‌

نگاهی به دریای روبه‌روش کرد، بازم بدون اجازه از خونه زده بود بیرون تا بیاد و شب رو کنار دریا بگذرونه، روی صخره‌های سنگی بشینه و شاید بادی که به سرش می‌خوره، کمی حالش رو آروم‌تر کنه.

- چندبار موج‌هات رو از دست دادی؟...

سؤال عجیبی از مخاطب نداشتش پرسید؛ مخاطبی که هیچ‌کاری جز یه حرکت انجام نمی‌داد.

«غرق کردن.»

- چندبار سنگ روت انداختن؟ چندبار موج‌هات با هر سنگ دردشون گرفته؟

سؤال‌هاش ادامه داشت، اما شاید سؤال‌هاش از خودش بود؛ خودش که درونش شده بود دریایی از خستگی و موج‌هاش امیدی بود برای ادامه دادن. چندبار روی موج‌هاش سنگ پرت کردن؟...

شاید فقط یه تفاوت با دریا داشت؛ غرق نمی‌کرد و خودش غرق می‌شد، بین تمام همون موج‌هایی که گاهی به منفورترین شکل تبدیل می‌شدن و سنگینی می‌کردن.

- خودمو بین تو گم کردم، بین تمام تکون‌هایی که باد بهت می‌ده گم شدم...

شاید اگر جیمین قبلی بود، سیگاری روشن می‌کرد و دود رو مهمون ریه‌هاش می‌کرد، اما این جیمین فرق داشت.

- بین تمام غرق‌شدنام، غرق کهکشان قلب اون شدم. می‌بینی باهام چیکار کرده؟ نفس‌های اونو ریه‌هام بیشتر می‌طلبه تا دود یه سیگار سوخته...

خنده‌ای کرد و با چشم‌های براق به ماه نگاه کرد.

- حسودیم می‌شه وقتی برای نگاه کردن به تو زمان می‌ذاره، عجیبه، نه؟

- می‌بینی؟ دریام اونه... شاید دارم با موج‌های اون ادامه می‌دم.

نگاهی به دریا کرد.

-فرقش با تو اینه که با غرق شدنم، مرگ رو تجربه نکردم... انگار زیر دریای اون، زندگی جدیدی رو شروع کردم.

نگاهی به آسمون کرد و روی صخره دراز کشید.

نگران بود، بازم نگرانِ خستگی‌هایی بود که مدام روی موج‌ها سنگینی می‌کرد.

- شاید باید تنها آرزویی که برای تولدم کنم، این باشه که هر روز لبخند بزنه.

لبخندی زد و برای تصور خنده‌هاش، چشم‌هاش رو بست.

- اگر می‌شد، هر تپش قلبم رو بهش هدیه می‌دادم و تمام آرزوی من قلب اونه...

چطوری شده بود که برای همه‌ی خستگی‌هاش، فقط اسم اون می‌تونست آرومش کنه؟

جادوگر بود؟ همه‌ی وجودش جادو شده بود...

- بودنش مثل یه خواب شیرینه.

بغضش رو قورت داد و سعی کرد افکار منفیش رو پس بزنه.

- اگر از این خوابی که حقیقته بیدار شم، خودمو بین عمق دستات غرق می‌کنم، دریا...

اون تنها امید من برای ادامه دادنه...