take my half, chapter one
Aku"خداحافظ مامان"
این تنها جملهای بود که بومگیو از زمانی که داخل ماشین نشسته بود به زبون آورد. از سئول تا گانگهوادو کلا 31 مایل بود ولی به دلیل ترافیک جاده، اون راه بیشتر از پنجاه دقیقه طول کشید.
گانگهوادو روستایی بود که مادر بزرگ بومگیو اونجا زندگی میکرد، جای کوچیکی نیست اما بزرگ هم نیست.
وقتی اون بچه بود کل تابستونش رو اونجا میگذروند اما حالا، خودش هم نمیدونست چرا دیگه به اینجا نمیومد.
البته تصمیماتش تا حدودی هم دست خودش نبود، نه اینکه بگیم مادر بومگیو ادم بدیه، اون فقط بیش از حد میخواست مراقب بومگیو باشه، بعد از مرگ همسرش، فقط بومگیو واسهاش مونده بود پس باید از تنها عزیزش مراقبت میکرد و تصمیم گرفت بومگیو پیش خودش بمونه اما اگر میدونست اين مراقبت افراطی قراره باعث دور شدن بومگیو از همه چیز بشه، شاید هیچوقت انجامش نمیداد.
حالا، به لطف آقای جین بومگیو دوباره میتونه به این روستا برگرده 'بومیگو لازم داره جایی به دور از هوای ناسالم سئول نفس بکشه' و حالا بومگیو اینجاست.
"مراقب خودت باش بومگیو، اگه هر اتفاقی افتاد سریع به من زنگ بزن" و بعد از بوسیدن سر پسرش به سمت ماشینش رفت، اون از قبل با مادرش خداحافظی کرده بود پس بدون کار اضافهای ماشین رو روشن کرد و از اونجا دور شد. مادر بومگیو شاغل بود و این دلیلی بود که پسرش رو تنها گذاشت، البته که بر خلاف میلش.
"بومگیو؟"
"بله میجا؟"
پیرزن با لبخند بزرگی به نوهاش نگاه میکرد، اون از بچگی مادربزرگش رو به اسم صدا میزد و البته که این خواسته میجا بود.
"برو داخل، من چمدونت رو میارم"
"اما نمیخوام تو رو اذیت کنم و در ضمن، این چمدون زیاد سنگین نیست"
حالا خبری از اون لبخند روی صورت میجا نبود.
"چوی بومگیو داری میگی من پیر شدم و نمیتونم از پس یک چمدون بربیام؟"
ولی حالا کسی که لبخند میزد بومگیو بود، این مدل شوخی ها همیشه بین اون و میجا عادی بود.
"نه این رو نگفتم، اما حتی اگه چمدونم رو هم نتونم با خودم بیارم دیگه به چه دردی میخورم؟"
و بعد دسته کنار چمدون رو گرفت و اون رو بلند کرد، نمیخواست چرخهای خاکی چمدون داخل خونه میجا رو کثیف کنه. اما وقتی داشت به داخل خونه میرفت، نتونست میجا رو با بغض و چشمهای اشکی ببینه.
-
"بومگیو، کجا داری میری؟"
چند ساعتی از اومدن بومگیو به روستا گذشته بود و به اندازه کافی استراحت کرده بود، پس الان میتونست واسه خودش کمی پیاده روی کنه. اون واقعا دلش برای این روستا تنگ شده بود.
"نگران نباش میجا، جای دوری نمیرم و تا قبل از تاریکی هوا برمیگردم"
و بعد از بستن بند کفشش مادربزرگش رو بغل کرد با برداشتن کولهاش از خونه بیرون رفت.
مقصد همیشگی بومگیو توی این روستا رودخونهای بود که حدودا بین ده تا پونزده دقیقه از خونه فاصله داشت، اما با قدمهای آروم بومگیو ممکن بود این فاصله زمانی به سی دقیقه هم برسه.
هدفونش رو روی گوشش گذاشت و به مسیرش ادامه داد، دوست داشت چشم هاش رو ببنده و با سریعترین سرعتی که میتونه به سمت رودخونه بدوه اما بهتر بود این کار رو نمیکرد، شاخههای زیادی جلوی راهش بودن که انجام این کار رو سخت میکردن.
حالا دیگه نزدیک شده بود، میتونست بوی رودخونه رو حس کنه. هدفونش از دور گردنش گذاشت تا بتونه صدای پرندهها و از همه مهم تر صدای رودخونه رو بشنوه.
گوشیاش رو از جیبش بیرون آورد و ساعتش رو چک کرد، ساعت نزدیک به شیش بود. به لطف روز های طولانی بهار بومگیو میتونست تا حدودای ساعت هشت اینجا باشه و از رودخونه لذت ببره. هوا نه گرم بود نه سرد اما هرچی به رودخونه نزدیک تر میشد میتونست خنک شدن هوا رو متوجه شه و چه چیزی بهتر از این؟
با رسیدنش به رودخونه سریع سمتش رفت و دستش رو داخل آب برد، خوشحال بود که بعد از گذشت هشت سال هنوز هم راه رودخونه رو بلده ولی خب، اون چیزی که گوشه رودخونه برق میزنه چیه؟
-
"دارم روانی میشم، دارم روانی میشم"
زمزمه های پسر و قدم های بلندش چیزی بود که توجه رو بهش جلب میکرد.
"فقط یک احمق میتونه وسیلههاش رو گم کنه، اگه پیدا نشه چی؟ اگه تا ابد از دستش بدم چی؟"
از وقتی که متوجه جای خالی دستبند توی دستش شده بود بیشتر روستا رو دنبالش گشته بود. و تنها جایی که باقی مونده بود رودخونه بود، امیدی به پیدا کردنش نداشت، شاید باید بیخیال دستبند میشد و به خونه برمیگشت اما با دیدن موهای خرمایی لخت و نسبتا بلندی که روی چمن رها شده بود کمی مکث کرد، شاید میتونست ازش درباره دستبند سوال کنه، اما اون خواب بود؟
نمیتونست بره بیدارش کنه و بگه دستبندم رو دیدی و حتی نمیتونست با ایجاد صدا توجه اون رو به خودش جلب کنه چون هدفونش با صدای بلند روی گوشش بود یونجون میتونست آهنگی که درحال پخش هست رو بشنوه. کمی از ساعت هفت گذشته بود، زیاد دیر نبود پس شاید میتونست کمی صبر کنه تا اون پسر متوجه حضورش بشه؟
-
هوا داره رنگ میگیره، بومگیو دیر کرده؟ نیم ساعت با تاریکی هوا فاصله هست، اون نباید اجازه از روز اول میجا
نگرانش بشه. سریع روی زمین نشست و هدفونش رو دور گردنش گذاشت و بعد از چند ثانیه متوجه شد دیگه تنها نیست. اون پسر کی بود که روبروی بومگیو نشسته بود؟ تکیهاش رو به درخت داده بود و به بومگیو خیره شده بود، خب اون یک غریبه بی ادبه! اون پسر بلند شد و به سمت بومگیو اومد و خب البته که توجه بومگیو به مچ دست اون جلب شد.
"سلام، ببخشید من قصد مزاحمت نداشتم فقط میخواستم بپرسم تو-"
با قرار گرفتن دست بومگیو روبروش جملهاش قطع شد. "بیا"
پس بومگیو اون دستبند رو پیدا کرده بود؟ "گیر کرده بود به یک شاخه، شانس اوردی اب اون رو با خودش نبرد"
" پس واقعا این یکبار رو خوش شانس بودم" صداش خیلی آروم بود، هیجانش رو اینطوری نشون میداد؟
"دستبند رو دوست دخترت بهت داده؟"
"چی؟ نه!" مثل اینکه هردو از سوال بومگیو جا خورده بودن، باز هم بدون فکر کردن حرف زده بود.
"واسه این میپرسی چون دوتا ازش دارم؟ خب داستانش مفصله ولی بههرحال ازت ممنونم که پیداش کردی"
"چیزی نبود"
پونزده دقیقه مونده بود ساعت به هشت برسه، بومگیو قرار بود دیر برسه و از این موضوع مطمئن بود. "من باید برم" وقتی از روی زمین بلند شد رو به پسر گفت.
"به نظر میرسه تازه اومده باشی اینجا پس من همراهت میام تا گم نشی" اون فکر میکنه خیلی کوله؟ خب حالا مهم نیست. بومگیو بدون هیچ حرفی راه افتاد و اون پسر کنارش قدم برمیداشت.
"پیش کی میمونی؟"
"مادر بزرگم"
"از کجا میای؟"
"سئول"
"واو!! سئول واقعا جاهای باحالیه، من چهار سال اونجا زندگی کردم"
"باحال نیست"
قدم های بومگیو خیلی اروم بود و این باعث میشد اون پسر بین قدم هاش مکث کنه. "نمیتونی یکم گاز بدی؟"
اما بومگیو توجهی بهش نکرد.
"مادر بزرگت کیه؟ شاید من بشناسمش"
"چرا باید بهت بگم؟"
"چون دارم ازت میپرسم؟"
"اما تو یک غریبهای"
ساعت هشت بود و هوا کاملا تاریک شده، بومگیو نتونست روی قولش بمونه، شاید باید قدم هاش رو سریعتر کنه.
"خب بیا باهم دوست شیم اونطوری دیگه غریبه نیستیم"
"اما من زیاد اینجا نمیمونم که بخوام دوست کسی شم"
"چرا نمیمونی؟ اینجا رو دوست نداری؟"
واقعا اینطور نبود که بخواد پیشنهاد دوستی رو رد کنه، شاید اگه میتونست بیشتر بمونه حتما با اون پسر دوست میشد. اون سه برابر بومگیو انرژی داشت و این تضاد قشنگی برای دوستی بود.
"نه فقط.."
"فقط چی؟"
"دلیلی نداره اینجا بمونم، فقط برای چند روز اومدم به مادربزرگم سر بزنم"
حالا خونه میجا از دور مشخص بود، اون عادت داشت بعد از رنگ گرفتن هوا لامپ بالای در رو روشن بذاره و این تشخیص خونه رو اسون تر میکرد.
اون پسر هنوز همراه بومگیو قدم برمیداشت، اصلا خونهاش کجا بود؟ چرا داره این سمتی میاد؟
دوست داشت چند قدم باقی مونده رو پرواز کنه، فکر نمیکرد کمی پیاده روی باعث خستگی شه، شاید باید قدم هاش رو تند تر میکرد. "چیشد که تبدیل به توربو شدی؟"
میتونست جواب طعنهاش رو بده اما باید روی قدم هاش تمرکز میکرد. بالاخره بومگیو خونهست، بوی غذای میجا داخل حیاط پیچیده و زمین خیسه، به نظر میرسه گل ها تازه اب داده شدن.
خستگی زیادش بهش اجازه نمیداد یک قدم دیگه برداره، شاید بهتر بود کمی روی پله مینشست و استراحت میکرد.
"چرا نشستی؟"
"چون اینجا خونمه؟"
"چی؟ تو نوه خاله میجا-"
صدای میجا بود که صحبتش رو قطع کرد. چشمهای نگران اون زن چیزی نبود که یونجون نتونه ببینه، حتما خیلی نوهاش رو دوست داره که نگرانشه.
"بومگیو؟ دیر کردی. دیگه میخواستم خودم بیام دنبالت"
پس اسم اون پسر مو خرمایی بومگیو بود، حالا که یونجون دقت میکنه یادش میاد این اسم رو چند باری از زبون میجا شنیده.
"متاسفم نگرانت کردم، اون باهام بود پس قرار نبود اتفاق بدی بیوفته"
بعد از اتمام حرفش به یونجون اشاره کرد، میجا رد دست بومگیو رو گرفت و بعد متوجه یونجون شد. اون انقدر نگران بود که حتی نفهمیده بود یک شخص سوم توی حیاطه.
"اوه یونجون من واقعا ممنونم همراهش بودی"
جملهاش رو با لکنت کامل کرد، اون واقعا نگران بومگیو بوده.
"خاله میجا، نگفته بودی نوهات قراره بیاد پیشت"
"نگفتم چون دو روز کامل تو رو ندیدم، دیگه داشتم نگرانت میشدم"
"شما همدیگه رو میشناسید؟" بومگیو بعد از کمی سکوت بلاخره به حرف اومد.
"توی روستا همه همدیگه رو میشناسن بومگیو، فکر میکردم باهوش تر از این حرفا باشی"
حالا میتونست جوابش رو بده. "میجا، این پسره از وقتی من رو دیده داره بهم تیکه ميندازه!"
با حرص جملهاش رو تموم کرد و نگاهش رو به سمت دیگهای داد.
"شاید یونجون کمی شیطون باشه اما پسر بدی نیست" شاید اگه همون بومگیو قبلی اینجا بود حسودی میکرد که مادربزرگش پشت یکی دیگه رو گرفته اما الان، هیچی واسه بومگیو مهم نبود. از روی پله بلند شد و با کمک نرده ها به سمت در قدم برداشت. "من خستهام، میرم داخل"
"فکر کنم بهتر باشه من هم برم خونه"
"نه یونجون، غذا یکم دیگه آماده میشه پس شام رو با ما بخور"
-
از وقتی برگشته بودن بومگیو توی اتاقش مونده بود، میجا یکی از اتاق های طبقه پایین رو واسش آماده کرده بود اما اون تونست با پافشاری کردن اتاق دوران بچگیش رو پس بگیره، اون اتاق طبقه بالا و سمت چپ راهرو قرار داشت. شاید بومگیو از نظر جسمی ضعیف باشه ولی نباید به چندتا پله احمقانه اجازه برنده شدن بده.
"شام حاضره"
صدای میجا توی خونه پیچید، قطعا منظورش این بود بومگیو بیا پایین شام بخور چون که بههرحال یونجون از وقتی اومده داخل یک لحظه هم از کنار میجا تکون نخورده. چاپلوس.
در اتاقش رو باز کرد و به سمت راهپله قدم برداشت، کاشکی میتونست مثل بچگیهاش از نرده سر بخوره اما نمیشد. حالا اون به طبقه پایین رسیده و با وحشت به میز غذاخوری نگاه میکنه. کی قراره این همه غذا رو بخوره؟
"تا آخرش بومگیو"
"ولی من هنوز چیزی نگفتم؟"
"ولی من میگم، حالا هم بشین پشت میز و تا اخر غذات رو بخور"
"پس چرا به اون غذا نمیدی؟ من نمیتونم همهاش رو بخورم پس بدش به اون"
اون؟ بومگیو هنوز هم نمیخواست اسمش رو بیاره؟
"ولی من اسم دارم"
"نگران یونجون نباش، به اندازه کافی غذا هست که هر سه نفرمون رو سیر کنه"
بومگیو هیچوقت نمیتونست توی بحث ها از میجا برنده شه و این همون دلیلی بود که باید سکوت میکرد و غذاش رو میخورد.
"یونجون، داشتم به این فکر میکردم مدتی که بومگیو اینجاست تو پیشش باشی و وقتتون رو باهمدیگه بگذرونید، بومگیو اگه کل روز خونه بمونه قطعا حوصلهاش سر میره ولی از اونجایی که شما دوتا تقریبا همسن هستید شاید بهتر باشه کمی باهم صمیمی شید"
هر کلمهای که میجا میگفت برق توی چشمهای یونجون رو بیشتر میکرد، یعنی اون انقدر علاقه داشت با ادمهای جدید دوست بشه؟
"من بهش گفتم بیا دوست شیم اما بومگیو گفت زیاد اینجا نمیمونه که بخواد دوست پیدا کنه"
میجا چاپستیک هاش رو روی میز گذاشت و به بومگیویی که با غذاش بازی میکرد خیره شد.
"زیاد نمیمونی؟ مگه دست خودته؟ حتی اگه نخوای هم من و مادرت مجبورت میکنیم یک مدت طولانی اینجا باشی پس فکر رفتن رو از سرت بیرون کن و حالا هم غذات رو کامل بخور"
جو بینشون تغییر کرده بود، حتی یونجون هم به خودش اجازه شوخی کردن نمیداد. چی شد که اینطوری شد؟
"باشه"
توجه هردو به صدای بومگیو جلب شد.
"چی؟"
"باشه یونجون، بیا دوست بشیم"