shadow.
بعد از تماس جاشوا، در سکوت و آرامش رانندگی کرد؛ مسیر خونه منتهی بود به راهی که در سمتی از اون باغ بزرگ گل و در سمت دیگر خونههایی با معماری زیبا و فکر شده وجود داشت.
به چراغ قرمزی رسید و ایستاد. همونطور که پشت چراغ ایستاده بود نگاهش به سمت دیگری از چهارراه افتاد، به درخت بید مجنونی که شاخههاش با زیبایی رو به پایین ریخته بود و سایهبانی امن برای خاطرهسازی زوجها، کتاب خواندن در فضای رویاییش، پناه گرفتن در برابر بارانهای شدید و هرچیزی که میشد.
اما برای سونگچول این درخت یادآور روزهای دوری بود که حالا به پنهانترین بخش حافظهش سپرده بود یا حداقل چیزی که خودش فکر میکرد این بود که روزهای قدیم فراموش و اونجا دفن شده.
همچنان به اون درخت خیره بود، به دو مردی که رو به روی هم زیر اون ایستاده بودند. مرد بزرگتر با لباسهای سرتاسر مشکی به سمت دیگری که کاپشن پفدار مشکی رنگی به روی تیشرت سفیدش داشت، رفت؛ با دستش موهای پسر که کوتاه بود اما روی صورتش پخش شده رو کنار زد و بعد بوسهای به روی پیشونیش گذاشت.
از این صحنه لبخندی به روی لبهای سونگچول نشست؛ به خاطر داشت روزی رو که برای اولین بار بوسهای به پیشونیش زد، بهش گفت که این بوسه به معنای اهمیت دادنه، نشان از این هست که اون شخص تا همیشه کنارت خواهد موند و تو رو با تمام قلبش دوست خواهد داشت.
به یاد خندههاش بعد از این حرف افتاد، هیچوقت شیرینی اون پسر براش عادی نمیشد و هر بار با دیدنش دلش ضعف میرفت.
همینطور که در افکارش غرق شده بود، با صدای بوق ماشین پشت سر به خودش اومد و متوجه چراغی که حالا سبز بود شد. قبل از حرکت دوباره به سمت اون درخت سر چرخوند، اما حالا اون دو پسر انگار که یک توهم بوده باشند، از نظر رفته بودند.
سونگچول باز هم به خودش شک کرد و لبخند حاصل از مرور خاطراتش محو شد چرا که با دیدن چیزهایی شبیه به توهم، احساس میکرد هرروز بیشتر عقلش رو از دست میده و این فکر تمام وجودش رو به لرزه میانداخت.
با بوق دیگری که حالا به صورت ممتد ادامه داشت، بیتوجه به این افکار، پاش رو روی گاز گذاشت و حرکت کرد.
پس از گذشت پانزده دقیقه به خونهی مشترکشون رسید. ماشین رو جلوی حیاط، خارج از پارکینگ گذاشت و به طرف خونه رفت.
در قهوهای رنگ رو با کلید باز کرد و با رد شدن از راهروی نه چندان طولانی، وارد اتاق خوابشون شد؛ در چهارچوب در ایستاد و به جاشوایی که در کت و شلوار مشکی رنگش میدرخشید خیره شد.
جاشوا رو به روی آینهی قدی داخل اتاق ایستاده بود و مشغول حالت دادن موهای به رنگ شبش رو به بالا بود و حواسش به حضور سونگچول نشد.
به آرومی به طرف پسر کوچکتر قدم برداشت و طبق عادت همیشگیش، اولین کاری که با نزدیک شدن بهش انجام داد، بغل کردن جاشوا از پشت و به جا گذاشتن بوسهای به روی گردنش بود.
جاشوا با غرغر ازش جدا شد و لباسهاش که شامل کت و شلوار راهراه مشکی رنگی بود رو به دستش داد.
"الان وقت این چیزا نیست، اول حاضر شو و زود انجامش بده چون که خیلی دیر شد."
سونگچول با خندههای ریزی که تلاش کرد دور از چشم جاشوا بمونه، لباسها رو گرفت، به سمت حموم رفت و بعد از یک دوش ده دقیقهای، حاضر و آماده با موهای ریخته شده به روی صورتش اما مرتب به طرفش اومد.
دستش رو پشت کمر پسر گذاشت و به سمت در هدایتش کرد.
"بریم؟" "بریم."
به همراه هم از خونه خارج شدند. سونگچول در شاگرد رو برای جاشوا باز کرد و بعد از مطمئن شدن از جای گرفتن جاشوا، خودش هم در سمتِ راننده سوار شد.
بالاخره ماشین رو روشن و به طرف محل جشن به راه افتاد.
︶ ︶ ︶ ︶ ︶ ︶ ︶
از لحظه ورودشون، تمام چشمها روی اون دو نفر بود؛ چرا که رئیس شرکت و پارتنرش امشب، بیشتر از همیشه میدرخشیدند و توجه هرکسی که در جشن حضور داشت رو برای خودشون داشتند.
توجه دیگران روی اونها بود و نگاه اون دو؟ تنها به معشوقشون بود. حتی زمانی که مشغول صحبت با دیگران بودند، باز هم نشون میدادند که هنوز هم، حواسشون به دیگری هست، هنوز قدرت دوری از هم رو ندارند و وجودشون برای کنار دیگری بودن فریاد میکشید.
این زوج دوست داشتنی به قدری دلباخته بودند که نمیتونستند لحظهای چشم از روی هم بردارند، پس طبیعتا صد در صدِ حواسشون به صحبتهای دیگران نبود و جایی دیگر پرسه میزد، جایی به دور از اون همه هیاهو، جایی که تنها خودشون حضور داشتند و بس.
زمان همینطور گذشت، تا وقتی که نوبت به سخنرانی سونگچول رسید. روی سکو ایستاد و لیوان مشروبش رو بالا گرفت.
"ممنون از هرکسی که امشب اینجاست. مطمئنن بدون شما کارمندهای عزیز این موفقیت و هیچ یک از موفقیتهای پیشین و آینده امکان پذیر نبوده و نیست، پس این رو مدیون تلاشهای تک تکتون هستم. بیاید این نوشیدنی رو به سلامتی خودتون و چیزهایی که تا امروز به همراه هم به دست آوردیم، بنوشیم."
مکث کوتاهی کرد و به جامهایی که بالا گرفته و نوشیده شدند نگاه کرد.
"ممنون که حرفهام رو گوش کردید، حالا برای حس دادن به این فضا، بهتره باهم بزنیم و برقصیم. ممنون میشم آهنگ رو پخش کنید."
بعد از گفتن صحبتهاش، با لبخندی به سمت جاشوا رفت و با گرفتن دستش، اون رو به سمت صحنهی رقص هدایت کرد تا در بین زوجهای دیگر، مشغول به رقص بشند.
اونها غرق در دنیای خودشون، در آغوش دیگری میرقصیدند و غافل از همهچیز بودند.
آرامشی که حالا داشتند با چیزی قابل مقایسه نبود و انقدر در کنار هم احساس قدرت میکردند که هیچی نمیتونست این لحظات خوش رو خراب کنه.
مدتی که رقصیدند، جاشوا با خستگی از سونگچول خواست که به گوشهای برن تا کمی استراحت کنه. در کنار هم نشسته بودند، اما چند دقیقه بعد سونگچول با صدا شدن اسمش، مجبور به ترک جاشوا برای صحبت با یکی از سهامداران شرکت شد.
در همین حین سوکمین، پارتنر سابق جاشوا، و حالا رقیب کاری سونگچول، به اون نزدیک شد و با پوزخند همیشگیش بهش خیره شد.
جاشوا سعی کرد بیتفاوت، خودش رو مشغول نوشیدنیش نشون بده، اما لعنت بهش بیتفاوت بودن در برابر اون آدم سخت بود.
نه اینکه جاشوا هنوز هم حسی بهش داشته باشه، نه. جاشوا حالا سونگچول رو داشت و عاشقانه میپرستیدش، اما هنوز هم با دیدن لی سوکمین تمام وجودش پر از حرص میشد و اگه سونگچول کنارش نمیاومد قطعا اتفاق خوبی نمیافتاد و سوکمین رو زنده و سالم از این سالن بیرون نمیرفت.
سونگچول ناگهانی یک دستش رو پشت کمر جاشوا قرار داد و اون رو به خودش نزدیک کرد و با لبخند حرص دراری[حداقل برای سوکمین]، بهش خیره شد.
"جناب لی، فکر نمیکردم اینجا ببینمتون از اونجایی که-"
سوکمین میان صحبتش پرید و با همون پوزخند بهش پاسخ داد.
"اوه، من برای تبریک برد شما نیومدم آقای چوی، فقط اومدم از حال جاشوا باخبر بشم."
دستهای جاشوا کنار بدنش مشت شد و ناخنهاش رو در کف دستش فرو کرد. باورش سخت بود که چطور این آدم بعد از جدایی نه چندان دوستانهشون هنوز هم انقدر پررو رفتار میکرد.
تفاوت بین جاشوا و سونگچول در همین صبر و تحملشون بود؛ مطمئنن اگر سونگچول نبود، در این لحظه در جاشوا چیزی به اسم خونسردی وجود نداشت و این موقعیت به سختی میگذشت.
سونگچول دست راست جاشوا رو در دست گرفت، با نوازش انگشتهاش، اون رو وادار به باز کردن مشتش کرد و و با دست دیگرش به کمر جاشوا، فشار ملایمی وارد کرد تا بهش اطمینان بده که اون، اینجا کنارشه.
"که اینطور؟ همونطور که میبینید جاشوا و من حالمون خوبه و جایی برای نگرانی نیست، پس با اجازه."
در مقابل چشمهای سوکمین بوسهای به کف دست زخم شدهی جاشوا که حاصل فرورفتن ناخنهاش بود زد و بعد اجازهی حرف بیشتری به مرد نداد.
دست جاشوا رو گرفت و به دنبال خودش کشید تا فقط دوستپسرش رو از پیش اون دور کنه.
تنها کاری که از سوکمین برمیاومد، نگاه کردن به اون دو، تا زمانی که از دیدش خارج بشند بود. "ایرادی نداره، این بار هم تو برندهی این نبردی، چوی سونگچول" با خودش فکر کرد.
در حالی که دست در دست هم دور میشدند، جاشوا به این فکر کرد که سونگچول همینطوره؛ همیشه به بهترین شکل ازش حمایت میکنه و حضورش رو نشون میده. حتی اگر فرسخها ازت دور باشه و جسمش کنارت نباشه، تو همچنان حضور حامی اون رو میتونی حس کنی و بدونی که هنوز هم کسی دوستت داره و بهت اهمیت میده.
اون همینطور بود و کاش جاشوا میتونست با کلمات نشون بده چقدر عاشق چوی سونگچوله اما خب تا به الان نتونسته بود کلمهای برای بیان علاقهش پیدا کنه.
الان، تنها به لبخندی روی لبهاش بسنده کرد و دست سونگچول رو به نشانهی قدردانی محکمتر فشرد.
ادامهی مهمونی، مانند هر مهمونی دیگهای به نوشیدن و رقص گذشت. نیمههای شب بود که همه چیز تموم شد و جاشوا و سونگچول هم به سمت خونشون رفتند.
حالا میتونستند داخل اتاقشون، پس از روز شلوغی که داشتند، در کنار هم به آرامش برسند.
بعد از تعویض لباسهاشون، در کنار هم روی تختشون دراز کشیدند. سونگچول، جاشوا رو به خودش نزدیک کرد، بوسهای روی لبهاش گذاشت و با چشمهای خمار و خسته به جاشوا خیره شد.
"هی، چولآ بیا امشب فقط بخوابیم، هر دو خستهایم و فاک، به چشمات نگاه کن، تحمل باز موندن ندارن."
سونگچول خندهی آرومی کرد و پسر رو محکمتر در آغوش کشید.
"هرچی تو بخوای عزیزم."
و اون شب در کنار هم، به خواب آرومی رفتند، بدون اینکه نگران باشند، فردا و فرداها، چه چیزهایی در انتظارشون هست. تنها چیزی که حالا مهم بود، همین کنار هم بودن و آرامشی بود که داشتند، پس چیزی برای نگرانی وجود نداشت.
︶ ︶ ︶ ︶ ︶ ︶ ︶
گوشهای ایستاده بود و در حالی که جام شرابش رو در دست داشت، به در ورودی خیره شد.
مدتی میشد که انتظار فرصتی مناسب رو کشیده بود، تا با چشمهای خودش، این بار از فاصلهای نزدیکتر و مطمئن، شنیدههاش رو ببینه.
حرفهای دیگران، براش سند محکمی نبودند و تا همین الان که جلوی چشمهاش، سونگچول دست در دست پسری وارد سالن شد، باور نکرده بود که حالا کسی که روزی میپرستیدش و ادعا داشت حاضره براش جلوی گلوله هم بپره و جونش رو فدا کنه، در کنار شخص دیگری قرار داره.
این نگاهها و لبخندهای عاشقانهای که به پسر کنارش میانداخت، براش آشنا بود. روزهایی بود که خودش مقصود اونها بود، اما الان همه چیز فرق کرده؛ پسر دیگه مال اون نیست و نخواهد شد. دیگه هیچوقت قرار نیست در جایگاه کنارش اون بایسته، چرا که سونگچول حالا حتی خبری از وجودش نداشت.
دیگه برای سونگچول، تنها غریبهای ناشناخته است؛ جسم داشت، اما مانند روح سرگردانی میموند که تنها حضورش حس میشد ولی دیده نمیشد.
باورش نمیشد که حالا سهمی از قلب سونگچول نداره و به نقطهای ناشناخته، در میان انبوه خاطراتش پیوسته. شاید دیگه حتی جایگاهی در خاطراتش هم نداشت. به هرحال الان شخص دیگری در کنارش قرار داشت و قطعا جایی نه در کنار و نه در سر سونگچول برای اون نبود.
اما آیا میتونست به راحتی این رو قبول کنه و باهاش کنار بیاد؟ میتونست زمانی که شاهد تمام لمسها و بوسههاست، گوشهای فقط تماشاگر باشه و صدایی ازش در نیاد؟
قلبِ اون خیلی وقتی بود که برای سونگچول نمیتپید و عشقش رو در خودش جای نمیداد، بلکه تمام وجودش خشم و نفرت رو فریاد میزد.
از همون نقطهی محو، که دیده شدنش تقریبا غیرممکن بود، به سونگچولی خیره شد که دست در دست معشوقش، میرقصید و خوشحال بود.
تماشای این لحظات، از تحملش خارج بود؛ نمیتونست باور کنه زمانی که اون با مرگ روانش دست و پنجه نرم میکرد و ذره ذره از بین میرفت، سونگچول بهترین روزهاش رو میگذرونه و میخنده.
باور نمیکرد که چرا بدون پسر، باید بخنده و شاد باشه. چرا اون هم غرق در غمهای بیپایان نبود؟ چرا در بین تنهایی که فرار ازش امکان پذیر نبود، محو نمیشد؟ چرا سونگچول حالا در بهترین حالت خودش قرار داشت؟
زمانی که پسر از همهچیز و همهکس دور شده و روی خاکستر شخصی که قبلا بود ایستاده، سونگچول حالش خوبه و به نظر نمیاد حتی اسم اون رو هم به خاطر بیاره. تمام اینها فقط برای قبول کردن و گذشت کردن زیادی بودند، باورش براش سخت بود.
پسر در حالی که با تمام این احساسات درگیر بود، بیشتر از این نتونست اونجا بمونه و شاهد خیانتِ سونگچول[یا حداقل چیزی که اسمش رو خیانت میگذاشت] باشه.
لیوان در دستش رو همونجا زیر پاش رها کرد و بیتوجه به خرده شیشهها و رنگ قرمز شراب روی زمین، به سمت خروجی رفت.
قبل از خارج شدن، به سمت سالن برگشت و نگاه آخر رو به چوی سونگچولی که دستش رو به دور کمر معشوقش حلقه کرده بود، انداخت.
زیر لب زمزمه کرد.
"شاید الان تو متوجه من نباشی اما یه روزی میاد که هر لحظه به یادم میوفتی. اون وقته که حتی از سایهی اطرافت هم میترسی و شیرینترین رویاهات تبدیل به سیاهترین کابوست میشن."
و اونجا رو ترک کرد.