی که نانی پوشیده بود متوقف شد.

ابروهاش بالا رفتن، چشماش کمی باریک شدن و بعد نگاهش رو به سمت اسکای سوق داد.

نانی از اون فاصله فهمید، همیشه متوجه منظور لاو از اون لبخندهای خبیثانه‌اش میشد.

دختر به آرومی چیزی گفت و باعث شد سی با خنده صورتشو پایین بندازه، میلک هم دستشو روی بازوش گذاشت و اونو به سمت خودش چرخوند، انگار میخواست قبل از اینکه یه اتفاق وحشتناک بیوفته مسیر فکریشو عوض کنه.

وقتی به سمتشون رفتن لاو با لبخند گفت"سلام پسرا، بالاخره تشریف آوردین فکر کردم وسط راه گم شدین"

میلک با لبخند گفت"سلام بچه‌ها"

و سی هم دستشو بالا برد"سلام اسکای، امیدوارم بخاطر نانی روانتو از دست نداده باشی"

بعد نگاهش روی کتی که تن دوستش بود موند"این مال توئه؟"

نانی هنوز فرصت جواب دادن پیدا نکرده بود که اسکای خیلی معمولی گفت"سلام سی، آره"

لبخند لاو پررنگ‌تر شد، مثل مادرشوهرهای مرموز نگاهی به سر تا پای اسکای انداخت و گفت"میدونستم"

نانی با غیض به لاو نگاه کرد و اسکای رو سمت مبل دونفره‌ی خالی هدایت کرد.

بعد از نشستن کیف‌دستی رو از اسکای گرفت و روی میز بین خودشون و مبل دوستاش گذاشت.

"اینم چیزایی که گفتین بیارم"

میلک سرشو تکون داد و دستشو داخل کیف برد، یه پتوی بزرگ برای خودش و لاو و سی بیرون آوردو پتوی کوچیک‌تر رو به سمت نانی گرفت.

"اینم برای شما دوتا"

نانی نگاهی به اندازه‌ی پتو انداخت، بعد به خرس قطبی بزرگی که کنارش نشسته بود، و بعد دوباره به پتو.

"این کوچیکه"

لاو همونطور که توی بغل میلک جابجا میشد گفت"خب شما دو نفرین"

اسکای کمی به سمت نانی خم شد تا پتو رو بگیره و در همون حال گفت"خوبه، ممنون"

چند دقیقه بعد چراغ‌های محوطه کمی کم‌نورتر شدن، صدای موسیقی هم قطع شد و پرده‌ی بزرگ با نور سفید و لرزونی روشن شد.

اسکای پتورو روی پاهاشون انداخت، البته اون پارچه‌ی پشمی آبی‌رنگ انقدر کوچیک بود که گوشه‌هاش به سختی به دو طرف میرسید.

نانی بدون اینکه چیزی بگه کمی به سمت اسکای جابجا شد تا پاش از پتو بیرون نباشه و اسکای هم بدون هیچ حرفی دستشو روی پشتی مبل گذاشت تا جای بیشتری واسش باز کنه.

فیلم جلو میرفت و نور پرده هر چند ثانیه یکبار رنگ تازه‌ای روی صورتشون مینداخت.

گاهی زرد، گاهی سفید و گاهی آبی.

صدای شخصیت‌ها از بلندگوها پخش میشد و باد خنکِ سرشب از بین مبل‌های راحتی عبور میکرد.

اسکای هر چند دقیقه یکبار از گوشه‌ی چشم به نانی نگاه میکرد، انتظار داشت امروز نانی نسبت به دیروز و روزهای قبل خوشحال‌تر باشه ولی انگار اینطور نبود.

چندبار خواسته بود سوالی بپرسه اما هربار منصرف شده بود.

درآخر، وقتی صحنه‌ی آروم‌تری روی پرده پخش شد برگشت سمتش.

"نانی؟"

نانی نگاهشو از پرده گرفت"هوم؟"

اسکای صداشو پایین نگه داشت تا برای بقیه مزاحمت ایجاد نکنه.

"این روزا یکم بیحال بنظر میای"

نانی لبخندی زدو گفت"نه، خوبم اسکای"

لحنش کمی کش‌دار بود، درست مثل وقتایی که میخواست موضوعی رو بی‌اهمیت جلوه بده آخر جمله‌اش رو نرم میکرد.

"مطمئنی؟"

هردو سرشونو به پشتی مبل تکیه داده بودن اما صورت‌هاشون کمی به سمت همدیگه چرخیده بود، نور آبی پرده روی چشمای اسکای منعکس میشد و توی اون فاصله‌ی کم نگاه آرومش واضح‌تر از همیشه بنظر میرسید.

نانی چندثانیه بهش خیره موند و وقتی متوجه شد اسکای عجله‌ای برای گرفتن جواب نداره آروم گفت"فقط احساس میکنم یکم خستم، نمیدونم...شاید این چندروز یکم زیادی شلوغ بود، یکمم بخاطر مسابقه استرس دارم و..."

جمله‌اش نیمه‌کاره موند.

نگاهش برای لحظه‌ای روی پرده افتاد ولی دیگه حواسش به فیلم نبود.

اسکای آروم پرسید"دعوات با تی اذیتت میکنه؟"

لحن نانی آروم‌تر از قبل شد.

"نمیدونم، اون حرفایی که زد..."

کمی مکث کرد.

"میدونم نباید انقدر بهش فکر کنم ولی بعضی وقتا یادم میوفته و..حس بدی داره"

اسکای همچنان داشت نگاهش میکرد، حالت نگاهش این حس رو به نانی میداد که انگار میتونست تا خود صبح به حرفاش گوش بده.

"طبیعیه که حس بدی داشته باشی"

"ولی اون حتی اسم کامل منو نمیدونه، قبل از اون اتفاق یکی دو کلمه بیشتر باهم حرف نزده بودیم نمیدونم پس چرا انقدر رومخمه"

"لازم نیست کسی رو خوب بشناسی تا حرفاش ناراحتت کنه"

"ولی..."

"نانی"

صدای اسکای اینبار آروم، ولی کمی جدی‌تر بود.

"اون حتی به خودش زحمت نداد قبل قضاوت کردنت یکم فکر کنه، پس توام الکی خودتو اذیت نکن"

نانی نفس آرومی کشید، انگار چیزی که چندروز توی دلش بیصدا خودشو جمع کرده بود کمی شل شد.

چند دقیقه بعد دوباره مشغول تماشای فیلم شدن اما اون گفت‌وگوی کوتاه مثل یه نور کوچیکِ آبی توی گوشه‌ی ذهن نانی باقی موند.


فیلم به قسمت پایانیش رسیده بود.

صدای موسیقی متن بلندتر شده بود و نور پرده بیشتر از قبل توی محوطه پخش میشد.

لاو چندبار با هیجان چیزی به میلک گفته بود و میلک هربار اونو بین بازوهاش قفل کرده بود تا ساکت بشه، سی هم تقریبا تمام خوراکی‌های خودشو تموم کرده بود و حالا با بی‌حوصلگی به صفحه نگاه میکرد.

نانی با حس اینکه پلکاش داشتن کم‌کم سنگین میشدن صاف نشست و کش‌وقوس کوچیکی به بدنش داد.

وقتی نگاه اسکای رو روی خودش حس کرد همونطور که از جاش بلند میشد گفت"دارم میرم سرویس‌بهداشتی"

اسکای هم که انگار دنبال بهونه‌ای برای دور شدن از این جو شلوغ بود گفت"منم میام"

دوتایی باهم از بین ردیف مبل‌ها عبور کردن و به راهروی کناری محوطه رسیدن.

سرویس بهداشتی توی انتهای راهرو قرار داشت و نور سفید چراغ‌های سقف، برخلاف نورهای رنگی فضای سینما، محیط رو روشن‌تر و سردتر نشون میدادن.

نانی وارد یکی از کابین‌ها شد و در رو پشت سرش کشید اما وقتی قفل رو چرخوند زبانه سرجای خودش قرار نگرفت.

یبار دیگه امتحان کرد و بازم نشد.

همونطور که با طلبکارانه‌ترین حالت ممکن به در خیره شده بود گفت"اسکای! این در بسته نمیشه"

صدای قدم‌های اسکای رو شنید که به سمتش میومد.

"قفلش خرابه؟"

"نمیدونم، یجوریه"

اسکای بعد از چندثانیه وارد کابین شد و دستشو روی دستگیره گذاشت.

"صبر کن ببینم، فکر کنم باید اینو بکشی بالا"

و همون کار رو انجام دادو در بسته شد.

هردو برای لحظه‌ای به زبانه‌ی قفل نگاه کردن و وقتی صدای تق کوچیکی اومد نانی دستگیره رو پایین کشید.

تکون نخورد.

یکبار دیگه هم امتحان کرد.

بازم نشد.

بعد از چند ثانیه خیلی آروم گفت"اسکای؟"

اسکای دستگیره رو گرفت، به سمت خودش کشید و فشارش داد اما هیچ اتفاقی نیوفتاد.

نگاهشو به قفل دوخت و زیرلب گفت"گیر کرده"

نانی چند لحظه به در نگاه کرد.

بعد به اسکای.

"شوخی میکنی؟"

"آخرین چیزی که توی این دنیا میتونم راجبش شوخی کنم دستگیره‌ی در سرویس‌بهداشتیه"

نانی دستگیره رو گرفت و دوباره امتحان کرد.

"باز نمیشه"

"میدونم"

"نه اسکای، منظورم اینه که واقعا باز نمیشه"

اسکای اینبار با دقت بیشتری قفل در رو بررسی کرد، بعد دستشو روی در گذاشت و چندبار به آرومی فشارش داد.

در تکون کوچیکی خورد ولی باز نشد.

نانی پیشونیشو به در تکیه داد و با حالت دراماتیکی گفت"عالیه، بهتر از این نمیشه. من فقط اومده بودم دستشویی قرار نبود تا آخر عمرمون اینجا زندگی کنیم"

اسکای لبخند کوچیکی زد"فکر نکنم این اتفاق بیوفته"

چندبار تلاش کردن، اسکای یبار در رو به سمت بیرون هل داد و نانی همزمان دستگیره رو پایین نگه داشت، بار دیگه هم نانی پیشنهاد کرد شاید باید زبانه رو با فشار آزاد کنن اما هیچ تغییری به وجود نیومد.

و در نهایت هردو از تلاش کردن دست کشیدن.

اسکای چند لحظه به قفل نگاه کرد، بعد به دیوار سردِ کابین تکیه دادو پرسید"موبایلتو آوردی؟"

نانی سرشو به چپ و راست تکون دادو اسکای زیرلب گفت"منم نیاوردم، روی مبل جا موند، عیبی نداره حداقل تنها نیستیم"

نانی با حالت زار گفت"این اصلا دلگرم‌کننده نیست"


‌

Report Page