sweet meeting

sweet meeting

By diyana

قرار بود بازم با فامیلای مزخرفش برن مسافرت برای کار های شرکت و مسابقه ایی که دعوتشون کرده بودن

واقعا نمی‌دونست چرا باید پدرش اونا رو دعوت کنه پاریس ! دیوونگی محض بود..

سرش رو به پنجره ی هواپیما تکیه داد و بیرون رو آنالیز کرد

این شهر واقعا قشنگ بود و رامین دلش می‌خواست تا ابد تو این شهر بمونه اما این رویایی دست نیافتنی بود !

با شغلی که داشت امکان نداشت بتونه تو ی شهر بمونه اونا هر سال بیش از ۱۰ بار سفر میکردن و کارشون رو به خوبی انجام میدادن

بعد از چند دقیقه هواپیما نشست و پیاده شدن ، از دور پسری رو دید که سر یکی از کارمندا داد میزنه و سعی میکنه خارج شه

به سمتش میره و هر چی نزدیک تر میشه چهره ی پسر واسش زیبا تر میشه

- اینجا چه خبره؟

* سلام آقای رضاییان ایشون لجبازی میکنن

- درباره ؟

* چرا واسه شما باید وایستن تا شما اول برین

لبخندی زدم و به چشماش نگاه کردم که نگاهِ پر از نفرتش رو دیدم

- میخوای با ما بیای ؟

+ من مشکلم اینه چرا شما باید اول برید

- سوال خوبیه ! منم همین سوال رو دارم اما خوب همیشه هم جوابی میگیرم که منطقی‌ نیست ، حالا ایندفعه رو شما بیا با ما بریم باهاشون صحبت میکنم اینطوری نشه

مرتضی که معلوم بود از رفتار های رامین تعجب کرده بود سرش رو تکون داد

رامین دستش رو گرفت و به سمت ماشین هدایتش کرد

سوار ماشین شدن و به سمت هتل حرکت کردن

+ من نمیدونم چه هتلی رو برام رزرو کردن

- بیا هتل ما

+ چی؟نه نه چیزه

- آروم باش پسر.. هتل ما جن نداره که !

همه میان اونجا توام بیا

وقتی به هتل رسیدن مرتضی سرش پایین بود که رامین ضربه ایی بهش زد تا به خودش بیاد

+ من بابت رفتارم..

- مشکلی نیست بیا

وارد هتل شدن و رامین که به زبان فرانسوی تسلط داشت حرف زد

بعد از چند ثانیه ۲ کارت گرفت و یکیش رو به مرتضی داد

- با توجه به شماره کارت برو اتاقت رو پیدا کن

+ مرسی

- کاری نکردم.. فقط هر چی خواستی بگو

[ مرتضی ]

این مرد واقعا مهربون و جذاب بود !

پس اون خانواده ایی که میگفتن واقعا مغرور و خودخواهن کجاست ؟

این قطعا پسر عین الله رضاییانه

ولی اصلا رفتارش به خانواده اش شباهت نداره

به سمت اتاقش میره و وسایلش رو مرتب میچینه تا بهم ریخته نشه

از کوفتگی زیاد دوش آب گرم میگیره و لباسی که قراره برای مصاحبه توی ورزشگاه بپوشه رو تن میکنه و دوربین و میکروفنش رو برمیداره

وقتی از اتاق خارج میشه رامین رو میبینه که داره با ی خانم بحث میکنه

بی توجه بهشون میره که رامین صداش میکنه

- آهای پسر

حس کرد لپاش گر گرفته اما نمی‌دونست چرا

+ چ..چیزی شده ؟

- وایستا با هم بریم.. چقد خوشگل شدی !

+ چی ؟ چیز یعنی شماهم همینطور

خندید که قلبم تند تر از قبل زد

- بیا بریم

پشت سرش راه افتادم و به موهاش نگاه کردم که چقد قشنگ فر فریش کرده و ی لحظه دلم خواست دستم رو ببرم داخل موهاش و نوازشش کنم

- حواست کجاست پسر نخوری زمین

+ ببخشید

وقتی دوباره سوار اون ماشین شدم و به بیرون زل زدم تا سریع بتونم ازش دور شم

- چرا ساکتی ؟

+ چ..چی بگم ؟

- خودتو معرفی نمیکنی پسر ؟

+ ببخشید.. من مرتضی پور علی گنجیم واسه مصاحبه اومدم

- با کی ؟

+ با... شما

- با من ؟ خوب چرا نگفتی ؟

هیچ حرفی نزدم و سرم رو پایین انداختم واقعا داشتم سوتی میدادم این مرد توی ی نگاه خودش رو تو دلم جا کرده بود و خودش نمی‌دونست

- پس پسرمون خجالتیه !

+ پ..پسرمون ؟

خندید و ی تار از موهام که روی صورتم بود کنار زد

- منظورم تو بودی ، بیخیال.. رسیدیم

وقتی رسیدیم سریع از ماشین پیاده شدم و دوییدم طرف در که ی ماشین با سرعت اومد سمتم

که رامین سریع بغلم کرد و کشیدم اونطرف و داد زد

- دیوونه ایی اینطوری میدویی توی خیابون ؟

چشمام پر از اشک شده بود و نمیتونستم حرفی بزنم ! حق با اون بود من نباید اونطوری میرفتم اما واقعا نمیتونستم کنارش خودم رو کنترل کنم و نگاهش نکنم

- مرتضی با توام

+ م..من

- چرا پریدی توی خیابون ؟ یعنی انقد ازم بدت میاد ؟

+ چرا باید بدم بیاد ؟ یعنی هر کی از دست کسی فرار میکنه ازش بدش میاد؟

- شاید !

+ نه اینطوری نیست

دوباره بغلم کرد و سرم رو نوازش کرد

- میدونی چقد ترسیدم ؟

+ چرا ؟ چرا بهم اهمیت میدی ؟

- چون.. هیچی برو تو

+ آقای رضاییان...

- برو تو مرتضی برو

داخل شدم و به طرف زمین بازی حرکت کردم

Report Page