oxblood.
Written by : Yana.با سردردی که انگار تک تک عصب های مغزش رو میجویید، از خواب بیدار شد.
- « وویونگا... چرا انقدر دیر بیدار شدی؟ من دارم میرم بیرون... »
صدای مادرش بود.
+ « ساعت چنده؟ »
اروم درحالی که چشم هاش رو میمالید روی تختش نشست و وقتی سرش رو بالا اورد، مادرش رو دم در اتاقش دید.
- « ساعت دوازده و نیم ـه، وو. »
با شنیدن ساعت از زبون مادرش، چشماش گشاد شد و دستش ناخوداگاه سمت گوشیش رفت. همونطور هم که انتظار میرفت...
*8 تماس از دست رفته*
`یونهو: وو کجایی؟
وویونگ، ساعت دوازده شد.
دانش اموزات اومدن!
چیکار داری میکنی وو؟
زودتر خودت رو برسون
.......
ساعت دوازده و نیمه!`
+ « لعنت بهش. »
از روی تختش بلند شد و موهاش رو توی آینه مرتب کرد.
+ « خیلی دیر کردم... ناهار رو توی آموزشگاه میخورم. »
مادر وو آهی کشید،
- « امروز حال نداری، وو. نظرت چیه که آموزشگاه نر- »
+ « از قبل مرخصی ای نگرفتم... اصلا قرار نبود اینطوری بشم. یه قرص بخورم حالم خوب میشه. »
- « باشه، مراقب خودت باش. شب که اومدی خونه غذات توی یخچال هست، گرمش کن بخور. »
وو با لبخند به مادرش نگاه کرد و بعد از یه خداحافظی سریع، صدای بسته شدن در خونه، داخل خونه پیچید.
سریع لباساشو پوشید و بعد از یه شات قهوه از خونه بیرون زد. همین که داخل ماشینش نشست، گوشیشو برداشت و به یونهو یه پیام کوتاه داد: `تو راهم.`
˙⋆✮
چهل دقیقه بعد، داخل اموزشگاه،
هنگام اموزش دادن وو.
وو همینطور که داشت اموزش میداد ذهنش درگیر بود؛ درگیر تصویری که توی خوابش دیده بود.خوابی که نمیذاشت افکارش آروم بگیرن. هرچند، اگر واقعا صرفا یک خواب میبود.
اخرین طیف رنگ مورد نظر رو با پروژکتور روی تخته نشون داد و بعد عینکش رو در اورد و روی میز گذاشت.
+ « خب، خسته نباشید. برای این جلسه بسه، هفتهٔ بعد میبینمتون. »
دانش آموز ها نگاهی به هم انداختن و بعد از جاشون بلند شدن؛ چرا اقای جونگ بیست دقیقه زودتر از زمان اصلی کلاس، کلاس رو تموم کرد؟
بعد از خروج دانش اموزا از کلاس، وو کیفش رو از روی میز برداشت و سمت اتاق مربی ها رفت و بعد از سلام و احوالپرسی کردن با باقی مربی ها، روی صندلیش نشست و منتظر یونهو موند.
منتظر یونهو بود، یا داشت تلاش میکرد اون افکار بهم ریختش از اون صحنه رو از ذهنش پاک کنه؟ چرا اون خواب انقدر روش تاثیر گذاشته بود؟
با حس کردن دستی روی شونه ـش، به خودش اومد و یونهویی رو دید که با یه ابروی بالا انداخته، به وویونگی نگاه میکنه که اصلا شبیه به خودش نبود؛ گیج، تو فکر و ساکت بود.
- « وو، امروز خیلی دیر کردی... »
+ « آره، معذرت میخوام. خواب موندم. »
- « حالت خوبه؟ چند دقیقه بالاسرت وایساده بودم، اما حتی سرت رو یکم تکون هم ندادی تا اطرافت رو ببینی، چه برسه متوجه حضور من بشی. »
+ « آره خوبم، فقط یکم... ذهنم درگیره. »
- « درگیر؟ درگیر چی؟ »
وویونگ دست هاش رو گره کرد و چند ثانیه به دست هاش خیره موند،
+ « نمیدونم قراره فکر کنی دارم شبیه بچه ها رفتار میکنم یا چی، اما یه خوابی دیدم... که یکم برای خواب بودن زیادی واقعی بود. منظورم اینه که... ما واقعا دیشب باهم رفتیم کافه، درسته؟ »
یونهو ابرویی بالا میده، نیمچه لبخندی روی لبش میشینه و روی صندلی ای کنار وویونگ میشینه.
- « اره، دیشب رفتیم کافه، چطور؟ »
+ « من مطمعنم که هنوز به خونه نرسیده بودم... اما یه اتفاق عجیبی افتاد. توی اون خونه ی نیمه ساخت ته کوچه بن بست... من یه جنازه دیدم. و یه عالمه خون. از اون ساختمون اویزون شده بود و یه کسی یا یه چیزی پشتش بو- »
صدای قهقهه یونهو اتاق رو پر کرد و باعث شد وویونگ اخمی بکنه و بهش نگاه بکنه.
+ « من دارم جدی حرف میزنم ! »
یونهو بیشتر خندید، اما بعدش با پس گردنی ای که توسط وویونگ بهش زده شد، گلوش رو صاف کرد و با یک قیافه ی تمسخر آمیز به وویونگ نگاه کرد.
- « وویونگ، احتمالا تاثیر کم خوابیته. جدی میگم. مطمعن باش خواب دیدی، سر یه خواب انقدر به خودت فشار میاری؟ »
وویونگ با حرص نفسش خودش رو بیرون داد، اما همین که دهنش رو باز کرد تا حرفی بزنه، یونهو یک لیوان آب خنک برداشت و بهش داد.
- « بخور، شاید یکمی ذهنت آروم تر بشه. »
لیوان رو برداشت و جرعه ای نوشید،
+ « اما اون صحنه واقعا واقعی به نظر میومد. اون قیافه خونی... همه چیزشو یادمه. »
یونهو کمی به جلو خم شد،
- « تو دیروز واقعا خسته بودی وو. مطمعنا اگه خواب نبوده باشه هم یه چیزی رو اشتباهی شبیه خون یا یه جنازه دیدی. »
وویونگ آهی کشید و لیوان رو روی میز گذاشت.
+ « شاید. »
یونهو لبخندی زد و تا لحظه ی آخری که کنار وویونگ بود، دست از دست انداختن او بر نداشت.
˙⋆✮
9 شب.
وویونگ، خسته و کلافه به خونه برگشت و بعد از عوض کردن لباس هاش، خودش رو روی مبل پرت کرد و لم داد. غذاشو گرم کرده بود و همه چیز برای یک استراحت جانانه بعد یک روز عجیب آماده بود.
کنترل تلویزیون رو برداشت و بین کانال ها چرخید،
+ « فیلمش تکراریه، برنامش جالب نیست، این قسمت بازپخشه! »
اما.
"امروز، 12 ژوئن جسد مرد میانسالی که به طرز فجیعی توسط ضربات مکرر چاقو داخل شکمش کشته شد، در یک خانه نیمه ساخت در انتهای کوچه چانگدوگیل پیدا شد. ساخت این خانه به دلیل پیگیری های قضایی و تحقیقات پلیس ها برای پیدا کردن قاتل، تا اطلاع ثانوی به تعویق افتاده است.."