saved by a stranger 2.

قرار بود که اون روز هر سه پسر، برای سوپرایز کردن مینگیو به مناسبت تولدش دور هم جمع بشند و جشن بگیرند.

مینگیو و جاشوا درحالی که کنار هم قدم می‌زدند از دانشکده خارج، و به سمت درختی که جونگهان هر روز بهش تکیه می‌داد، رفتند.

اما این بار، جونگهان تنها نبود؛ چشم‌های جاشوا با دیدن شخصی کنار جونگهان، از همین فاصله خیره به اون دو شدند و سخت تلا‌ش کرد تا بتونه از اینجا تشخیص بده که اون کیه.

چیزی دستگیرش نشد، جز لبخند زیبایی که جونگهان روی لب‌هاش داشت و انگار این لبخند نتیجه کار پسر رو به روش بود.

جاشوا احساس می‌کرد کسی روی قلبش درحال چنگ انداختنه. اون تا به حال ندیده بود جونگهان با این نگاه و خنده به کسی خیره بشه.

می‌خواست هرچی زودتر از رابطه بین اون دو سر در بیاره، پس سرعت قدم‌هاش رو بالا برد و به همراه مینگیو به اون دو رسید.

با سلام بلندی که مینگیو داد، جونگهان و پسرِ کنارش به سمتشون برگشتن.

"سلام پسرا، خسته نباشید."

"سلام هیونگ، ممنون. زودتر بریم؟"

"بریم، ولی مگه نباید منتظر ونوو باشیم؟"

"نه، یکم کار داره گفت ما بریم، خودش میاد."

جاشوا از این مکالمه بین اون دو کلافه به نظر می‌رسید و دوست داشت زودتر بفهمه اون پسر کیه، اما غرورش اجازه نمی‌داد که این سوال رو از جونگهان بپرسه، پس فقط اونجا منتظر ایستاده بود تا شاید خود جونگهان حرفی بزنه.

با شنیدن صدای مینگیو که مخاطبش خودِ جاشوا بود، توجهش جلب شد.

"جاشوا، حواسم نبود تو سونگچول هیونگ رو نمی‌شناسی. ایشون چوی سونگچول، یکی دیگه از دوست‌های قدیمی من و جونگهان هیونگه."

اون پسر که حالا معلوم شد اسمش سونگچوله، دستش رو به دور کمر جونگهان انداخت، اون رو به خودش نزدیک کرد و دست دیگرش رو به سمت جاشوا دراز کرد.

"تو باید جاشوا باشی، درسته؟ مینگیو خیلی ازت تعریف کرده."

نمی‌دونست چرا، اما احساس کرد که سونگچول با تاکید روی مینگیو، می‌خواست این رو نشون بده که جونگهان صحبتی ازش نکرده و خب، اون دست حلقه شده به دور کمر ظریف و باریک جونگهان که جاشوا رو از درون می‌سوزوند، انگار ابراز تعلق و مالکیتی بود که سونگچول می‌خواست، جاشوا حس کنه و چقدر هم تو این کار موفق بود.

جاشوا با کمی مکث دست‌ سونگچول رو توی دستش گرفت و ناخودآگاه فشاری بر اون وارد کرد.

خودش هم متوجه نبود، بدون اینکه کنترلی روی رفتارش داشته باشه، حساسیتی آشکار روی سونگچول پیدا کرده بود و با نگاهی نه چندان دوستانه بهش نگاه می‌کرد.

"بله من جاشوام، خوشبختم."

سونگچول دستش رو از دست جاشوا خارج کرد و با پوزخند بهش نگاه کرد.

مینگیو و جونگهان متوجه نشدند بین اون دوتا چی می‌گذره، اما هر دو از تنش بین دو پسر آگاه بودند، پس مینگیو با خنده دستپاچه‌ای رو به همه گفت:

"آم فکر کنم، سریع‌تر باید بریم، ونوو هم کم کم می‌رسه کافه."

با این حرف، دیگه اجازه صحبت بیشتری رو بهشون نداد و با کشیدن دست جاشوا و اشاره به جونگهان، اون‌ها رو به حرکت وادار کرد.

︶ ‌ ‌ ‌ ︶ ‌ ‌ ‌ ︶ ‌ ‌ ‌ ︶ ‌ ‌ ‌ ︶ ‌‌  ‌ ︶ ‌ ‌ ‌ ︶

نیم ساعت بعد همگی توی کافه‌ای نزدیک دانشگاه حاضر بودند؛ کافه اون روز کاملا در اختیار پسرها بود تا به راحتی تولد مینگیو رو جشن بگیرند، البته که مینگیو از این بی خبر بود و تنها فکر می‌کرد، امروز برای دور هم بودن، اینجا جمع شدند.

هرکس گوشه‌ای به کار خودش مشغول بود، تا ونوو بیاد.

جاشوا پشت میزی نشسته بود و بدون جلب توجه، به جونگهانی نگاه می‌کرد که در بغل سونگچول نشسته و سرش رو به روی شونه‌اش گذاشته. آرزو می‌کرد که می‌‌تونست جای سونگچول، تکیه‌گاهی برای جونگهان باشه.

دیدن این صحنه برای جاشوا خیلی سخت بود؛ سونگچول دستش رو درون موهای لخت مشکی جونگهان برده بود و به آرومی اون‌ها رو لمس می‌کرد، کاری که جاشوا هربار به جونگهان نزدیک می‌شد، دوست داشت انجام بده‌.

جاشوا تک تک این صحنه‌ها رو برای خودشون، بارها تصور کرده بود و حالا دیدن اینکه شخص دیگری به راحتی این فرصت رو داره آزارش می‌‌داد.

اگر حضور سونگچول و این نزدیکی، به معنای این باشه که جاشوا درگیر عشقی ممنوعه شده باشه چی؟ اگر انقدر دیر کرده باشه برای به دست آوردن جونگهان که حالا  دیگه فرصتی براش نمونده باشه چی؟

تمام این فکرها، ذهنش رو به قدری درگیر کرده بود که حتی متوجه ورود ونوو با کیک و جیغ خوشحالی مینگیو نشد.

تنها وقتی به خودش اومد که دستی روی شونه‌اش قرار گرفت و صدای گرم جونگهان، از پشتش اومد.

"جوشوجی؟ همه چی اوکیه؟"

جوشوجی؟ بار اولی بود که این لقب رو می‌شنید. متوجه معناش نشد، اما چندان اهمیتی هم نداشت، چرا که این لفظ به قدری زیبا از لب‌های جونگهان خارج شده بود که جاشوا از همون لحظه عاشقش شد و آرزو می‌کرد تا همیشه جونگهان اینطور صداش بزنه.

تا نیمه‌های لبخند زدن بود که با یادآوری چیزی لبخندش بلافاصله محو شد.

بدون اینکه متوجه رفتارش باشه، دست جونگهان رو با کمی خشونت کنار زد و ازش فاصله گرفت.

"همه چیز خوبه جونگهان-شی، مشکلی نیست."

و بعد درحالی که جونگهان رو از این رفتار ناگهانیش متعجب کرده بود، به سمت جمع رفت تا تولد مینگیو رو تبریک بگه.