noorinia

عقیل جان سلام

امیدوارم حالت خوب باشه و خانواده محترم نیز در پناه حق سلامت و شاد باشند.

از این که این متن را برایم فرستادی سپاسگزارم

مدتها بود از تو بی خبر بودم و دورا دور از دوستان میشنیدم و گاه برخی از متنهای تو را درباره خوزستان و اعراب ایران برایم میخواند.

از این که همچنان فعال هستی و مینویسی و پردغدغه ای خوشحالم و به تو هم تبریک میگویم.

با اجازه دو نکته عرض میکنم

اول این که به نظرم هر چند مسائل قومی را در ایران مهم میدانم، ولی پرداختن به آنها را فقط و صرفا از زاویه مسائل قومی، مخل توسعه و تحول دموکراتیک در ایران میدانم. خودت نیز بهتر میدانی که از دل قومگرایی دموکراسی بیرون نمی آید بلکه بیشتر و بیشتر به شکافهای جامعه ایران دامن میزند و در نهایت از دل آن چیزی جز نزاع و نفرت بیرون نمی آید. از این رو، روش مناسب برای ایران را پرداختن به مسائل قومی ذیل مسائل ملی و در انداختن راه حلهای ملی برای مسائل قومی می دانم. در غیر این صورت، حتی توسعه مناطق قومی ایران را نیز با تأخیر بیشتر همراه خواهیم کرد. در این نگاه، فقط خوزستان سهم اعراب ایران نیست، بلکه ایران سرزمینی مشاع است که خوزستانیها نیز در تمام اجزای آن سهیم هستند و حقشان در آن نیز تعریف شده است. به نظرم بازی قومی و محدود کردن هر قوم به محدوده ای خاص، بازی حکومتهاست. علاوه بر این که متاسفانه فضتای روشنفکری ایرانیان در فرنگ همسوی با نظام عمدتا قومگرایانه است. بویژه در اروپا.

دوم این که در نوشته بالا گزاره هایی را تند و سریع آوره ای که قطعا برای آنها دلایلی را هم پس ذهن داری: این که انقلاب اهداف مذهبی داشت و یا انقلاب در صدد اصلاح نهاد دولت در جامعه بود، و اکنون هم تا جلوی پسرفت دولت گرفته نشود و گامی در جهت اصلاح آن برداشته نشود، در به همان پاشنه خواهد چرخید، نیازمند بحث مفصل است. ولی از زاویه ای دیگر هم میتوان دید و آن این که این دولت، محصول همین جامعه است و نقص عمده را باید در جامعه جست. این دولت پس رونده از آسمان یا کشوری دیگر در این خراب شده شکل نگرفته است، بلکه برایندی از نیروهای موجود در همین سرزمین است که خود چون ساختاری مستقل بر آن نیروها و نهادهای دیگر هم تاثیر میگذارد.

پسرفت دولت در این سامان، نه در ذات دولت بلکه در تولدنایافتگی و یا نقص تولد جامعه در اینجا است. نمیتوانی انتظار داشته باشی در ناجامعه، دولت پیشرونده باشد، و در جایگاه خود به درستی بنشیند؛ چرا که نه فقط دولت، بلکه دیگر نهادها نیز در جایگاه خود ننشسته اند و بخش قابل توجهی از ظرفیتهای خود را یا از دست داده اند و یا ناتوان از به کار گرفتن آن هستند.

عزت زیاد

با ارادت