one more
ludisانگشتهای زخمتش برای بار چهارم دور دنده فشرده و عوضش کردن. پاش بیشتر از قبل روی پدال گاز فشرده شد و صدای پیچیدن باد توی ماشین رو شدیدتر کرد
حتی لحظهای نگاهش رو از انتهای جاده که به سرعت طیش میکرد برنمیداشت
احساس میکرد داره توی زمان سفر میکنه، حس میکرد زندگیش با سرعتی که میخواد داره رو به جلو میره و بلاخره به نقطه سیاه رنگ میرسه.
صدای موزیکِ دلخواهش، موتور ماشین که با تمام توان کار میکرد و بادی که موهای مشکیش رو بهم میریخت از هرزمانی توی زندگیش راضیترش میکرد
انگشت های دست دیگهش که جدیدا لاغرتر هم شده بودن، محکم تر دور فرمون پیچیده شدن؛ لبهاش روی هم فشرده شد و سعی کرد برای بار دیگه حس لمسش رو بخاطر بیاره
"it wont take long, just one more step and then you re gone"
مدام توی ذهنش تکرار میکرد؛ هرچند چیزهای زیادی اون لحظه تو ذهنش تکرار میشدن. تک تک کلمات، تمام صداهایی که تو زندگیش شنیده بود و تمام اسمها
بلاخره پلکهاش روی هم افتاد و نفسش رو آزاد کرد. لبهاش ازهم فاصله گرفت و برای لحظهای همه چیز ساکت شد
کمکم سرعت ماشین پایین اومد و وسط جادهای که سه صبح هیچ ماشین دیگهای توش دیده نمیشد، ایستاد
"هنوز جاداری" زیرلب زمزمه کرد و بازهم خودش رو عقب کشید.