kitesune
helsakitesune: magical fox spirit from Japanese folklore, known for shapeshifting, being clever, and having a seductive side.
وقتی به گیت رسید، در حال بسته شدن بود. چند قدم آخر رو تقریباً دوید و همزمان چمدونش رو محکمتر کشید.
“صبر کنید”
اما فایدهای نداشت. مهماندار بدون اینکه حتی برگرده، از پشت شیشهی گیت دور شد و چند ثانیه بعد تابلوی پرواز تغییر کرد.
BOARDING CLOSED
چند لحظه فقط به صفحه خیره موند. بعد نفس عمیقی کشید و دستش رو روی صورتش کشید.
“عالیه.”
گوشیش رو از جیبش درآورد و ساعت رو چک کرد. فقط چند دقیقه دیر کرده بود. به قدری کم که حتی خودش هم نمیتونست باور کنه واقعاً پرواز رو از دست داده.
به کانتر نزدیک شد.
“پرواز بعدی به سئول کیه؟”
کارمند نگاهی به سیستم انداخت.
“فردا صبح.”
هیسونگ چند ثانیه ساکت موند.
“هیچ پرواز دیگهای امشب نیست؟”
“متأسفانه.”
سرش رو پایین انداخت و خندهی کوتاهی کرد. بیشتر از عصبانیت، خسته بود. کل سفرش قرار بود فقط یک روز طول بکشه. چند جلسهی کاری، یک روز توی توکیو و بعد برگشت به سئول. حالا مجبور بود یک شب دیگه بمونه.
چمدونش رو گرفت و از فرودگاه بیرون زد.
هوای بعد از ظهر برخلاف چیزی که انتظار داشت، خیلی سرد نبود. نور تابلوهای رنگی روی خیابون افتاده بود و صدای آدمها از هر طرف میاومد. چند ثانیه جلوی ورودی ایستاد و به شهر نگاه کرد. اولین بار بود که واقعاً فرصت داشت توکیو رو ببینه.گوشیش رو درآورد و صفحهی رزرو هتل رو باز کرد. بعد دوباره بست.
حدود یک ساعت بعد، بدون اینکه لباسهاش رو عوض کنه، روی تخت هتل دراز کشیده بود. فردا صبح برمیگشت. پس امشب چی؟ نمیتونست بخوابه و قطعا دلش نمیخواست تا صبح به سقف آینهکاری شده نگاه کنه پس برخلاف خستگی و بیحوصله بودنش، گوشی و کیف پولش رو برداشت و از هتل بیرون زد.
بیهدف شروع کرد به راه رفتن. نه مقصدی داشت، نه برنامهای. فقط میخواست قبل از برگشتن به هتل، حداقل یک شب واقعی توکیو رو تجربه کنه. نیم ساعت بعد، وقتی از کنار یه کافهی کوچیک رد میشد، ایستاد. داخلش خلوت بود. نگاهی به ساعت انداخت و وارد شد. سفارش یک ایسکافی داد و پشت یکی از میزهای کنار پنجره نشست.
باریستا لیوان رو روی میز گذاشت.
“چیز دیگهای میل ندارید؟”
“یه سؤال.”
“بله؟”
“اگه فقط یه شب توی توکیو وقت داشته باشی، کجا میری؟”
باریستا کمی فکر کرد.
“دنبال چی هستید.”
“ترجیحاً یه جای جالب.”
“کلاب؟”
“آره.”
“اگه پول براتون مهم نیست، یه جای خوب سراغ دارم.”
هیسونگ ابروش رو بالا برد.
“کجا؟”
“Lunaire.”
اسم توی ذهنش موند.
“کلابه؟”
“آره. انتهای همین خیابونه.”
باریستا کارت هیسونگ رو برای حساب گرفت.
“بزرگترین کلاب این منطقه نیست، ولی یکی از گرونترینهاست.”
کارت رو پس داد و ادامه داد: “ورودی، میزها، هوستس ها… کلاً نفس کشیدن داخلش هم گرونه.”
“پس ارزششو داره؟”
باریستا شونه بالا انداخت.
“بستگی داره دنبال چی باشید.”
هیسونگ لیوانش رو برداشت. حس میکرد شاید این اتفاق انقدرها هم بد نبوده.
“پس بریم ببینیم.”
حدود پنج دقیقه بعد، جلوی لونِر ایستاده بود.
برخلاف بیشتر کلابها، نمای تیرهی ساختمان با نورهای گرم و اسم Lunaire روی دیوار، بدون هیچ زرقوبرقی خودش رو به رخ میکشید. جلوی ورودی چند نفر با لباسهای رسمی ایستاده بودن. همهچیز مرتب و کنترلشده بود. وقتی نزدیک شد، یکی از کارکنان جلو اومد.
“رزرو دارید؟”
“نه.”
“امشب بدون رزرو سخت میشه.”
مرد فقط کارت بانکی مشکی رنگش رو بیرون آورد.
“پس خودتون یه راهی براش پیدا کنید”
نگهبان نگاهی به کارت انداخت، بعد بدون تغییر حالت سر تکون داد. “چند لحظه منتظر باشید”
مبلغی که پرداخت کرد از هزینه بلیط پروازش هم بیشتر بود اما حتی ثانیهای بهش فکر نکرد. حدود دو دقیقه بعد نگهبان برگشت و بعد از برگردوندن کارت مرد، در ورودی رو باز کرد. صدای موسیقی کمکم جای صدای خیابون رو گرفت. چند قدم جلو رفت و نگاهی به اطراف انداخت. همهچیز حسابشده بود؛ نورهای کمرنگ، میزهایی که با فاصله چیده شده بودن و آدمهایی که تعدادیشون مثل هیسونگ خارجی بودن اما مشخص بود که برعکس خودش، اولین بار نیست که میان اینجا.
“اولین باره میاین؟”
به سمت صدا برگشت. یکی از هوستسها با لبخند کنارش ایستاده بود.
“مشخصه؟”
“یکمی. معمولاً کسایی که اولین بار میان چند دقیقه اول فقط نگاه میکنن.”
“پس لو رفتم.”
هیسونگ نگاهی به اطراف انداخت و لب پایینش رو گاز گرفت.
“نه، فقط هنوز کسی پیدا نشده حالتون رو بهتر کنه.”
همین جمله باعث شد لبخند کوتاهی بزنه. هوستس پیشنهاد داد کنار یکی از میزها بشینن و بعد از چند دقیقه نوشیدنی سفارش دادن.
“پس فقط برای کار اومده بودین توکیو؟”
“قرار بود فقط یه روز باشه.”
“ولی الان اینجایید.”
“ظاهراً برنامهها همیشه طبق چیزی که میخوایم پیش نمیرن.”
هوستس خندید و مکالمه رو ادامه داد؛ از توکیو پرسید، از سفرش، از اینکه اولین بارشه به لونِر میاد یا نه. بلد بود چطور حرف بزنه، چطور باعث بشه مشتری احساس راحتی کنه. اما این بین، نگاه هیسونگ از روی شانهش رد شد و روی کسی آن طرف سالن موند.
پسرِ هوست که بدون اینکه تلاش خاصی برای جلب توجه کنه، نگاه هیسونگ رو گرفت. چشمهای کشیده، لبهای پر و یه صورت بدون پف داشت. پوست صاف و کمی عسلیش زیر نورهای کلاب بیشتر به چشم میاومد. یه جور ظرافت خاصی توی چهرهاش بود، یه فمینین بیوتی که باعث میشد متفاوت به نظر برسه، اما نگاهش و طرز رفتارش هنوز همون اعتمادبهنفس و جذابیت مردانه رو داشت. برخلاف بعضی از هوست ها که رفتار یکسان و حساب شدهای داشتند اون راحتتر بود. میخندید، شوخی میکرد، به حرفهاشون گوش میداد.
یکی از دخترها در حالی که با ذوق چیزی تعریف میکرد، دست هوست رو بین دستهای خودش گرفته بود. پسر فقط لبخند میزد، گاهی آروم سرش رو تکون میداد و بدون اینکه نگاهش رو از اون برداره، با انگشت شستش پشت دست دختر رو نوازش میکرد. با همون نگاه اغواگری که باعث میشد طرف مقابل حس کنه تمام توجهش فقط روی اونه.
هیسونگ چند ثانیه بیشتر از چیزی که باید نگاه کرد. صحبت های هوستس براش محو شده بود و میدونست دیگه نمیتونه تمرکز کنه.
“اون کیه؟”
هوستس در حالی که مسیر نگاهش رو دنبال کرد، لبخندش کمی محو شد.
“…کیتسونه.”
اسم رو زیر لبش تکرار کرد.
“میخوام اون بیاد.”
هوستس چند لحظه ساکت موند و بعد، از کلافگی نفس عمیقی کشید، انگار به یه موضوع تکراری برخورده بود.
“بعید میدونم قبول کنه.”
“چرا؟”
“چون اون نامبر وانه.”
هیسونگ ابرویش رو کمی بالا برد.
“خب؟”
“گرونه.”
مرد بدون تغییر حالت ادامه داد: “از قیمتش نمیترسم.”
“مسئله فقط پول نیست؛ کیتسونه معمولاً با مشتریهای خانم میشینه.”
“پس امشب باید استثنا قائل شه.”
هیسونگ بدون تغییر جهتی که بهش نگاه میکرد گفت.
“وقت گذروندن با من رو دوست ندارید؟” اخمی روی صورت هوستس نشست.
مرد که تا همون لحظه چشم از هوستِ اون طرف سالن برنداشته بود. با اعتماد به نفس همیشگیش به هوستس نگاه کرد.
“اینطوری نگو.”
“پس مشکل چیه؟”
“تو خیلی خوشگل و خوشصحبتی ولی…”
“ولی؟”
لیوانش رو روی میز گذاشت و کیف پولش رو از جیب کتش بیرون آورد.
“ولی اگه هزینهی کل شبتو پرداخت کنم، برام میاریش؟”
هوستس چند ثانیه فکر کرد؛ انگار انتظار این جواب رو نداشت اما بدش نیومد.
“شما واقعا دست و دلبازید.”
“فقط وقتی چیزی توجهم رو جلب کنه”
لبخند زد و سرش رو تکون داد.
“باشه. ببینیم کیتسونه چی میگه.”
بعد از برداشتن چند اسکناس صد دلاری که مرد روی میز گذاشته بود، از جاش بلند شد و به سمت کیتسونه رفت. هیسونگ تکیه داد و لیوانش رو بین انگشتهاش چرخوند. برای اولین بار از وقتی وارد لونِر شده بود، واقعاً هیجان داشت ببینه چند دقیقهی بعد قراره چه اتفاقی بیفته.
دختر هوستس کنار میز کیتسونه رفت و کمی خم شد. چیزی آروم توی گوشش گفت. پسر حتی سرش رو هم بلند نکرد. فقط با یه اشارهی کوتاه دست مخالفتش رو نشون داد. هوستس اما بیخیال نشد. دوباره چیزی گفت، این بار طولانیتر. مکالمهشون چند دقیقه طول کشید که هر بار با مخالفت های هوست روبهرو میشد. اما بالاخره قبول کرد. از مشتریش عذرخواهی کرد و به سمت میز هیسونگ رفت.
سلامی کرد و روبروش نشست.
“ظاهرا خیلی اصرار داشتید امشب من کنارتون باشم”
“اره”
“امیدوارم ناامیدتون نکنم”
“نه نمیکنی” گوشهی لبش خیلی کم بالا رفت.
“بگذریم، چی میل دارید؟” اینو گفت چون دیگه تحمل پررویی مرد رو نداشت.
“انتخاب با تو”
اولین بار نبود این جمله رو از مشتریها میشنید. از زبون مشتریهای خانم حتی بامزه هم بود، اما از زبون مردها معمولاً شروع یه شب حوصلهسربر بود. بدون حرف اشاره ای به پیشخدمت کرد و اون هم بدون سوال رفت، انگار از قبل میدونست سفارش همیشگی کیتسونه چیه.
“سیگار میکشی؟”
هیسونگ در حالی از قبل سیگار و فندک توی دستش بود پرسید.
هوست خیلی آروم سرش رو به نشونه “نه” تکون داد.
“چند دقیقه قبل که دیدمت انقدر ساکت نبودی”
“چند دقیقه قبل روبروی یک مرد نبودم”
“چه فرقی داره”
کیتسونه چند لحظه قبل از جواب فکر کرد.
“اینجا زن و مرد خیلی فرقی ندارن… ولی بعضیا، مخصوصاً مردها، انتظارای بیجایی دارن.”
“مثلا؟”
“نرمال ترینشون وان نایت اسنده”
“و بدترین؟”
“حتی نمیخوام در موردش حرف بزنم”
ابرو های هیسونگ بالا رفت. سیگارش رو از بین انگشتهاش بیرون کشید، اما روشنش نکرد. فقط چند ثانیه نگاهش روی صورت کیتسونه موند.
“و در ضمن، تا وقتی کنارمید، تلفنتون توی دستتون نباشه.”
هیسونگ بدون حرف گوشیشو از جیبش درآورد و روی میز گذاشت. کیتسونه با نوک انگشت به گوشی اشاره کرد.
“خاموش.”
“اینم جزو سرویسه؟”
“نه.”
انگشتش آروم روی میز ضرب گرفت.
“فقط دوست ندارم وسط حرف زدن، حواس طرف مقابلم یه جای دیگه باشه.”
هیسونگ گوشی رو خاموش کرد و دوباره داخل جیبش گذاشت.
“حالا راضی شدی؟”
“فعلاً.”
نوشیدنی ها رسید، کیتسونه یکی از لیوانها رو جلوتر هل داد.
“امتحانش کن.”
هیسونگ جرعهی کوچیکی نوشید.
“بد نیست.”
“خوبه. پس لازم نیست عوضش کنیم.”
پسر هم جرعهای از نوشیدنی خودش نوشید، بعد لیوان رو روی میز گذاشت و بدون اینکه سکوت بینشون طولانی بشه، مکالمه رو ادامه داد.
“اسمت چیه؟”
“هیسونگ. و قبل از اینکه بپرسی بگم که ۲۵ سالمه”
“اهل کجایی؟”
“کره.”
کیتسونه با لبخند پیروزمندانه دستشو زد روی میز.
“حدس میزدم.”
ادامه داد. “شغلت؟”
“معاون شرکت پدرمم.”
هوست فقط سر تکون داد؛ انگار تکتک جوابها رو یه گوشهی ذهنش نگه میداشت.
“تا کِی توکیویی؟”
“فردا صبح برمیگردم.”
“فردا؟” ابرو هاش خیلی کم در هم رفت.
“آره.”
پسر آروم نوشیدنی مرد رو دوباره تا نیمه پر کرد.
“سفر کاری بوده؟”
“تقریباً.”
“دوستات همراهن؟”
“نه. تنها اومدم.”
“دوست دختر؟”
“نه.”
کیتسونه با لبخندى كه معلوم بود نقشه اى پشتش هست، ادامه داد.
“دوست پسر؟”
هیسونگ با شنیدن سؤال آخر پوزخند زد و قبل از جواب دادن عمیق تر نگاهش کرد.
“هنوز نه.”
گوشهی لبش بالا رفت؛ اونقدر کم که اگر هیسونگ حواسش نبود، شاید اصلاً نمیدیدش. بیشتر از اینکه جواب بده، نگاهش میکرد. دقتش به این بود که چطور بدون مکث سؤال بعدی رو پیدا میکنه، چطور هر بار قبل از خالی شدن لیوان، دوباره پرش میکنه و چطور نمیذاره حتی چند ثانیه سکوت روی میز بشینه. تا چند دقیقه قبل فکر میکرد دلیل معروف بودنش فقط ظاهرشه. حالا کمکم میفهمید چرا آدمها دوباره برمیگردن. کیتسونه بلد بود کاری کنه که طرف مقابل احساس کنه مهمترین آدم اون میز همونه.
“یه سؤال دیگه.”
“ادامه بده.”
“آخرین باری که واقعاً احساس آرامش کردی، کی بود؟”
هیسونگ چند ثانیه فکر کرد. نگاهش از روی لیوان بلند شد و روی صورت پسر نشست.
“الان.”
این جواب رو بارها از مشتریها شنیده بود؛ اما معمولاً بعد از چند لیوان مشروب، با خندههای ساختگی یا حرفهایی که خودشون هم باورشون نداشتن. اما مرد کرهای هنوز حتی دو لیوان هم نپوشیده. از حالت شونههاش، از صدای آرومش و از نگاه ثابتی که از صورت کیتسونه برنمیداشت، معلوم بود دروغ نمیگه. همین جواب، پسر رو واقعاً کنجکاو کرد.
“اگه دست خودت بود، شغلت چی میشد؟”
لبخند خیلی محوی روی لبهای هیسونگ نشست؛ لبخندی که بیشتر شبیه حسرت بود.
“گیتاریست.”
“جدی؟”
“یه بند با دوستام راه میانداختم… هر شب یه جای دنیا اجرا میکردیم.”
لحظه ای معطل شد، انگار دنبال واژه های درست میگشت.
“احتمالاً خیلی کمتر پول درمیآوردم، ولی بیشتر زندگی میکردم.”
هیسونگ متوجه شد تمام مدت، موقع جواب دادن، فقط به چشمهای کیتسونه نگاه کرد. انگار ناخودآگاه دنبال این بود که واکنشش رو ببینه. سالها بود هیچکس همچین سؤالهایی ازش نپرسیده بود. همه میخواستن بدونن چقدر پول داره، چه سمتی داره یا پدرش کیه. اما این پسر، انگار دنبال چیزی میگشت که پشت همهی اون جوابها پنهان شده بود. و عجیبتر اینکه هیسونگ دلش نمیخواست این گفتوگو تموم بشه. کمکم صدای موسیقی، خندهی آدمهای اطراف و حتی نورهای کلاب محو شده بودن. هر بار که سرش رو بالا میآورد، نگاهش مستقیم روی صورت کیتسونه مینشست.
انگار کل اون سالن، خلاصه شده بود به یه جفت چشم کشیده و صدایی که آروم، سؤال پشت سؤال ازش میپرسید.
“فکر میکنی آدم راحتی برای عاشق شدن باشی؟”
هیسونگ بی اختیار خیلی آروم لبخند زد. خواست لبخندش رو جمع كنه, اما دير شده بود. و این از چشم کیتسونه دور نموند؛ دیدن مرد بالغی که از روی فکر کردن به شیرین ترین احساسات لبخند میزنه چیزی نبود که هر شب بتونه ببینه.
“نه… فکر کنم زیادی سخت اعتماد میکنم.”
“و وقتی اعتماد کنی؟”
این بار هیسونگ مستقیم به چشمهاش نگاه کرد. انگار دنبال چیزی توى چشمهاش مىگشت. چیزی که بهش اجازه نزدیکتر شدن بده.
“اون موقع… دیگه تا تهش میمونم.”
برای یک لحظه، کیتسونه سؤال بعدیش رو یادش رفت.
“آخرین سؤال.”
“هنوز مونده؟”
هیسونگ برای جواب دادن چند ثانیه بیشتر از حد معمول مکث کرد. نگاهش برای لحظهای از صورت کیتسونه لغزید و دوباره برگشت.
“اگه فردا مجبور نبودی برگردی، دوست داشتی امشب چطور تموم بشه؟”
“خفه شو.”
کیتسونه جا خورد، کمی ترسید، جواب هیسونگ اون چیزی نبود که انتظارش رو داشت. ناخودآگاه لبهاش کمی از هم باز موند، اما هیچ سؤالی به ذهنش نرسید احساس کرد این بار به جای اینکه مشتری مرز رو کنه، خودش اشتباه کرده. اما قبل از اینکه چیزی بگه، هیسونگ با خنده ادامه داد:”ببخشید… منظورم این نبود.”
لیوانش رو برداشت، اما قبل از اینکه بنوشه چند لحظه همونطور نگهش داشت، انگار یادش رفته بود اصلاً میخواست چی کار کنه.
“خوبی؟”
“عالیام.”
جوابش زیادی سریع بود. بعد با اخم به لیوان نگاه کرد.
“فقط فکر کنم این یکی خیلی قویه.”
زبونش رو لبش کشید و فکرش رو جمع کرد تا ادامه بده.
“همیشه انقدر قشنگی یا امشب شانسم خوبه؟”
“شروع کردی؟”
“فقط جوابمو بده.”
کیتسونه سرش رو کمی کج کرد و سوالی نگاهش کرد.
“نمیدونم؟.”
“ولی من میدونم.”
“چی رو؟”
“اینکه احتمالاً خودت هم نمیفهمی چقدر جلب توجه میکنی.”
هوست سکوت کرد.
“اگه هر شب همین شکلی باشی، نصف شهرتت به خاطر ظاهرت میشه، نصف دیگهش به خاطر خودت.”
“تو واقعا بلدی چطور حرف بزنی.”
“نه.”
هیسونگ آروم سرش رو تکون داد.
“فقط چیزی که میبینم رو میگم.”
حالا انگار کلاب دورتر از چند دقیقهی قبل به نظر میرسید.
“خب یه سؤال دیگه.”
“بپرس.”
“همه رو اینجوری نگاه میکنی؟”
“چه جوری؟”
“انگار میخوای ببوسیشون.”
نگاه کیتسونه نرمتر شد و گوشه لبش خیلی کم بالا رفت. لبخندش بيشتر شبيه يه اعتراف نصفه نيمه بود. انگار لبهاش زودتر از خودش جواب داده بودن.
“اینطور نگاهت نمیکنم، هیسونگ.”
“اتفاقا دقیقا همینطور نگاهم میکنی.”
این بار کیتسونه جواب نداد؛ نگاهش رو از هیسونگ گرفت و لیوانش رو برداشت تا جرعهای بنوشه.
“خجالت کشیدی؟”
کیتسونه خواست جواب بده، اما حرفی پیدا نکرد. فقط خندید. خندهای کوتاه و واقعی که باعث شد نگاهش برای چند ثانیه روی میز بمونه و هیسونگ همون خنده رو نگاه میکرد.
“اولین باره سعی نکردی قشنگ بخندی، گونه هات یکمی قرمز شد.”
پسر ناخودآگاه لبش رو گاز گرفت و هنوز نگاهش رو به هر سمتی میداد جز چشمهای هیسونگ.
“اعصاب خوردکنی.”
“میدونم.”
“ولی…”
کیتسونه چند لحظه مکث کرد، انگار دنبال جواب مناسب بود.
“تا الان هیچ مشتریای این حرفو بهم نزده بود.”
هیسونگ بدون اینکه حتی پلک بزنه ادامه داد: “احتمالاً چون هیچکدومشون انقدر دقیق نگاهت نکرده بودن.”
چند ثانیه سکوت بینشون افتاد. هیسونگ این بار چیزی نگفت. فقط نگاهش روی صورت کیتسونه موند؛ نه مثل نگاههای قبلی که از سر کنجکاوی بودن، بیشتر شبیه کسی که میخواست تصویری رو توی ذهنش نگه داره. کیتسونه متوجه شد. با همون کلافگی ساختگی چشمهاش رو توی حدقه چرخوند و آروم پرسید:
“باز چیشده؟”
هیسونگ لبخند خیلی کمرنگی زد. “هیچی.”
“هیچی نیست و اینطوری نگاهم میکنی؟”
مرد کرهای چند لحظه توی فکر فرو رفت. بعد خیلی راحت گفت:
“دارم سعی میکنم یادم بمونه.”
کیتسونه ابروش رو بالا برد.
“چرا؟”
“چون فردا دیگه اینجا نیستم.”
چیزی نگفت اما هیسونگ نگاهش رو از صورتش نگرفت.
“فکر کردم حیفه برگردم و فقط یادم بمونه که یه هوست توی یه کلاب توکیو دیدم.”
جمله بندی رو به سختی توی ذهنش سبکسنگین میکرد.
“فقط… میخوام یادم بمونه تو رو.”