soft
Ro seအချစ်၏နူးညံ့ခြင်း
Chapter.1
''ခင်ချူးချူးခိုင်!!''
နောက်ပါးဆီမှအသံကြောင့်သူမကိုယ်လေးကတုန်တက်သွားရပြီး တစ်ဆက်တည်းဆိုသလိုပဲနားရွက်လေးတစ်ဖက်ကပါထူပူသွားခဲ့ရလေ၏။
''နင်လာစမ်း...အိမ်ရောက်မှငါနဲ့တွေ့မယ်''
သူမထိုသို့နားရွက်ဆွဲခံရတဲ့ပုံံစံနဲ့ပဲ ဖဲဝိုင်းအိမ်ကနေ သူမတို့ရဲ့အိမ်ဆီသို့ပြန်လာခဲ့ရလေသည်။
ရွာထဲကလူတွေကသူမရဲ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ဟားတိုက်နေကြသည်မို့ သူမကမကျေမနပ်နဲ့ဘဲအကုန်လုံးကိုလက်သီးနဲ့ရွယ်၏။
တွေ့ကြသေးတာပေါ့။
အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့်...
''တောက်!...လူကြားလို့မှမကောင်းကွာ ဥက္ကဌရဲ့သမီးကဖဲဝိုင်းရောက်နေရတယ်လို့...ကြက်ဝိုင်းဆိုလည်းဒင်းပါတယ် ဖဲဝိုင်းဆိုလည်းဒင်းပါတယ် လောင်းကစားဝိုင်းတိုင်းဒင်းပါတယ်...ဟော ရပ်ရွာသာယာရေးတို့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးတို့မှာဒင်းမပါဘူး...မိချူး ညည်းအဖေကဥက္ကဌနော် ဒီရွာတစ်ရွာလုံးကိုအုပ်ချုပ်နေရတာ ကိုယ်မွေးထားတဲ့သမီးကိုတောင်မနိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီရွာကလူတွေကငါ့ကိုဘယ်လေးစားတော့မလဲ''
''အဘကလည်းတအားပွားတာပဲ''
''ငါဒီလောက်ပွားနေတာတောင်မှညည်းကအချိုးပြေလို့လား...မိတဆိုးလေးမို့အလိုလိုက်ထားတာကိုညည်းကတအားဆိုးနေတာလေမိချူးရဲ့...သွန်းသွန်းကိုကြည့်စမ်း ညည်းနဲ့ငယ်ငယ်ကတည်းကလည်ပင်းဖက်ပြီးပေါင်းလာတာ သူများတွေဘယ်လောက်တည်ငြိမ်ပြီးအိန္ဒြေရှိလည်းမမြင်ဘူးလား...ညည်းနဲ့တူသလား''
''ဟင်းဟင်း...သိနေတယ်နော် မပြောသေးဘူး''
သူမကခပ်ရွဲ့ရွဲ့ပြောတော့ သူမရဲ့မွေးသဖခင် ဦးတက်လူကအိုးတိုးအန်းတန်းဖြစ်သွားလေ၏။
သွန်းသွန်းဆိုတဲ့သူမရဲ့သူငယ်ချင်းသွန်းသံသာက ရွာထဲမှာအချောဆုံးနဲ့အလှဆုံးမိန်းကလေးပါ။
ဝါဖန့်ဖန့်အသားအရေလေးရယ် ခါးထိရှည်ပြီးပိတုန်းရောင်လိုနက်မှောင်နေတဲ့ဆံကေသာရယ် မျက်နှာဝိုင်းလေးထက်ကမျက်လုံး မျက်ခုံး နှာတံ နှုတ်ခမ်းအစရှိသည်တို့ကဘာမှအပြစ်ပြောစရာမရှိ။
ခန္ဓာကိုယ်ကလည်းလှမှလှ။
ထို့ကြောင့်ကာလသားတွေကသူမကိုပိုးချင်ပန်းချင်ပေမယ့်ခင်ချူးဆိုတဲ့သူမကိုကြောက်ကြလို့ သွန်းအနားဘယ်သူမှမကပ်ရဲကြပေ။
သွန်းအနားကပ်လာသူမှန်သမျှကိုခင်ချူးတို့ကဖြဲနေကျ။
ပြီးတော့သွန်းရဲ့အမေဒေါ်နီနီအေးနဲ့သူမရဲ့အဖေဦးတက်လူတို့ကအရင်ကငယ်ချစ်ဦးတွေပါတဲ့။
အမေနဲ့ကအခန်းမှားဝင်လို့အဖေကယူလိုက်ရသည်ဆိုပဲ။
အခုဒေါ်နီနီအေးကလည်းမုဆိုးမပဲမို့ အဖေကဒေါ်နီနီအေးနဲ့ကိစ္စကိုဆက်ချင်နေတုန်းဖြစ်ပြီး မတော်ရသေးတဲ့မယားပါသမီးလေးသွန်းကို သမီးအရင်းထက်ပိုချစ်ပြနေသူပါ။
''ညည်းကိုဆုံးမနေတာကိုစကားလမ်းကြောင်းမလွှဲနဲ့မိချူး''
''မလွှဲမိပါဘူး...ဒီမှာအဘ ကျုပ်ပြောပြီးသားနော် အဘမိန်းမထပ်ယူဖို့မကြံနဲ့...ကျုပ်ကအဘအိမ်ကိုမီးရှို့ပစ်မှာ...ဘာမှတ်နေလဲ''
''အောင်မာ...ဖအေကိုပြန်ပြီးခြိမ်းလားခြောက်လားလုပ်နေသေးတယ်...မိချူး...ညည်းတော့နာတော့မယ်နော်''
အဖေဖြစ်သူကဘယ်လောက်ပဲဆူဆူ သူမကိုအခုထိတစ်ခါမှလက်နဲ့ပင်မရွယ်ဖူးသူမို့ သူမကအဖေကိုဆိုရင်ကြောက်ကိုမကြောက်တာပါ။
''တော်ပြီအဘရာ...ဖဲဝိုင်းပျက်လာလို့ညစ်ရတဲ့ထဲ...သွားအိပ်တော့မယ် ပြီးမှဆုံးမတော့''
ပြောပြီးသူမကဘောက်ဆတ်ဘောက်ဆတ်နဲ့အိမ်ပေါ်သို့တက်လာခဲ့လိုက်လေ၏။
''မိချူး...ညည်းအခုပြန်လာခဲ့စမ်း!''
ဆိုသောအဖေဖြစ်သူအသံကသူမကိုသီချင်းဆိုပြနေသလိုပါပဲ။
မိချူးတို့ကမှုကိုမမှုတာ။
***
''အမေ...ထမင်းစားလို့ရပြီနော်''
သူမအသံကြားတော့ အခန်းထဲကနေပြီးအမျိုးသမီးတစ်ဦးထွက်လာပြီးစားပွဲမှာဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။
''အမေ့အကြိုက်ကြက်ဥကိုမန်ကျည်းမှည့်လေးနဲ့ဖောက်ချက်ထားတယ် မရမ်းသီးလေးထောင်းပြီးဘူးညွန့်လေးကိုလည်းအရည်လေးနဲ့ကြော်ထားတယ်အမေ''
''အမလေး...ကြည့်ရုံနဲ့တင်ဗိုက်ဆာနေပြီ...ဒါနဲ့ ခင်ချူးလေးကိုသူ့အဖေကဖဲဝိုင်းမှာမိတာဆို''
''ဟုတ်တယ်အမေ''
''အင်း...အဲ့ကလေးလည်းတအားဆိုးတာပဲ ကိုတက်လူခမျာသနားပါတယ်''
ပြောပြီးမှဒေါ်နီနီအေးကသမီးဖြစ်သူမျက်နှာကိုမလုံမလဲလှမ်းကြည့်လေ၏။
သွန်းကပြုံးစေ့စေ့လေးဖြင့်...
''ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးအမေရယ်...အမေလွှတ်ခနဲပြောမိတာတွေကသမီးကြားရဖန်များလွန်းလို့ရိုးနေပါပြီ''
''အမေကဒီအတိုင်းပြောတာပါကွယ်...ယောကျ်ားသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သမီးမိန်းကလေးကိုထိန်းချုပ်ရတာခက်မှာမို့ပါ''
''အမေကကူထိန်းပေးချင်နေတာလား''
''ဒီကောင်မလေးကတော့ ဘာတွေပြောနေမှန်းမသိဘူး...ထမင်းစားစရာရှိတာစား''
ရှက်ရမ်းရမ်းသွားသောအမေဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး သွန်းပြုံးလိုက်မိသည်။
ခင်ချူးဆိုတာကတစ်ရွာလုံးရဲ့ဂေါ်လီမ။
အရမ်းဆိုးလွန်းပြီးတစ်ကယ့်အပေအတေမလေး။
အဲလိုဆိုးလွန်းတဲ့သူမက သူမအကျင့်စရိုက်နဲ့မလိုက်ဖက်အောင် လူကောင်သေးသေးကွေးကွေး အသားဖြူဖြူနဲ့တစ်ကယ့်ကလေးလေးလိုချစ်စရာကောင်းလွန်းသူပါ။
ပုခုံးကျော်တဲ့ဆံပင်တွေကိုအမြဲစုစည်းထားတတ်ပြီး တီရှပ်နဲ့JJဘောင်းဘီတွေကိုသာဝတ်လေ့ရှိကာ တစ်နေ့နေလို့တစ်ခါမှန်မကြည့်တဲ့ထိအလှအပနဲ့ပတ်သက်ရင် တစ်စက်မှစိတ်မဝင်စားသူပင်။
လောင်းကစားမှန်သမျှဝါသနာပါတဲ့သူမက မိန်းမတို့တပ်အပ်တဲ့အချက်အပြုတ်အလျှော်အဖွတ်ဆိုတာကိုလည်းတစ်ခုမှမလုပ်တတ်။
သွန်းထက်ငါးလလောက်ကြီးတဲ့ခင်ချူးက သွန်းထက်လူကောင်ပိုသေးပြီး ပိုပြီးလည်းချစ်စရာကောင်းသည်။
သွန်းကိုလည်းအမြဲကာကွယ်ပေးတတ်ပြီးဘယ်ယောကျ်ားလေးနဲ့မှပတ်သက်တာကိုလည်းမကြိုက်။
ခင်ချူးနဲ့သာညီအစ်မတော်ရမယ်ဆိုရင် သွန်းအနေနဲ့လက်မခံနိုင်စရာမရှိပေမယ့် ခင်ချူးကတော့သူ့အဖေကိုအိမ်ထောင်ထပ်ပြုခွင့်မပေးပေ။
သူ့အဖေနောက်မိန်းမယူတဲ့နေ့က သူတို့အိမ်ပြာကျတဲ့နေ့ပဲတဲ့။
***
မိသားစုရဲ့မနက်စာဝိုင်းကတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုတွေနှင့်။
ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကိုဖြိုခွဲလိုက်သူကအိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူ ဦးတေဇာကျော်ပင်။
''သားတို့...ဒီတစ်ပတ်ပိတ်ရက်ကျရင်ဖေဖေတို့ခရီးထွက်ကြမယ်နော်''
''ဘယ်လဲဖေဖေ''
''ဖေဖေ့ရဲ့ဇာတိချက်မြှုပ်ရွာကို''
''ဟာ''
ထိုစကားကြားတော့ တစ်ယောက်ကခုံမှာစိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့မှီထိုင်လိုက်လေသည်။
''ဘာဖြစ်တာလဲအငယ်ကောင်''
''မသွားချင်ပါဘူးဖေဖေရာ...ပျင်းစရာကြီး လည်စရာပတ်စရာတွေပေါများနေတာကို''
''မလိုချင်ဘူး...ငါရွာမပြန်ဖြစ်တာ15နှစ်ရှိပြီ...အခုတစ်မိသားစုလုံးရွာပြန်မယ်...ဒါပဲ''
''ကျွန်တော်ကတော့မလိုက်ဘူး''
''တေဇာဘုန်းခန့်...မင်းငါ့ကိုကလန်ကဆန်လုပ်မယ်မကြံနဲ့နော်''
အဖေဖြစ်သူကစိတ်တိုစပြုနေပြီမို့ သားအကြီးဖြစ်သူ တေဇာဘုန်းမြတ်ကပဲ ညီနဲ့အဖေကြားမှာဝင်ပြီးစေ့စပ်ပေးခဲ့ရလေ၏။
''စိတ်လျှော့ပါဖေဖေ...ညီလေးကအခုသာအဲလိုပြောတာပါ...ကျွန်တော်တို့တစ်မိသားစုလုံးဆိုရင်သူလည်းမနေခဲ့ပါဘူး...ဟုတ်တယ်မလားဘုန်းခန့်''
အစ်ကိုဖြစ်သူကသူ့ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး'ဘာမှဆက်မပြောနဲ့ အသာနေလိုက်'ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ခေါင်းအသာရမ်းပြ၍ သူလည်းဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ စိတ်ပျက်နေတဲ့ပုံနဲ့ စားပွဲကနေထထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။
''ကြည့်စမ်း...အချိုးကိုက''
''ထားလိုက်ပါတော့ဖေကြီးရယ်...သားငယ်ကနဂိုကတည်းကအဲလိုပဲဟာ...ဒေဝီကြည့်ပြောပါမယ်''
ထိုအခါမှဦးတေဇာကျော်ကနှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။
***
တေဇာဘုန်းခန့်ဆိုတာက ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့နှင်းဆီခိုင်ဖြစ်ပြီး သူကလည်းလှတဲ့ပျိုတိုင်းကိုဆိုအကုန်ပြန်ကြိုက်သူပါ။
အခုလည်းအိမ်ကထွက်လာပြီဆိုကတည်းက သူဘယ်ကောင်မလေးနဲ့ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာမှာချိန်းထားလဲဆိုတာကိုအရင်စဥ်းစားရသည်။
သူကကောင်မလေးတွေကိုသုံးယောက်လောက်တစ်ပြိုင်တည်းထားတတ်သူမို့။
''ကိုကို''
သူဆိုင်ထဲရောက်သည်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကလှမ်းခေါ်လေ၏။
သူထိုမိန်းကလေးထံသွားလိုက်ပြီး သူမနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
''စောင့်နေတာကြာပြီလား''
''မကြာသေးပါဘူးကိုကိုရဲ့...ကိုကိုဘာသောက်မလဲ''
''ရတယ် အိမ်ကသောက်ခဲ့ပြီ''
''ပြီးရော...ဒီတစ်ပတ်တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင်သဲရဲ့မွေးနေ့နော်''
''အဲနေ့မအားဘူး''
''ဟင်...ဘယ်သွားစရာရှိလို့လဲ''
''အဖေ့ရဲ့ဇာတိရွာကို''
''ဪ...သဲလည်းလိုက်လို့ရလား''
''မလိုက်ပါနဲ့...ကိုယ်တောင်လိုက်ချင်တာမဟုတ်ဘူး...ပျင်းစရာကြီး''
''ဟုတ်ပြီလေ...ပြန်လာရင်တော့တွေ့ကြမယ်နော်...အခုတော့ သဲကိုshoppingလိုက်ပို့ပေး...သဲလိုချင်တာတွေအများကြီးတွေ့ထားတယ်...အဲဲဒါလိုက်ဝယ်ပေး''
သူမိန်းကလေးတွေအများကြီးနဲ့တွဲခဲ့ဖူးပြီး စရိုက်စုံ စိတ်ဓာတ်စုံကြုံခဲ့ရဖူး၏။
တစ်ချို့ကအရမ်းကိုချုပ်ချယ်လွန်းတယ်။မသိရင်ကိုယ်ကသူတို့သားလိုပဲ။
အိမ်ကအမေတောင်မှသူတို့လောက်ကိုယ့်ကိုချုပ်ချယ်မည်မဟုတ်။
တစ်ချို့ကအရမ်းသဝန်ကြောင်လွန်းတယ်။ဘယ်လောက်ထိလဲဆိုရင် တိရစ္ဆာန်နဲ့တောင်သဝန်တိုတာမျိုး။
တစ်ချို့ကအရမ်းချွဲတာ။တော်ရုံဆိုကိစ္စမရှိပေမယ့် လူကြားထဲလည်းမရှောင်လိုက်နမ်းတာ လူပေါ်တက်ထိုင်တာတွေထိကျအတော်သရုက်ပျက်လွန်းသည်လေ။
တစ်ချို့ကအာဏာပါဝါပြပြီးလူကိုအော်ချင်ဟောက်ချင်တယ်။သူတို့ကိုချစ်တယ်ပြောရုံနဲ့ ဒီကောင့်ကိုငါပိုင်တယ် ဒီကောင်ကငါ့ကိုချစ်တယ် ငါဘာလုပ်လုပ်သည်းခံမှာပဲဆိုပြီးစိတ်ကြီးဝင်နေတာမျိုးကိုသူကလည်းအတော်မြင်ပြင်းကပ်သည်။
တစ်ချို့ကလိုတာထက်ပိုပြီးပူဆာလွန်းတယ်။အခုဒီတစ်ယောက်လိုပေါ့။တစ်ခါတစ်လေဆိုကိစ္စမရှိပေမယ့် သူ့တစ်ကိုယ်ရေတစ်ကာယသုံးတဲ့ပစ္စည်းတွေ ဥပမာ padတို့ အတွင်းဝတ်တို့လိုအရာမျိုးထိပါလိုက်ပူဆာတာမျိုးကျသူ့စိတ်ထဲမှာအထင်သေးသည်။
မသိရင်သူတို့အမြင်မှာကိုယ်ကလိုတရအိုးကြီးသဖွယ်။
''သွားမယ်ကိုကို''
''အင်း''
ဘုန်းခန့် သူမခေါ်ရာနောက်ကိုလိုက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အခုသူမ,လိုချင်တာတွေသူလိုက်ဝယ်ပေးလိုက်မည်။
လမ်းခွဲခြင်းလက်ဆောင်အနေနဲ့ပေါ့။
***
C.2ဆက်ရန်