not allowed

not allowed


در اتاق با صدای "کلیک" مانندی باز شد و با قدم های آهسته وارد شد، چشم هاش سمت تختی که پسر کوچک‌ جثه‌ای خوابیده بود کشیده شد و لبخند کوتاهی زد

در رو به آرومی بست و در حالی که مراقب بود پسر بیدار نشه سمت تخت رفت، لبه‌ی تخت نشست و چتری های خیس پسر که به پیشونیش چسبیده بود رو کنار زد، سرش رو خم‌ و به آرومی بوسه‌ی نرمی روی گونه های یخ زده پسر زد، درجه‌ی شوفاژ رو بیشتر کرد و خودش هم کنارش زیر پتو خیزید، دستش رو سمت چراغ خواب کنار تخت برد و نور بنفش رنگش رو خاموش کرد، به پهلو سمت پسر چرخید و زیر لب زمزمه کرد


"شبت بخیر عزیز من"


گفت و یک دستش رو روی شکم صاف و کوچک پسر گذاشت، چشم هاش رو بست و کم‌کم خودش هم خوابش برد.








"ولم کن.. بهم دست نزن.. "




صدای ناله های پسر حین خواب باعث باز شدن ناگهانی چشم های پسر کوچک‌تر شد

نگاهش رو سمت هاروآ که توی خواب زجه می‌زد و صورتش غرق اشک بود چرخوند

با ترس پتو رو از روی بدن نحیفش کنار زد و خواست صداش بزنه ولی کلماتی که از بین لب‌هاش خارج می‌شد باعث توقفش شد


"لطفا بذار برم.. من.. من بار اولمه.. ولم کن.. بهم دست نزن.."



هر لحظه صداش بالاتر می‌رفت و سرعت اشک‌هاش بیشتر می‌شد

توی این چند ماهی که با هاروآ آشنا شده بود بارها شاهد کابوس‌هاش توی خواب بود ولی هیچوقت به وضوح حرف‌هاش رو نمی‌شنید و فقط بیدارش می‌کرد تا حالش بهتر بشه و به طور طبیعی هاروآ هم هیچوقت راجع به کابوس‌هاش به ماکی حرفی نمی‌زد و فقط به جمله‌ی "کابوس وحشتناکی بود" بسنده می‌کرد.


با بالا رفتن صدای گریه های هاروآ، ماکی بالاخره به خودش اومد و بدن پسر رو تندتر تکون داد


"هاروآ؟ روآ؟ عزیزم؟ بیدار شو.."



ولی فایده نداشت و صدای هاروآ بالاتر می‌رفت، ماکی با نگران صورت کوچک پسرک رو بین دست هاش قاب گرفت و بلندتر صداش زد


"روآ؟ بیدار شو.. داری خواب می‌بینی عزیزم:



در همون لحظه چشم های هاروآ با شدت باز شد و با وحشت به ماکی که دست هاش روی شونه های پسرک بود زل زد، دست های کوچکش رو روی سینه های ورزیده‌ی پسر کوچک‌تر گذاشت و به سمت لبه‌ی تخت هلش داد


"بهت‌ گفتم به من دست نزننن!"


ماکی خودش رو عقب کشید و دست هاش رو بالا آورد، نگران به صورت خیس از اشک هاروآ زل زد و لب باز کرد



"باشه، خواب دیدی، آروم باش، خب؟"



هاروآ چند بار پشت سر هم پلک زد و تند تند سرش رو تکون داد

با بررسی موقعیتی که توش بود، صورتش رو بین دستاش به نشونه‌ی خجالتش قایم کرد، هق ریزی زد و "ببخشید" آرومی از بین لب هاش خارج شد

ماکی با دیدن این صحنه لبخندی زد و بهش نزدیک شد، دست های پسرک رو گرفت و با انگشت اشاره اش اشک روی صورتش رو کنار زد


"اشکالی نداره، حالت خوبه؟"


هاروآ صورتش رو عقب کشید و سرش رو تکون داد، در حالی که دست های ماکی رو از روی صورتش جدا می‌کرد زمزمه کرد


"می‌شه بهم دست نزنی؟"


ماکی برای لحظه ای بهش زل زد دست هاش رو عقب کشید، حس بدی بهش دست داد ولی حرفی نزد و بدون نگاهی به هاروآ از تخت اومد پایین


"می‌رم واست آب بیارم."


ماکی گفت و هاروآ پاسخی نداد.

بعد از خارج شدن پسر کوچک‌تر از اتاق "آه" خسته‌ای از بین لب های هاروآ خارج شد و با حرص سرش رو به بالش کوفت، به سقف زل زد و بغضش بیشتر شد



"لعنت بهت ته‌سو.."



با خودش حرف زد و با چشم های عصبی که غم بینش می‌رقصید به بالش خالی ماکی زل زد، غمگین‌تر از همیشه بود نه صرفا برای کابوس هاش، نه!

برای رفتار های بدی که با ماکی داشت و دست خودش هم نبود.


تقریبا سه ماه از شروع رابطه‌اشون می‌گذشت و حتی یک بوسه که کمی جو بینشون رو بهتر بکنه هم نداشتن و هاروآ هر لحظه منتظر ترک شدنش توسط ماکی بود، به هر حال ماکی حالا یک پسر بالغ بود!

هر بار ماکی کمی بیشتر حتی نوازشش می‌کرد هاروآ پسش می‌زد و ازش می‌خواست بهش دست نزنه، در واقع با هر لمس نه تنها ماکی، هر لمس کوچکی از هر سمتی این واکنش ناخواسته رو می‌داد.

نمی‌دونست همه اینا به خاطر گذشته تلخی که داشته‌ست یا فقط یک ترس بیخود؟

البته که می‌دونست خودش رو گول می‌زنه.


با شنیدن صدای باز شدن در رشته‌ی افکارش پاره شد و یواشکی قطره اشکی که منتظر بارش از چشم‌های گرد پسرک بود رو کنار زد

قدم.. قدم.. قدم..

بعد از تموم شدن صدای پای ماکی، صدای فشرده شدن تشک ناشی از نشستن ماکی لبه‌ی تخت دقیقا کنار پسرک اومد و دست‌هایی بزرگ با انگشت‌هایی بلند و کشیده درحالی که دور لیوان گره خورده بود لیوان آب رو به سمت هاروآ گرفتن


"ممنون."


هاروآ با صدای آرومی ازش تشکر کرد ولی ماکی بدون جواب و حتی نگاهی از کنارش گذشت و زیر ملافه خزید، نمی‌تونست موقعیت رو درک کنه

احساس می‌کرد چیزی سمت چپ بدنش، دقیقا توی قفسه سینه‌اش شکسته..

نمی‌دونست چی بود؟ غرورش بود یا قلبش؟ و شاید هم احساساتش!

هاروآ در سکوت بهش زل زد و جرئه‌ی آبی فقط برای اینکه جلوی تسلیم شدن بغضش رو بگیره نوشید

اشک‌های بی‌صدای شب به همراه بارون که با شدت به شیشه می‌کوبید حتی از سکوت دردناک بین دو پسر هم واضح‌تر بود




"من همیشه دوستت داشتم و مراقبت بودم، هیچ‌وقت اجازه ندادم هیچ‌چیز اذیتت بکنه، همیشه حواسم بهت بوده و هست، چون از همه‌ی دنیا واسم مهم‌تری و خب برای شروع این رابطه خیلی تلاش کردم و دوست ندارم هیچ‌چیزی خرابش بکنه

ولی دلیل این رفتار‌هات رو نمی‌فهمم هاروآ!

من دوست‌پسرتم، نیستم؟ اینکه ماه‌ها از رابطه‌امون می‌گذره و ما علاوه بر اینکه با هم نخوابیدیم حتی هم‌دیگه رو حتی نبوسیدیم داره واقعا اذیتم می‌کنه

نه این‌که این مسائل مهم باشن یا اینکه تا به حال با هم نخوابیدیم روی احساساتم تاثیر بذار نه

من فقط.. فقط.. فقط خیلی توی حرف زدن خوب نیستم و احساساتم رو فیزیکی بیان می‌کنم و خودت هم می‌دونی این زبان عشق منه"




صدای بم و گرفته ماکی سکوت اتاق رو شکست آب دهانش رو به آرومی قورت داد تا بغضش نشکنه، این حرف‌ها ماه‌ها بود که بغضی بزرگ توی گلوی ماکی شده بود که چنگالش لحظه‌ای پسر رو رها نمی‌کرد

لب‌هاش رو آروم روی هم فشرد و بیخیال ادامه‌ی حرف‌هاش شد، سکوت‌ کرد و سکوت و سکوت.


هاروآ هم زمان که لیوان رو، روی میز عسلی می‌ذاشت برای لحظه‌ای از حرکت ایستاد و به پسری که با چشم‌های بسته فقط لب‌هاش تکون می‌خورد زل زد

انگار خودش هم مثل ماکی خسته بود

چهره ماکی غم داشت، انگار که سکوت چند ماهه‌ای که "عشق" به لب‌هاش مهر خفگان زده بود بالاخره شکسته شد

فقط چند جمله از احساسات بزرگی که نسبت به هاروآ داشت گفته بود ولی کمی احساس سبکی می‌کرد

این برای ماکی که حرفش رو به همه رک می‌زد و بین دوست‌هاش به "جسارت"اش معروف بود سخت بود که ماه‌ها پس زده شدنش توسط دوست‌پسرش رو نادیده بگیره و تنها جوابش لبخندش باشه.

فضای بی‌صدای بینشون با گذاشتن شدن لیوان آب روی عسلی و خزیدن هم زمان هاروآ زیر پتو شکست.


آب دهنش رو صدادار قورت داد و به سقف زل زد، دقیقا بر خلاف پسر کنارش که با چشم‌های بسته ولی ذهنی آشفته در مورد امشب غم داشت.

نمی‌تونست تصمیم بگیره، شاید بهترین تصمیم گفتن حقیقت گذشته پ‌اش به ماکی بود، ولی ترس داشت

اگه ماکی ازش متنفر می‌شد چی؟ اگه ماکی رهاش می‌کرد؟ اگه به پیشونیش مهر هرزگی می‌زد چی؟

کلی "اگه" ذهنش رو درگیر کرد و می‌دونست باید قبل از به خواب رفتن ماکی تصمیم درست رو بگیره و از طرفی هم می‌دونست که ماکیِ عصبی هیچوقت نمی‌تونه بخوابه.



برای چند دقیقه به سقف خیره شد و نفس عمیقی برای تصمیمی که گرفته بود کشید

دو چیز انتظارش رو می‌کشید

یا ماکی ازش متنفر می‌شد و برای همیشه از خونه بیرون می‌نداختش و یا شرایط هاروآ رو درک می‌کرد و با هم حلش می‌کردن

آب دهنش رو صدا دار قورت داد و "بیداری؟" آرومی خطاب به ماکی گفت، ماکی اما پاسخی نداد.

سرش رو سمتش چرخوند، هیچ ایده‌ای راجع به این که بیداره یا نه نداشت چون چشم‌های پسر کنارش کاملا بسته شده بودن و فقط صدای نفس‌های آرومش میومد

هاروآ ولی تصمیمش رو گرفته بود، دست های یخ زده‌اش رو توی هم گره زد و لب باز کرد



"سال 2024 بود، تقریبا 2 سال پیش

زندگی من خیلی آروم بود، می‌رفتم کالج و برمی‌گشتم خونه، گاهی هم می‌رفتم رستوران و به بابا کمک می‌کردم

پسر آروم و بی حاشیه‌ای بودم

تقریبا دسامبر بود و هوا خیلی سرد بود، توی رستوران مشغول کمک به بابا بودم، مثل همیشه.

بابا یک سر آشپز داشت به اسم ته‌سو.

ته‌سو خیلی برای بابا ارزش داشت، آدم خوب و مهربونی بود، حداقل این طوری نشون می‌داد!

هر بار که من می‌رفتم اونجا ته‌سو واسم کلی غذاهای خوشمزه می‌پخت

سوشی های مختلف، دسر های رنگارنگ حتی نوشیدنی هایی با طعم‌های مختلف

اولش فکر می‌کردم دلیل رفتار خوبش باهام اینه که به عنوان پسرِ رئیس بهم احترام می‌ذاره و آدم خوبیه

ولی کم کم ته‌سو به من نزدیک‌تر شد

چند بار من رو به مهمونی‌هاش دعوت کرد، میومد کالج دنبالم، چند شب هم با هم بیرون غذا خوردیم

بعد از چند ماه ته‌سو به من ابراز علاقه کرد.

گفت دوستم داره و مدت‌هاست که از من خوشش میاد

اولش حرف‌هاش رو باور نکردم، چون ته‌سو 12 سال از من بزرگ‌تر بود

ولی اصرار کرد، گفت یک هفته بهش فرصت بدم حسش رو بهم ثابت کنه و قبول کردم

نمی‌دونم؟ شاید اون خیلی خوب نقش بازی کرد؟

ولی من باورش کردم و باهاش وارد رابطه شدم

راستش.. اون اولین رابطه‌ی من بود و حتی بلد نبودم باید با دوست‌پسرم چطوری رفتار بکنم

من حتی یک بوسه عادی هم بلد نبودم و این باعث بحث های زیاد من و ته‌سو می‌شد

بهم می‌گفت اون یک مرد بالغه و من باید بتونم نیاز‌هاش رو برطرف بکنم، ولی هر بار چون بلد نبودم کنار می‌کشید و هیچوقت نتونست با من رابطه داشته باشه

یک روز بهش گفتم "نکنه من رو برای بدنم دوست داری؟ اصلا مگه مهمه که رابطه داشته باشیم؟"

قبول کرد و من هم خوشحال شدم، خوشحال از این که خیال می‌کردم حالا دیگه حسش بهم واقعیه

شب بعد از اون حرفم ازم خواست باهاش به مهمونی برم

ته‌سو خیلی اهل بار و مهمونی رفتن بود و خیلی اوقات من رو هم با خودش می‌برد

اون شب هم مثل شب‌های قبل من باهاش راهی مهمونی شدم، ولی غافل از اینکه قرار نبود اون شب، مثل همه‌ی شب‌ها باشه"



ماکی‌ که تا الان وانمود کرده بود خوابه ساعدش رو از روی پیشونیش برداشت و سرش رو سمت هاروآ چرخوند، هاروآ هم، هم زمان با ماکی سرش رو سمتش چرخوند

ماکی با نوک زبونش، لبش رو تر کرد و زمزمه کرد


"چرا؟"



هاروآ لبخند غمگینی زد و حلقه اشک مهمون چشم هاش شد، چونه‌اش لرزید و نگاهش رو از ماکی گرفت و دوباره به سقف دوخت، سقفی که بارها و بارها این حرف‌ها رو باهاش تکرار کرده بود و اشک ریخته بود، حرف‌هایی که همیشه ترس فاش شدنش رو داشت


"اون شب هم مثل شب‌های قبلی با هم مشروب خوردیم، ولی من نمی‌دونستم قراره بعدش چه اتفاقی بیفته

ته‌سو توی مشروب من داروی بی‌هوشی ریخت، ولی من اون شب مشروب زیادی نخوردم پس کامل بی هوش نشدم

بعد از این که کمی بی‌حال شده بودم ته‌سو بغلم کرد و من رو به اتاق طبقه‌ی بالای بار برد

ولی اون یک‌اتاق ساده نبود.. در واقع ردروم بود

رد رومی که علاوه بر خودش، دوستاش هم منتظرم بودن"



نفهمید کی و چطوری صورتش خیس از اشک شد، با سرعت اشک.هاش رو پس زد و بینیش رو بالا کشید، در حالی که سعی کرد صداش نلرزه ادامه داد



"اون شب ته‌سو و دوست‌هاش به طرز وحشتناکی بهم تجاوز کردن، با این که بین بیداری و بی‌هوشی بودم ولی کاملا متوجه اتفاقاتی که داشت میفتاد می‌شدم، صدام واضح شنیده نمی‌شد ولی بارها ازشون خواستم بهم دست نزنن ولی اون اتفاق افتاد ماکی.

اولین تجربه‌ی من از نزدیکی به یک مرد که نه چند مرد یک تجاوز وحشتناک بود

صبحش که بیدار شدم فقط ته‌سو توی اتاق بود

کل بدنم جای سوختگی و رد زخم و شلاق بود

نمی‌تونستم درست راه برم چون بار اولم بود و بدنم اصلا توی وضعیت خوبی نبود

اون روز صبح کلی به ته‌سو فحش دادم، جیغ زدم و گریه کردم و تنها چیزی که در جواب حرف‌هام شنیدم قهقهه های بلندش بود که هنوز هم هر شب توی سرم می‌پیچه

خواستم فرار کنم و سریع تر ازش دور بشم و نذاشت برم و باز هم زوری بهم تجاوز کرد

کلی جیغ زدم، کمک خواستم، گریه کردم ولی هیچ کس صدام رو نمی‌شنید

بعد از این که کارش باهام تموم شد فقط یک جمله گفت و رفت

گفت ' حالا تبدیل به یک هرزه شدی که توی یک شب با شیش تا مرد رابطه داشتی، به نظرم شغل خوبی واست می‌شه و می‌تونی توی همین بار کار کنی '

بعد از اون هم تهدیدم کرد که اگه به بابا یا هرکس دیگه‌ای راجع به این اتفاق بگم فیلم‌هایی که ازم گرفته رو توی کالج پخش می‌کنه و برای بابا می‌فرسته، پس من هیچ‌وقت نتونستم به هیچکس بگم توی اون شب کذایی چه بلایی سر من اومد"



گریه‌هاش اجازه نداد ادامه بده و روی تخت نشست، سرش رو بین دست‌هاش گرفت و بلند بلند هق زد

ماکی آروم بهش نزدیک شد و سرش رو نوازش کرد، قطره‌ی اشکی از صورت پسر کوچک‌تر پایین ریخت، هیچ وقت حتی تصورش رو هم نداشت که این اتفاق برای هاروآ افتاده باشه، هاروآیی که همه‌ی وجود ماکی بود و هیچ کس توی این دنیا وجود نداشت که از هاروآ واسش ارزشمندتر باشه

قطره اشکش رو پس زد و سرش رو سمت هاروآ خم کرد


"تو هرزه نیستی هاروآ، هیچ وقت نبودی"


هاروآ سرش رو بالا گرفت و به ماکی زل زد، با صدایی که هر لحظه شکسته‌تر از قبل بود لب باز کرد



"من.. من.. من فقط می‌ترسم ماکی.. بعد از اون شب هر هر لمسی می‌ترسم، از نزدیکی به هر مردی می‌ترسم، من.. من حتی هر شب کابوسش رو می‌بینم

هر شب کابوس اون شب کذایی رو می‌بینم.. ماکی؟ من اصلا حالم خوب نیست

ماکی من دوست دارم، نمی‌خوام اذیتت کنم، دوست ندارم حس بدی بهت بدم

ولی واقعا نمی‌تونم کنترلش کنم"




ماکی لبخندی بهش زد و آروم دستش رو دور پسرک حلقه کرد

بوسه نرمی روی پیشونیش زد و دستش رو به موهاش رسوند و آروم آروم نوازشش کرد

بدون هیچ حرفی کمکش کرد دراز بکشه و در حالی که با دستمال صورت خیس از اشکش رو پاک می‌کرد لب باز کرد


"من کاملا درکت می‌کنم هاروآ، بهت بابتش حق می‌دم، و کمکت می‌کنم خوب بشی، فردا می‌ریم پیش یک تراپیست، باشه؟"


"یعنی ازم متنفر نشدی؟ نمی‌خوای از خونه بندازیم بیرون؟ قرار نیست برای همیشه ترکم کنی؟"



ماکی آروم خندید و با انگشت شصتش گونه هاروآ رو نوازش کرد که دستش توسط هاروآ پس زده و هاروآ بلافاصله بعد از این کارش کمی خجالت کشید و زیر لب "ببخشید" آرومی زمزمه کرد


"من هیچ وقت به خاطر گذشته‌ات ترکت نمی‌کنم هاروآ، من اومدم که دوستت داشته باشم، بپرستمت و مراقبت باشم، مگه نه؟ فقط بهم قول بدی زودی خوب بشی، باشه عزیزم؟"


ماکی گفت و به هاروآ که سرش رو به نشانه‌ی تایید تکون می‌داد زل زد، لبخندی زد و با زدن بوسه‌ای بین ابرو های پسرک سرش رو روی بالش گذاشت و سعی کرد بخوابه

ولی با یادآوری اتفاق هایی که برای پسرکش افتاده بود خواب از چشم هاش فراری شده بود

گاهی به هاروآیی که حالا آروم خوابیده بود نگاه می‌کرد و بابت بلایی که سرش اومده بود اشک می‌ریخت

از خودش متنفر بود که انقدر راحت داره گریه می‌کنه، به هر حال کسی نمی‌تونست باعث اشک‌های ماکی بشه و هیچوقت نفهمید هاروآ چی بود، چرا و از کجا وسط زندگیش دوید و ناگهانی تبدیل به همه‌ی دنیای کوچیک ماکی شد




[ یک ماه بعد ]



پاهاش رو ریز تکون داد و آهنگش رو زیر لب زمزمه می‌کرد، آخرین تیکه گوشت رو هم داخل قابلمه ریخت که صدای چرخیدن کلید توی در توجهش رو جلب کرد

ابروهاش رو بالا انداخت و سرش رو به سمت صدا چرخوند، قامت پسر کوچک تر توی چارچوب در با لبخند همیشگیش باعث تک خنده‌ی آرومی از سمت هاروآ شد

پسر به سرعت از آشپزخونه خارج شد، به سمت پسر کوچک‌تر دوید و حالا دقیقا روبه‌روی ماکی بود



"چرا امروز زود برگشتی"


"دوست نداشتی بیام؟"



ماکی در حالی که لباش رو آویزون کرده بود پرسید، هاروآ مشتی آرومی به بازوش زد و هم‌زمان که کمکش می‌کرد کت چرمش رو از تنش در بیاره لب باز کرد


"لوس نشو"


"رفته بودم پیش تراپیستت"



با این حرفش هاروآ سعی کرد لبخند بزرگی که مهمون صورتش شده بود رو جمع کنه، سرش رو به سمت ماکی بالا گرفت و با چشم های درشت خرگوشیش بهش زل زد، ماکی با اخم ریزی سرش رو سمتش خم کرد



"چرا جلسه های آخرت رو نرفتی بانی کوچولو؟"


"چون دیگه نیازی بهش ندارم"




پسر بزرگ‌تر گفت و برای دیدن واضح صورت ماکی سرش رو تا حد ممکن بالا گرفت، ماکی یک تای ابروش رو بالا انداخت و موهای هاروآ رو به هم ریخت


"فقط دو جلسه‌ی دیگه مونده بود کوچولو"


"من بهش نیازی ندارم کوچولو هم نیستم"


"آها اون‌وقت خودت تشخیص دادی بهش نیازی نداری؟"



ماکی با خنده گفت و هاروآ لبخندی در جوابش داد و چند بار پشت سر هم پلک زد، حس کرد وقتش رسیده تا بعد از چند ماه رابطه بالاخره هدیه‌ب مورد علاقه ماکی رو بهش بده، آب دهنش رو صدادار قورت داد و از فرصت خم شدن ماکی استفاده کرد و دست‌هاش رو به یقه‌ی پیراهن سفیدش که دکمه بالاییش باز بود رسوند

روی پنجه پاش ایستاد و نگاهش از چشم های ماکی به سمت لب هاش چرخید، برای چند ثانیه بهشون زل زد و با نوک زبونش لبش رو تر کرد

بدن ماکی از حرکات و نزدیکی صورت هاروآ به خودش یخ زد، نگاهش روی صورت هاروآ که بخش بخشش به لب‌های ماکی زل زده بود، زوم شد



"هاروآ.."



بعد از زمزمه شدن اسم هاروآ از بین لب های پسر کوچک‌تر هاروآ بدون تردید لب‌هاش رو به لب‌های ماکی رسوند و دست‌هاش رو دور گردنش حلقه کرد

ماکی که هنوز متوجه نبود چه اتفاقی داره میفته با تعجب به هاروآ که با چشم های بسته شده نرم لب‌های ماکی رو می‌بوسید زل زد نمی‌دونست و هنوز باورش نشده بود که چه اتفاقی داره میفته، تنها چیزی که می‌دونست این بود که از سمت لب‌هایی که ماه‌ها در انتظار چشیدنشون بود داره بوسیده می‌شه و مرز گیج شدنش به جایی رسیده بود که حتی نمی‌تونست همراهیش کنه


بعد از تقریبا ده ثانیه هاروآ سرش رو عقب کشید و یک تای ابروش رو بالا داد



"چیه؟ مگه این همونی نبود که می‌خواستی؟"



ماکی با لب های نیمه باز بهش زل زد، چشم‌هاش در برابر زیبایی نگاه هاروآ و لب‌های خیسش درخشید و خواست حرفی بزنه که هاروآ حرفش رو برید


"وایسا ببینم؟ نکنه بلد نیستی چطوری دوست پسرت رو ببوسی؟"



ماکی با جمله‌ی آخری که از سمت هاروآ شنید خنده‌ی بلندی زد و با پرت کردن کتش به گوشه‌ای پسر بزرگ‌تر رو به سمت دیوار هل داد و بین بدن خودش و دیوار اسیرش کرد، بدون اینکه اجازه‌ی حرف زدن بهش بده به لب‌هاش حمله‌ور شد و با ولع بوسیدش، طوری می‌بوسیدش انگار توی بهترین رستوران توکیو ئه و گرون‌ترین غذای دنیا درحال سرو شدنه

نمی‌تونست تصور کنه چقدر از اینکه در مقابلش هاروآ هم می‌بوسیدش خوشحال بود، شاید این بهترین اتفاقی بود که می‌تونست بعد از چندین ماه سختی واسش بیفته

دست‌های هاروآ به آرومی روی گردن و صورت ماکی در حرکت بودن و هر لحظه بوسه‌هاش عمیق‌تر می‌شد، دست‌های بزرگ ماکی روی کمر باریک هاروآ که تقریبا اندازه یک دست ماکی و حتی کمی نحیف‌تر بود قرار گرفت و به خودش بیشتر می‌فشردش

هر دو انقدر تشنه‌‌‌ی بوسه بودن که فقط برای کمی نفس کشیدن از هم جدا می‌شدن



ماکی هر لحظه بیشتر خودش رو به هاروآ می‌فشرد و انگشت های هاروآ چنگی توی موهای پسر کوچک‌تر می‌شد

پسر بزرگ‌تر لب پایین ماکی رو گزید که در جوابش انگشت های ماکی بیشتر توی پهلوش فرو رفتن، ماکی کمی سرش رو عقب کشید و با کشیدن زبونش روی لب پایین هاروآ لبخند ریزی زد و بوسه نرمی روی نوک بینیش زد


"حالت خوبه؟"



ماکی در حالی که پیشونیش رو به پیشونی هاروآ می‌فشرد زمزمه کرد و نفس های داغش روی صورت هاروآ نشست، پسر بزرگ‌تر سرش رو به نشانه تایید تکون داد


"هیچ‌وقت حالن از این بهتر نبوده"


هاروآ گفت و لبخند آرومی روی لب های پف کرده‌اش نقش بست، دست‌هاش به آرومی از دور گردن ماکی باز شد و پهلوی پسر کوچک‌تر رو از روی پیراهنش لمس کرد، در سکوت دکمه‌های لباس ماکی رو باز کرد و بعد از کشیدن انگشت‌هاش روی بدن برهنه و ورزیده‌ی ماکی به آرومی لبش رو گزید و نگاهش رو با ماکی گره زد


چشم‌های ماکی روی دست‌های هاروآ چرخید و با تک خنده‌ای چشم‌هاش رو سمتش چرخوند، دست‌های کوچک هاروآ رو بین انگشت‌هاش گرفت و از خودش جداشون کرد

چشم های متعجب هاروآ از جدا شدن دست‌هاش با اخمی دوباره به پسر کوچک‌تر زل زد



"من نمی‌خوام اذیت بشی عزیزم"


"ولی من کامل خوب شدم ماکی، دیگه این لمس‌ها اذیتم نمی‌کنه"



لبخند ماکی عمیق تر شد و به آرومی پسر بزرگ تر روی به آغوش کشید، جثه‌ی ریزش به راحتی بین بازوهای پسر کوچک تر گم می‌شد، نوک انگشت‌های ماکی شونه های هاروآ رو لمس کرد و چونه‌اش رو به موهای نرم و ابریشمی هاروآ تکیه داد و چشم‌هاش رو بست

نمی‌دونست چه حسی داره، ولی از خودش بابت صبری که داشت ممنون بود

یک ماه سختی کشیدن برای پروسه‌ی درمان هاروآ آزارش داده بود ولی فقط یک بوسه و لبخندی کوتاه از سمت هاروآ کافی بود تا همه اون سختی ها تموم بشن



بعد از چند دقیقه به آرومی هاروآ رو از خودش فاصله داد و صورتش رو بین دست هاش قاب گرفت، با چشم هاش جزئیات صورت هاروآ رو بررسی کرد، از چشم های گرد تا دندون های خرگوشی که هر بار حرفی می‌زد به وضوح دیده می‌شدن

سرش رو کمی جلوتر برد و نرم و ریز گونه های قرمز شده‌ی پسر بزرگ‌تر رو بوسید، انقدر این کار رو انجام داد تا اینکه هاروآ خنده‌ی ریزی زد و حلقه دست هاش دور گردن ماکی بیشتر شد



"نمی‌تونی تصورش رو هم بکنی که چقدر منتظر این لحظه بودم"



ماکی سرش رو عقب کشید و گفت

چشم‌هاش به نگاه معصوم همیشگی هاروآ قفل شد موهای به هم ریخته‌اش رو مرتب کرد، شاید این لحظه برای جفتشون کافی بود

وقتی که بتونن مثل آدم‌های معمولی با هم تو رابطه باشن و چیزی هاروآیِ ماکی رو آزار نده

شاید همین برای خوشحالی ماکی و لبخند هاروآ کافی بود.




نوت نویسنده: ممنونم که وقت گذاشتید و خوندینش، پیام پایینی بنر فیکشن رو هم چک کنید لطفا به فیکشن مربوطه، نطراتتون رو هم می‌شنوم و مچکرم.

Report Page