CHAP44
𝖶𝗁𝗂𐙚𝖾 𝖧𝗈𝗆𝖾ده دقیقه بعد، نانی روی در بستهی توالتفرنگی نشسته بود و به نقطهی نامعلومی روی کف زمین نگاه میکرد.
اسکای هم همچنان به دیوار تکیه داده بود، یکی از پاهاشو کمی خم کرده بود و دستاش جلوی سینهاش بهم قفل شده بودن.
نانی سرشو بالا آورد و گفت"اگه سینما تعطیل بشه و شب اینجا بمونیم چی؟ من دلم نمیخواد مثل فیلمای ترسناک شب رو توی تاریکی سر کنم و بعدش یه قاتل با اره برقی بیوفته دنبالم"
اسکای بدون اینکه حالتشو عوض کنه جواب داد"قرار نیست این اتفاق بیوفته"
"از کجا میدونی؟"
"چون بالاخره یکی متوجه میشه نیستیم"
نانی به سقف خیره شد"شاید لاو فکر کنه باهم رفتیم خونه، من دلم نمیخواد اینجا باشم اسکای"
اسکای به فاصلهی چهارچوب در و سقف نگاهی انداخت و بعد خیلی عادی پرسید"از بالا بپرم؟"
نانی با چشمای گرد شده نگاهش کرد"معلومه که نه!"
"شاید بتونم از بیرون درو باز کنم"
"آخرین چیزی که امشب میخوام اینه که تو تبدیل به اسکایدرمن بشی و یهو از بالای در بیوفتیو پات بشکنه، میدونی که بازیکن ذخیره نداریم؟"
اسکای شونه بالا انداخت"خب ایدهی دیگهای به ذهنم نرسید"
نانی آهی کشید و یکی از پاهاشو توی شکمش جمع کرد، بعد از چندثانیه گفت"چطوره حرف بزنی؟ شاید حواسمون از اتفاق وحشتناکی که افتاده پرت بشه"
اسکای بهش نگاه کرد"چی بگم؟"
"نمیدونم، هرچی...سوالی از من داری؟"
اسکای یکم فکر کرد.
واقعا فکر کرد.
نگاهش برای چندثانیه روی کف اتاق موند و بعد با جدیتی که باعث شد نانی منتظر یه سوال مهم بمونه پرسید"چرا مایملودی و کرومی باهم دوستن؟"
نانی چندثانیه نگاهش کرد، بعد خندهی ریزی از گلوش پرید بیرونو گفت"جدی الان داری اینو ازم میپرسی؟"
اسکای سرشو تکون داد"آره"
نانی دستشو بالا آورد و موهاشو از روی پیشونیش کنار زد.
"خب چون دوست دارن باهم وقت بگذرونن"
"شخصیتشون باهم فرق میکنه"
"خب که چی؟"
اسکای شونه بالا انداخت"هیچی، فقط کنجکاو بودم"
نانی لبخند زد"دوست داری پارتنر باشن؟"
اسکای برای لحظهای نگاهش کرد، بعد خیلی ساده گفت"میتونن"
نانی لبخندشو نگه داشت"فکر میکنی با وجود تفاوتاشون میتونن باهم رابطهی عاطفی داشته باشن؟"
اسکای با لحن آرومی گفت"فکر میکنم لازم نیست شبیه هم باشن"
نانی بعد مکث کوتاهی لبخند زدو گفت"جواب بدی نبود"
اسکای هم لبخند زد.
"حالا نوبت منه، تو سوالی داری؟"
لبخند نانی کمرنگتر شد.
چه سوالی باید ازش میپرسید؟
اسکای همیشه آدم نسبتا ساکت و مرموزی بود، نه از آدمایی که عمدا چیزی رو پنهان میکردن بلکه انگار انقدر آروم زندگی میکرد که گاهی نمیشد فهمید توی فکرش چی میگذره.
نانی میدونست اسکای بسکتبالیسته، میدونست وقتی ناراحت میشه سعی میکنه خودشو بیتفاوت نشون بده و میدونست که میتونه بین دوستاش مسئولیتپذیرترین باشه.
کمی جابجا شد و پرسید"نظرت راجب من چیه؟"
اسکای نگاهش کرد"هوم؟"
"از نظر تو من چجور آدمیم؟ چه وایبی ازم میگیری؟"
سوال سادهای بود اما اسکای برای جواب دادن، کمی بیشتر از چیزی که انتظار میرفت مکث کرد.
چون نانی برای اون فقط یه آدم با ویژگیهای مشخص نبود.
فقط پسر پرحرفی نبود که گاهی وسط جملهاش موضوع رو عوض میکرد، بخاطر چیزای کوچیک ذوقزده میشد، به شخصیتهای کارتونی علاقه داشت و وقتی چیزی رو دوست نداشت ترجیح میداد صحنه رو ترک کنه.
نانی برای اسکای، چیزی فراتر از تمام اینا بود.
آدمی که میتونست یه روز معمولی رو از وسط شلوغی و خستگی بیرون بکشه و به چیزی تبدیل کنه که آدم دلش میخواست دوباره تجربهاش کنه.
کسی که وقتی میخندید، اسکای برای چندثانیه تصمیم میگرفت فراموش کنه که قرار بود به چه چیزی فکر کنه.
کسی که با تمام بینظمیها و تناقضهاش باعث میشد دنیای اسکای جایی برای اتفاقهای خوب داشته باشه.
گاهی اسکای فکر میکرد اگه قرار بود آیندهای رو توی ذهنش بسازه، تصویر روشنی از خونه یا شغل و یا حتی شهری که قرار بود توش زندگی کنه نداشت.
اما نانی همیشه یه سهم بزرگ از اون تصویر مبهم و شِنی رو کنار خودش نگه میداشت.
شاید کنار پنجرهای با نور آبیِ صبح.
شاید با یه گیتار روی پاهاش.
شاید درحال غر زدن دربارهی چیزی که اسکای هنوز نفهمیده بود.
و شاید فقط روزی که دیگه لازم نبود برای نزدیک شدن بهش بهانه پیدا کنه.
نگاهش روی چشمای فندقیرنگ پسر موند و با صدایی که دیگه مثل قبل مطمئن نبود گفت"فکر میکنم...تو باعث میشی آدم بخواد بیشتر زندگی کنه"
نانی دیگه لبخند نمیزد، نگاهش بیدفاع و نرمتر از قبل شده بود.
اسکای ادامه داد"حتی وقتی خودت حواس نیست به اطرافت انرژی میدی، خیلی چیزا برات مهمه، شاید گاهی بیشتر از حد لازم بهشون فکر کنی ولی...فکر میکنم این چیز خوبیه، تو آدمی هستی که دنیارو هنوز جای جالبی میبینه حتی وقتی همهچیز اونطور که میخوای پیش نمیره"
نانی چونهاش رو به زانوش تکیه دادو گفت"این خیلی تعریف بزرگی بود"
اسکای لبخند زد"سوال خودت بود، منم فقط واقعیتو گفتم"
"خب...ممنون"
بعد از چند ثانیه سکوت نانی تازه یادش افتاد که یه سوال جنجالی دیگه هم میتونه بپرسه، پس سرشو بالا آوردو گفت"اوکی، یه سوال دیگه هم دارم"
اسکای سرشو تکون داد"بپرس"
"وقتی هنوز منو نمیشناختی، چند درصد احتمال میدادی که بلو باشم؟"
نگاه اسکای باعث شد مکث کوتاهی بینشون بیوفته.
یک ثانیه.
دو ثانیه.
بعد گفت"فکر نمیکردم تو بلو باشی"
نانی با تعجب خندید"جدی؟ هنوزم نصف دانشگاه فکر میکنن من بلوام"
اسکای دنبال کلمهای گشت که هم درست باشه و هم چیزای زیادی رو آشکار نکنه.
"فقط میدونم بلو نمیتونه مثل تو باشه"
نانی یه تای ابروشو بالا انداخت و با حالت نمایشی گفت"مثل من بیاستعداد؟"
اسکای فورا سرشو به چپ و راست تکون داد"تو بیاستعداد نیستی نانی"
لحنش انقدر مطمئن بود که نانی حتی نتونست باهاش شوخی کنه.
"مطمئنم قراره موفق بشی، منظورمم از اون حرف این بود که احساس میکنم بلو بازندست"
اخم کمرنگی روی پیشونی نانی نشست"چرا؟"
"چون هیچوقت نتونست خودِ واقعیشو نشون بده"
نانی ساکت موند.
"اگه واقعا عاشق کاریه که انجامش میده چرا باید از انجام دادنِ آزادانهاش بترسه؟ چرا باید پشت یه اسمو یه اکانت پنهون بشه؟"
نگاه اسکای از نانی جدا شد و به دیوار روبروش نگاه کرد.
"شاید اونقدری که باید شجاع نیست"
این اولینباری بود که کسی دربارهی بلو اینجوری حرف میزد.
نه دربارهی اینکه کی پشت اون اکانته، نه دربارهی اینکه چقدر بااستعداده یا چرا یهو ناپدید شده، بلکه دربارهی چیزی که ممکن بود درون خود اون آدم وجود داشته باشه.
نانی تا اون لحظه همیشه بلورو به چشم یه معما نگاه کرده بود.
یه پسر ناشناس که هنرشو منتشر میکرد و ناخواسته زندگی نانی رو بهم ریخته بود.
"هیچوقت اینطوری بهش فکر نکرده بودم"
چیزی شبیه پشیمونی از نگاه اسکای گذشت، انگار متوجه شده بود حرفاش کمی بیشتر از حد معمول به خودش نزدیک شدن پس سعی کرد فضارو عوض کنه و با لحن شوخیآمیزی گفت"البته مطمئنم طرفدارت بوده"
نانی با تردید نگاهش کرد"چی؟"
"بعد از اینکه فهمید توی دردسر افتادی بیخیال اکانت اینستاگرامش شد"
نانی با خنده سرشو تکدن داد و بعد با لحنی که هنوز کمی از حسوحال سوال قبلی توش باقی مونده بود گفت"خب، من زیاد سوال پرسیدم حالا نوبت توئه"
اسکای که تازه یادش افتاده بود باید خودشم سوال بپرسه چندثانیه فکر کرد، اما مثل اینکه نانی عجله داشت چون سریعا پرسید"سوالی ازم نداری؟"
اسکای نگاهش کرد"چرا، دارم"
"پس بپرس"
اسکای نفسشو آروم بیرون داد.
برای یک لحظه تمام شوخیها و سوالهای عجیبغریبی که فقط برای از بین بردن سکوت بینشون بود از ذهنش کنار رفتن و فقط نانی موند که روبروش نشسته بود.
اسکای میتونست دربارهی موسیقی موردعلاقهاش بپرسه یا ازش بخواد بین اسکای و مربی تیم یکی رو انتخاب کنه.
اما هیچکدوم از اونا چیزی نبود که واقعا میخواست بدونه.
چیزی که میخواست، جواب یه سوال بسیار ساده بود.
سوالی که شاید اگه چند ماه پیش میپرسید، ترسناکتر بنظر میرسید.
"میتونم هرچیزی بپرسم؟"
نانی سرشو تکون داد"هوم، چرا نتونی؟"
اسکای لبهاشو روی هم فشار داد و سعی کرد توجهی به ضربان قلبش که داشت بیشتر میشد و پروانههایی که داشتن دندههاشو قلقلک میدادن نکنه.
برای اولینبار توی زندگیش واقعا نمیدونست قراره بعد گفتن جملهاش چه اتفاقی بیوفته.
"بنظرت..."
نانی منتظر موند و اسکای خیلی آروم سوالشو کامل کرد"بنظرت من میتونم دوستپسرت باشم؟"
سکوت.
حتی صدای ضعیف فن تهویه هم برای چند لحظه انگار از بین رفت.
لبهای نانی از هم فاصله گرفتن اما هیچ کلمهای بیرون نیومد.
نگاهش روی صورت اسکای ثابت موند و انگار یهو همهچیز از ذهنش پاک شد.
اسکای هم حرفی نزد، خودش اون کلمات رو به زبون آورده بود و تازه داشت متوجه میشد که چقدر دلش میخواست این سوال رو بپرسه و چقدر از شنیدن جوابش میترسیده.
صورت نانی گرم شده بود؛ نمیدونست باید لبخند بزنه، اخم کنه یا از اسکای بخواد سوالشو دوباره تکرار کنه.
بالاخره کلمات از گلوش خارج شدن"اسکای..."
و درست همون لحظه صدایی از پشت در بلند شد.
"نااانی؟"
هردو به سمت در برگشتن.
صدای لاو دوباره بلند شد"یه ساعته توی دستشویی چیکار میکنی؟ لازم نیست بیای بیرون فیلم تموم شد، نکنه اسهال شدی؟"
اسکای سرشو پایین انداخت و نانی چشماشو روی هم فشار داد، بعد با صدای گرفتهای گفت"لاو، ما اینجا گیر کردیم"
صدای لاو یهو تغییر کرد"ما؟!"
"در باز نمیشه"
"شما دوتا توی یه کابین چیکار میکنین نانی؟؟"
نانی دستشو روی پیشونیش گذاشت و کلافهتر از قبل گفت"الان وقت این سوال نیست"
اسکای دستشو پشت گردنش کشید و نگاهشو به سقف دوخت، صورتش کمی سرخ شده بود اما سعی میکرد حالت عادیشو حفظ کنه.
"چیشده؟"
صدای میلک بود که تازه وارد سرویسبهداشتی شده بود.
لاو گفت"اسکای و نانی توی دستشویی گیر کردن"
بعد صدای سی"چی؟؟ دوتاشون باهم؟"
نانی با درماندگی دستاشو روی صورتش گذاشتو گفت"سی! درو باز کن"
صدای سی نزدیکتر شد"چجوری؟"
"نمیدونم! با دستات...خیر سرت ورزشکاری"
از بیرون صدای خندهی لاو بلند شد"یدونه خوشگلشو که کنارت داری"
نانی به در خیره شد"لاو، قسم میخورم وقتی بیام بیرون...."
سی با صدای بلندی گفت"یلحظه کلکل نکنین ببینم"
و چند لحظه بعد صدای دستکاری شدن قفل به گوش رسید، پسر زیرلب چیزی گفت و بعد یبار دستگیره رو به سمت پایین فشار داد.
در تکون خورد.
اسکای تکیشو از دیوار گرفتو گفت"من از داخل بازش میکنم سی، توام به بیرون فشارش بده"
بعد صدای تق بلندی توی سرویسبهداشتی پیچیدو در با یه تکون یهویی باز شد.
لاو چند ثانیه به دوست عزیزش که روی توالتفرنگی نشسته بود و به همسایهی دوستِ عزیزش که صورتش سرخ شده بود نگاه کردو برق ترسناکی از چشماش گذشت.
نانی همونطور که بلند میشد گفت"لاو واقعا نمیخوام بدونم چی توی مغزت میگذره"
لاو سریعا گفت"من فقط میخوام بگم واقعا تجربهی رمانتیکی داشتین، بنظرم اصلا نمیشه دونفر چند دقیقه توی دستشویی باهم تنها باشن و هیچ کاری..."
میلک با لبخند دست لاو رو گرفت و حرفشو قطع کرد"بیا بریم عزیزم"
سی هم با خندهای که سعی میکرد پنهانش کنه پشت سرشون راه افتاد.
نانی چند ثانیه بیشتر سرجاش موند و بعد وقتی به سمت اسکای چرخید متوجه شد که پسر از قبل داشت نگاهش میکرد.
هیچکدوم دربارهی سوال آخر حرف نزدن.
نه نانی پرسید که چرا اسکای همچین چیزی پرسیده بود و نه اسکای سعی کرد جملهاش رو توضیح بده یا وانمود کنه منظور دیگهای داشته.
فقط برای لحظهای نگاهشون بهم گره خورد و بعد نانی تصمیم گرفت تا رسیدن به خونه هیچ حرفی نزنه و اون سوال بیجواب بمونه.
To be continued..