oxblood
Written by : Yanaصدای پاشنه ی کفشش روی سنگ فرش ها توی خیابون اکو میشد. از دیشب تا الان پنج دقیقه هم خواب به چشمش نیومده بود.
!!!
دستش رو برای اروم نگه داشتن پایی که معلوم نبود از استرس بود یا ترس، اما داشت میلرزید، روی زانوش گذاشت.
به عنوان شاهد به ایستگاه پلیس رفته بود. چرا رفته بود؟ فکر میکرد میتونست کمکی کنه؟ نمیدونست. تنها چیزی که میدونست این بود که اینکه یک ادم دقیقا کنار خونش کشته شده اصلا حس خوبی نداره.
چی میخواست بگه؟ یه صورت نصفه؟ یه سایه ی تیره درون شب؟
بوی گرمای قهوه ای که یکی از افسر ها برای خودش ریخته بود با بوی سردی که از سرما و سنگینی هوای داخل و بیرون ایستگاه میومد، ترکیب شده بود.
شخصی به وویونگ اشاره کرد که وارد اتاق بشه، چی قرار بود به اون افسر بگه؟ چی قراره ازش سوال بشه؟
وویونگ وارد اتاق شد و روی صندلی نشست، دست هاش بهم گره خورده بودن و پاهاش مدام روی زمین بی قرار تکون میخوردن.
منتظر افسری بود که باید وارد اتاق میشد.
˙⋆✮
FLASH BACK!
با شنیدن اون صدای بلند توجهش به اون ساختمون نیمه ساخت جلب شده بود. چشماش رو ریز کرد، کلید رو توی قفل ول کرد و دو قدم به اون ساختمون تاریک نزدیک شد.
با شنیدن یه صدای دیگه سر جاش ایستاد... اون چیزی که میدید واقعی بود؟
اره، اون یه جنازه خونی بود که از اون طبقه حلق اویز شده بود. روی صورتش، شکمش، لباس هاش...
حالت تهوع و سرگیجه کل وجود وویونگ رو دربر گرفت.
پشت اون جنازه، یه مرد بود. اره، مرد بود. بلند قد و سیاه پوش، مثل تصویری که از قاتل ها داخل فیلم ها میسازن. نور چراغ خیابون، یکمی از صورتش رو مشخص کرده بود.
˙⋆✮
با بشکن افسر، وویونگ پرید و به خودش اومد.
- « جونگ وویونگ؟ »
+ « بله، بله... معذرت میخوام، حواسم پرت بود. »
- « مشکلی نیست. »
کمی مکث، و بعد
- « لی جونگبین هستم، بازپرس. گفتید که توی اون صحنه حضور داشتید، درسته؟ »
وویونگ اب دهنی قورت داد، اما چیزی جلوش رو برای حرف زدن میگرفت. اون صحنه، اون مرد، اون جنازه، همه چیز مدام توی ذهنش تکرار میشد.
+ « نه کاملا. »
- « توضیح بدید. هر چیزی که دیدید. چه فکر کنید کمکی بکنه به ما و چه نه، تمام جزئیات رو باید بگید. »
حتی متوجه نشده بود که چقدر ناخون هاش رو محکم تو کف دستش فرو کرده بود، یا حتی متوجه نشده بود که چطور نفسش تمام مدت حبس شده بود.
+ « من داشتم میرفتم خونه... یعنی، دم در بودم و داشتم در رو باز میکردم، و بعد یه صدایی اومد. شبیه یه فریاد خفه بود، و بعدشم... صدای برخورد بود. واقعا بلند بود. »
مکث کرد و دوباره دست هاش بهم گره خوردن.
+ « و خب وقتی یکم نزدیک تر شدم، جنازه رو دیده بودم. حلق اویز شده بود، درحالی که ضرباتی که به شکمش زده بودن معلوم بود. کل جسم غرق خون شده بود. و اون مرد... »
- « کدوم مرد؟ »
گوش اقای لی انگار تیز تر شده بود.
+ « قد بلند بود. قد بلند، ته ریش، موهای نسبتا بلندی داشت و اونجوری که من زیر نور دیدم، یه جای خراش بود... کنار چشمش، روی گونش. »
- « خب؟ »
+ « و اون لحظه ی اخر، نمیدونم چرا... ولی انگار داشت من رو نگاه میکرد. »
اقای لی ابرویی بالا داد و جدی تر شد؛ چیزی روی برگه نوشت و بعد دوباره به وویونگ نگاه کرد.
- « خب، همین؟ »
وویونگ سری تکون داد.
+ « شماره تماستون رو بنویسید، ممکنه برای پرونده نیازتون داشته باشیم. »
وویونگ دوباره سری تکون داد و شماره ـش رو داخل ورقه ای که اقای لی بهش داده بود نوشت...
!!!
3 روز بعد.
عملا 4 یا 5 روز از دیدن اون فاجعه گذشته بود اما وویونگ؟ وویونگ نمیتونست اون صحنه ی لعنتی رو از جلوی چشماش پاک کنه. وویونگ همش اون جنازه رو جلوی خودش میدید.
ذهنش انقدر درگیر بود که کل اتاقش پر شده بود از نقاشی از یکسری بدن خونی اویزون یا برگه هایی که با خودکار مشکی و قرمز خط خطی شدن و روی زمین ریختن، و مهم تر از همه، اون بوم بزرگی که توش با جزئیات اون صحنه ای رو که خواب شبش رو گرفته بود رو توش کشیده بود؛ همون حالت ساختمون، همون جنازه، همون خون، و همون نصفه صورتی که داشت به پایین و یا بهتره بگم به وویونگ نگاه میکرد.
مادرش واقعا نگران شده بود. پسر عزیز دردونش واقعا داشت عقلش رو از دست میداد. درست نمیخوابید، درست غذا نمیخورد، تمرکز درستی نداشت و مدام تو فکر بود.
- « وویونگ, غذا حاضره! »
بعد از گذشت چند دقیقه، وویونگ از اتاقش در اومد. سر و وضع شلخته ای داشت؛ چشماش کم و بیش گود افتاده بودن و موهاش بهم ریخته بود.
به آرومی روی صندلی رو به روی مادرش نشست و آروم آروم شروع کرد به غذا خوردن.
- « بعد ناهار اماده شو، باید بریم جایی. »
وو چاپستیک هاش رو روی میز گذاشت و به مامانش نگاه کرد.
+ « کجا؟ »
اما مامانش جوابی نداد؛ عوضش، در سکوت غذاش رو خورد و از روی میز بلند شد،
- « وویونگا... اگه غذاتو خوردی برو آماده شو. »
وویونگ ابرویی بالا داد و غذاش رو نیمه تموم ول کرد.
بعد از گذشت حدودا ده دقیقه، اماده شد و با مادرش سوار آسانسور شدن و به پارکینگ رفتن. بعد از نشستن توی ماشین و حرکت کردن به اون مکانی که وویونگ نمیدونست کجا بود، مادر وویونگ لحظه ای به اون نگاه کرد.
- « از بس نخوابیدی زیر چشمات گود افتادن... چیکار داری میکنی با خودت، پسرم؟ »
وویونگ لحظه از ساکت موند,
+ « خوبم، بخاطر کم خوابیه. جدیدا نمیتونم درست بخوابم. »
مادر وو آهی کشید و تا وقتی به اون ساختمون بزرگ رسیدن، حرف دیگه ای نزد. وویونگ با دیدن اون ساختمون چشماش رو ریز کرد؛ میدونست مادرش کجا آوردتش.
+ « چرا من رو آوردی اینجا؟ »
- « کل کل نکن و پیاده شو. با من حرف نمیزنی، حداقل اینجا کمتر کله شقی کن! »
و بعدش هم از ماشین پیاده شد. وویونگ با حرص نفسش رو داد بیرون.
+ « جلسه ی تراپی؟ روانپزشک؟ شوخیت گرفته مامان؟ »
لپش رو از داخل گاز گرفت.
+ « آره خب، حتما دیوونه ام. مگه نه؟ برم با یه روانپزشک حرف بزنم و اون چیزی که دیدم رو تعریف کنم که تهش بگه اره خسته بودی، توهم زدی، افسرده ای یا همچین چیزی. خب چه جالب، خبر تازه ای نیست، دکتر! »
با دستش پیشونیش رو مالید و زمزمه کرد,
+ « لعنت به اون شب... لعنت به اون کوچه... »
داشت توی ماشین خالی با کی حرف میزد؟ نمیدونست. فقط میدونست که واقعا اعصابش به هم ریخته.
نمیخواست بره توی اون ساختمون. نمیخواست از ماشین پیاده بشه. اما دیدن مادرش که بدون توجه داره به سمت در ورودی میره باعث شد دیگه طاقت نیاره.
از ماشین پیاده شد و در رو کوبید.
+ « من رو آوردی پیش روانپزشک؟ داری باهام شوخی میکنی؟ »
مادرش برگشت، اما فقط نگاهش کرد و لبخند کمرنگی زد.
+ « من دیوونه نیستم مامان. »
- « هیچکس نگفت هستی. »
وویونگ با حرص دندون هاش رو روی هم فشار داد. اما بعدش با مادرش وارد ساختمون شد؛ ساختمونی که بهش حس تیمارستان رو میداد جای اینکه یه مطب عادی باشه.
فضای لابی تمیز و نسبتا ساکت بود. بیمار های دیگه ای هم روی صندلی های جلوی کانتر در انتظار این بودن که نوبتشون بشه. ولی وویونگ فقط میخواست بره بیرون. اما چاره ی دیگه ای هم نداشت. روی یکی از صندلی ها نشست و دستاش رو توی جیبش فرو برد درحالی که مادرش داشت با منشی حرف میزد. نمیفهمید چی داشتن میگفتن، ولی تا به خودش اومد، متوجه شد که منشی داره با اون حرف میزنه.
- « یکم منتظر بشینید، دکتر چوی به زودی میان. »
+ « دکتر چی؟ »
اما قبل از اینکه بتونه جوابی بشنوه، در مطب باز شد. یه مرد قدبلند با روپوش سفید، پوشه ای توی دستش و یه عینک از راهروی انتهایی وارد شد. موهای مشکی و مرتب، نگاه نافذ و جدی، و یه حالت عجیب توی صورتش که نمیتونستی حدس بزنی که چیه.