چه میشد اگر میتوانستی در تصمیم گیری چگونگی تخصیص وجوه عمومی توسط دولت کمک کنی
دورنمای اقتصاداسم من شری دیویس است، بیایید روراست باشیم، من یک کارمند بازنشسته دولتی هستم. و این را با یک تشکر بزرگ از کسانی که در دولت و تغییر سیستم کار میکنند میگویم. سخت است. میتواند منزوی کننده باشد. و این کار میتواند غیرممکن بودن باشد. ولی دولت یعنی افرادی که حضور مییابند. واقعا، افرادی هستند که میتوانند حاضر شوند وبه وعدههایی که خدمات اجتماعی ارائه میکند معتهد هستند: خدمت به مردم، مردم سالاری و حل مشکلاتی که اعضای جامعه با آنها روبرو هستند.
هفده سال قبل، برای اولین بار به ساختمان شهرداری به عنوان یکی از کارکنان قدم گذاشتم. که به من چیزی را نشان داد. من یک اسب تک شاخ بودم. افراد زیاد شبیه من بودند، که در ساختمان کار میکردند، و با این وجود، افرادی بودند که متعهد به دست و پنجه نرم کردن با صدها سال نابرابری سیستم بودند که باعث موفقیت برخی و نادیده گرفته شدن بسیاری شد. هر جا که وعدهای بود، یک مشکل بزرگ وجود داشت. ببینید، مردم سالاری، به همان صورتی که در ابتدا طراحی شده بود، یک نقطه ضعف داشت. راه موفقیت و پیشرفت را فقط برای مردان سفید پوست ثروتمند هموار کرده بود. و اگر شما مرد سفید پوست باهوش و ثروتمند هستید، متوجه میشوید که چرا این موضوع را به عنوان یک مشکل مطرح کردم. استعدادهای فروانی از دور خارج شدهاند. تصورات اخلاقی ما بیرنگ و روح شده است. مقامهای عالی رتبه ما به فساد آلوده شدهاند. ما در آستانه فاجعهی بیتفاوتی هستیم. و این خوب نیست.
ما باید درهای شهرداری ها و مدارس به وسعتی بگشاییم تا مردم راهی جز داخل شدن نداشته باشند. ما باید این روال بالا-پایین قدیمی که ما را دچار این آشفتگی کرده است دور بیاندازیم، دوباره شروع کنیم، با چهره های جدیدی دور میز، صداهای جدید درصحنه، و ما باید در تمامی مراحل از دیدگاههای جدید استقبال کنیم. نه به این دلیل که درستترین کاراست -- با وجود این که هست --
بلکه به این دلیل که تنها راه برای موفقیت همهمان در کنار هم است.
و بهترین خبر ممکن این است. من نحوه انجام دادنش را میدانم. جواب -- البته، یک جواب، بودجه بندی مشارکتی است. درست است. بودجه بندی مشارکتی یا به اختصار ب میم.
ب میم فرآیندی است که جامعه و دولت را کنار هم میآورد برای آرمان سازی کردن، گسترش پیشنهادات موثر و رای دادن به پروژههایی که مشکلات واقعی جامعه را حل میکنند.
من میدانم که مردم با صحبت من درباره بودجه عمومی سریعا وارد عمل نمیشوند. اما بودجه بندی مشارکتی در حقیقت درباره افکار بلند پروازانه و مشترک است. همه نقشی در ب میم دارند، و این کار نتیجه میدهد، چون به اعضای جامعه اجازه میدهد راه حلهای واقعی برای مشکلات واقعی پیدا کنند. و زیرساختی برای وعدههای دولت ایجاد میکند. و حقیقتا، به نظر من یک مردم سالاری برای اولین بار فقط اینکونه نتیجه میدهد.
آن را جوری به یاد دارم انگار دیروز بود. در سال ۲۰۱۴ در بوستون، ماساچوست، و شهردار منینو از من خواست تا اولین کوشش در زمینه بودجه بندی مشارکتی جوانگرا در کشور را آغاز کنم. به همراه یک میلیون دلار از بودجه شهر. ما کار را با کالاها یا کمبودها یا صفحات و فرمولها آغاز نکردیم. ما با مردم کار را آغاز کردیم. میخواستیم مطمئن شویم که به همه گوش داده میشود.
بنابراین ما جوانان را از محلههایی که از نظر تاریخی یا سنتی محروم بودند به کار گرفتیم، اعضای جامعه همجنس گرایی و جوانانی که سابقا زندانی شده بودند، و همراه هم، اغلب با پیتزا و نوشیدنی بدون قند، درباره چگونگی بهتر کردن بوستون صحبت میکردیم. و فرایندی طراحی کردیم که آن را «جوانان تغییر را هدایت میکنند» نامیدیم. ما بوستونی را تصور کردیم که جوانان توانایی دسترسی به اطلاعات موردنیاز برای شکوفا شدن را داشتند. جایی که میتوانستند در اجتماعات خود احساس امنیت کنند، جایی که میتوانند مکانهای عمومی را به مراکز زندگی واقعی برای همه تبدیل کنند.
و این دقیقا همان کاری است که انجام دادند. در اولین سال، جوانان ۹۰،۰۰۰ دلار برای ارتقاء دسترسی به تکنولوژی برای داتش آموزان دبیرستان دولتی بوستون تخصیص دادند. با رساندن لپتاپهایی مستقیما به دبیرستان دولتی بوستون، تا دانش آموزان امکان شکوفایی در داخل و خارج کلاس درس را داشته باشند. آنها ۶۰،۰۰۰ دلار برای ساخت دیوارهای هنری تخصیص دادند که به معنای واقعی و تمثیلی مکانهای عمومی را روشن و پرنشاط کرد. اما آنها مشکلی مهمتر را حل کردند. جوانان مجرم شناخته شده و وارد سیستم قضایی میشدند به علت خلق هنرشان بر روی دیوارها. بنابراین به آنها این امکان داده شد تا در مکانی امن هنر خود را تمرین کنند. آنها ۴۰۰،۰۰۰ دلار برای نوسازی و بازسازی پارکها تخصیص دادند، تا همه با هر فرم بدنی بتوانند دسترسی بهتری به پارکها داشته باشند.
در واقع، این کار به همان آرامی که برنامهریزی کرده بودیم پیش نرفت. قبل از اینکه حفاری پارک را انجام دهیم، متوجه شدیم که پارک روی یک منطقه باستانی بوده و مجبور بودیم ساخت و ساز را متوقف کنیم. فکر میکردم ب میم را نابود کردم. اما چون شهر به این پروژه بسیار متعهد بود، این اتفاق نیفتاد. آنها انجمن را برای انجام حفاری دعوت کردند، از منطقه محافظت کردند، آثار هنری را پیدا کردند، تاریخ بوستون را گسترش دادند، و باسازی را پیش بردند. اگر این انعکاسی از افکار بلند پروازانه در مورد دولت نیست، دیگر نمیدانم چیست.
چیزی که ساده به نظر میرسد در واقع دگرگون کننده برای مردم و اجتماعات درگیر در این کار است. میبینم که اعضای جامعه دسترسی به حمل و نقل را شکل میدهند، مدارسشان را بهتر میکنند و حتی ساختمانهای دولتی را تغییر میدهند، تا فضایی درون این ساختمانها برای آنها وجود داشته باشد. قبل از اینکه ب میم وجود داشته باشد، من مردمی را که شبیه من بودند و از جایی که من آمدم آمدهاند میدیدم که وارد ساختمانهای دولتی میشوند برای این ابتکار جدید یا آن کار گروهی جدید، و سپس بازگشت آنها را تماشا میکنم. بعضی اوقات آنها را دیگر نمیبینم. به این علت که تخصصشان بیارزش شده بود. آنها به درستی با فرایند درگیر نشده بودند. اما ب میم متفاوت است.
وقتی ب میم را شروع کردیم، رهبران جوان فوق العادهای را در سرتاسر شهر دیدم. به خصوص یکی از آنها، که یک ستاره راک بود، مالاکای هرناندز، ۱۵ ساله، به یکی از جلسات انجمن آمد -- خجالتی، کنجکاو و کمی ساکت بود. منتظر ماند و به یکی از جوانان به امید رهبری پروژه تبدیل شد. به چندین سال قبل برگردیم. مالاکای در خانوادهاش اولین کسی بود که به کالج رفت. چند هفته قبل، او اولین نفر در خانوادهاش بود که فارغ التحصیل میشد. مالاکای چندین بار در کاخ سفید اوباما ظاهر شد به عنوان عضوی از ابتکار«محافظت از برادرم» رئیس جمهور اوباما حتی در مصاحبه خود از مالاکای نقل قول کرد. واقعی است، میتوانید آن را جستجو کنید. مالاچی مشغول شد و مشغول ماند، و خارج از اینجا در حال تغییر طرز تفکر ما در مورد رهبری جامعه و توانایی است.
یا دوست من ماریا هادن، که در اولین فرآیند ب میم در شیکاگو دست داشت. سپس به یکی از اعضای اصلی هیئت مدیره پروژه بودجه بندی مشارکتی، سرانجام به یکی از کارکنان تبدیل شد، و سپس یک متصدی ۲۸ ساله را کنار زد، به اولین عضو همجنسگرای سیاه پوست انجمن شهرداری در تاریخ شیکاگو تبدیل شد. این یک مشارکت واقعی است. این جدی گرفته شدن است. این بنا نهادن رهبری جامعه است. این تغییر سیستم است.
و این فقط در ایالات متحده نیست. پس از شروع به کار در ۳۰ سال قبل در برزیل، ب میم در بیش از ۷،۰۰۰ شهر در سرتاسر جهان گسترش یافته است. در پاریس، فرانسه، شهردار پنج درصد از بودجه خود را بیشتر از ۱۰۰ میلیون یورو، در اختیار اعضای انجمن قرار داد تا تصمیماتی بگیرند و شهرشان را شکل بدهند. در سطح جهان، ب میم سبب بهبود سلامت اجتماعی، کاهش فساد، و افزایش اعتماد به دولت شده است.
اکنون چالشهایی که در جامعه امروز با آنها روبرو میشویم را میشناسیم. چگونه میتوانیم از مردم انتظار داشتن انگیزه، حضور یافتن در همه پرسیها را داشت وقتی آنها اعتمادی به دولتی که توسط مردم و برای آنها اداره میشود را ندارند. من معتقدم ما هنوز تجربهی درستی در بودجه بندی مشارکتی در ایالات متحده آمریکا کسب نکردهایم. ولی مردم سالاری مسئلهای بسیار مهم است. و هنوز حق مسلم ماست. زمان آن است که اعتماد را از سر بگیریم، و این آسان به دست نمیآید. ما مجبوریم روشهای جدیدی از تفکر، سخن گفتن، کار کردن، رویاپردازی کردن، برنامه ریزی کردن را در جایگاه خود بسازیم. آمریکا چگونه به نظر میآمد اگر هرکس جایی سر میز داشت ؟ اگر برای بازنگری آنچه ممکن است زمانی را صرف میکردیم، و سپس میپرسیدیم، «چگونه به آنجا رسیدیم؟»
نویسنده مورد علاقهام، اوکتاویا باتلر، به بهترین وجه میگوید. در « حکایتی از کشاورز » در اصل انجیلم، او میگوید، «هر آنچه که لمس میکنی تغییر میدهی. هر آنچه که تغییر میدهی تو را تغییر میدهد. تنها حقیقتی که ماندنی است تغییر است. خداوند تغییر است.» زمان تغییر این ۵۰ ایالت فرا رسیده است. چیزی که ما را به این نقطه رسانده مطمئنا ما باید دیوارهای قدرت را بشکنیم و باغهایی از مردم سالاری حقیقی را به جای آنها بنا کنیم. به این صورت سیستم را تغییر میدهیم. درها را به وسعتی بگشاییم که مردم چارهای جز داخل شدن نداشته باشند.
بنابراین چه چیزی مانع شما برای ایجاد بودجه بندی مشارکتی در جامعهتان میشود؟
منبع:TED