multi shot
Viki‹ششسالبعد›
همین که پاش رو تو خاک وطنش گذاشت ، احساس دلتنگی همهی وجودش رو فرا گرفت ؛ مشغلههای کاریش انقدر زیاد بودن که حتی وقت سر خاروندن نداشت . مادرش در حالی که اشک میریخت ، تک پسرش رو در آغوش کشید : چقدر تغییر کردی سعیدم
لبخند عمیقی روی لبهاش نشست و بوسهای روی پیشونیش گذاشت : همین سه ماه پیش که اومدی دیدنم قربونت بره سعید
با بقیهی کسایی که به استقبالش اومده بودن از جمله پدر ، خواهر و شوهر خواهرش هم خوش و بش کرد .
- دل همه برات تنگ شده مامان جان ، انقدر فامیلا و دوستات تو این مدت حالتو پرسیدن ازمون که نگو
لبخندِ روی لبهاش یکباره خشک شد ؛ به یاد علیرضا افتاد ، بشدت دلتنگش بود . دلتنگ موهای هویجیش ، نصیحت کردنا و افکار مامان بزرگیش ، غر غر کردنای الکیش و حتی سویشرت مشکیای که همیشه با پوشیدن کلاهش سعید رو کفری میکرد .
از مادرش پرسید : مامان خبری از علیرضا نداری ؟
اخم متفکرانهای روی پیشونیِ زن نشست : علیرضا ؟ .. همون دوستت که این آخرا زیاد میومد خونمون ؟ نه والا مامان جان بیخبرم ازش ، فکر میکنم آخرین بار سه چهار سال پیش دیدمش ؛ اومده بود حالمونو بپرسه
سرش رو تکون داد و سمت ماشین راه افتاد ؛ باید هرجوری که شده اون پسرِ هویجی رو پیدا میکرد !
.
.
- کسب و کارت خوبه اونجا آقا سعید ؟ در آمد سالیانهت چقدره ؟
نگاهی به شوهر عمهی فضولش انداخت و به زور لبخند زد : شکر خدا دستمون به دهنمون میرسه
- هزار اللّٰه و اکبر چقدر بزرگ شدی خاله جان ، کی میخوای ازدواج کنی ایشالا ؟
کمی مکث کرد و ادامه داد : البته دخترای اونجا مناسب زندگی نیستن زیاد ، از من میشنوی بهترین چیز ازدواج فامیلیه سعید جان
هیچوقت آدمی نبود که به بزرگترهاش بیاحترامی کنه ، اما همه جوری سوال پیچش میکردن که دلش میخواست جمع رو ترک کنه . نگاه ملتمسش رو به خواهرش دوخت تا شاید نجاتش بده : خاله جان داداشم یذره خستهست الان ، ناهار رو میل کنین از دهن نیفته
زیر لب از فرشتهی نجاتش تشکر کرد و ساغر متقابل چشمکی زد . بعد از غذا از همهی مهمونها عذر خواهی کرد و به اتاقش رفت ، اتاقی که یاد آور خاطرههای شیرینش با علیرضا بود . روی تخت دراز کشید و به سقف خیره شد . نمیدونست علیرضا هم به اون فکر میکرد یا نه ، اما سعید نمیتونست یک لحظه هم از فکرش بیرون بیاد .
گوشیش رو برداشت و به یکی از دوستهای قدیمیش پیامک داد : میخوام برام یکی رو پیدا کنی ، یه پسر به اسم علیرضا جهانبخش
.
.
بعد از عوض کردن لباساش با بدنی کوفته روی کاناپه لم داد تا کمی استراحت کنه . تایم زیادی از نشستنش نمیگذشت ، اما نتونست در برابر گرسنگی مقاومت کنه . از جاش بلند شد و با قدمهای خسته به سمت آشپزخونه رفت . در یخچال رو که باز کرد چیزی جز سوسیس و تخم مرغ پیدا نکرد ؛ هرچند نمیشد از یه جوونِ شاغل که از قضا تنها هم زندگی میکنه انتظارِ بیشتری داشت .
از تکراری بودنِ برنامه غذاییش خسته شده بود ، باید در فرصت مناسب فکری برای جایگزینیِ غذاهای سالم با تغذیههای نامناسبش میکرد . بیخیالِ سوسیس شد ، تخم مرغ رو توی ماهیتابه شکوند و مشغول پختن نیمرو برای شامش شد . صدای زنگ موبایلش رو که شنید بدون خاموش کردن گاز سمتش رفت و جواب داد : الو ؟
- سلام .. میشه خودتونو معرفی کنین ؟
اخمهاش رو در هم کشید و با بدخلقی پرسید : شما زنگ زدی داداش من خودمو معرفی کنم ؟
- وای علیرضا خودتی ؟ جهانبخش ؟
- بله عمرتون ؟
سکوت پسرِ پشت خط باعث کفری شدنش شد : کارتو میگی یا نه ؟
- باورم نمیشه .. سریع لوکیشن بفرست باید ببینمت
- برو گمشو روانی
تماس رو قطع کرد و بعد از بلاک کردن شماره موبایلش رو روی کاناپه پرت کرد ؛ لعنت به آدمِ مردم آزار ! با حس کردن بوی سوختگی محکم وسط پیشونیش کوبید و سمت آشپزخونه دویید . با حسرت به تخم مرغ سوخته نگاه کرد و دستی توی موهای پریشونش کشید . مثل اینکه زیادی ناشکری کرده بود ؛ بیخیال خوردن شام شد و سعی کرد گندی که به بار آورده رو جمع کنه .
صدای گوشیش رو که شنید با عصبانیت به سمتش قدم برداشت و با شمارهی ناشناس دیگهای روبهرو شد ، به هر حال سعی کرد خودش رو کنترل کنه و جواب داد : بله ؟
- توروخدا قطع نکن منم سعـ ..
با شنیدن همون صدا ، کنترلش رو از دست داد و شروع کرد به داد و بیداد کردن : آخه مردکِ بیشعور ساعتو نگاه کردی که هی زرت زرت زنگ میزنی ؟ آدمِ بیفرهـ ..
تماس قطع شد و پشت سرش پیامکی از همون شماره براش ارسال شد : چرا انقدر غر میزنی پسر ؟ منم سعید ، اگه فحش نمیدی زنگ بزنم ؟
اخم کرد و بار دیگه پیامک رو خوند ، سعید ؟ فردی که خودش رو سعید معرفی کرده بود بهش زنگ زد ، اینبار با آرامشِ بیشتری جواب داد : سعید کیه ؟
فرد پشتِ خط در حالی که آروم میخندید زمزمه کرد : هنوزم بدخلقی هویجی
با شنیدنِ " هویجی " جرقهای توی مغزش زده شد ؛ مگه چند نفر توی دنیا بودن که اون رو به این لقب صدا بزنن ؟
- دلم برات تنگ شده علی .. میخوام ببینمت
گوشی رو توی دستش فشار داد و دندونهاشو روی هم سایید ؛ کسی که سالها کاملا فراموشش کرده بود و حتی بهش زنگ نزده بود ، انقدر یهویی زنگ زده بود و ابراز دلتنگی میکرد ؟
با صدایی که در اثر بغض خشدار شده بود جواب داد : ولی من نمیخوام ببینمت
سعید از لحن جواب دادنش شوکه شده بود ؛ قطعا انتظار نداشت علیرضای درونگرا از شدت خوشحالی پشت تلفن جیغ بکشه ، ولی حداقل فکر میکرد رگههایی از شوق رو توی صداش بشنوه .
علیرضا بعد از قطع تماس گوشیش رو خاموش کرد و سعی کرد با پلک زدن از ریزشِ اشکهاش جلوگیری کنه . نه ؛ نمیتونست بخاطر احساسات مسخرهی بچگیش آیندهی خودش رو به خطر بندازه . اگر سعید واقعا دوستش داشت انقدر دیر به فکرش نمیفتاد .
دستهاش رو توی موهاش فرو کرد و سعی کرد از کشیدنشون جلوگیری کنه ، دیگه جون و توانِ غصههای بیشتر رو نداشت .