یک بار اعدام، یک عمر شکنجه روحی

یک بار اعدام، یک عمر شکنجه روحی



حبیب همیشه که برایش از آزارهای تلفنی و خیابانی‌شان تعریف می‌کردم، می‌گفت با آنها کاری نداشته باش. اما این بار هیچ حرفی نزد و در سکوت تلفن را قطع کرد. حدود بیست دقیقه بعد حبیب دوباره تماس گرفت اما صدایش اصلا واضح نبود. نگرانش شدم. پرسیدم چرا این طوری حرف می‌زنی. حبیب با صدایی که به سختی شنیده می‌شد، گفت: «لب‌هایم را با نخ به هم دوخته‌ام و اعتصاب غذا کرد‌ه‌ام. من حکمم اعدام است، طرفشان من هستم، تو می‌روی کار می‌کنی تا زندگی خودت و دخترمان بچرخد. چرا مزاحم تو می‌شوند؟ من تا توضیحی درباره مزاحمت‌هایشان نشنوم، اعتصاب را نمی‌شکنم».

بعد از آن حبیب را بردند قرنطینه. چند روزی که اعتصاب غذا بود، از اطلاعات کشوری مهاباد رفتند پیشش و گفتند چرا اعتصاب غذا کردی؟ حبیب هم داستان را تعریف کرده بود و گفته بود: «مشکلتان من هستم، اگر می‌خواهید الان اعدام کنید، من از مرگ ترسی ندارم، امروز اعدام نشوم فردا می‌شوم. اما چرا همسر من را که کار می‌کند اذیت می‌کنید و تهدیدیش می‌کنید؟»

شماره اتومبیلی را هم که برایش خوانده بودم به آنها داده بود و قول پیگیر داده بودند. اما تا الان هم هیچ کس پیگیر ماجرا نشده است. حبیب اعتصابش را بعد از چهار - پنج روز شکست، اما ما هیچ وقت جوابی بابت آن مزاحمت‌ها نگرفتیم. ما هم چون طرفمان امنیتی بود، موضوع را پیگیری نکردیم.

از یک شماره ناشناس چندبار به من زنگ زدند. من که باور نمی‌کردم حبیب و علی مرده‌اند و هیچ مقام رسمی هم اطلاعات درستی به من نداده بود، فکر می‌کردم حتما خودشانند. اما گوشی را که برمی‌داشتم صدایی مثل صدای میله‌های آهنی که به هم می‌خورند یا دری که محکم بسته می‌شود و کسانی از دور به زبان ترکی حرف می‌زدند و من متوجه نمی‌شدم، می‌آمد.

این تماس‌ها بعد از آن هم تکرار می‌شد و گاهی در یک روز سه یا چهار بار به من زنگ می‌زدند. یک بار هم با یکی از خواهرهایم بیرون بودم. وقتی برگشتم خانه، خواهر دیگرم گفت چهار بار با خانه تماس گرفته‌اند و مطمئن بود از زندان است. دوباره تلفن زنگ زد و من برداشتم. یک نفر فقط می‌گفت «مم مم مم» و هیچ حرف دیگری نمی‌زد. من گفتم الو، حبیب، علی، شمایید؟ اما گوشی قطع شد. شماره‌هایی که می‌افتاد معمولا مال کیوسک عمومی ارومیه بود.

بعد از آن، نیمه شب یا نزدیک صبح هم گوشی موبایلم زنگ می‌خورد. بیدار می‌شدم، گوشی را برمی‌داشتم و حرف می‌زدم، ولی تماس قطع می‌شد. من هم بلافاصله با شماره‌ای که روی گوشی‌ام افتاده بود، و مال موبایل بود، تماس می‌گرفتم، اما آن تلفن خاموش بود.

یک روز جریان این تلفن‌ها را به آقای عبداللهی، از همبندی‌های سابق حبیب که بعدها اعدام شد، گفتم. او داخل زندان بود و من با او تماس داشتم شاید بتوانم در مورد حبیب خبری از او بگیرم. من شماره‌هایی را که با من تماس گرفته بود، به آقای عبدالهی دادم. مخابرات ارومیه به او گفته بود این شماره‌ها امنیتی هستند و نمی‌توانیم اطلاعاتی در مورد آنها به شما بدهیم.

ولی این تماس‌ها همین طور ادامه داشت. تقریبا هر روز نیمه‌شب یا نزدیک صبح مرا از خواب بیدار میکرد یا در طول روز با من تماس می‌گرفتند. بارها پای تلفن گریه می‌کردم و می‌گفتم تو را خدا یک کلمه حرف بزن، اگر خودت نمی‌توانی حرف بزنی، گوشی را بده به یک نفر دیگر، لااقل بفهمم تو کی هستی و چرا زنگ می‌زنی؟ اما هیچ کس با من حرف نمی‌زد و فقط مرا شکنجه روحی می‌دادند. همیشه این غم بزرگ در دلم هست که این‌ها را اعدام کرده بودند، اما بعد از چهار یا پنج روز که هنوز غم این‌ها کهنه نشده، با من چنین می‌کردند.

حدود یک ماه تقریبا هر روز ساعت سه و نیم یا چهار صبح تلفن من زنگ خورد و بدون آنکه حرفی بزند، قطع شد. بعد از هر تماس، تا ساعت‌ها می‌نشستم و فکر می‌کردم که آیا پشت این‌ها خبری از حبیب و علی است و آیا اعدام‌شان دروغ بوده؟

بعد از یک ماه افسردگی شدید گرفتم. مهمان می‌آمد، من یک کلمه حرف نمی‌زدم، نه جواب سلام می‌دادم، نه جواب خداحافظی. فقط به یک نقطه خیره می‌شدم. آن‌قدر فکر می‌کردم که اصلا آدم‌هایی را که دور و برم رد می‌شدند نمی‌دیدم. اکثرا در این فکر بودم که این‌ها چطوری اعدام شدند؟ چطوری رفتند پای چوبه‌ی دار؟ چه کسی پیش‌شان بوده موقع اعدام؟ آیا وصیت‌نامه‌ای، چیزی نوشته‌اند؟ چون به من که چیزی نداده بودند. آیا حبیب چیزی برای من یا آقای علی چیزی برای همسر خودش نوشته؟

دختر من هیچ وقت مثل هیچ بچه‌ی دیگری از میان دوستانش که در کوچه با هم بازی می‌کردند یا در مدرسه داشت، نه لباس نو داشت که بپوشد، نه اسباب‌بازی که دلش می‌خواست داشت. گاهی وقتی با هم بازار می‌رفتیم به من می‌گفت مامان! به خدا به خاطر این نمی‌گویم که برایم بخری، فقط کمی بایست که نگاهشان کنیم. آرزوی یک بچه است که وقتی می‌رود پارک یک دستش به دست پدرش باشد و یک دستش در دست مادرش. اما دخترم همیشه یک دستش گرفته شده بود آن هم دست مادرش بود. هم آرزوهایی که خودم برای زندگی داشتم خاک شدند و هم آروزهای دخترم.

@IranRights

متن کامل شهادتنامه‌ی سروه محمودزاده را در لینک زیر در کتابخانه بنیاد عبدالرحمن برومند بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/library/document/3444

Report Page