multi shot
Vikiآبی روی صورتش پاشید تا خواب از سرش بپره و از آینه نگاهی به چشمای قرمزش انداخت ؛ دیشب هرکاری کرده بود نتونسته بود بخوابه ؛ علیرضا در حالت عادی هم مشکل بیخوابی داشت و حالا با شرایطی که پیش اومده بود این مشکل چند برابر شده بود .
دیگه خبری از سعید نشده بود ، شمارهی ناشناسی هم بهش زنگ نزده بود . خودش هم بشدت دلتنگ اون پسر و مسخره بازیاش بود ولی نمیخواست کم بیاره و کوتاه بیاد ، حداقل نه به این زودی . سعید اگه واقعا دوستش داشت اون همه سال بیخبرش نمیذاشت .
از دستشوییِ بیمارستان بیرون اومد و سعی کرد کارهاش رو بدون حواس پرتی و فکر کردن به اون پسرِ لعنتی انجام بده ، اما امان از مغزی که نمیتونست به سعید فکر نکنه . با پیج شدنش توسط بلندگوی بیمارستان ، سمت یکی از اتاقها رفت تا کارای مربوط به زن مسنی که مریض شده بود رو انجام بده . با اینکه هیچوقت اهل معاشرت نبود رابطهی خوبی با بیمارهای سالمند داشت .
- آقای جهانبخش ؟ تشریف میارین ؟
سری تکون داد و بعد از خداحافظی کردن با زنِ سالمند ، سمت همکارش که دخترِ ریز نقشی بود رفت : بفرمایید ؟
- یه آقایی اومدن میگن با شما کار دارن
ابروهاش رو در هم کشید : خودشو معرفی نکرد ؟
- نه ، گفتن تو حیاط منتظرتون میمونن
زیر لب از دختر تشکری کرد و سمت حیاط راه افتاد ، سابقه نداشت کسی برای دیدنش به محل کارش بیاد . با دیدن مرد قد بلندی که هودیِ نارنجی رنگی پوشیده بود و پشت بهش ایستاده بود متعجب شد . یعنی سعید بود ؟ امکان نداشت به این زودی محل کارش رو پیدا کرده باشه ! ناخودآگاه نفس عمیقی کشید که باعث شد پسر سمتش برگرده ؛ ته چهره همون بود اما از لحاظ ظاهری بشدت پختهتر شده بود . پشیمون شد و خواست برگرده داخل ، اما لبخندِ از ته دلِ پسر بهش این اجازه رو نمیاد .
نمیتونست از جاش تکون بخوره ، فقط ایستاده بود و به پسر خیره شده بود . سعید آروم آروم بهش نزدیک شد و اون رو محکم در آغوش گرفت : نمیتونی تصور کنی چقدر خوشحالم از دیدنت علی
صدای ذوق زدهی پسر باعث شد زانوهاش سست بشن ، به هر حال چیزی نگفت . برخلاف میلش نمیتونست اون رو پس بزنه ؛ سعید اون رو از خودش فاصله داد و دستی توی موهاش کشید ، دلش بشدت برای نوازش اون موهای ابریشمی تنگ شده بود . از نظرِ اون علیرضا هیچ تغییری نکرده بود ؛ هنوز همونقدر تو دل برو و دوست داشتنی بنظر میرسید ، با این تفاوت که موهاش کمی مرتبتر شده بود و کلاهی سرش نبود .
پسر کوچکتر بالاخره به خودش اومد و ازش فاصله گرفت ، سعی کرد نقاب بیتفاوتیش رو به چهرهش بزنه : فکر کنم گفته بودم نمیخوام ببینمت
- ولی باید باهم حرف بزنیم هویجی
سعی کرد صداش رو بالا نبره ، حداقل تو محل کارش : حرفی نمونده بینمون عزت اللهی .. دیگه چی میخوای ازم ؟ برو به زندگیت برس
- علیرضا .. تو رو جون سعید به حرفام گوش کن بخدا به جایی بر نمیخوره
با دیدن سکوتش آرومتر ادامه داد : بعدش دیگه تصمیم گیری با خودته ، میتونی ازم بخوای برم و دیگه پشت سرمو نگاه نکنم ، یا میتونیم کل دنیا رو باهم بگردیم ؛ همونطور که بهت قول داده بودم
سعی کرد بغضی که به گلوش چنگ میزد رو قورت بده ؛ نه احمق الان وقت احساساتی شدنت نیست ، نباید کوتاه بیای !
سعید دستش رو با تردید گرفت و فشار داد : بیا بریم یه جای خلوت باهم صحبت کنیم ، خواهش میکنم علیرضا
آب دهنش رو قورت داد و سعی کرد بدون توجه به تفاوت اندازهی دستهاشون ، دستش رو بیرون بکشه : میرم لباسامو عوض کنم
لبخند بزرگی روی لبهای پسر نشست و مردمک چشمهاش درخشیدن . به ماشینش اشاره کرد : اون سانتافه مشکیه مال منه ، منتظرت میمونم باشه ؟
علیرضا سرش رو تکون داد ، رفت و سعید به دور شدنش خیره شد ؛ چطور تونسته بود این همه سال دوریش رو تحمل کنه ؟ بهش حق میداد که ناراحت و یا حتی عصبانی باشه ازش ، ولی دلیل این همه سال سختی کشیدنش توی کشور غریب فقط و فقط علیرضا بود ؛ چون میدونست رابطهشون توی ایران به هیچ وجه برای بقیه قابل قبول نیست .
رشتهی افکارش با باز شدن در ماشین پاره شد . اخم کوچیکی میون ابروهاش نشست و رو به علیرضا پرسید : مگه رانندهتم میری عقب میشینی پسر ؟ بیا جلو قراره باهم حرف بزنیم
چشم غرهای رفت و از بین صندلیها خودش رو به صندلیِ جلو رسوند . صدای خندهی سعید باعث عصبانیتش شد : اگه قراره فقط بخندی پیاده بشم ؟
سعید لبهاش رو گزید تا نخنده و سرش رو تند تند تکون داد ؛ به وقتش حسابی پسر مقابل رو بخاطر کارهای بامزهش که فکر میکرد ترسناکش میکنه توی بغلش میچلوند و گاز میگرفت ، اما الان وقتش نبود . حرفی بینشون رد و بدل نشد تا وقتی که سعید ماشین رو کنار خیابونِ خلوتی پارک کرد .
انگشتهاش رو روی فرمون کشید و سعی کرد مقدمه چینی کنه : میدونم این مدت بهت سخت گذشته و ازم عصبانی هستی ، اینم میدونم که کوتاهی از من بوده و باعث ناراحتیت شدم ؛ ولی ازت میخوام منو ببخشی علیرضا .. قول میدم همهی اون گذشتههای نحس رو جبران کنم برات و هیچوقت تنهات نزارم
علیرضا چیزی نگفت ، ترجیح میداد فعلا به ادامهی حرفهای پسر گوش کنه : میدونی هویجی ؟ شاید فکر کنی این مدت خیلی بهم خوش گذشته و فراموشت کردم ، ولی بخدا قسم هیچجوره از ذهنم بیرون نمیرفتی .. من درس خوندم ، سختی کشیدم ، غریبی رو تحمل کردم فقط به امید اینکه بتونم زندگیای که شایستهش هستی رو برات بسازم ؛ اصلا وقت نداشتم حتی تو تعطیلات برگردم ایران
-نمیتونستی یه زنگم بهم بزنی حتی ؟
سعید سرش رو پایین انداخت : بخدا که شرمندهم علیرضا
علیرضا ناخونش رو توی پوست دستش فرو کرد و لبش رو گاز گرفت تا گریهش نگیره ، در حالی که سعی میکرد خودش رو کنترل کنه لب زد : شرمندگیت هیچ فایدهای نداره سعید .. بدون هم تو زندگیمون موفقتریم
- چجوری میتونم تو زندگیم موفق باشم وقتی دلیل زندگیم تویی ؟ توروخدا به حرفام گوش کـ ..
دیگه نتونست جلوی خودش رو بگیره ، صداش رو بالا برد و اشکهاش با شدت زیادی شروع به باریدن از چشمهاش کردن : نه تو به حرفام گوش کن .. تو هیچی از زندگی لعنتیِ من نمیدونی ؛ نمیدونی چه حسی داره که هیچکس پشتت نباشه ، نمیدونی چقدر بده که بدون مادر بزرگ بشی ، نمیفهمی احساس مسئولیت چیه وقتی خرج پدر مریضت روی دوشته
در برابر چشمهای بهت زدهی سعید ادامه داد : هیچ میفهمی چجوریه که همسن و سالات پول کلاسای مختلف میدن و برای کنکور تلاش میکنن وقتی تو مجبوری با جونت بازی کنی و با پول فروش اون قرصای لامصب نون شب خانوادتو تامین کنی ؟ تو هیچی از زندگی من نمیدونی سعید هیچی ؛ من هرچی الان دارمو با تلاش و ارادهی خودم به دست آوردم نه با پول بابام
اشکهاش رو با خشونت از روی صورتش پاک کرد : اگه تو شیش سال از زندگیتو توی سختی بودی من کل زندگیمو همینجوری گذروندم .. تنها دلخوشیم توی لعنتی بودی که در نهایت بیرحمی ولم کردی و رفتی ، الان میخوای ببخشمت سعید ؟
خواست از ماشین پیاده بشه که سعید مانعش شد و محکم بغلش کرد ، علیرضا پسش نزد چون از لحاظ روحی واقعا به بغلش احتیاج داشت . سعید با احساس شرمندگی و در حالی که اشک میریخت بوسهای روی موهاش نشوند : بمیره سعید که پیشت نموند تو شرایط سختت ، الهی بمیرم که فکر میکردم شرایط خودم سخته و تو اینجوری تنها بودی .. هرچی بگی حقمه علیرضا ولی ازت خواهش میکنم یه فرصت دیگه بهم بده
علیرضا مشت بیجونی توی سینهش کوبید : ازت متنفرم عوضی
- خودمم از خودمم متنفرم
- نمیخوام دیگه ببینمت
- بهت حق میدم
مشت محکمتری توی سینهش کوبید : همین الان برو بمیر
سعید آروم خندید و بوسهی دیگهای روی موهاش گذاشت : هرچی هویجیم بگه
علیرضا خودش رو بالا کشید و لبهای خیسش رو روی لبهای پسر کوبوند ؛ بعد از سالها دلتنگی نمیتونستن از هم دل بکنن . سعید با ملایمت روی کمرش دست میکشید و اجازه میداد پسر حرصش رو روی لبهاش خالی کنه .
با حس نفس کم آوردن از هم جدا شدن . سعید لبخند عمیقی زد و موهای عرق کردهی پسر رو از توی صورتش کنار زد : الان حالت بهتره ؟
علیرضا چشمهای وحشیش رو تو چشمهای سعید دوخت و در حالی که نفس نفس میزد نجوا کرد : لـ .. لعنت بهت که لبات برام مثل مورفین میمونه !