.title.

.title.

Abhilash Melethil


To read well, that is, to read true books in a true spirit, is a noble exercise, and one that will task the reader more than any exercise which the customs of the day esteem. It requires a training such as the athletes underwent, the steady intention almost of the whole life to this object. Books must be read as deliberately and reservedly as they were written. It is not enough even to be able to speak the language of that nation by which they are written, for there is a memorable interval between the spoken and the written language, the language heard and the language read.


— Henry David Thoreau


ഇരുപത്തഞ്ചോളം പുസ്തകങ്ങൾ ഇക്കൊല്ലം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പാതിവായിച്ചതും, ഓരോ ഭാഗങ്ങൾ ഓരോ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വായിച്ചതും, വായിക്കുന്നതുമായി വേറെയും പുസ്തകങ്ങൾ. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് വീണ്ടും തുടർച്ചയായ വായനയിലേക്ക് പോകുന്നത്. കൂട്ടത്തിൽ Thoreau വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്പോൾ മേൽപ്പറഞ്ഞ വാചകങ്ങൾ കണ്ണിൽ തടഞ്ഞു. വായനയെപ്പറ്റി കൗതുകകരമായ പല വാചകങ്ങൾ ഇക്കാലത്തിനിടക്ക് വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇതിൽ എന്തോ ഉണ്ട്. വായന എന്നത് ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ ഉളി ചലിപ്പിക്കുന്ന പോലെ ചെയ്യേണ്ട പ്രവർത്തിയാണോ? മനസ്സിന്റെ, കായൽപ്പരപ്പുപോലെയോ മഴക്കാല പ്രഭാതം പോലെയോ സ്വച്ഛമായ, ഉപരിതലത്തെ ഒരു അഭ്യാസിയെപ്പോലെ, സമതുലനം ചെയ്യുന്നതാണോ നല്ല വായനാനുഭവം? കാലുഷ്യത്തിലും ശാന്തത കണ്ടെത്തുന്ന ആയാസപ്രവർത്തി? ഒരു ബിന്ദുവിൽ നിന്ന് വരച്ചുതുടങ്ങി അതേ ബിന്ദുവിൽ തിരിച്ചെത്തുകയും എന്നാൽ ഉള്ളാൽ പുതുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന അനായാസപ്രവർത്തി?


*


"ചെപ്പും പന്തും" എന്ന നോവൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകമാണ്. ആളുകൾ, തെരുവുകൾ, സൗഹൃദങ്ങൾ, തണലുകൾ, നഗരങ്ങൾ, മുഖങ്ങൾ, ഇഷ്ടഗാനങ്ങൾ, ചേഷ്ടകൾ, വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ അറ്റമില്ലാത്ത മാഞ്ഞുപോവലുകൾ. സ്വയം മറഞ്ഞുപോവുന്ന മനുഷ്യർ. വെള്ളത്തിലേക്ക് ഊളിയിടുന്ന ഒരുവൻ എവിടെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുക എന്ന കൗതുകം ഒരിക്കലുമവസാനിക്കാത്ത അവസ്ഥ. മനുഷ്യനും അവന്റെ ആവാസവ്യവസ്ഥയും അവനോടൊത്തു പരിണമിക്കുന്നു. അവരിൽ ശക്തർ അതിജീവിക്കുന്നു. വീണുപോയവരെത്ര, വിട്ടുപോയവരെത്ര എന്ന കണക്കെടുപ്പില്ലാതെ ചക്രമുരുണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതിൽ ഒരു ഇന്ദ്രജാലവുമില്ല. അനിവാര്യതയാണത്. ചുഴലിക്കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവിൽ, അതിന്റെ കണ്ണിൽ എല്ലാം ശാന്തമായിരിക്കും എന്നു പറയുന്നപോലെ, ജീവിതത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു കാണിയും ഒന്നുമറിയുന്നില്ല. അയാൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വഞ്ചനയിൽ വീണിരിക്കുകയാണ്.    


The world is a magic book, and we its sentences.

We read it and read ourselves.

                                                  We close it and turn the page down

And never come back,

Returned to what we once were before we became what we are.

This is the tale the world tells, this is the way it ends.


— Charles Wright


*


നബോക്കോവ് എഴുതുന്നപോലെ ഒരു പൂവിതൾ പൊഴിയുന്പോൾ ജലത്തിലെ അതിന്റെ പ്രതിബിംബം അത് വീഴുന്നതിനേക്കാളും വേഗത്തിലുയർന്ന് അതുമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നു - with the magic precision of a poet’s word meeting halfway his, or a reader’s recollection. വാക്ക് യാത്ര പുറപ്പെട്ടു പാതിവഴിയിൽ വായനക്കാരന്റെ നേർത്തൊരോർമയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നതുപോലെ. മഴക്കാലത്ത് സ്‌കൂൾമതിലരികിലെ ക്‌ളാസ്സിലിരിക്കുന്പോൾ അപ്പുറത്തെ പറന്പിലെ മരങ്ങൾ കാറ്റിലിളകുന്നത്, പ്ലാവിലോടുന്ന അണ്ണാൻ, കുറുകുന്ന മുളങ്കൂട്ടങ്ങൾ, മതിലോട് ചേർന്ന് പല നിറത്തിൽ ഇലകളിളകുന്ന മട്ടികൾ, ഏതോ മാസങ്ങളിൽ പൂക്കുന്ന ശീമക്കൊന്നകൾ - എന്നാൽ ഇപ്പോഴോർക്കുന്പോൾ പച്ചയുടെ ഏതോ ഒരു വകഭേദം മാത്രം ഓർമ്മ വരുന്നത്. ആ പച്ചയിൽ ഒരു ഒരു ചെപ്പിലെന്നപോലെ ഇവയത്രയും പാർത്തുപോരുന്നത്. ആ ഒരു വാക്ക് ഓർമ്മയിൽ പിടിച്ചു നിറുത്തുന്തോറും ചുരുൾ നിവരുന്ന ഒരുപിടി ഓർമ്മകളുടെ വിരലൊന്നതിൽ കുതിച്ചു തൊടാനായുന്നത്.       


The word continues to fall

                                          in splendor around us

Window half shadow window half moon

                                               back yard like a book of snow

That holds nothing and that nothing holds

Immaculate text

                          not too prescient not too true.


— Charles Wright


*


ചില എഴുത്തുകൾ എഴുതുന്ന മഷിയിൽ ഒരു കളിയുണ്ട്. താളുകൾ വെട്ടത്തിനെതിരിൽ പിടിക്കുന്പോഴേ അവയുടെ മഷി തെളിയൂ. കൂട്ടത്തിലെ ഏകാകികളായ പുസ്തകങ്ങളാണ് അവ. അവയെ കണ്ടെത്തുന്നവർ, അവരും ഏകാകികളാണ്. അവരുടെ വായനയും ഗോപ്യമാണ്, രതിപോലെ. അവർ ആ പുസ്തകങ്ങളെപ്പറ്റി പറയില്ല. അവരുടേത് സ്വകാര്യ ആരാധനയാണ്. ഐതിഹ്യത്തിലെ യക്ഷിയെപ്പോലെ തരുണൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്പോൾ മാത്രം സഹശയനത്തിനെത്തുന്ന വശ്യത.  


*


കഴിഞ്ഞു പോയതിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതാണ് എഴുത്ത്. ആ താളിലേക്കുയർത്തിപ്പിടിച്ച വിളക്ക് വായനയും. ഒരാൾ ഒളിപ്പിക്കുകയും മറ്റൊരാൾ കണ്ടെടുക്കയും ചെയ്യുന്ന കളി. അറ്റമില്ലാത്തത്.     


*


സ്പെയിൻകാരനായ കവി, Basque എന്ന ഭാഷയിൽ എഴുതുന്ന, കിർമെൻ യുറീബ് കാടിന്റെയടുത്തുള്ള വീട്ടിൽ മറ്റു എഴുത്തുകാരൊപ്പം വിരുന്നുപോകുന്നു. എല്ലാവരും അവരവരുടെ എഴുത്തുകൾ വായിക്കുന്നു. അവസാനത്തെയാൾ ഒരു ഓഡിയോ സിഡി പ്ലേയ് ചെയ്യുന്നു. അതിൽ പക്ഷികളുടെ പാട്ടുകളാണുള്ളത്. അയാളുടെ ചോദ്യം - ഇതിൽ എത്രയെണ്ണമുണ്ട്? പലരും പല ഊഹങ്ങളും പറയുന്നു. അയാൾ പറയുന്നു. ഇതിൽ ഇരുപതു പക്ഷികളുണ്ട്. അയാൾ നാല്പതുവർഷങ്ങളായി അവയെ കേട്ട് പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പിന്നെ അയാൾ കവിത വായിച്ചവരോട് പറയുന്നു - നിങ്ങൾ ചൊല്ലിയ എല്ലാ കവിതകളും ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു. എന്നാലെല്ലാം എനിക്ക് മനസ്സിലായി എന്നർത്ഥമില്ല. നിങ്ങൾ ചെയ്തത് തന്നെയാണ് ഞാനും ചെയ്തത്. കൂട്ടത്തിൽ ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കാവുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. പിന്നീട് പുറത്തുവച്ച് അയാൾ യുറീബിനോട് പറയുന്നു. 


“That was no lesson,” the naturalist said. “Half the world hasn’t heard one word about the other half,” he went on, looking off to the edge of the horizon. “I’ve spent forty years of my life listening to birds, I know everything there is to know about bird song. But I can’t sing myself. I’ve never in my life written a line. I wanted to be a poet, but I’ve never been able to write a word.”


With that, he turned to me, looked at me closely, and said: “Fear kept me from it.”     


*


That the fruit you have grown, which has been your work, which is going to grace the festive table, is far greater than the earthly fruit, the one the dictionaries speak of. And that poetry is painting the real fruit.


— Yves Bonnefoy


*


അപ്പാർട്മെന്റിന് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ മരം, പടർന്നു പന്തലിച്ച് അതിനപ്പുറമുള്ള കൊച്ചു മൈതാനത്തിന്റെ പാതിയോളം മറച്ചുകൊണ്ട്. മഴയുള്ളപ്പോൾ മഴ അതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മാത്രം. വെയിൽ അതിന്റെ പച്ചയിൽ മാത്രം. വെയിൽ ചായുന്പോൾ അപ്പാർട്മെന്റിന്റെ നീളൻ നിഴലും അതിനു മേലെ. എന്റെ സൂര്യഘടികാരം. എന്റെ പ്രദർശനശാല.   


The wind shifts, the landscape turns in its sleep.

                                                                               Seasons slough and rinse.

Like trees, we fall in the dark forest and make no sound.


-- Charles Wright


*


To write is to be puzzled a second time by one’s experience; it is also to savour it.


-- Hanif Kureishi