oxblood.
Written by : Yanaبا دیدن اون مرد، به عبارتی همون دکتر چوی سان معروف، وویونگ ابروهاش تو هم رفت. حتی لازم نبود بیشتر از پنج ثانیه به اون مرد نگاه کنه تا متوجه بشه که با این ادم هم نمیتونه حال کنه.
'این دیگه کیه؟ با اون نگاهش بیشتر به نظر میاد شخصیت اصلی یه فیلم ترسناک باشه تا روانشناس.'
تو ذهنش داشت با خودش حرف میزد،
+ « لعنتی، چقدر دلم برای یویو تنگ شده. »
با پوزخندی این رو با خودش زمزمه کرد، مطمعن بود اگه یونهو الان کنارش میبود، مثل مادربزرگ ها میشستن و ساعت ها حرف میزدن. اما این اتفاق لعنتی کل زندگیش رو به کثافت کشیده بود؛ کل مغزش، کل فکرش، کل اتاقش و کل شبکه های خبری رو.
نفسش رو با بی حوصلگی بیرون داد و بیشتر روی صندلی لم داد، زیرلب به مامانش زمزمه کرد
+ « اگه این همون دکتره، احتمالا اینبار واقعا روانی تحویلم میگیری. من رو یاد معاون راهنماییم میندازه، نگاهش رو ببین! واقعا ترسناک نگاه میکنه. »
چشماش رو کمی ریز کرد و ادامه داد
+ « امیدوارم توی مطب موقع صحبت از چاقو استفاده نکنه. »
'بعیدم نیست.' صدای توی ذهنش باهاش همراهی میکرد. جواب مادرش هم چیزی جز یه خنده ی کوتاه نبود.
وقتی دوباره نگاهش رو به دکتر داد، متوجه شد که چشم های دکتر هم مستقیما روی اون دوخته شده؛ چیزی که باعث شد واسه یه چند لحظه مغز وو یک ارور بزرگ بده. لعنت بهش، انگار داشت توی روحش رو نگاه میکرد!
کسی که پشت کانتر بود با دست به وویونگ اشاره کرد تا وارد اتاقِ کنار در ورودی بشه. وویونگ با تردید از جاش بلند شد و وارد اتاقی شد که داخلش بیشتر از هر جای دیگه ای احساس خفگی بهش دست میداد.
🩸🩸
وارد اتاق شدم و در رو بستم. پسری که امروز اومده بود، داستانش با بقیه مراجعه کننده هام فرق داشت. نگاهی بهش انداختم؛ طوری روی صندلی مینشست که انگار یه کاناپه توی خونشه، و اون قیافه تخس... از همین اول معلوم بود با چجور ادمی سر و کار دارم.
برگه های توی دستم رو مرتب کردم و به سمت صندلی ـم قدم برداشتم.
- « جونگ وویونگ، درسته؟ »
سرش رو بالا اورد و با چشماش تک تک حرکاتم رو دنبال میکرد.
+ « آره. »
صورتش حالت خاصی نداشت؛ هیچ حالتی نداشت.
- « حتی ذره ای برای نشون دادن اینکه از اینجا خوشت نمیاد تلاش نمیکنی، تحسین بر انگیزه. »
روی صندلی نشستم، تکیه دادم و به صورتی نگاه کردم که با پوزخند نگاهم میکرد.
+ « بله، دکتر. ولی راستیتش از این اتاق خوشم میاد، حداقل شبیه سلول انفرادی نیست. »
آهی کشیدم و کمی به جلو خم شدم. با خودکار روی برگه اسمش رو نوشتم، < جونگ وویونگ >
- « سلول انفرادی رو تجربه کردی که میدونی چه شکلیه؟ »
یک ثانیه مکث کرد، اما مثل این که این پسر پررو تر از این حرفا بود.
+ « خیر، اما فکر میکنم شما تجربه کرده باشید. »
ابروهام کمی بالا رفت؛ از تعجب نه، ولی میخواستم ببینم تا کجا پیش میره.
+ « البته نه که بخوام بی احترامی بکنم دکتر، ولی اون نگاهی که به من دارید بیشتر شبیه به نگاه بازجوهاست تا یک دکتر روانشناس. »
🩸🩸
برج زهرمار! حتی ذره ای اون قیافه ـش تغییر نمیکرد!
ابروهاش کمی بالاتر رفت،
- « اینجا جاییه که برای خالی شدن ذهنت و بهتر شدن حالت میای، در غیر این صورت پولت رو هدر میدی، آقای جونگ. تصمیم با خودته. »
آه، چه رومخ.
+ « امیدوارم از جلسات یوگا ارزون تر باشه، چون قراره نفس عمیق های زیادی بکشم. »
- « قراره به شیرین زبونی ادامه بدی، یا اینکه بالاخره جلسه تراپی رو شروع کنیم؟ »
راستیتش، کم اوردم. نفس عمیقی کشیدم و بیشتر به صندلی تکیه دادم.
+ « اون تصویر لعنتی هنوز جلوی چشمامه. جسد بود، مطمعنم که خواب نبود. از بالای اون خونه ی نیمه ساخت اویزون شده بود.... و حتی از دور هم اون ضرباتی که به شکمش خورده بود معلوم بود. »
این مرد حتی سرش رو بالا هم نمیاورد! فقط با اون اخم عجیبش، توی برگه ی زیر دستش مینوشت.
+ « اولش فکر کردم اشتباه دارم میبینم یا چون خوابم میومد و خسته بودم، توهم زدم. اما اینجوری نبود. رفتم نزدیک تر... خون رو دیدم که از رو بدنش روی زمین چکید. »
دستام دوباره شروع به لرزیدن کردن، پس دوباره فرو کردمشون توی جیبم. حالا دکتر چوی داشت بهم نگاه میکرد؛ زیادی با دقت. انگار یه چیزی پیدا کرده بود که بهش علاقه منده، ترسناک بود.
+ « اون جسد... اون مرد که بالای سر اون جسد بود، هیچکدومشون از ذهنم نمیرن. هیچکدوم. تا میام بخوابم خواب همون مرد رو میبینم. همون قیافه، همون ته ریش، همون خراش که انگار دقیق گوشه چشمش کشیده شده بود. یک بار تو خوابم به قصد خفه کردنم میاد، یک بار به قصد شکنجه دادنم. هیچ کنترلی روی خواب هام ندارم... »
دستم رو از توی جیبم در میارم و پیشونی ـم رو میمالم. وقتی دوباره به دکتر چوی نگاه میکنم، نگاهش تغییر کرده بود. یه چیز جدیدی توی نگاهش بود؛ استرس؟ کنجکاوی؟ اشتیاق؟
- « قیافه ی مرد پشت جنازه... گفتی چه شکلی بود؟ خراش گوشه ی چشم، با ته ریش؟ »
لحنش تغییر کرده بود، نگاهش هم همینطور. سیب گلوش با قورت دادن اب دهنش تکون خورد و به صندلیش تکیه داد تا بیشتر عین کسایی که قصد دارن روحم رو از بدنم جدا کنن، بهم نگاه کنه.
+ « آره، همین شکلی. »
سرش رو دوباره توی برگه ی توی دستش فرو برد و چیزی رو زمزمه کرد که درست متوجهش نشدم،
+ « چی؟ »
سرش همچنان پایین بود، اما چشم هاش من رو میدیدن.
- « ته ریش و خراش گوشه چشم. دقیقا مثل کسی که باید باشه، جونگ. »
چشمام گرد شد و ابروهام بالا رفت،
+ « نمیفهمم.. »
گلوش رو صاف کرد و برگه ها رو روی میز مرتب کرد. با بالا اوردن دستش، مانع ادامه دادن حرفم شد.
+ « بدون این آدمی که دیدی، یه کسی نبود که اتفاقی اونجا باشه. مخصوصا با این چیزی که تعریف کردی. و در حال حاضر، توی این ساختمون ما با آدم های زیادی سر و کار داشتیم که همینجوری بین خطوط قایم شده بودن. »
+ « منظورت از بین خطوط چی- »
دکتر چوی برگه ی کوچیکی رو جلوی من گذاشت؛ شماره بود. شماره ی خودش. با تعجب بهش نگاه کردم.
- « مطمعن باش نیازت میشه، جونگ. »
عجیب حرف میزد، اونقدر عجیب که احساس میکردم توی فیلم جنایی درحال سر و کله زدن با کاراگاه ـم. هرچند، بین کاراگاه و یا قاتلی که داره از مقتولش حرف میکشه، مونده بودم.
- « توی این وقت محدود، نمیشه درست راجب این موضوع حرف زد. همین الانش هم با اینکه مکالمه ی طولانی ای نداشتیم، حدودا چهل و پنج دقیقه گذشته. »
در کمال ناباوری، یه لبخند نصفه نیمه ای روی لبش بود. برام عجیب بود که حتی این آدم میتونه لبخند بزنه!
+ « الان یعنی جلسه تمومه؟ »
از جاش بلند شده بود و کنارم ایستاده بود. چرا همه چیز یهویی انقدر احساس عجیبی میداد؟
- « آره، اما شب باهام تماس بگیر. این تازه شروع کاره، جونگ وویونگ. »
و بعدش هم بدون هیچ حرف دیگه ای، به سمت در حرکت کرد و رفت. بدون هیچ حرف دیگه ای، فقط همین. بزرگترین علامت سوال زندگیم توی سرم به وجود اومده بود. چرا انقدر حرفاش حس بدی میداد؟
'این تازه شروع کاره، جونگ وویونگ.'
⊱༒⊰