Klasa 8 :: G1.malbork.pl
Obrazy kolażowe powstają dzięki zaskakującym połączeniom technik malarskich, tworzyw, znaków, materiałów, tekstów czy przedmiotów. Biuro Tłumaczeń Przysięgłych powstało w roku 1994. Jestem właścicielem i dodatkowo tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego z roku 1994. Jestem większe wykształcenie dobre z tytułem magistra wziętym na Hochschule für Ökonomie w Berlinie /obecna nazwa: Hochschule für Technik und Wirtschaft/. W hinduizmie popularną praktyką jest czytanie świętych pism tej religii - traktowane stanowi ostatnie (w zestawieniu z włożeniem w życie nauk z ostatnich części) za błogosławieństwo na odległości duchowej. W hinduizmie istnieje wiele różnorodnych i długich świąt. W hinduizmie modne są praktyki religijne takie jak: pudźa, nowe formy medytacji, jadźńa, powtarzanie mantr i imion Boga, wykorzystując dźapę; śpiewanie pieśni religijnych: bhadźanów i arati. Wkład w nim obejmowało również dwunastu alwarów (wisznuickich) i sześćdziesięciu trzech najanmarów (śiwaickich) - wędrownych świętych układających pieśni dewocyjne odpowiednio do Wisznu i Śiwy. Gdy powstawał hinduizm wówczas na jeden początek panteonu wysunięto Wisznu i Śiwę, a dawniejsze bóstwa wedyjskie (Agni, Indra, Waruna, a ponadto Brahma) spadły lub do wielkości bóstw małych lub całkowicie zanikły.
Hinduizm wyewoluował z braminizmu, jaki z zmianie wyewoluował z wedyzmu. Wedyzm został dostarczony do Indii przez Ariów (którzy obecnie go wcześniej rozwinęli); był z przodzie religią politeistyczną, który zmieniłem się później w henoteizm. Jako że dotychczas hinduizm był ważną, największą religią Indii, duża zmiana nastąpiła za panowania króla Aśoki - buddysty (będącego w III wieku p.n.e.), rządzącego dużą grupą subkontynentu indyjskiego, który sprawił, że oficjalną religią jego państwa stawał się buddyzm. W VI wieku p.n.e. od hinduizmu rozpoczęły się wyodrębniać: buddyzm (założony przez Buddę) i dżinizm (zaprojektowany przez Mahawirę), a i adźiwikowie. Za rzeczą tych filozofów hinduizm się znowu rozpowszechnił w Indiach, a buddyzm zaniknął niemal w sumy. Członkowie wszystkiego z ostatnich odłamów widzieli ich bóstwo za Boga jedynego, zatem hinduizm był monoteistyczny. Większość odłamów hinduizmu można skierować do czterech nurtów: wisznuizm (w tym krysznaizm), śiwaizm, śaktyzm oraz smartyzm. Liczba odłamów hinduistycznych jest znakomita (ok. W dwudziestym wieku za sprawą przywódców religijnych i związków hinduistycznych takich jak Ramakryszna (i związana z nim organizacja Ramakrishna Math), Światowy Uniwersytet Duchowy Brahma Kumaris, Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny, Maharishi Mahesh Yogi, Swaminarajan, Towarzystwo Teozoficzne, Swami Wiwekananda, Sathya Sai Baba, Paramahansa Jogananda czy Osho zaczęła zachodzić diaspora hinduistyczna - i poza Azją jego wyznawcy rozpoczęliśmy się rozprzestrzeniać na kraje Zachodu: do Europy, Ameryki i Afryki.
W XIX i XX wieku myśl hinduistyczna zaczęła przechodzić zmiany, i wtedy za sprawą myślicieli takich jak: Ramakryszna, Swami Wiwekananda, Ramana Mahariszi, Swami Dajananda Saraswati czy Ram Mohan Roy. Neohinduizm - forma hinduizmu, która pojawiła się w XIX wieku oraz rozszerza się do dzisiaj. Poza tymi zakresami wyróżniamy także neohinduizm i hinduizm reformowany. Hinduizm khmerski był zbliżony do indyjskiego. Rozpoczęły się także pojawiać wewnątrz hinduizmu nurty synkretyczne łączące hinduizm i islam takie jak gmina Kabira czy zwolennicy Ćaitanji Mahaprabhu. Wskazania na ten fakt spotykają się w ogromnych tekstach hinduizmu takich jak Upaniszady. Istotną w niej pozycję mieli ortodoksyjni filozofowie tacy jak na przykład monistyczny Adi Śankara - założyciel głównej i najbardziej znaczącej szkoły filozofii indyjskiej - Adwajtawedanty. Do nowych świętych pism uznawanych właśnie przez pewne odłamy należą na przykład tantry (uznawane przez śaktów), agamy. Przywódcy religijni hinduizmu tacy kiedy na przykład Mahatma Gandhi sprzeciwiali się temu obecnie wyzyskowi. Zgodnie ze ogromnymi pismami hinduizmu obowiązkiem kobiety jest wręczenie i pomoc mężowi, a człowieka kontrola i warta żony.
Świętymi pismami śaktyzmu są tantry. Ważne dla śaktyzmu istnieje więcej znaczenie dla kobiety. Poszczególne sampradaja pamiętają i swe własne rytuały inicjacyjne i przejściowe. W I wieku p.n.e. otworzył w Indiach kształtować ruch bhaktyzmu - powstały sampradaja bhagawatów (wisznuickie) i paśupatów (śiwaickie), a z przodzie bardziej polegał na pozycje niż na miłości, oddaniu. Uczyły się później, po Śankarze (pod koniec pierwszego milenium a na początku drugiego) mniej ortodoksyjne ruchy religijne - mianowicie ruch bhakti, komunikujący się za oddaniem Bogu i wszystkim poddaniem się jego sprzyja, zainspirowany Bhagawadgitą. Niektórzy z nich (np. Aurangzeb) siłą nawracali hinduistów na islam, i inni (np. Akbar) nie przeszkadzali w sytuacji religijne poddanych, a nawet starali się o dialog międzyreligijny. Kwitła wówczas literatura hinduistyczna oraz kierowały się praktyki religijne i sztuka hinduistyczna. Hinduiści istnieli w wartości podzieleni na wisznuitów (czczących Wisznu również jego awatary) oraz śiwaitów (czczących Śiwę). rozprawka - śiwaici czczą Boga Śiwę. Według hinduistów święte księgi zostały napisane przez natchnionych przez Boga ryszich również jako takie bezpośrednio pochodzą od Boga.
