remained scent
𝖧𝗒𝗎𝗇𝗁𝗈
شاید واقعا زندگی دراون لحظه میتونست همه چیز رو بهتر کنه.
نبض خفیفی روی شقیقه‌ش احساس می‌کرد، ولی تشخیص نمی‌داد واقعا به تندیِ قلبش می‌زنه یا نه... پسر، باید نفسش رو حبس می‌کرد و زندگیش رو همونجا متوقف می‌کرد. کاش میتونست.
آینه‌ی لب‌پریده‌ای که روبروش قرار داشت کمی عصبانیش می‌کرد، نمی‌خواست فقط همون تصویر کوچیک رو داشته باشه. دیدن شونه‌های پهن مردی که پشت سرش ایستاده بود و گاهی چونه و لب‌هاش، نمی‌تونست کافی باشه. نفسش رو فوت کرد و چشم‌هاش رو بست، البته نه برای مدت طولانی. باید از تمام این فرصت کوتاه برای خیره موندن استفاده می‌کرد.
اولی که پاش رو داخل این سالن کوچیک گذاشته بود، فکرش رو هم نمی‌کرد واقعا بخواد همینجا کارش رو انجام بده. قرار بود فقط، خیلی کوتاه، برانداز کنه و بره. قرار نبود نفس‌گیرترین زیباییِ دنیا رو توی این دخمه پیدا کنه.
در اون لحظه آخرین چیزی که اهمیت داشت سلامت موهاش بود. حتی شاید از لیست دغدغه‌هاش خارج شده بود. فقط می‌دونست که هرچی سرمای بیشتری روی پوست سرش احساس می‌کنه، صورتش داغ‌تر می‌شه. صدای تماس قلم مو و رنگ، با زمزمه‌های زیر لبی پسر ترکیب شده بودن و از نظر هیونجین، همین ترکیب میتونست احساسی که اون لحظه داشت رو به دقیق‌ترین شکل توصیف کنه.
دست‌های پسر اطراف سرش حرکت می‌کردن و لک‌های ریز رنگ قرمز این طرف و اون طرف پوستش دیده می‌شدن. موقع گرفتن قلم مو، انگشت کوچیکش رو کمی بالا می‌گرفت. کناره‌ی انگشتش بارها با لطافت با گردن هیونجین برخورد کرده بود. پسر بار اول با لبخند کمرنگی روی لب‌هاش، معذرت خواسته بود، ولی فقط بار اول. احساس اون لحظه‌ش وصف ناپذیر و قطعاً، غیر قابل بخشش بود. انگار تمام حس بدنش توی همون نقطه جمع شد و انگار با تمام بدنش، برخورد کوتاه و اتفاقی انگشت کوچیک پسر با پوست گردنش رو احساس کرده بود. آه... من باید متأسف باشم... ولی بود؟
نگاهش رو پایین و روی دست‌هاش قفل کرد. دوست داشت مثل دست‌های پسر قرمز بشن، بعدش... میتونست کف دستش رو روی تیشرت سفید پسر بذاره و رنگیش کنه. میتونست رد دست‌هاش رو روی لباس پسر بذاره، میتونست رد لمسش رو اونجا به جا بذاره. با تشکر از تصورات خودش، حالا علاوه بر صورتش، توی بدنش هم احساس گرما می‌کرد.
با حس بازدم پسر روی پوست لاله‌ی گوشش، نگاهش رو از دست‌هاش بالا آورد و توی آینه زل زد. برای رنگ کردن موهای کنار سرش، پسر خم شده بود و هیونجین صورتش رو واضح می‌دید. اخم ظریفی از تمرکز نقش بسته روی پیشونیش و نوک بینیش عملاً با پوست هیونجین فاصله‌ای نداشت و نفسش... گرمای نزدیک بودنش... آه. حالا که صورتش رو توی آینه می‌دید همه چیز کامل بود. نمی‌دونست کِی به تصوراتش اجازه‌ی این حد از پیشروی رو داد و الآن هم نمی‌تونست چطور ازش دربیاد. مطمئن بود اگر مویی روی گردنش باقی مونده بود از حس نفس پسر سیخ می‌شد.
پسر نگاهش رو از روی موهای قرمز جابجا کرد تا صورت هیونجین رو برانداز کنه، احتمالاً فقط برای بررسی کارش. نگاهشون توی هم قفل شد و تا لحظه‌ای که چشم‌هاش رو از آینه بگیره، هیونجین طولانی‌ترین ثانیه‌ی زندگیش رو تجربه کرد. در آخر خودش کسی بود که ارتباط رو قطع کرده بود.
جثه‌ی پسر رو احساس کرد که از پشتش حرکت کرد و کنارش ایستاد، «ببینمت». احتمالاً بار اولی بود که خطاب قرار داده شده بود، سرش رو به سمتش برگردوند و صورتش رو بالا گرفت، انگار کافی هم نبود. پسر چونه‌ش رو گرفت و با ملایمت سرش رو بالاتر داد و رنگ جلوی موهاش رو بررسی کرد. نگاهش روی صورت هیونجین چرخید و سرش رو به نشونه‌ی تأیید، آروم تکون داد، ولی چونه‌ش رو رها نکرد. نگاهش رو بین چشم‌های خماری که بهش خیره بودن گردوند و حالا هیونجین حتی اگر می‌خواست هم نمی‌تونست پلک بزنه و نگاه خیره‌ش رو از صورت پسر بگیره.
ثانیه‌ها کش میومدن و ارتباط چشم‌هاشون اونقدری طول کشید که هیونجین تمام لحظات شادی زندگیش رو مرور کنه و مطمئن شه که تا اون لحظه، این بهترین حسی بوده که توی عمرش تجربه کرده.
شست پسر، با ملایمت، چونه‌ی هیونجین رو پایین داد، جوری که لب پایینش فاصله گرفت و لب‌هاش نیمه باز موند و هیونجین، همچنان خیره توی چشم‌هاش. آب دهنش رو قورت داد و منتظر موند.
دستش رو عقب کشید و مشت کرد. «روی چونه‌ت رنگی شده بود». با همون لبخند کمرنگ و این بار نشون ظریفی از اضطراب موقع دزدیدن چشم‌هاش دیده می‌شد، ولی دور از نگاه هیونجینی موند که چشم‌هاش هنوز مسخ، به همون نقطه خیره شده بود.
«اسمت چیه؟» بعد از اولین مکالمه‌شون موقع ورودش به سالن، بار اولی بود که لب باز کرده بود.
«مینهو».
