liana w pracy
![](/file/53047ca8039d5218bd546.jpg)
🛑 KLIKNIJ TUTAJ, ABY UZYSKAĆ WIĘCEJ INFORMACJI 👈🏻👈🏻👈🏻
liana w pracy
Jeżeli znasz inne definicje dla hasła „ liana w dżungli ” możesz je dodać za pomocą poniższego formularza. Pamiętaj, aby nowe opisy były krótkie i trafne. Każde nowe znaczenie przed dodaniem do naszego słownika na stałe zostanie zweryfikowane przez moderatorów.
W naszym słowniku krzyżówkowym dla hasła „liana w dżungli” znajduje się 1 odpowiedź do krzyżówek. Jeżeli znasz inne znaczenia dla hasła „ liana w dżungli ” możesz dodać je za pomocą formularza dostępnego w zakładce Dodaj nowy . Pamiętaj, aby definicje były krótkie i trafne. Każde nowe znaczenie przed dodaniem do naszego słownika na stałe zostanie zweryfikowane przez moderatorów.
Hasła i odpowiedzi do krzyżówek, rozwiązania krzyżówkowe, wyszukiwarka haseł i definicji. Krzyzowka .NET © LocaHost
Zaznacz checkbox, jeśli wyrażasz zgodę na kontakt.
Znajdziesz ją pod tym adresem: http://victoriaclinicmanchester.uk/privacy-policy/
This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the ...
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
info@victoriaclinicmanchester.co.uk
Liana jest częścią zespołu recepcji od 2017. Ostatnie dwa lata spędziła w Polsce zdobywając doświadczenie jako nauczyciel języka rosyjskiego. Liana ceni sobie kontakt z pacjentem do którego posiada przyjazne i profesjonalne podejście. Jej bogate doświadczenie obsługi klienta zdobyte podczas pracy na międzynarodowym lotnisku w Armenii pozwoliło jej bardzo szybko odnaleźć się w ruchliwym środowisku Victoria Clinic. Liana jest osoba pozytywna, przyjazna, entuzjastyczna oraz zawsze uśmiechnięta.
Liana komunikuje się z pacjentami w języku angielskim, polskim, ormiańskim i rosyjskim.
109 Corporation Street, M4 4DX Manchester
2013 Victoria Clinic all rights reserved.
Z jednej strony to (pominąwszy wszystkie wady, mam raczej na
myśli zbiorową ideę wyspy) raj na ziemi, potwierdzany przez foldery, reklamy,
zdjęcia, uprawiane sporty, posiadane wille, jogę, masaże, pola ryżowe, kluby, ogrody
i można by tu wymieniać dalej.
A z drugiej, w moim przypadku, to miejsce, które coraz
częściej napawa mnie niepokojem. W pamięci turystów, co już pisałam, zapisują
się przyjaźni tubylcy…
Dobrym przykładem odczuwania tego niepokoju jest opowieść
mojego kolegi, też mieszkającego parę lat na Bali. Jechał samochodem, mijał
dziewczynkę, która wyszła ze szkoły. Jechała rowerem. I na jego oczach
przewróciła się i chyba dość poważnie poharatała. Ale bez żadnego związku z
przejeżdżającym samochodem kolegą. Może była jakaś dziura albo kamień. Odruch
nakazuje się zatrzymać i pomóc. I tak też zrobił mój kolega, wziął ją i zawiózł
do „puskesmas”, czegoś w rodzaju przychodni. Gdy ja dowiózł zjawili się inni,
rodzina i sąsiedzi z wioski, już się jakoś dowiedzieli o wypadku. Lepiej, mógł
ją spokojnie zostawić. I wtedy opowiada:
- to mówię, bye, odwracam się i idę do samochodu. Powoli ale
ze ściśniętym sercem. Oczekuję strzału w plecy, zdarzy się czy nie. Udało się,
wyszedłem, wsiadłem do samochodu i uciekłem, gdzie pieprz rośnie.
Strzał w plecy to w tym przypadku zorientowanie się przez
rodzinę i sąsiadów, że to przecież bule przywiózł dziewczynkę, że przecież nie
można go tak puścić, że można go oskarżyć o spowodowanie wypadku i zażądać
pieniędzy na wszystko – na rower, na leczenie, na wykupienie się od dalszych
kłopotów. To była tylko kwestia chwil do strzału ale na szczęście się udało. A
ja słyszałam dziesiątki opowieści o sytuacjach, kiedy się nie udało. I nie
pozostawiło to oczywiście bez wpływu na moje zachowanie – ostatnio jechałam
motorem ze sklepu, było już ciemno. Padają deszcze i na jezdnię spływają wraz z
wodą duże ilości piasku i drobnych kamieni wypłukanych z innych miejsc
(spływają też niestety śmieci). Naprzeciwko jechała kobieta i parę metrów od
mnie wywróciła się. Chyba dość porządnie bo przez chwilę leżała i potem tylko
ledwo podniosła głowę. Ani w głowie mi było jej pomóc, ani w głowie szukać dla
siebie kłopotów. Za zakrętem był jakiś warung, mała restauracja, podjechałam i
zawołałam siedzących tam aby kobiecie pomogli. I potem też – gdzie pieprz
rośnie, jak najdalej, ciesząc się ciemnością. Jakby była dość sprytna i szybka
w myśleniu, mimo upadku, to by przecież powiedziała, że to ja ją zmusiłam do
ostrego skrętu, że przeze mnie się wywróciła. A że nadbiegali już ludzie, także
z innych motorów, to ten mały tłumek już by zapewne nie wypuścił mnie ze swoich
szponów.
Strona facebookowa Bali Expat pełna jest opowieści i
ostrzeżeń. Część to ostrzeżenia przed pospolitymi złodziejami, czyhającymi na
białych na motorach, którym zajeżdżają drogę lub w biegu wyrywają torby. Można
to podpiąć pod normalne sytuacje, jest okazja, są biali (którzy przecież mają
tyle forsy, że jak stracą to co sobie niosą to nic im się nie stanie). Ale
czasem są też opowieści o samochodach zajeżdżających drogę i Balijczykach wyżywających
się na białych (czy turystach czy expatach). Krzyczących, każących wynosić się
z Bali. Opisujący są przestraszeni, rozgoryczeni, czasem się zarzekają, że już
nigdy na Bali nie przyjadą (np. Australijczycy bywający tu co roku).
Krucha jest ta relacja bule expaci – lokalni na Bali. Jak
toksyczny związek. Każda ze stron jest od drugiej uzależniona. Obcokrajowiec
nie założy w Indonezji firmy bez miejscowego wspólnika, nie kupi ziemi na swoje
nazwisko, nie obejdzie się (w dużej części, mnie wliczając) bez miejscowej
obsługi. A Balijczycy bez bule nie mieliby przecież tego wszystkiego, co tak
lubią, komórek, motorów, samochodów, tego całego postępu, który jest
niekontrolowany ale który przez nich jest wymarzony. Czemu mieliby sobie
odmawiać tego, co wiedzą, że mają inni, choćby ci inni zdobyli to przez
pokolenia i ciężka pracą. Nie chcą (i zapewne nikt nie ma prawa tego od nich
wymagać). Chcą dostać wszystko na raz i często im się to udaje. Jeśli można
sprzedać ziemię i w chwilę mieć w garści milion dolarów zamiast pola ryżu to
jest to łatwe. A dostają te pieniądze w większości od bule.
Każda ze stron jest więc zależna od drugiej. Mieszkający
dłużej na Bali, robiący biznesy, budujący sobie domy czują dużą niechęć do
miejscowych. Przez tych drugich zawinioną. A może nie zawinioną, może po prostu
to mentalność albo okoliczności życia sprawiają, że nie są w stanie dostosować
się do pewnych standardów? A często nie są to standardy wyśrubowane. Po prostu
– być na czas w pracy, okazać zaangażowanie, przewidzieć coś z minimalnym
wyprzedzeniem, nie porzucić pracy przy pierwszym nieśmiałym nacisku na jej
jakość. Tj. są oczywiście bule, którzy
bynajmniej nie są nieśmiali w zwracaniu uwagi i wymaganiu. Piszę o swoim
przypadku. I wiem, że się zawsze parę razy zastanowię, jak powinnam reagować.
Bo po prostu robię bilans zysków i strat – czy warto się wkurzyć, że coś jest
odwalone byle jak, coś jest zepsute i ostatecznie stracić pracownika, który nie
chce słyszeć takich zarzutów (a od którego być może jestem zależna) czy
odpuścić, złość zjeść i ciągnąć to dalej. Praca dla pracownika nie jest bowiem wartością.
Dużo większą jest święty spokój. Czyli może właśnie tak jak powinno być, także
u nas. Ale jak miejscowi nie mają pracy a chcą konsumować to pojawia się
frustracja, złość. I koło się zamyka.
Wszystko dobrze, są u siebie, to my się mamy dostosować. Ale
chcą zarabiać u bule, chcą korzystać z tego bumu. Gdyby nagle wszystko
zniknęło, działaniem jakiejś magii (i ku radości środowiska naturalnego), już
by nie chcieli wrócić do dawnego życia. Już rozsmakowali się w nowoczesności,
którą rozumieją tylko jako konsumpcję, absolutnie nie jako odpowiedzialność.
Jeszcze w marcu, przed Hari Nyepi, czyli dniem ciszy, na Facebooku, w grupie Bali Expat, pojawiło się zdjęcie dzieci w tradycyjnych stroj...
Na Bali można czuć się dwojako. Z jednej strony to (pominąwszy wszystkie wady, mam raczej na myśli zbiorową ideę wyspy) raj na ziemi, pot...
Mijają spokojnie kolejne dni. Parę wymiętych kartek z komisariatu leży sobie w Losmen Diaz. Co jakiś czas widzimy którego s chłystków jak s...
Na pięknej plaży Balangan spaliło się siedem warunków. Doszczętnie, do plażowego piasku, z którego wystaje tylko kilka kikutów pali, które ...
Ludzie na Flores są bardzo krewcy. Rozmowy i negocjacje nie są ich mocną stroną. Kiedys, na poczatku kolejnego sezou, chcialam zadzwonic...
Często mnie pytają klienci i przypadkowi turyści jak trafiłam na dalekie Flores, wyspę we wschodniej Indonezji. Jak zbudowałam łodzie i ską...
Jakiś facet, Niemiec, z długimi blond włosami które dodatkowo wyblakły jeszcze od słońca i soli chodzi mi po pokładzie. Rytmicznie okrąża p...
Tyle teraz czytam o strasznym wykorzystywaniu pracowników w Polsce, o rynku pracodawcy, o tym, że pracownicy słyszą, że na ich miejsce czek...
Od 6 do 6.30 wszystkie sampany w Gongger są zarezerwowane dla dzieci ze szkoły. Innych pasażerów nie przewozi się przez rzekę, do Reo. Dzi...
Na przykladzie zalogi z lodzi, gosposi w domu i paru innych znajomosci widze, ze uwiklanie w rodzine tu w Indonezji jest czyms przerazajac...
Motyw Podróże. Obsługiwane przez usługę Blogger .
Blog o życiu na tropikalnej wyspie Flores w Indonezji, przygodach na morzach Indonezji, budowaniu drewnianych łodzi, pracy w Parku Narodowym Komodo.
Ludzie na Flores są bardzo krewcy. Rozmowy i negocjacje nie
są ich mocną stroną.
Kiedys, na poczatku kolejnego sezou, chcialam zadzwonic po
divemastera, ktory juz wczesniej u mnie pracowal. Byl freelancem czyli bralismy
go tylko w razie potrzeby, placac za dzien pracy.
No to sie dowiedzialam – siedzi w wiezieniu za zabojstwo,
pocial kogos z rodziny zony z powodu sporu o kawalek ziemi. Zona oddziedziczyla
dzialke, z mezem czyli Nurdinem wybudowali dom a potem rodzina zony
stwierdzila, ze za dobrze im sie powodzi i wysuneli do ziemi pretensje. Tak to
przynajmniej Nurdin przedstawia. Wiec sie wkurzyl i chwycil za parang.
Wczesniej juz tak zrobil na lodzi, kiedy zdenerwowal sie na pewnego Japonczyka,
ktory stanal na koralu aby cos sfotografowac. Japonczyk byl na innej lodzi i po
nurkowaniu Nurdin takze chwycil za parang i poplynal na tamta. Nie bylo mnie
wtedy na lodzi ale wiem, ze niewiele brakowalo do tragedii.
Co do pociecia – okazalo sie ostatecznie, ze szwagier zyje
ale jest wlasnie pociety, w tym jego glowa. Po jakims czasie Nurdin z wiezienia wyszedl i znowu
zaczal u nas plywac. Rafy Komodo zna jak malo kto!
Zreszta z Nurdina jest niezle ziolko i w innych sprawach. Ma
zony w roznych portach i wiele dzieci. W tym jedna zone w wiosce Komodo, gdzie
chodzi na noc jesli plan safari zaciaga nas w jej poblize.
Z ziemia ciagle sa jakies klopoty. Przez dluzszy czas
mechanik z Laluni ciagle jezdzil do swojego miasta Reo na polnocy Flores. Mi
sie to oczywiscie nie podobalo bo zostawial zwykle wazne sprawy na lodzi.
Okazalo sie, ze musial tak jezdzic, zeby pilnowac ziemi, zeby nikt sie na nia
nie zamachnal, nie wyszedl z roszczeniem a takie niebezpieczenstwo tam
istnialo. Tak to jest przy braku ksiag wieczystych i rodzinie pilnujacej aby
nikt sie nie wybil.
Trzeba tez bardzo uwazac kupujac nowa ziemie. Nie wiadomo
czy sprzedajacy jest na pewno jej wlascicielem. Bylo juz sporo niespodzianek.
Osobiscie zostalam w Labuan Bajo pobita i postrzelona ze
srutu. Pobita w pierwszym roku plywania
na Ari Jayi (2006). Nie mielismy wtedy stalego kucharza, bralismy tylko na
poszczegolne safari. Ale sie okazalo, ze w sierpniu lodz bedzie plywac przez
caly miesiac, tydzien w tydzien (moj sukces marketingowy!). I wtedy
zaproponowalam jednemu z naszych freelancow, Olengowi, zeby ustalil pensje za
ten miesiac, on by mial prace przez 30 dni a my zaplacilibysmy mniej niz placac
30 dniowek. Zgodzil sie, ustalil pensje. I pojawil sie tylko na pierwszym
safari, potem sie znudzil (czy stalo sie cokolwiek, rzecz nie do wyjasnienia)i
po prostu nie przyszedl rano na targ rybny, gdzie mial sie ze mna spotkac.. Na
kolejne dwa safari w pocie czola i za kazdym razem w ostatniej chwili znalazlam
innych kucharzy (dwoch roznych bo pierwszy z nich mial chorobe morska, tak jak
i potem drugi zreszta, za kazdym razem okazywalo sie to drugiego dnia safari).
A Oleng ni z tego ni z owego zjawil sie na ostatnim safari w miesiacu. Przyjety
przez nas bo kolejne szukanie nowych kucharzy w labiryntach Labuan Bajo nie
wchodzilo w gre. Z ustalonego miesiaca pracowal ostatecznie 10 dni. Dostal 1/3
ustalonej pensji. I wtedy wpadl we wscieklosc bo chcial dostac 10 dniowek, czyli
troche wiecej. Ja dla zasady sie nie zgodzilam i wyladowalam i w szpitalu i na
policji.
Policja w Labuan Bajo zachowuje sie specyficznie – po co ma
sie klopotac i szukac kogos po miescie, kto kogos pobil, jesli sie mu zjawia w
biurze ktos inny (ofiara), z wlasnej woli, bule (czyli bialy), podany jak na
talerzu, komu moze zrobic klopoty i byc moze cos wyciagnac. Chyba kazdy
poszkodowany po 5 minutach zaluje goraco pomyslu zgloszenia swojej sprawy. Ja
tez sie z policji szybko wynioslam.
Jeszcze w marcu, przed Hari Nyepi, czyli dniem ciszy, na Facebooku, w grupie Bali Expat, pojawiło się zdjęcie dzieci w tradycyjnych stroj...
Na Bali można czuć się dwojako. Z jednej strony to (pominąwszy wszystkie wady, mam raczej na myśli zbiorową ideę wyspy) raj na ziemi, pot...
Mijają spokojnie kolejne dni. Parę wymiętych kartek z komisariatu leży sobie w Losmen Diaz. Co jakiś czas widzimy którego s chłystków jak s...
Na pięknej plaży Balangan spaliło się siedem warunków. Doszczętnie, do plażowego piasku, z którego wystaje tylko kilka kikutów pali, które ...
Ludzie na Flores są bardzo krewcy. Rozmowy i negocjacje nie są ich mocną stroną. Kiedys, na poczatku kolejnego sezou, chcialam zadzwonic...
Często mnie pytają klienci i przypadkowi turyści jak trafiłam na dalekie Flores, wyspę we wschodniej Indonezji. Jak zbudowałam łodzie i ską...
Jakiś facet, Niemiec, z długimi blond włosami które dodatkowo wyblakły jeszcze od słońca i soli chodzi mi po pokładzie. Rytmicznie okrąża p...
Tyle teraz czytam o strasznym wykorzystywaniu pracowników w Polsce, o rynku pracodawcy, o tym, że pracownicy słyszą, że na ich miejsce czek...
Od 6 do 6.30 wszystkie sampany w Gongger są zarezerwowane dla dzieci ze szkoły. Innych pasażerów nie przewozi się przez rzekę, do Reo. Dzi...
Na przykladzie zalogi z lodzi, gosposi w domu i paru innych znajomosci widze, ze uwiklanie w rodzine tu w Indonezji jest czyms przerazajac...
Motyw Podróże. Obsługiwane przez usługę Blogger .
Blog o życiu na tropikalnej wyspie Flores w Indonezji, przygodach na morzach Indonezji, budowaniu drewnianych łodzi, pracy w Parku Narodowym Komodo.
Dupodaje z Arfyki
Siostrzyczki z Rosji ciągną penisa
Marley Brinx pieprzy sie w kuchni