oxblood.

oxblood.

Written by : Yana

ابروهای پسر تو هم رفته بود. چند دقیقه ای بود که مغزش برای پردازش حرف های دکتر از کار افتاده بود.


+ « هیچوقت از این شوخی های روانپزشکی خوشم نمیومد. »


با گفتن این حرف به خودش از صندلی بلند شد، اما قبل از بلند شدنش از یه چیزی مطمعن شد؛ وجود داشتن اون برگه ی شماره توی جیبش. از اتاق بیرون اومد اما دکتر رو ندید. در عوض، خانمی که پشت کانتر بود با دست به او اشاره کرد و برگه ای اندازه ی کف دست وویونگ بهش داد.


- « دکتر گفت این 3/4 تا دارو رو تهیه کنید، وقت واسه نوبت بعدی میخواید؟ »


با کمی تردید، اول سر تا پای زن رو بررسی کرد و بعدش برگه رو ازش گرفت. باید باز هم نوبت میگرفت؟


+ « بله. »


منشی سری تکون داد و نگاهی به تقویم انداخت،


- « واسه ی دو هفته ی دیگه... پنجشنبه؟ »


وویونگ بعد از گرفتن برگه و تا کردنش، به منشی رو به روش نگاه کرد و کوتاه سر تکون داد.

منشی لبخندی نصفه نیمه زد و ادامه داد،

- « ساعت شیش و نیم، غروب. »


˙⋆✮


دوساعت بعد، تنها صدایی که شنیده میشد صدای پاهای وویونگی بود که داشت دور اتاقش گشت میزد.

خیال مادرش راحت شده بود چون فکر میکرد وویونگ با حرف زدن با دکتر روانش آروم میشه، اما حالا چی شد؟


کف پاهاش مدام به فرش اتاقش کشیده میشد و باعث میشد صدای خفه ای بده؛ چیزی که حتی بیشتر از اون سکوت خفه کننده ی اتاقش داشت اذیتش میکرد.

گوشی تو دستش رو بارها روشن و خاموش کرد و چشمش همش به اون برگهٔ شمارهٔ کوفتی روی میزش میفتاد.

یک دور به گوشیش نگاه کرد و بعد اون تیکه کاغذ و اون کیسه ی داروی کنارش.


+ « احساس میکنم پول هام رو هدر دادم. »

زیر لب زمزمه میکنه و دوباره نگاهش رو میگیره. اما خب؛

+ « من دقیقا باید با اون شماره چیکار کنم؟ زنگ بزنم چی بگم؟ 'ببخشید که امروز زیاد حرف زدم' یا 'از دکوراسیون اتاق خوشم اومد' ؟ »


آهی کشید و خودش رو پرت کرد رو تخت.


+ « آره حتما، کنارش یه 'صدات خیلی قشنگه' هم بگو، جونگ وویونگ. »


🩸🩸🩸


:وویونگ POV


دستم رو روی صورتم میکشم؛ واقعا قرار بود با اون شماره چیکارکنم؟ چرا انقدر برام مهم بود اصلا؟


+ « واقعا چه مرگمه که حتی واسه یه تماس هم باید برای خودم نمایش راه بندازم... »


زیرلب غر زدم و بالاخره اون شماره ی لعنتی که حتی نگاه کردن بهش هم بی دلیل سرم رو به درد میاورد رو توی گوشیم نوشتم و بعدش، بوم. زنگ زدم. هر بوقی که میخورد شبیه به این بود که بیشتر تا مرز خجالت زدگی میرفتم؛ خجالت زدگی برای اینکه حتی دلیل زنگ زدنم هم نمیدونستم.


دوتا بوق... سه تا...


- « الو؟ »


اون لحن آروم اما قاطع حتی از پشت گوشی هم مشخص بود.


+ « اوه، سلام. وویونگم. »

- « مطمعن بودم »


ابرویی بالا انداختم


+ « مطمعن؟ »

عین احمقا حرف میزدم، لعنت بهش.

+ « اوه، یعنی اینکه... شماره ـم رو داشتید؟ »


چطور ممکن بود؟ یادم نمیومد شماره ـم رو داده باشم. از پرسنل گرفته بود؟


- « بهتره اینجوری بگم که من پرونده مراجعه کنندگانم رو به روز نگه میدارم. »


+ « ها-؟ »


- « راستی، جلسه ی شما افتاد واسه ی دو هفته دیگه، درسته؟ با این فاصله مشکلی ندارید؟ »


یکم توی فکر فرو رفتم. از پشت گوشی ملایم تر از حضوری دیدنش بود، خیلی زیاد.


+ « نه... فکر کنم نه. »


طوری آروم زمزمه کردم که اصلا نمیدونم چطور صدام تونست تو اسپیکر گوشی بپیچه و به گوش اون برسه.


- « خوبه. هرچند معمولا برای افرادی که... شرایط خاصی دارن، فاصله رو کمتر میکنم. »


ابروهام دوباره بالا رفت. این مرد واقعا عجیبه، موندم با این چیزایی که میگه باعث بهبود روانی کسایی میشه که بهش مراجعه میکنن، یا فقط بدترشون میکنه!


+ « شرایط خاص؟ »


خنده ای کرد.

وایسا ببینم، خندید؟


- « به هرحال، شاهد قتل بودن هم جزو شرایط خاص حساب میشه، مگه نه؟ »


برای چند لحظه کاملا سکوت شد. اونقدر که صدای ضربان قلبم هم شنیده میشد.


- « البته نمیخواستم بحث رو از اینجا شروع کنم. درواقع زنگ زدید که- »


ناخوداگاه وسط حرفش پریدم،


+ « نه! راستش... خودمم نمیدونم چرا زنگ زدم. »


دوباره برای چند ثانیه سکوت شد. ولی بعد، با لحن آرومی ادامه داد


- « اشکال نداره. شاید بعضی وقتا حرف زدن خارج از مطب جالب و راحت تر باشه. »

مکث کوتاهی کرد،

- « برنامه ـم پره اما... اگر طاقت نداری میتونیم بیرون صحبت کنیم. با یه نوشیدنی گرم، یه جایی که صدای تهویه ی اتاق حالتو خراب نکنه، هوم؟ »


پلکم پرید.

+ « قهوه؟ »


- « بله. اکثرا روانشناس ها برای شکستن یخ جلساتشون این کار رو میکنن. تو هم یکی از موارد خاصی، جونگ. »


گوشه لبم بدون اینکه متوجه بشم بالا رفته بود. خارج از مطب و پشت گوشی اصلا ترسناک به نظر نمیومد؛ پ شاید همین یه دلیل برای بیشتر ترسناک کردنش بود.


+ « فکر کنم این یک جور تشخیص رسمی بود؟ »


- « هرجور برات منطقی تره فکر کن. اگه فردا عصر وقت داری و قرار نیست ملاقاتی با یه قاتل دیگه داشته باشی، میتونیم هم رو ببینیم؟ »


تک خنده ای رو قورت دادم. لعنت بهش، چرا اینجوری بود؟ انگار همه چیز تازه داشت جالب میشد.

+ « ... وقت دارم. »


- « خوبه. پس فردا شیش و نیم، رو به روی موزه ی ملی که یه کافه داره. قهوه به حساب من، اما اگه فرار کردی، جلسه ی بعدی رو دوبل حساب میکنم. »


+ « شما همیشه تهدید میکنید یا این فقط برای منه؟ »


- « فقط برای تو. شب خوش، جونگ وویونگ. »


و بعدش هم بوق قطع شدن خورد. این الان دعوت بود یا دستور؟

'داشت لاس میزد؟'

به صفحه گوشی خیره موندم، و بعدش اخمام تو هم رفت.


+ « اه. مرتیکهٔ روانی. »


˙⋆✮


وویونگ به راحتی به خواب رفته بود. از خستگی زیاد بود یا چیز دیگه ای، کسی نمیدونست. فقط بعد از چند روز واقعا خوابیده بود!

اما از اون سمت، صبح زود، یونهو با صدای کامیون و پارس های بی وقفه ی سگش بیدار شده بود.


🩸🩸🩸


POV یونهو:


هانول ده دقیقه ای میشد که به سمت در پارس میکرد، باعث شده بود با سردرد بیدار بشم!


- « هانول ـا.... چرا انقدر سر و صدا میکنی!؟ »

روی تخت نشستم و دستم رو توی موهای بهم ریخته ـم ( ترکیده ـم ) فرو کردم. از جام بیدار شدم و بعد مرتب کردن موهام، به سمت پذیرایی رفتم. از پنجره به بیرون نگاهی انداختم؛ عجیب نبود که هانول انقدر سر و صدا میکرد.


'همسایه ی جدید؟'


لبخندی روی صورتم نشست. نگاهی به هانول که حالا نشسته بود و من رو نگاه میکرد انداختم.


- « باید برم خوشامد بگم، مگه نه؟ »


خم شدم تا سر هانول رو ناز کنم، و بعدش تو آینه به سر و وضعم نگاه کردم. راستیتش، اونقدرا هم بد نبود. فقط یکم خونگی بود، که مشکلی نیست؛ مگه نه؟

سمت در رفتم و بازش کردم. وقتی چند تا پله رفتم پایین تا همسایه ی جدیدمون رو ببینم، چشمام گرد شده بود.

قدِ بلند، موهای مرتب و استایلی که به استایلِ اون معروف بود.


همسایه ی من سونگ مینگی بود، همون بازیگرِ معروف.

Report Page