multi shot
Vikiوارد کلاس شد و با دیدنِ علیرضایی که سر روی میز گذاشته بود لبخند محو و خستهای روی لبهاش نشست . سمتش رفت و کنارش نشست ، اما به جای بیدار کردنش فقط به صورت غرق در خوابش خیره شد . موهای پسر کمی بیش از حد معمول از کلاهش بیرون زده بودن ؛ قبول داشت که نارنجی نبودن ، ولی نمیتونست هویجی صداش نزنه .
چند ماهی از اون شب میگذشت و سعید موفق شده بود به تدریج باهاش صمیمی بشه ؛ با پسرِ فان و بامزهای که همه فکر میکردن خشک و مغروره . برخلاف تلاشهای مکررش نتونست جلوی خودش رو بگیره و دستش رو توی موهای پسر فرو نکنه . از اونجایی که علیرضا بشدت روی موهاش حساس بود سرش رو عقب کشید و با چهرهای خوابالود و شاکی به سعید خیره شد .
- باور کن نمیخواستم بیدارت کنم .. فقط نتونستم جلوی خودمو بگیرم
علیرضا با شنیدن لحن آروم و گرفتهی پسر متعجب شد ؛ معمولا اینجور مواقع سعید با نیشخندِ شیطنت آمیزی نگاهش میکرد و با لحن مسخرهای میگفت " ای وای خواب بودی کله هویجی ؟ شرمنده نمیدونستم "
سرش رو از روی میز برداشت و موهاش رو زیر کلاهش مرتب کرد . بعد با صدایی که بخاطر خوابیدنش گرفته بود پرسید : حالت خوبه ؟
- آره اوکیم
ابروهاش رو در هم کشید و با جدیت تو چشمهاش نگاه کرد : چیشده سعید ؟
- باید یه چیزی رو بهت بگم علیرضا ولی اینجا نمیشه .. میشه بعد از ظهر بیای خونمون ؟
علیرضا میخواست مخالفت و پا فشاری کنه ؛ ولی با شنیدن اسمش از زبون پسر فهمید مسئله جدیه
- باشه ..
تشکر کرد و سر خودش رو با نقاشی کشیدن توی کتاب شیمیش سرگرم کرد . علیرضا به نیم رخش خیره شده بود ؛ باید اعتراف میکرد ترجیح میداد پسر صبح تا شب اذیتش کنه ولی اینطوری توی خودش نباشه .
.
.
در باز شد و مادر سعید به استقبالش اومد : سلام علیرضا جان خوبی پسرم ؟
لبخند دلنشینی روی لبهاش نقش بست ، مادر مهربونِ سعید رو دوست داشت و اون رو جای مادرِ نداشتهش میدونست : سلام مچکرم شما خوبین ؟ شرمنده مزاحمتون شدم
- این چه حرفیه عزیزم توم مثل سعید میمونی برام .. راستی سعید بالا منتظرته
هیچوقت فکر نمیکرد یه روز اینطوری با خانوادهی سعید انس بگیره ، همیشه فکر میکرد آدمهای پولدار مغرور و از خود راضی هستن ولی خانوادهی عزت اللهی استثنای بزرگی بودن .
مجدداً تشکر کرد و راه اتاق سعید رو در پیش گرفت . بدونِ در زدن وارد شد که سعید رو با بالا تنهی لخت و در حال خشک کردن موهاش جلوی آینه دید ؛ سعید با دیدنش لبخند زد : سلام هویجی خوش اومدی .. یه دقیقه بشین من لباسمو بپوشم میام
لبخند زد و منتظر روی تخت نشست . به قاب عکس کنار تختِ سعید نگاه کرد و لبخندش پررنگتر شد ؛ عکسِ بچگیهای سعید .
- هنوزم اونجوری خوشگلم مگه نه ؟
نگاهش رو به سعید داد و با لبخندِ نصفه نیمهای سرش رو به نشانهی " نه " تکون داد ؛ پسر سرش رو با تاسف تکون داد و کنارش روی تخت نشست ، اما حرفی نزد و مشغول دید زدن اطراف شد . علیرضا هوفی کشید و دستش رو به آرومی روی شونهش گذاشت : قرار بود باهام حرف بزنی سعید !
سعید نفس عمیقی کشید و لبش رو گزید : دیگه نمیتونیم مثل قبل باهم وقت بگذرونیم و حرف بزنیم ، حداقل حضوری نه
اخم کرد و با جدیت لب زد : خوب حرف بزن ببینم چیشده
- مـ .. من قرار نیست ایران بمونم
با صدای تحلیل رفتهش ادامه داد : قراره برای ادامه تحصیل به کانادا مهاجرت کنم
علیرضا با ناباوری به چهرهی درهمش خیره شد ؛ احتمالا سعید طبق معمول داشت دستش مینداخت و قرار بود بعداً حسابی مسخرهش کنه .
- شوخی بامزهای بود
- شوخی نیست علی .. میتونی از مامانم بپرسی
احساس پوچی سراسر وجودش رو فرا گرفت ؛ سعی کرد با دوختنِ چشمهاش به سقف مانعِ احساساتی شدنش بشه . به سختی و با صدایی که سعی میکرد بیتفاوت بنظر برسه لب زد : موفق باشی
سعید با نا امیدی و چشمهایی که با هالهای از اشک پوشیده شده بود به پسر نگاه کرد ، فکر نمیکرد تا این حد خنثی عمل کنه : برات مهم نیست مگه نه ؟
قلب علیرضا با شنیدن صداش به درد اومد ، دیگه نتونست تحمل کنه ؛ محکم اون رو به آغوش کشید و با صدایی که سعی میکرد نلرزه تو گوشش زمزمه کرد : معلومه که برام مهمه دیوونه .. ولی پیشرفتت مهمتره
سعید دستهاش رو محکم دور کمرش حلقه کرد و سرش رو به گردنِ پسر مالید : نمیتونم از دستت بدم هویجی
با شنیدن صدای هق هق سرش رو بالا آورد و متعجب شد ؛ علیرضا ، پسری که هیچوقت نقاب آهنینش رو بر نمیداشت ، داشت گریه میکرد ؟ صورتش رو با دستهاش قاب گرفت و دستی توی موهاش کشید : واقعا داری گریه میکنی ؟
علیرضا تند تند اشکهاش رو پاک کرد و سرش رو تکون داد : خیلی ازت بدم میاد سعید خیلی .. کاش هیچوقت باهات آشنا نمیشدم
سعید با تعجب نگاهش کرد که ادامه داد : توی احمق باعث شدی نظم زندگیم بهم بریزه .. من آدمی بودم که به هیچکس اجازه نمیدادم باهام معاشرت کنه و حالا قلبم شده بازیچهی دستِ یه پسر احمق
مشتی توی سینهش کوبید : تو همین مدتِ کم از بس به محبتای از ته قلبت عادت کردم که ندیدنت برام مثل کابوس میمونه .. تو از من یه آدم احساساتی و احمق ساختی که قلب بیجنهش با دیدن همجنسش تند تند میزنه
سعید چندین بار ناباور پلک زد ، شنیدن این حرفها از زبون علیرضا سخت بود و هضم کردنش سختتر : قـ .. قلبت چی چی ؟
- بمیر پسرهی احمق
براش مهم نبود که سعید قراره چه فکری دربارهش بکنه ، پس بلافاصله بعد از حرفش لبهاش رو روی لبهای باز مونده از تعجبش کوبید و بجای بوسیدن ، شروع به گاز گرفتن کرد . سعید دستش رو توی موهاش فرو کرد و ماهرانه شروع کرد به کام گرفتن از لبهاش ، تصور این موقعیت برای هر دو بشدت سخت بود .
با حس نفس کم آوردن از هم جدا شدن و در حالی که نفس نفس میزدن توی چهرهی هم نگاه کردن . در نهایت این سعید بود که سکوت رو با شوخیِ مسخرهش شکست : یهو عاشقم شدی ؟ مگه نگفتی ازم بدت میاد ؟
علیرضا چشمهاش رو روی هم فشار داد و با لحن اندوهگینی زمزمه کرد : کی قراره گورتو گم کنی ؟
- کاش یذره احساسات داشتی هویجی .. دو هفته دیگه
سری تکون داد و سرش رو روی بازوی سعید گذاشت . دست پسر توی موهاش فرو رفت و شروع به نوازششون کرد : کاش میشد باهام بیای
- همه که مثل تو بچه پولدار نیستن پسر .. من خارجیترین سفرم مشهد بوده
سعید آروم خندید و سری تکون داد : یه روز خودم میام دنبالت .. میریم کلللل دنیا رو میگردیم
- سعید ؟
- جانم هویجی ؟
- اونجا رو بقیه بخاطر رنگ موهاشون لقب نزار
خندید و سیلیِ آرومی روی گونهی پسر نشوند : چشم هر چی مستر هویجی بگه
.
.
تک تک اعضای خانواده و بستگانش رو در آغوش کشید و با همه خداحافظی کرد . جای خالی علیرضا به وضوح حس میشد و از این بابت ناراحت بود ، یعنی نمیخواست به بدرقهش بیاد ؟
پدرش به ساعت نگاهی انداخت : سعید جان پروازت دیر میشه
- علیرضا نیومده هنوز
- حتما مشکلی براش پیش اومده .. الان باید بری کم کم
چند دقیقهی دیگه منتظر موند و با نیومدنش ناامید به سمت پلهها قدم برداشت . چند پله بیشتر باقی نمونده بود که صدای بلند علیرضا رو شنید : سعیییدد
پسر در حالی که نفس نفس میزد دویید و خودش رو توی آغوشش انداخت : داشتی بدون خداحافظی میرفتی واقعا ؟
بوسهای روی موهاش نشوند و محکمتر بغلش کرد : مواظب خودت باش هویج کوچولو .. دیگه ساقی بازی در نیار اینکارا خوبیت نداره
خندهی بغض آلودِ علیرضا باعث شد لبخند محوی بزنه : بعد از تو توبه کردم کلا
خواست چیزی بگه که با صدای پدرش به خودش اومد : سعید ! بدو الان جا میمونی از پرواز
بوسهی نامحسوسی گوشهی لب پسر نشوند : دلم برات تنگ میشه علی
برای آخرین بار محکم در آغوشش کشید : منم همینطور دیوونهی احمق