shot
𝗿𝗵𝗮- 𝖬𝗈𝗋𝗍𝖾𝗓𝖺
قلمو رو توی رنگ بردم و بعد از برداشتن رنگ مورد نظرم روی طرحِ روی برد کشیدمش..
شاید تنها دلخوشی و سرگرمی من همین قلما و طرحا و ابرنگا بودن.
اینکه باهام مثل ی زندانی رفتار میکردن و نمیذاشتن مثل بقیه هرکاری دوست دارم کنم یا حتی بگردم برام زجراور بود ،
اما عادت کرده بودم به همش ؛ ولی از یه طرف با خودم میگم بدبخت تو چه گناهی داری گیر این امت افتادی ولی همینکه چشمم به دلخوشیای کوچیکم میوفته مثل احمقا همهچی و فراموش میکنم..
از صبح که بیدار شده بودم دلشوره داشتم ، بیدلیل حالم بد بود و حتی نقاشی کشیدن هم حالم و خوب نمیکرد..
اما سعی کردم به خودم دلداری بدم و اروم کنم خودمو که چیزی نیست ، قسمت پایین طرحم یکم رنگ کردم و قلمو رو سرجاش گذاشتم.
نگاهی به طرح کردم مسخره شده بود و دلیلش واضح بود که امروز اصلا حواسم نبود..
بلند شدم و سمت سرویس رفتم تا دستای رنگیم و بشورم..
شیر روشویی رو باز کردم و دستامو زیرش بردم ، از برخورد اب سرد به دستام یکم حالم بهتر شد.
نگاهم به ایینه برخورد کرد.
اصلا شباهتی به قبلا نداشتم و روز به روز داشتم بدتر و ضعیف تر میشدم ،
حال روح و روانی خرابم ، پنیکهای پی در پی که از بچگی روم مونده بود ، بدرفتاری و کج خلقی اعضای خانوادم باهام..
اعضای خانواده ، هه
پوزخندی زدم و به خودم گفتم:
- کدوم خانواده ؟ همون خانوادهای که مثل برده باهات رفتار میکنن ؟
ولی من دیگه آب دیده شده بودم و پوست کلفت شده بودم ، هی ضربه بهم زدن و واسه ضربهی بعدی بهشون خندیدم و میگفتم " درد نداشت"
پیش اونا حفظ ظاهر میکردم اما شبا به اتاقم پناه میوردم تنها کاری که ارومم میکرد این بود عصبانیت و خشممو از طریق گریه بروز بدم.
شیر اب و بستم و از سرویس بیرون زدم ، حولهی روی اویز رو برداشتم و دستمو خشک کردم که دو تا تقه به در خورد.
این موقع روز کی سراغ منو میگرفت ؟
با تعجب بفرماییدی گفتم که در باز شد و هاتف وارد اتاق شد.
کسی که صرفا اسم برادر و یدک میکشید و برام از صدتا دشمن خونی بدتر بود و تموم اتیشایی که برام به پا میشد بعد بابام از گور این بود.
سلامی کردم و نگاه سردی بهش انداختم.
- سلام چیزی شده ؟
سری تکون داد و گفت:
+ اومدم اینجا یه خبری و بهت بگم برم.
سوالی نگاهش کردم که لب با زبونش تر کرد و گفت:
+ خودتو اماده کن.
تای ابروم بالا رفت و لب زدم:
- اماده ؟ واسه چی ؟
دستشو توی جیبش برد و با پوزخندی که به لب داشت گفت :
+ برای ازدواج..
سر تکون دادم و با شوک بهش نگاه کردم:
- ازدواج ؟
+ باید باهاش کنار بیای به زودی باهاش اشنا میشی.
لبام مثل ماهی باز و بسته میشد و میخواستم حرف بزنم اما انگار لال شده بودم و صدام در نمیومد.
به خودم که اومدم هاتف از اتاق رفته بود و من مونده بودم با انبوهی از سوالات توی ذهنم و دردسری جدیدی که برام درست کرده بودن.
فقط خدا میدونست بابا و هاتف باز چه خوابی برام دیده بودن و میخواستن دوباره بیچارم کنن.
معده درد عصبیم باز شروع شده بود و خداخدا میکردم باز حالم بد نشه.
نفس عمیقی کشیدم تا لرزش دستام و کنترل کنم که باز دوباره در اتاق زده شد و ملیحهخانوم در و باز کرد.
" ناهار آمادست ، اقا گفتن تشریف بیارید پایین"
اما من همچنان مات و مبهوت بودم و به ی نقطه خیره.
" اقا چیزی شده ؟ خوبین "
نیم نگاهی بهش انداختم و دستی لای موهام کشیدم و گفتم:
- خوبم ، برو میام..
دستی به لباسای تنم کشیدم و از اتاق بیرون زدم.
پلهها رو اروم اروم پایین رفتم تا سرگیجهی که سر و کلهش پیدا شده بود کار دستم نده..
به پلهی اخر رسیدم دیدم همه دور میز نشستن و ملیحه و دوتا دختراش داشتن میز رو میچیدن.
با قدمای اروم سمت میز رفتم و " سلام " کردم.
مامان و هلما جواب دادن و بابا و هاتف ب تکون داد سر اکتفا کردن.
صندلی کنار حلما رو بیرون کشیدم و کنارش نشستم که نگاهی بهم کرد و لبخندی زد.
نگاهی به میز و تدارکاتش کردم اما اصلا اشتها نداشتم و بوش حالم و بد میکرد.
با برداشتن دیس برنج توسط بابا بقیهام شروع کردن و من برای اینکه از کاه کوه نسازن و دعوا نشه تیکهی کوچیکی از ماهی سرخ شده برداشتم و توی بشقابم گذاشتم..
در واقع داشتم باهاش بازی میکردم و تو حال خودم بودم که صدای بابا بلند شد.
+ چرا غذاتو نمیخوری ؟
- گشنم نیست میل ندارم.
+ هاتف بهت گفت که چی شده ؟
- بله گفت ، اما میشه بپرسم ازدواج با کی و..
حرفمو قطع کرد و اخماشو توی هم کشید و گفت:
+ بهت یاد ندادن سوال پیچ نکنی و کاری و که بهت گفتن انجام بدی ؟
قاشق و توی بشقاب پرت کردم و گفتم:
- ولی این ایندهی منه باید بدونم که قراره با کی ازدواج کنم.
اخمش تشدید شد و داد زد:
+ دهنتو ببند مرتضی ، همونطور که گفتم باید اماده باشی و چند روز دیگه باهام اشنا میشید ، قرار میزاریم و تو میتونی ببینیش.
- اما..
+ حرف اضافه نشنوم.
صدام تو نطفه خفه شد..تحمل اون فضا برام سخت بود ، هاتف داشت غذاشو میخورد و مامان بیهیچ حسی نگاهم میکرد اما اشک توی چشمای هلما جمع شد و برق میزد.
از پشت میز بلند شدم و بدون اینکه نگاهشون کنم یا حرفی بزنم از اونجا دور شدم و بازم به اتاقم ، همدم تنهاییام پناه اوردم.
از حرص در اتاق و محکم بستم که صداش توی راهرو پیچید ، به در اتاق تکیه دادم و گلوم مثل سنگ شده بود..بغض گلوم داشت خفهم میکرد.
نمیدونستم به کی و کجا پناه بیارم ، مثل همیشه فقط من خودمو داشتم ، دستم و روی دهنم گذاشتم و بغضم بیصدا سر باز کرد.
قطرههای داغ اشک صورتمو نوازش میکرد.
اما گریه فایده نداشت و برای بدبختیم باید خون گریه میکردم..
سمت تخت رفتم و خودمو روش انداختم و به سقف خیره شدم..با چشمای خیس انقدر به سقف زل زدم که اخرش چشمام تسلیم شد و روی هم افتاد..
__
- خفه شو هلما به تو ربطی نداره.
صدای جیغ هلما بلند شد و صدای ضعیفش بلند شد اما نمیشنیدم که چی میگه.
سراسیمه از روی تخت بلند شدم و با تپش قلبی که از صدای داد و بیداد اون دوتا میومد از اتاق بیرون زدم..
گوشمو به در چسبوندم..
+ بدم میاد ازت هاتف ، از تو از بابا ، از ظلمایی که دارید در حق مرتضی میکنید و اون جیکش در نمیاد ، مظلو گیر اوردید کمر به نابودیش بستید ؟ فکر کردید بی جواب میمونه این غلطایی که میکنید..
+ ببین جوجه بتمرگ سرجات وگرنه توعم یکی میشی عین داداشت..تو مسئله ای که به تو مربوط نیست دخالت نکن..
دیگه صدایی از هلما نیومد و یهو در اتاق با شدت باز شد و چشم تو چشم هاتف شدم.
با نفرت نگاهی بهم انداخت و تنهای بهم زد و از کنارم رد شد..
هلما وسط اتاق وایساده بود و بهم نگاه میکرد..
تلخندی زدم و نزدیکش رفتم و دستامو براش باز کردم که جلو اومد و خودشو توی بغلم انداخت.
محکم توی بغلم گرفتمش و دستاشو دور شونم حلقه کرد.
- داداشی
+ جونِ داداشی ؟
- تا کی میخوای صدات در نیاد ، دارن دستی دستی بدبختت میکنن..اصلا فرار کن ، من خودم پول و هرچی که لازم باشه برات فراهم میکنم..
روی موهاشو بوسیدم و لب زدم:
+ بالاتر از سیاهی رنگی نیست هست ؟ هرکاری دلشون خواست کردن اینم روش ، اگه ی درصدم من فرار کنم تو و مامان تو دردسر بدی میوفتید ، سرنوشت من همینه ، نمیشه باهاش جنگید میشه ؟ من باهاش کنار اومدم هلما ، نمیتونم از ظلمت شب در برم ، کجا برم ؟ من حتی نمیدونم زندگی واقعی چه شکلی داره.
- کاش میتونستم جلوشونو بگیرم داداش ، اما..
+ هیش ، مهم نیست عزیزکم ، تو خودتو ناراحت نکن..
از هم جدا شدیم که اشکای صورتشو پاک کرد و با لبخند بهم نگاه کرد
- هر چی بشه من کنارتم داداشی..
دستشو گرفتم و بالا اوردم روی دست ظریفش بوسهای زدم و گفتم:
+ برو به درست برس هلما ، نگرانم نباش..
دستشو ول کردم و بیهیچ حرف اضافه ای اتاقشو ترک کردم ..
فضای سوت و کور خونه نشون میداد که از تایم شام گذشته و همه توی اتاقشون بودن..
معدهم تیر میکشید و گشنم شده بود ، ناهارم که کوفتن کردن ، خداروشکر میکردم که واسه شام بیدار نکردن ، غذا خوردن با بابا و هاتف سر ی میز مثل این بود که داری زهرمار میخوری و غذایی که میخوردی عین گولهی سنگ میشد و پایین نمیرفت..
از پلهها پایین رفتم ، نور محوری از لای در اتاق مامان و بابا معلوم بود و صدای پچپچاشون کمو بیش به گوش میخورد..
بیخیال شدم و سمت اشپزخونه رفتم و چراغ کوچیکیو روشن کردم..
در یخچال و باز کردم و نگاهی به محتویات داخلش انداختم ، هیچی نظرمو جلب نمیکرد اما برای اینکه غش نکنم از ظرف میوه زردآلویی برداشتم و گازی بهش زدم ،
در یخچال و بستم و خواستم از اشپزخونه بیرون بزنم که باز صدای داد بابا میومد..
کنار اتاق وایسادم و گوشامو تیز کردم:
+ د آخه زن ، من چند بار باید برات توضیح بدم ، امشب چرا نفهم شدی ؟
- مگه من چی گفتم ، ازت خواستم بگی که چه چیزی بین تو و اون پسره اتفاق افتاده که میخوای دستی دستی بچتو بهش بدی ؟ اون رضاییان با اون خونهایی که رو دستشه اصلا ادمه ؟ میخوای مرتضی رو بفرستی قتلگاه ؟
+ خودت به موقعش میفهمی ، تو نمیدونی اون پسر با وجود سن کمش چه سری تو سرا داره ، ی حرف میزنه صدنفر سر میکنن براش..در ضمن اون هر شیطانی که باشه چیزی که مال خودشه رو نمیکشه.
- یعنی میخوای بگی تو با اون پسره رامین سر و سری داری ؟
بابا سرخوشانه خندید و گفت:
+ افرین زن..
رامین..چشمامو بستم و لحظهای فکر کردم و با فهمیدن اینکه اون پسری که راجبش حرف میزدن کیه سرم سوت کشید و دستمو محکم روی دهنم گذاشتم.
تموم حرف و حدیثایی که پشت رامین شنیده بودم توی ذهنم اومد و لرزی کردم ، بابا چکاری میتونست با اون دیو دو سر داشته باشه و اینجوری پیش مامان ازش تعریف کنه ؟
حس خفگی داشتم و انگار دنیا با همهی عظمتش برام عین ی قفس تنگ شده بود.
شکمم درد گرفت بود و حالت تهوع داشتم ، کرختی دست و پاهام شروع شد و زانو از زیرم در رفت و با شدت روی زمین افتادم و اخرین تصویری که دیدم باز شدن در اتاق مامان اینا بود