misfortune!!!

نفس عمیقی کشید و سعی کرد بتونه با شمردن اعداد خودش رو آروم نگهداره.

سه روز از تولد تاریخی سهون و پونزده روز از بستری شدن باباش توی بیمارستان میگذشت و امروز متوجه شد که باباش ترخیص شده ولی چیزی که عصبیش میکرد همکاری نکردن باباش بود.

اون پیرمرد از بیمارستان مخالفت‌هاش و البته یک دندگی‌هاش رو شروع کرده بود. پاهاش بعد استراحت زیاد ضعف داشتن و قبول نمیکرد که با ویلچر تا پارکینگ برن و البته تمام داروهای تجویز شده رو رد کرد و از الان هشدار داد که قرار نیست لب به هیچکدوم از قرص‌های تقویتی و درمانی بزنه.

لوهان فقط احساس میکرد از مغزش دود بلند میشه و اگر خودش رو از پنجره پرت نکنه پایین آروم نمیگیره.

"بابا بیا سوار ویلچر شو. داره دیر میشه!"

"پسرم من آمادم میتونیم بریم"

مائوچن با سماجت و البته لبخندی که میتونست برای سال‌های طولانی حرص لوهان رو دربیاره از روی تخت بلند شد و با کمک میله‌های تخت و دیوارها چند قدم کوتاه و آهسته برداشت. ضعف عضلانیش توی این مدت خیلی بیشتر شده بود و اون پیرمرد نمیخواست قبولش کنه.

ولی به در اتاق نرسیده بود که یکدفعه پاش خالی کرد نزدیک بود زمین بیوفته که لوهان قبل از اتفاق افتادنش زیر بغل‌هاش رو گرفت و روی صندلی کنار تخت گذاشت.

"شما نمیتونی با پاهای خودت بیای چرا لج میکنی بابا؟"

"اوه! هی پسر سرت به کار خودت باشه من توی مهندسیت دخالت نمیکنم تو هم توی دکتری دخالت نکن!"

"هی! سلام"

قبل از اینکه لوهان بخواد موهاش رو از کلافگی و حرص از جا بِکَنه، صدای سر حال و شاداب سهون که سرش رو از لای در نشون داده بود مانع از این اتفاق وحشتناک شد.

سهون با دیدن پدر و پسر، متوجه جو سنگین بینشون که

مائوچن سعی در مخفی کردنش داشت، شد.

"احیانا اینجا سونامی اومده؟!"

"نه اتفاقی نیوفتاده! شیفتت تموم شده؟ خسته نباشی پسرم"

"ممنون پروفسور"

سهون در حالی که نگاهش روی لوهان قفل بود، زمزمه کرد و فهمید اصلا اون چیزی که مائوچن میگه درست نیست و صد در صد یک اتفاقی افتاده.

لوهان پشت چشمی برای مائوچن نازک کرد و برگه‌های مربوط به ترخیص پدرش رو از روی تخت برداشت و با لحن سرد و بی حسی زمزمه کرد: "میرم که برگه‌ها رو مهر کنند"

مائوچن با همون لبخند رو اعصابش سری به تایید تکون داد و لوهان رو بدرقه کرد. به محض خروج اون پسر، سهون عذرخواهی کوتاهی کرد و به دنبال لوهان از اتاق خارج شد. متوجه شده بود که جلوی اون مرد راحت به گفتنش نیست.

وسط راهرو بازوش رو گرفت و مانع از حرکتش شد.

"هی لوهان! چیشده؟"

با دیدن بغض اون پسر قلبش درد گرفت. جلوتر رفت و دستش رو روی صورتش گذاشت و با کمی خم شدن سعی داشت توی مسیر نگاهش قرار بگیره تا بهش توجه بشه.

"حرف بزن! داری میترسونیم"

"لجبازی میکنه. عصبانیم میکنه. قرصاشو نمیخوره و حالام میگه سوار ولیچر نمیشه. ضعف داره ولی نمیخواد قبول کنه. نمیدونم باید چیکار کنم. دیوونم کرده"

لوهان با حرص تک تک بلاهایی رو که مائوچن سرش آورده بود، میگفت. اون پیرمرد جوری با روح و روانش بازی میکرد که دلش میخواست خودکشی کنه. تنها کسی که راحت میتونست جلوش از باباش شکایت کنه دوست پسرش بود و انقدر عصبی بود که اهمیت نده وسط راهرو ایستادند.

سهون مثل یک منبع انرژی چیزی که لوهان بهش نیاز داشت بهش داد. اون لبخند دلگرم کننده‌ای که میگفت «تنهات نمیذارم. اگر سختته به من تکیه کن» اون لبخند لعنتی کلی حرف داشت. انقدر پر حرف بود که لوهان رو به سکوت کردن وادار کنه‌. چطور میشد عاشق یک لبخند زشت از یک آدم زشت‌تر شد!

"تا اون برگه‌ها رو آماده کنی و ماشینو روشن کنی منو پروفسور توی پارکینگ هستیم"

"تو مطمئنی؟"

"اگر بر حسب محاسبتم پروفسور سنگین نباشه آره مطمئنم"

قبل از اینکه به لوهان اجازه بررسی حرفش رو بده وارد اتاق شد و در رو پشت سرش بست.

مائوچن با همون لبخند مصنوعی و ضایع سمت سهون برگشت.

"لوهان کجاست؟"

"پایین منتظرمون میمونه تا ما بریم پیشش. باید ماشینو آماده میکرد"

"اوه پسر. لازم نبود به زحمت بیوفتی خودم میرفتم تا پایین این بیمارستانو بلدم"

سهون چند قدم جلو رفت و با فشاری که به شونه‌ی مائوچن وارد کرد مجبورش کرد روی صندلی برگرده.

"پروفسور شما باید با ویلچر بیایین"

مائوچن چرخی به چشم‌هاش داد و کلافه دست‌هاش رو توی هوا تکون میداد. مشخص بود که لوهان این پسر رو فرستاده تا راضیش کنه روی اون صندلی‌های مربع شکل و مزخرف بشینه.

"من به او بچه هم گفتم هرگز روی این صندلی چرخدار سوار نمیشم‌"

"پروفسور چند کیلو هستین؟"

مائوچن اخمی از تعجب روی صورتش نشست، مغزش هنوز توی بحث قبلی گیر کرده بود و ناخودآگاه و با تعجب جواب سوال ناگهانی اون پسر رو به زبون آورد.

"۵۸ کیلو. چطور؟"

"از اونجایی که به افسانه‌های دیزنی علاقه دارین میخوام مثل یک پرنسس بلندتون کنم"

"پرنسس؟!"

مائوچن زیر لب زمزمه کرد اما قبل از اینکه بتونه آنالیز کنه، دست‌های سریع اون پسر زیر زانوها و پشت کمرش قرار گرفت و از روی صندلی اتاق بلندش کرد.

برای اینکه خودش رو برای نیوفتادن کنترل کنه و البته شوکی که بهش وارد شده بود دستش رو روی شونه‌های اون پسر فیکس کرد و محکم گرفتش. یکی از نشونه‌های پیری ترسیدن از چیزای مزخرف بود، مثل کوتاهترین ارتفاع با زمین.

"ه-هی داری چیکار میکنی؟"

سهون بی اهمیت به سر و صدای پروفسور عزیزش با همون آرامشی که داشت صندلی رو جا به جا و برای گذاشتن پروفسور مورد علاقش تنظیم کرد.

مائوچن با اخم‌های تو هم رفته به اون پسر که در حال درست کردن جاهای مخصوص پاش بود نگاه میکرد. عصبانی بود!

"حالا بهتر شد پروفسور"

و دوباره اون لبخندی رو دید که چند دقیقه قبل خودش برای طبیعی جلوه دادن چهرش میزد.

به محض قرار گرفتن سهون پشت ویلچر پاهاش رو روی زمین گذاشت و برای بلند شدن نیم خیز شد و اون پسر حق مخالفت نداشت.

اما انگار زیادی پررو شده بود!

با قرار گرفتن دست‌های قدرتمند اون پسر سمج روی ولیچر انداخته شد.

"من با این صندلی نمیام. منو عصبانی نکن بچه"

"اگر دوست دارین از کش‌های مخصوص افراد مجنون یا دستبندهای مخصوصشون استفاده کنم بگین که برم آمادشون کنم"

مائوچن با چشمای گرد به گستاخی اون پسر نگاه کرد. باورش نمیشد همچین توهینی ازش شنیده.

لحن حرف زدنش کاملا تغییر کرده بود و خشن‌تر و ترسناک‌تر بنظر میرسید ولی مائوچن از پرستارها و خدمه بیمارستان نبود که از این چهره بترسه.

"تو به چه حقی با من اینطور حرف میزنی؟ احترام به بزرگترو نمیدونی؟ بهت نگفتن وقتی مقابل یک بزرگتر ایستادی خیره نگاهش نکنی؟"

"چطور شما حق دارید لوهان که تک پسرتونه نگران کنید و بذارید با این کاراتون بغض کنه! متاسفم اما من نتونستم ناراحتیش بخاطر ضعف بدنتون ببینم. اون میخواست گریه کنه پروفسور متوجهید! من بهش قول دادم شمارو با ویلچر تا تا پارکینگ ببرم"

مائوچن با همون اخم غلیظ به اون پسر که توی چهرش هیچ تغییری ایجاد نشده بود و ذره‌ای عصبی بنظر نمیرسید، نگاه کرد. اون واقعا بالغ بود و از طرفی بهترین دوست برای پسرش!

نفس کلافه‌ای کشید خودش رو روی ویلچر پرت کرد و دست‌هاش رو روی سینش قفل کرد.

سهون با دیدن این حرکتش یاد لوهان و لجبازی‌هاش افتاد و نتونست لبخند نزنه، وسایل همراهش رو روی پاهای اون پیرمرد لجباز گذاشت و از اتاق خارج شدند.

"واقعا گریه کرد یا بهم دروغ گفتی؟"

صدای آروم و بم مائوچن به گوشش رسید، شاید بهتر بود به عنوان دکتر شصت ساله حرف بزنه! اون توی پیرمرد بودن مهارت کافی رو داشت.

"خودتون میدونید که چقدر دوستون داره!"

"دلم نمیخواد جلوش ضعیف باشم ولی این سستی کلافم کرده"

"پروفسور. ضعف بدنتون با جلسه های فیزیوتراپی که دکتر تجویز کرده کامل رفع میشه خودتون که میدونید!"

مائوچن نفس عمیقی کشید و بیشتر از قبل توی خودش جمع شد، مسئله بزرگی بود. چون واقعا از کار افتاده و بی مصرف شده بود و برای کسی که تمام عمرش مفید بوده این مثل یک سرطان بود.

"پروفسور قهرمانا برای اینکه قدرتمند بشن دلیل داشتن. بتمن، سوپرمن، اسپایدرمن هر قهرمانی که میشناسید یک دلیل داشتن. چطوره دلیل قدرتتون لوهان باشه! قهرمانش بشید و قرصاتونو به موقع مصرف کنید و نگرانش نکنید. اینکه چیزی از پزشکی نمیدونه باعث میشه که بابت هر مسئله‌ای بترسه. شما باید بهتر بدونید"

مائوچن دیگه عصبانی نبود، حالا غم زده بود، چون قهرمان شدن برای پسرش فقط نشستن توی خونه و خوندن مجله بود.

"تا آخر عمرم باید روی صندلی چرمی بشینم، غذا بخورم تلوزیون ببینم. کتاب بخونم و روی همون صندلی بر اثر

ایست قلبی بمیرم!"

سهون که وارد آسانسور شد خنده‌ی آرومی و کمی جاش رو تنظیم کرد تا بتونه صورت اون مرد رو ببینه، بنظرش چیزی فراتر از لجبازی بود و حالا دلیلش رو میفهمید‌.

"پروفسور این مثل خودکشی میمونه"

"قهرمان لوهان شدن یعنی این!"

"چیزی که اون میخواد کم کردن فشار کاریتونه. تا الان تمام تلاشتونو کردین. حالا بهتره از موضعتون عقب بکشید و فقط تنها کارتون آموزش دادن بشه. دنیا به کپی‌های بیشتری از پروفسور لوی بزرگ نیاز داره تا یکی از اون"

سهون با ذوق از تربیت کسایی که میتونند با آموزش‌هاش به مهارت خودش برسند حرف میزد و باعث میشد از این دنیا و غمی که توی دلش نشسته دور بشه. هیجان انگیز و مفید بود، حتی مفیدتر از سال‌هایی که سعی کرده بود تمام مهارت‌های مخفیش رو برای خودش نگه داره.

"این ممکن نیست سهون!"

"اتفاقا پروفسور. اگر شما شروع حوزتونو فقط به آموزش تغییر بدین من مطمئنا متخصصای بزرگ مغز و اعصاب برای اینکه یک ساعت پای حرفاتون بشینن با هم دعوا میکنن"

مائوچن با تصور اینکه مردهای بزرگ و تحصیل کرده برای رزرو کلاس موهای هم رو میکشند یا با مشت زیر چشم هم رو کبود میکنند، تقریبا داشت بیمارستان رو با صدای خنده‌هاش روی سرش میذاشت.

با خنده اسم چندین دکتر مطرح مغز و اعصاب رو به زبون آورد و سناریویی که توی ذهنش چیده بود برای اون پسر تعریف کرد و باعث شد دوباره تمام فرهنگ دکتری رو زیر پا بذارند و با صدای بلند توی راهروهای بیمارستان بخندند ولی این بار دیگه لوهانی برای اینکه متوقفشون کنه وجود نداشت.

با انگشت اشاره روی فرمون ضرب گرفته بود و پوست لبش رو به دندون گرفته بود. دیر کرده بود و مطمئن بود که باباش هنوزم توی اون اتاقه و داره برای نیومدن بحث میکنه.

دستش رو بین موهاش برد آروم کشیدشون تا حرصش رو خالی کنه. با عصبانیت کمربندش رو باز کرد تا از ماشین پیاده بشه که صداهای آشنایی به گوشش رسید، این خنده‌های بلند و گوش خراش براش آشنا بود.

با دیدن سهونی که صندلی رو هل میده و پدری که با ذوق و خنده‌های بلند در حال تعریف کردن مسئله‌ایه، تقریبا روح از بدنش جدا شد. این صحنه میتونست غیر واقعی باشه ولی هرچقدر نزدیک میشدند واقعی‌تر میشد و صداهای واضحشون مهر تایید به خیالی نبودنشون میزد.

تصور میکرد سهون در حالی که اشک میریزه و به همه کس فحش میده ببینه و البته خودش با خشونت بیشتری برای آوردن پدرش دست به کار بشه اما انگار نیازی به فکر کردن به هیچکدوم از اون روش‌ها نبود.

"صبر کنید پروفسور من درو باز میکنم"

سهون با احتیاط اول وسیله‌هایی که‌ تمام مدت روی پای مائوچن بود روی صندلی‌های عقب گذاشت و بعد برای سوار شدن اون مرد روی صندلی کنار راننده کمک کرد.

زیر بغلش رو گرفت و از افتادن ناگهانیش جلوگیری کرد.

"من ویلچرو برمیگردونم بالا نگرانش نباشین"

قبل از اینکه لوهان لب به تشکر باز کنه مائوچن با مهربونی سمت سهون برگشت و لبخندی زد.

"ممنون پسرم"

سهون که‌ کاملا بخاطر تشکر محبوب‌ترین پروفسورش احساس غرور میکرد، لبخند پهنی زد و تعظیم نود درجه کرد.

لوهان واقعا متعجب شده بود، اگر هیچ شناختی بهشون نداشت میگفت که اون مرد پیر عاشق اون پسر جوان شده و حالا به روش قرون وسطا در حال لاس زدن بودند.

"هی سهونا! ممنون. میبینمت‌"

سهون دستی برای لوهلن تکون داد و رفتن اون ماشین رو تماشا کرد. باورش نمیشد تمام خستگی شب گذشتش رو از

یاد برده! اون پروفسور فوق العاده بود.

در مقابل لوهان در حال شکوندن فرمون ماشین توی مشتش بود و دو تا فکش از فشار زیاد در امان نبودند.

"لوهانی! چرا قرمز شدی؟ فشارت بالاس؟"

اگر از فشار و بالا پایین شدنش خبر داشت صد در صد به پدر عزیزش میگفت که چه مرگشه ولی تنها چیزی که از خودش میدونست این بود که عصبانی بود!

"سهون چیکار کرد که راضی شدین روی ویلچر بشینید؟ اون بهتر حرف میزنه!"

مائوچن متعجب لبخندی زد و به نیمرخ پسرش خیره شد.

"نگو که داری حسودی میکنی؟ اوه خدایا کاش هیونگ‌جون اینجا بود و نشونش میدادم چرا بهت میگم جوجو"

یکم خم شد و با ذوق گونه‌های برآمده‌ی پسرش رو نیشگون گرفت و کشید. صورت اون پسر هنوزم نرم و بوسیدنی بود.

لوهان با حرص نفس عمیقی کشید و دنده رو عوض کرد.

"خب میدونی اون مثل پرنسسا منو بلند کرد گذاشت روی صندلی تو میتونستی اینکارو بکنی؟"

لوهان لحظه‌ای کنترل رانندگی از دستش خارج شد ولی خیلی سریع تونست بهش مسلط بشه. متعجب لحظه‌ای نگاهش از مسیر رو به روش گرفت و به پدرش نگاه کرد.

"اون! اون واقعا همچین کاری کرد؟"

مائوچن با اطمینان سری به تایید تکون داد و دستش رو روی سینش گره زد ولی لوهان هنوز باورش نمیشد دوست پسرش با پدرش اینطور حرفه‌ای لاس زده به علاوه سهوک هنوز اینطور بلندش نکرده بود!

هر چی فکر میکرد یادش نمیومد اینطور بغلش کرده باشه تنها چیزی که یادش میومد کولی‌ای بود که اول آشناییشون برای اذیت کردن سهون به زور ازش گرفته بود.

دندون‌هاش رو روی هم فشار داد. قرار بود یکی

مردونگیش رو از دست بده و قطعا اسمش اوه سهون بود.

"اون واقعا پسر فوق العادیه. خوشحالم باهاش دوستی لوهان"

مائوچن آروم گفت و لبخند زد، ولی باعث شد تقریبا روح از بدن لوهان جدا بشه چون فکر کرد منظور پدرش دوستی‌ای هستش که الان دارند.

تا شب که درگیر پدرش و پرستاری ازش بود و البته نوشتن یک برنامه ریزی فوق العاده برای دورانی که صد در صد وقت آزاد بیشتری داره.

قبل از خواب وارد صفحه چتش با سهون شد باید یک سری مسائل براش روشن میکرد.

"هی پیرمرد بیداری؟"

"آره. اتفاقا داشتم به لوهانی غر میزدم که مامانش اصلا به من اهمیت نمیده"

بلافاصله عکسی از سهون و لوهانی کوچولو که روی

زانوش جمع شده بود و به دوربین نگاه میکرد آپلود شد. خنده‌ی آرومی کرد و سعی کرد وجهه‌ی ناراحتش رو حفظ کنه.

"ذهنیت اون بچه رو راجع به من تغییر نده"

در جوابش وویس فرستاده شد که ابروهای لوهان از تعجب بالا پرید. گوشی رو بغل گوشش فیکس کرد و وویس رو پلی کرد.

"بیا لوهانی... بیا بگو مامانت چقدر بی مسئولیته.. بگو لوهانی"

آخر وویس صداهای ضعیفی از لوهانی کوچولو بود که خواب آلود ناله میکرد و صدای خنده‌های بلند سهون که با ذوق اون گربه رو لوس میکرد، لوهان خیلی واضح میتونست تصویر سهون که چطور خوشحاله تجسم کنه.

"ببین جناب اوه. اومدم بگم بابا گفت چطور مثل پرنسسا باهاش رفتار کردی. فقط میخوام بدونم تا حالا یک بار همچین کاری برای من کردی؟ تو واقعا.. ولش کن"

با حرص پیامی که تایپ کرده بود فرستاد و مطمئن بود اون پسر الان با چشم‌های ترسیده به پیامش نگاه میکنه اما وقتی با حجم زیادی از ایموجی‌های خنده مواجه شد فهمید که اشتباه میکنه.

"هی تو حق نداری بخندی! هی با توام"

اما سهون بی توجه به پیامش دست از خندیدن و فرستادن ایموجی‌های خنده برنمیداشت و این باعث میشد که لوهان عصبی‌تر بشه.

"من باید بلاکت کنم!"

"اه نه نه ببخشید... ولی واقعا خنده دار بود"

لوهان با اینکه میدونست ناز کردنش رو قرار نیست سهون ببینه ولی جوری تایپ میکرد که اون متوجهش بشه.

"اصلا خنده دار نبود سهون"

"ولی من اینکارو برای تو انجام دادم!"

"میتونم زمان دقیقشو بدونم؟"

وقتی یکم فاصله بین پیام افتاد لوهان مطمئن شد که اون پسر دنبال بهانه یا حتی یک تاریخ دروغی برای اثبات حرفشه. از الان لوهان رو بازنده میدونست. پوزخندی زد و منتظر شد پیام احمقانش رو ببینه.

"خب اون شبی که برای اولین بار مست کردی من انجامش دادم چون نمیتونستی راه بری"

لوهان با چشم‌های گرد چند بار پیامش رو خوند، خیلی سریع اتفاقات احمقانه و شرم آور اون شب رو به یاد آورد و چطور تونسته بود فراموشش کنه؟

آهی کشید و فحشی زیر لب به خودش داد.

"اون قبول نیست. وقتی میگم انجام ندادی یعنی ندادی کوالای زشت. شب بخیر"

گوشیش رو با خجالت قفل کرد و کنار متکاش گذاشت و چشم‌هاش رو بست، ذهنش توی اتفاقات اون شب گیر کرده بود و البته باعث میشد دلتنگیش برای اون پسر

بیشتر بشه.

با روشن شدن صفحه گوشیش به نوتیفکشن‌هاش نگاه کرد.

"هر چی مامانِ لوهانی کوچولو بگه. شب بخیر خوب بخوابی"

لبخندی زد و دوباره چشم‌هاش رو بست تا بتونه بخوابه، چون فردا خیلی کار داشت و باید به شرکت میرفت.

صبح وقتی به شرکت رسید نزدیک به یک ماه بود که حتی از جلوش رد نشده بود و البته یکم میترسید. با اینکه تمام کارهاش رو مجازی و بدون اینکه حضور پیدا کنه انجام داده بود ولی ترسش از جونگینی بود که مثل یک گاو زخمی منتظرش بود.

اصلا در شان مهندس لو نبود که اینطور خمیده و با احتیاط از پله‌های طبقات شرکت بالا بره و برای وارد شدن به اتاقش کمین کنه ولی چاره‌ای جز این نداشت.

میدونست که در آخر باهاش مواجه میشه ولی اصلا حوصله نداشت که اول صبحی باهاش رو به رو بشه.

اطرافش رو با حساسیت چک و سریع وارد اتاقش شد و با

تیک آرومی در رو پشت سرش بست، نفس آرومی کشید و با خیال راحت کمرش رو صاف کرد.

"صبح بخیر مهندس لو!"

با ترس به در چسبید و با جونگینی رو به رو شد که روی صندلیش نشسته بود و یک فنجون قهوه هم دستش بود.

"ه-هی!.. سلام جونگین!"

جونگین ابرویی بالا انداخت و پوزخندی زد، باید تمام استخوان‌های اون بچه رو تک به تک میشکوند.

"تو یک سری توضیحات به من بدهکاری. میدونی که از چی حرف میزنم؟"

لوهان با یاد آوری شب تولد سهون و گندی که تقصیر خودش بود آه کشید، اون پسر هنوزم بخاطر جریان هفته‌ی گذشته عصبانی بود!

"ببین جونگین! خب.. خب نمیتونستم توضیحش بدم. خودت که یونگو میشناسی! فقط کافی بود این خبر به

گوشش برسه همه چیز برای من و سهون تموم میشد"

جونگین اخمی کرد و فنجون قهوش رو روی میز گذاشت. از جاش بلند شد و به سمتش قدم برداشت.

"یعنی تو انقدر مارو دهن لق میدونی؟ مسخرست! تو منو نمیشناسی؟"

"نه نه.. منظورم این نبود.. چطور توضیحش بدم... فقط داشتیم احتیاط میکردیم"

لوهان به وضوح بادش خالی شده بود و نمیدونست در مقابل دهنش که بیهوده فقط باز میشه باید چیکار کنه.

"منظورت هر چی که بود ناراحتم کرد"

"معذرت میخوام جونگینی"

با چشم‌های درشت و لب‌های آویزونش زیر چشمی به جونگین خیره شد و منتظر بود که بخشیده بشه، اصلا دوست نداشت بهترین دوستش از دستش ناراحت باشه.

"از اونجایی که میدونستم از اینکارت پشیمونی برای ناهار از بهترین رستورانی که میشناسم برای کارمندای شرکت ناهار سفارش دادم"

"خب چرا به من میگی؟ اصلا برای چی؟"

چیزی اینجا درست نبود، جونگین هیچ اطلاعاتی رو بدون دلیل بهش نمیداد و این میترسوندش.

"خب چون از حساب تو براشون غذا گرفتم. به مناسبت تور کردن سهون"

لوهان لحظه‌ای احساس کرد قلبش نمیزنه، ترسیده دست جونگین رو گرفت.

"تو- تو چیکار کردی؟"

جونگین با صدای بلند خندید و دستش رو روی شکم لوهان گذاشت.

"ببخشید اگر باعث شدم بچت بیوفته. بهشون گفتم به مناسبت خوب شدن حال بابات اینکارو کردی ولی دلیل

اصلیو فقط تیم عتیقه این شرکت میدونه"

با چهره‌ی بی حالتی دست جونگین رو از روی شکمش کنار زد و زیر لب فحش‌های نامفهومی به اون پسر داد اما قبل از اینکه بذاره از اتاقش خارج بشه، متوقفش کرد.

"به هر حال. ممنون داداش"

جونگین لحظه‌ی آخر لبخندی زد و با چشمک جذابی از در خارج شد، تا چند ساعت دیگه ناهار لاکچریشون میرسید و این هیجان زدش میکرد.

لوهان دوباره آه کشید باید تا آخر ماه خودش رو با اکسیژن سیر نگه میداشت. همین الان هم بخاطر کادوی کریسمس زورکی جونگین پول نداشت و پول این ناهار هم بهش اضافه شده بود. زندگی نیمه متاهلی واقعا سخت بود.

***

عصبانی بود از همه چیز ولی باید خودش رو کنترل میکرد تا به مطب اون عوضی برسه هیچ راهی پیدا نمیکرد تا بتونه عصبانیتش رو خالی کنه.

ماشینش رو طبق عادت زشت مزاحم طورش جلوی در ساختمان پارک کرد و بدون اهمیت به نگهبان وارد شد و سوار آسانسور شد، با این ریخت و قیافش صد در صد فکر میکردن یک قاتل سریالی به ساختمان پزشکان حمله کرده.

آهی کشید و با حرص چند جا از کتش رو که شدیدا خاکی شده بود پاک کرد ولی هنوز آثارش دیده میشد.

"سلام سویونگ من اومدم"

با لبخند هیستریکی گفت و سویونگ به محض دیدنش سرش رو به میز کوبید و با دماغ و صدای گرفته ناله کرد.

"آه.. لوهان.. لطفا... امروز خیلی مریض داریم. لطفا برو خونتون مزاحم"

"میبینم که داری میمیری عجوزه پیر"

سویونگ با بی حالی با دستمال توی دستش دماغش رو گرفت و به اون پسر خیره شد. اگر حال داشت تمام تلاشش رو میکرد تا اون پسر بخاطر کم آوردن توی بحث

دوست پسرش رو بیاره بالا سرش.

"حساسیت فصلیه بچه جون. آه ببخشید یادم رفته بود لوهان چیزی از پزشکی نمیدونه اشکال نداره. آخی"

"یادم باشه قرار بعدی برات گل های بهاری بیارم. حیفه نداشته باشیشون"

با شیطنت ابرویی بالا انداخت و با لذت به حرص خوردن اون دختر نگاه کرد. صدای گرفته و تو دماغیش باعث میشد خنده دارتر هم بنظر برسه.

حالت منزجری به خودش گرفت و خودش رو کمی دور کرد.

"سویونگ لطفا حرف نزن. صدات باعث میشه حالت تهوع بگیرم. فقط مریضا رو مرخص کن بگو دکتر امروز کار واجب داره"

سویونگ با حرص دوباره سرش رو به میز کوبید. حساسیت مزخرفش به فصل بهار و از طرفی لوهان که میتونست دلیل کابوس‌هاش باشه با هم دست به یکی کرده بودن تا عذابش بدند.

این واقعا مزخرف بود که هر بار اون پسر لوس به اینجا میومد باید مریض‌های بیچاره رو مرخص میکرد و دروغ‌های مسخره‌ای به خاطرش بگه چون فقط لوهان بتونه راحت‌تر با دوست پسرش لاس بزنه!

آهی کشید و برای کنسل کردن و بیمارهای منتظر دست به کار شد، این واقعا ظالمانه بود.

لوهان با انرژی زیادی که از اذیت کردن اون دختر گرفته بود به سمت اتاق رفت ولی منتظر موند تا بیمار بیرون بیاد. هنوز انقدر شعور داشت که نباید یکدفعه‌ای وارد شد.

هوا خیلی خوب بود و رابطشون خیلی بهتر از همیشه پیش میرفت طوری که لوهان توی سه ماه زمستون گرمای زیادی احساس میکرد و ازش لذت میبرد اون فقط با گذشت زمان عاشق‌تر و وابسته‌‌تر میشد طوری که هر روز باید اون پسر رو میدید وگرنه هیچ انگیزه و انرژی‌ای برای شروع روز بعد نداشت.

به محض خارج شدن بیمار بدون در زدن وارد اتاق شد ولی وقتی دید که سهون هیچ واکنشی نشون نداد و سرش توی نوشتن نسخه و تاییدشه. در رو محکم پشت سرش

کوبید که با موفقیت تونست بترسونتش و توجهش رو جلب کنه.

"هی! لوهانی! ترسوندیم!"

لوهان با افتخار پوزخندی زد و به سمت میز سهون حرکت کرد.

"چطور نتونستی عطر منو تشخیص بدیو سرتو با عشق بالا نگیری؟"

سهون چرخی به چشم‌هاش داد که باعث خنده‌ی بلند لوهان شد.

"حتما میخواستی وقتی درو اتاقو باز کردی شکوفه های بهاری روی سرمون بریزه؟ لوهان! چه فیلم مزخرفی دیدی؟"

"باور کن مزخرف نبود. خیلی رمانتیک بود!"

سهون لبخندی زد و بعد از ساعت‌های متوالی که باسنش روی اون صندلی دوخته شده بود بالاخره بلند شد و

فرصت استراحت کردن با جذاب ترین آدم دنیا رو به خودش داد.

اما با دقت کردن به سر و وضعش چشم‌هاش از حالت عادی خارج شدند و به درشت ترین حد ممکن رسیدند.

"لوهان! از جنگ برگشتی؟ چیشده؟ از جایی افتادی؟"

با نگرانی اندامش رو چک میکرد و به دنبال نقطه درد و کوفتگی بود. باورش نمیشد اردک کوچولوش همچین اتفاقی براش افتاده باشه و انقدر خونسرد باشه! مشکوک بود.

"هی هی. نگران نشو. سر پروژه بودم"

سهون با تردید بهش خیره شد، کارگر کم آورده بودند؟! خودشون انجام میدادند یا واقعا اتفاقی افتاده بود؟

"به عنوان کارگر کار میکنی یا مهندس ناظر؟"

"داشتن مصالح جا به جا میکردن یکی از کیسه‌های سیمان پاره شد و ریخت روی من و جونگین"

لوهان با یادآوری اون لحظه هنوزم حرصش میگرفت. به خاطر یک اتفاق نمیتونست کارگر بیچاره رو مقصر بدونه و عصبانیتش رو سرش خالی کنه. این کت و شلوار رو دوست داشت و این بیشتر از همه عصبانیش میکرد اما سهون با تصویر سازی اون لحظه توی ذهنش به دنبال روشی برای پنهان کردن خندش بود. همین الان هم خیلی ناموفق عمل کرده بود.

"به من نخند عوضی. سر پروژه‌ی بیمارستان تو همچین اتفاقی افتاد"

مشتی به بازوش زد و روی میز نشست، میز به اندازه‌ای بلند بود که پاهاش از زمین فاصله بگیرند و راحت باشه.

"عصبانی نباش. خیلی خوبه که اتفاق خاصی نیوفتاده!"

"اتفاق خاصی نیوفتاده! واقعا انتظار داشتی چه اتفاق خاصی بیوفته؟ خوشگل‌ترین و جذاب ترین کت شلوارم خراب شده!"

دست‌هاش رو با ناراحتی روی سینش گره زد و با لب‌های

آویزون جهت نگاهش رو تغییر داد.

سهون با اینکه دلش برای کیوتی دوست پسر عزیزش ضعف رفته بود ولی باید ناراحتیش رو رفع میکرد. با چشم‌هایی که از خوشحالی حضور اون پسر به خط‌های منحنی تبدیل شده بودن جلو رفت و بین پاهاش قرار گرفت. دستش رو زیر چونش زد و مجبورش کرد بهش نگاه کنه.

"هی! این ناراحتی نداره! خشک شویی درستش میکنه!"

"سیمان ریخته ریخته روش هر چقدرم تمیز بشه دیگه اون چیزی نیست که دوستش داشته باشم"

"پس یه دونه بهترشو برات میگیرم. هوم! خوبه؟"

لوهان لبخند محوی زد ولی باید ناراحتیش رو نگه میداشت قرار بود یک دست کت شلوار بهتر گیرش بیاد.

" کی برام میگیری؟"

"آخر این هفته خوبه؟ میریم بیرون"

با ذوق دست‌هاش رو بهم کوبید و سرش رو تند تند تکون داد با اینکه هر آخر هفته بیرون بودند ولی باز هم ذوق زده میشد چون فوق العاده بهش خوش میگذشت.

"خب زود باش. خرج کت شلوار جدیدتو پرداخت کن"

"اما هنوز نخریدی که!"

"این کت شلوار خیلی گرونه باید پیش پرداخت بدی"

سهون برای پیش پرداخت کت شلوار لب‌هاش رو غنچه کرد و با چشم‌های بسته منتظر شد تا اون پسر پرداخت کنه ولی هیچی نبود.

"تو داری گولم میزنی اوه سهون. اول کت شلوار بعد پرداخت"

سهون پاش رو به زمین کوبید. از اینکه نقشه‌هاش هیچ وقت عملی نمیشد باعث میشد حرصش بگیره. این ناعادلانه بود.

"حتی نمیخوای خستگی دوست پسرتو جبران کنی؟ باید به لوهانی کوچولو بگم که مامانش واقعا منو اذیت میکنه"

لوهان ابروهاش رو بالا انداخت و تک خنده‌ای زد. اون بچه‌ی کوچولو در برابرش هیچ شانسی نداشت.

"به اون پسر لوست میخوای بگی چیکار کنه؟"

"اون سعی میکنه برای دفاع از حقوق باباش پنجول بندازه. اینطوری"

دست‌هاش رو بالا آورد و با حالت بانمکی انگشت‌هاش رو خم کرد تا بتونه ادای اون بچه گربه رو موقع چنگ انداختن نشون بده.

لوهان خنده‌ی بلندی کرد و پاهاش رو دور بدن سهون حلقه کرد و با دست‌هاش صورتش رو قاب گرفت.

"این قیافه کیوتت فقط برای منه کوالا"

بدون اینکه اجازه بده اون پسر ذوق کنه یا واکنشی نشون بده شروع به بوسیدنش کرد، طوری که بتونه خستگی رو

از تن دوست پسرش بیرون کنه و انرژی زیادی بهش منتقل کنه.

سهون بدن اون پسر رو بین بازوهاش کشید و برای راحت‌تر بوسیدنش کمی روی میز خم شد. اون عاشق بازی با لب‌های دوست پسرش بود و البته براش مهم بود تمام پوزیشن‌های بوسیدنش طوری باشه که از اون لب‌ها لذت کافی رو ببره.

انقدر غرق در بوسه بودن که صدای باز شدن در اتاق رو نشنوند و همچنان به کارشون ادامه بدند. اونا کاملا غرق هم بودند.

"داری چه غلطی میکنی؟"

با شنیدن صدای بلندی هر دو از جا پریدن و به سرعت از هم جدا شدند. لوهان با دیدن کسی که در آستانه در بود تقریبا خشکش زده بود.

و سهون زمانی که روی پاشنه پاش چرخید تازه تونست بفهمه چه کسی این بوسشون رو دیده.

"بابا!"

****

اول پارت داشتین اکلیل استخراج میکردین ولی ته پارت قشنگ قالب تهی کردین 

بالاخره اقای یونگه نچسب فهمید و بگایی ادامه دارد

بوس به کلتون پرتقال کوچولوها

-stylish-