nightmare
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter¹ . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
دستی به خودکار همیشگی‌ش که کنار تقویمش بود برد.
تاریخ دیروز رو مثل تک تک بقیه روز های تقویم تیک زد و با بی میلی خودکار رو روی قفسه پرت کرد.
کمی داخل فضای تاریک اتاق گشت و با رسیدن به آیینه، کمی سرش رو خم کرد و نگاه کوتاهی به صورتش انداخت.
گودی زیر چشم هاش مثل سیاه چاله به چشم می‌آمدن و داخل کاسه چشم هاش قرمزی بی انتهایی وجود داشت.
چقدر داغون شده بود. مطمئن بود اگه امشب هم خواب خوبی نداشته باشه؛ رگ های داخل کاسه چشم هاش پاره می شدن و خون کل صورتش رو در بر‌می‌گرفت.
اما الان اصلا وقت و حوصله فکر کردن به عواقب خوابیدن و نخوابیدن رو نداشت.
داخل ذهنش فقط یک کلمه مدام تکرار می‌شد، "خواب".
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter² . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
دفترچه خاطرات شیم جه‌یون:
امشب هم مانند هر شب نتوانستم به خواب بروم. آخر چرا؟ مشکلی که شاید برای باقی افراد فقط یک چیز گذراست برای من یک مشکل بسیار بزرگ و جدی ای شده است.
اما امکانات آنقدر زیاد نیستند که بتوانم مشکلم را پیگیری کنم.
فقط نمی‌دانم کجا دنبال حل مشکلم بگردم، نمی‌دانم باید چه کنم و از دردم برای که بگویم که باور کند.
امیدوارم که این نامه را ببینی و پسرک بی پناه از مهرت را ببخشی؛ مادر.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter³ . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
روز هایی در زندگی هر کس وجود داره که شاید شخص در لحظه متوجه خاص بودنش نشه اما بعد ها وقتی شخص بهدامن حسرت گرفتار میشه متوجه میشه که چقدر خاص و مهم بوده.
این حس در زندگی جیک انقدر پررنگ شده بود که تبدیل به یک حس کاملا عادی شده بود.
زمانی مثل بقیه زندگی می‌کرد، نفس می‌کشید و کار های روزمره‌ش رو انجام می‌داد.
اما زندگی همیشه روی خوشش رو به همه نشون نمی‌داد.
تمامی اتفاقات از یک روز شروع شد.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter⁴ . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
جیک با خودکاری که داخل دستش بود بازی می‌کرد.
خودش هم نمی‌دونست چرا بعد از مدرسه تا شب کلاس تقویتی برداشته بود؛ در واقع اینجوری نبود که پدر و مادرش مجبورش کرده باشن تا ثبت نام کنه و به زور ادامه بده، این خود جیک بود که عاشق درس خوندن بود و دلش میخواست حتی تا این ساعت هم به مدرسه بیاد.
ولی الان واقعا خسته شده بود، حس می‌کرد ذهنش یک دیوار سنگی بزرگ نسبت به یادگیری کلمات جدید، جلوی خودش کشیده بود.
پاهاش رو آروم تکون داد و نفس های عمیقی کشید و نگاه خیره‌ش رو به ساعت دیواری بزرگی که کنار در بود داد.
چرا عقربه ثانیه شمار مثل عقربه ساعت شمار جلو می‌رفت؟ چرا تموم نمی‌شد؟
در همین افکار بود که با روشن شدن آسمان تاریک، توی جاش پرید.
حتی اگه این کلاس، کلاس درس مورد علاقه‌ش بود دلش نمی خواست موقعی که رعد و برق میزنه جز خونه جای دیگه ای باشه.
واقعا از رعد و برق می‌ترسید و متنفر بود.
حالت جیک برای بقیه هم عجیب و هم قابل درک بود.
بعضی از افراد خبر داشتن که پسرک از رعد و برق تنفر داره و می‌ترسه اما باز هم درک کردنش سخت بود، شاید چون همیشه خیلی به چیز های کوچک ریکشن های بزرگی نشون می‌داد.
اما حالت الانش اصلا با هیچکس شوخی نداشت.
معلمش هم از این قضیه خبر داشت و پدر و مادرش شخصا در مورد این موضوع باهاش صحبت کرده بودن و تنها کاری که می‌تونست بکنه این بود که یا کلاس رو کنسل کنه یا جیک رو به خونه بفرسته.
قطعا انتخاب‌ش کنسل کردن کلاسش نبود، به هر حال اون یکی از معلم هایی بود که حتی اگه سنگ از آسمان هم می اومد و به سرش می‌خورد، باز هم به مدرسه می اومد؛ اما قبل از هر کاری باید به پدر و مادر جیک زنگ میزد.
پس از تلاش های پی در پی برای زنگ زدن به خانواده شیم و جواب نگرفتن، تصمیم گرفت تا جیک خودش به خانه بره چون تقریبا هیچکس داخل مدرسه باقی نمونده بود.
جیک شاید به روی خودش بیاره که از چیزی می‌ترسه اما توی اینجور مواقع ترجیح می‌داد خودی به بقیه نشون بده.
استرس کل وجودش رو احاطه کرده بود، با این حال وسایلش رو جمع کرد و کوله‌ش رو روی دوشش انداخت.
بعد از خداحافظی با معلم راهش رو کشید و رفت.
توی حیاط مدرسه قدم های آرومی برمی‌داشت و برای خودش آواز می‌خواند تا حال و هواش عوض بشه.
اصلا چرا پدر و مادرش این ساعت جوابی به تلفنشون نداده بودن؟
با برخورد صاعقه ای به درخت کنارش، توی جاش پرید و حاضر بود قسم بخوره که روحش یک بار تا اون دنیا رفته و برگشت.
قدم هاش رو تندتر کرد و از استرس و ترس زیاد لرزید.
راه پنج دقیقه ای با اینکه حدود دو دقیقه گذشت اما برای ذهن جیک حدود دو سال طول کشید.
و بالاخره خانه!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter⁵ . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
برق ها رو روشن کرد و نگاهی به اطراف انداخت.
پدر و مادرش مثل همیشه خانه نبودن، اصلا جیک نمی‌دونست از آخرین باری که خانواده‌ش شب کنارش بودن چند وقت گذشته.
قدم های خسته‌ش رو سمت اتاقش کشید، کف پاهاش از شدت درد گز گز می کردن.
بلافاصله خودش رو روی تخت پرت کرد و کوله‌ش رو از خستگی به گوشه ای پرت کرد و بلافاصله بدنش رو زیر پتو جا داد.
پتو رو تا جایی که می‌تونست بالا کشید و پاهاش رو توی شکمش جمع کرد و داخل خودش جمع شد.
از آخرین باری که اینجوری ترسیده بود خیلی وقت بود که گذشته بود.
چرا هر موقع اینجوری می‌شد یکی بین پدر و مادرش پیشش نبودن تا مراقبش باشن؟
با صدای دوباره رعد و برق، بغض کرد و بیشتر از قبل داخل خودش جمع شد و آرزو می‌کرد کسی بین پدر و مادرش همون لحظه به خانه بیاد و بدن جیک رو بغل کنه، اما هیچکس نبود.
جیک از خستگی زیاد پلک هاش رفته رفته روی هم افتادن و بلافاصله به خواب رفت.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter⁶ . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
پلک هاش رو از هم فاصله داد و فضای اتاقش رو دید، نگاه‌ش رو همه جا گردوند، تاریک بود اما کم کم چشم های جیک به تاریکی عادت می‌کرد.
روی قفسه سینه‌ش حس سنگینی می‌کرد، حس می‌کرد نفسش بالا نمیاد و یکی میخواست خفه‌ش کنه، اما باز هم کسی اونجا نبود.
جیک کمی بدنش رو تکون داد ولی حتی با تکون نخوردن دوتا از انگشت هاش استرسش بیشتر شد و از سمتی صدای صاعقه هایی که پی در پی به قسمت های مختلفی برخورد می‌کردن رو می‌شنید و این حالش رو حتی از قبل هم بدتر می‌کرد.
فضای تاریک اتاق توی اون وضعیت اذیتش می‌کرد و قلبش دیوانه وار به قفسه سینه‌ش می‌کوبید و به سختی نفس می‌کشید.
چیزی یا کسی رو نمی‌دید، فقط از همه چیز می‌ترسید.
سعی کرد بدنش رو تکون بده ولی با هر بار تلاشی که می‌کرد، راه تنفسی‌ش کامل بسته می‌شد و نمی‌تونست نفسی بکشه.
و به همین ترتیب شب‌ش گذشته شد.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter⁷ . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
از اون موقع چند سال می‌گذشت و هر شب همین اتفاق برای جیک تکرار می‌شد.
اوایل فکر می‌کرد که بختک یک تجربه عادی حساب میشه که هر شخص یک بار توی زندگی‌ش داشته، اما به مرور زمان متوجه شد که گاهی افرادی هم وجود دارن که تا به حال با این مشکل مواجه نشدن.
هزاران بار توی منابع مختلف دنبال راه حل گشت، پیش دکتر های مختلفی رفت ولی هیچکدوم جوابی بهش ندادن چون چیزی که جیک می‌دید صرفا برای ضمیر ناخودآگاه‌ش بود و علم انقدری پیشرفت نکرده بود که این مشکل رو حل کنه.
بخاطر این اتفاق شب ها تا می تونست نمی‌خوابید، کارش فقط قهوه خوردن و انجام کار های مختلف شده بود.
آهنگ های متال با صدای بلند همیشه توی خانه‌ش به گوش می‌رسید، آلارم گوشی‌ش رو هر پنج دقیقه یک بار تنظیم کرده بود تا اگر به خواب رفت از خواب بپره.
همین اتفاق باعث شده بود که جیک از درس خوندن هم بیفته.
درسته، تلاش می‌کرد درس بخونه و نمره قبولی رو بگیره ولی اون ذوق و شوقی که قبلا برای فعالیت های درسی داشت رو الان نداشت.
سر همین قضیه خانواده‌ش ترکش کرده بودن و تنهاش گذاشتن تا برای خودش زندگی کنه و بهش پول دادن تا هر موقع اگه اون دو رو دید به کسی نگه که اون دو پدر و مادرش هستن.
زندگی‌ش اصلا خوب پیش نمی‌رفت، حتی غذا هم به درستی نمی‌خورد و بدن و صورتش نسبت به قبل خیلی لاغر تر شده بود.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter⁸ . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
از نخوابیدن خسته شده بود، نیاز داشت تا بخوابه.
آهنگ رو قطع کرد و هر آلارمی که تا به حال گذاشته بود رو برداشت و سمت تخت‌ش رفت.
بعد از خط زدن دیروز داخل تقویم به خودش داخل آیینه خیره شد و بلافاصله بدنش رو روی تخت کشید.
خیلی خسته بود، خسته تر از اینکه حتی به کار هایی که در روز انجام داده فکر کنه و تحلیل‌شون کنه تا خوابش ببره.
فقط ثانیه ای نیاز بود تا جیک به خواب بره و دوباره پلک هاش باز بشه.
فضا همون فضای همیشگی اتاق بود و دوباره فلج شدن بدنش به سراغش اومده بود.
در بین نفس هاش خس خس می‌کرد، در پی فرار کردن از این مشکل انقدر نفس نفس زده بود که قفسه سینه‌ش به شدت درد می‌کرد.
خیلی خسته بود فقط امیدوار بود یا امشب اون تموم بشه یا این کابوس وحشتناک.
بغض کرد و به سختی کمی بدنش رو تکون داد، بعد از چند ثانیه با دیدن سایه ای کنار اتاقش تعجب کرد.
تند تر از قبل نفس نفس زد و سعی کرد بیدار بشه ولی اون سایه با هر قدم به جیک نزدیک و نزدیک تر می‌شد.
حسی از ته قلب جیک بهش می‌گفت اون سایه اومده تا بکشتش یا کاری کنه که توی خواب سکته کنه.
چشم هاش رو از روی ترس به هم فشار داد، قلبش محکم به قفسه سینه‌ش می‌تپید و حال جیک به مرور بدتر از قبل می‌شد.
حس کرد که جسمی کنار بدنش نشسته و کاملا می تونست حضورش رو حس کنه، ساکت بود اما خیلی خیلی گرم.
با کشیده شدن دستی به موهاش، لحظه ای نفس کشیدن رو فراموش کرد اما با نوازش شدن موهاش به نرمی و آرومی، پلک هاش رو از هم فاصله داد.
نگاه‌ش رو به شخصی که کنارش نشسته بود داد.
- اذیت شدی؟ ببخشید نمی‌خواستم اشکت رو دربیارم اما این تنها راهی بود که می‌تونستم ببینمت و لمست کنم و اگه بخوای دیگه هیچوقت مزاحمت نمیشم.
نوازش ها و حرف هاش حس خوبی داشتن، جیک حس می‌کرد داره خواب میبینه و چیزی که میبینه واقعی نیست اما حتی اگه رویا یا یچیز ماورایی بود، دلش نمی‌خواست اون شخص از پیشش بره.
- میدونم نمیتونی صحبت کنی اما اگه بخوای میتونم بیدارت کنم و اگه دوست داشته باشی تو واقعیت می‌تونی ببینیم.
انگار اون شخص می‌فهمید که جیک دقیقا چی میخواست پس جیک کمی سرش رو تکون داد و بلافاصله با بیدار شدنش نفس نفس زد.
مکانی که اون شخص روش نشسته بود هنوز گرم بود، جیک بدنش رو تکون داد و از تخت فاصله گرفت و با دیدن دوباره سایه گوشه اتاق تاریکش سرش رو کمی کج کرد.
آروم قدم هاش رو جلو کشید و به صورتی که رو به روش بود خیره شد.
باورش نمی‌شد مردی به این زیبایی و جذابیت کابوسش و دلیلی برای نخوابیدن هاش شده بود.
- از من نمی‌ترسی؟
ترس؟ واقعا ترس بعد از اینکه موهاش به نرمی نوازش شدن آخرین چیزی بود که جیک حتی بهش فکر می‌کرد.
+ چرا بترسم؟
- چون من آزارت دادم و تا قبل از این هم می‌ترسیدی که بخوابی.
حق با پسرک بود اما الان جیک واقعا ازش نمی‌ترسید.
بدنش رو کامل به بدن فردی که رو به روش بود فشرد و از پایین به چشم های کشیده پسرک خیره شد.
+ ولی دیگه دلم نمی‌خواد که ازت بترسم، آقایی که اسمش رو نمیدونم.
جی با بامزگی پسر رو به روش لبخند زد و موهاش رو به هم ریخت.
- پارک جونگسونگ، ولی می‌تونی جی صدام کنی.
جیک دست هاش رو دور بدن جی حلقه کرد و سرش رو روی سینه‌ش گذاشت، نمی‌دونست چند وقت بود که از این حس محروم بود اما الان حتی دلش نمی‌خواست از بغل جی تکون بخوره.
برخلاف تصورش دست های جی هم دور بدنش کشیده شدن و تن جیک رو آروم با سر انگشت هاش نوازش کرد.
ثانیه ها همینطور می‌گذشتن و جیک داخل بغل جی غرق می‌شد.
به مرور متوجه شد که پایین تنش به پایین تنه جی کشیده شده و پایین تنه خودش در حال سفت شدن بود.
کمی سرخ شد و بدنش رو عقب کشید و با دیدن لبخند جی لرزید.
- چیشده کوچولو؟
جیک بدنش رو عقب کشید و زیر پتو قایم شد و به پایین تنش که کامل سفت شده بود خیره شد.
" خدا لعنتت کنه جی."
بدن جی آروم روی بدنش کشیده شد و دست هاش دو طرف صورتش قرار گرفتن.
- بیخیال من که میدونم اون پایین چخبر شده.
محکم پایین تنش رو از روی پتو به پایین تنه جیک کوبید و باعث شد تا ناله خفه جیک از زیر پتوش به گوش برسه.
عالی شد، الان بخاطر کابوسی که شب ها می‌دید تحریک شده بود.
پاهاش رو به هم نزدیک کرد و دستاش رو روی پایین تنش کشید و با برخورد دوباره پایین تنه جی، سرش رو عقب داد و ناله بلندی کرد.
+ فاک فاک بس کن.
مشت هاش رو پی در پی به سینه جی میزد و ناگهان با گرفته شدن دست هاش تعجب کرد.
- اگه برام لباس توری بپوشی شاید رهات کردم.
جیک ایش خفه ای کرد و سرش رو تکون داد.
+ باشه.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter⁹ . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
داخل کمدش لباس ها رو بالا و پایین کرد و با دیدن لباس سفید توری ای لبخند زد.
اصلا نمی‌دونست چرا باید این کار رو بکنه اما جی خیلی در مورد تصمیمش جدی بود.
حلقه لباس رو از سرش رد کرد و با افتادن یقه لباس روی سر شونه هاش گوشه لبش رو گزید.
"ای خدا چرا من باید توی همچین وضعیتی گیر کنم."
از جلوی کمدش کنار اومد و به جی که توی چهارچوب در ایستاده بود خیره شد.
+ خیالت راحت شد؟
جی سعی می‌کرد خودش رو کنترل کنه، اما ترقوه های جیک و همینطور نیپل هاش از زیر اون لباس کاملا توی دیدش بود و کار رو براش سخت تر می‌کرد.
بدنش رو جلو و جلوتر کشید و آروم دست هاش رو زیر رون های جیک کشید و تنش رو روی تخت پرت کرد.
+ هییی وایساااا...
با پایین کشیده شدن شلوارش تعجب کرد و پاهاش رو توی هوا تکون داد و به دست های جی چنگ زد.
+ تو بهم قول دادی.
جی نگاه‌ش رو سمت جیک کشید و گاز محکمی از قسمت داخلی رون جیک گرفت.
- گفتم شاید.
جیک به بازو جی مشت زد و جیغ کوتاهی زد و زیر لب فحشش داد.
+ عوضی...
و بلافاصله عضو جیک بین لب های جی کشیده شد.
جی بی وقفه به عضو جیک مک میزد و این کار جیک رو بی قرار تر از قبل می‌کرد.
جیک دستش رو، رو به روی لب هاش قرار داد تا از ناله هاش جلوگیری کنه ولی با برخورد دوباره عضوش به سقف دهن جی، نتونست کنترلی روی صداش داشته باشه.
+ ب-بسه...
با دست آزادش مداوم به موهای جی چنگ میزد اما جی بدون اینکه به حرف های جیک توجهی کنه به کارش ادامه می‌داد.
+ جی...
جی با نگاه خیره‌ش به جیک نه تنها کمکی به حالش نکرد بلکه بیشتر از قبل تحریکش کرد.
پاهاش رو روی شونه های جی انداخت و پایین تنش رو کامل در دسترس جی گذاشت.
انگشت های جی به سرعت به داخل حفره تنگش راه پیدا کردن و باعث انقباض دیواره های حفره‌ش دور انگشت هاش شدن.
جیک به لباس و ملحفه روی تخت چنگ میزد.
از طرفی عضوش بین لب های جی بود و از طرفی دیگه انگشت های جی داخل حفره‌ش تکون می‌خورد.
داخل وجود جی صبری نمونده بود و بلافاصله بدنش رو عقب کشید که با ناله معترض جیک مواجه شد.
لبخندی زد و عضوش رو به داخل جیک فشار داد و تنش رو روی بدن پسرکی که زیرش بود کشید.
- جه‌یونا من که هنوز کاری نکردم.
جیک ناله هایی از درد می‌کرد و پاهاش رو برای بدن جی فاصله داد.
با تکون خوردن پایین تنه جی، ناله های خفه ای کرد و بعد از چند ثانیه با نفس نفس زدن از خواب پرید.
نگاهی به اطرافش انداخت و با ندیدن شخصی بزاق دهنش رو قورت داد و با درد پایین تنه‌ش توی جاش پرید.
شلوارش رو کمی پایین کشیده و به حفره‌ش که دیوانه وار نبض میزد خیره شد.
+ پس خواب نبوده...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . chapter¹⁰ . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
- نمیخوای بریم بیرون؟
+ نه میخوام بخوابم.
همکار جیک نق کوتاهی زد و آروم پشت جیک قدم برداشت.
- ولی تو خیلی می‌خوابی جیک مریض میشی.
+ عیبی نداره شماها بدون من برید.
ولی هیچکس نمی‌دونست جیک عاشق بختکی که قبلا به دنبال جونش افتاده بود، شده.