heart failure
فاقد ایدهآخرین شمع رو هم روشن کرد و تزئین میز شام رو به پایان رسوند!
لبخندی از روی رضایت برای سلیقه ی خودش زد و نوک پنج تا انگشتشو روی لبش گذاشت و بوسی برای خودش فرستاد .
- بنازم به سلیقه ی خودم!
صدای در اتاق از طبقه ی بالا اومد .
به راه پله نگاه انداخت که دید هوتن با موها و لباسای شلخته داره میاد پایین!
راه پله دقیقا رو به روی آشپزخونه بود و هوتن بعد از پایین اومدن ، دقیقا جلوی میز ایستاد .
بهرام لبخندی عمیق زد و کش دار گفت :
- سلام!
هوتن دستی روی موهاش و چشماش کشید و بعدشهم خمیازه کشید .
+ چه کرده آقامون! به به!
- اوه! آقامون؟!
بدنشو تا جایی که تونست کش داد که باعث شد قلنج کمرش بشکنه!
+ آخ! آره دیگه .. آقامون! مگه نیستی؟!
- چرا هستم! حالا ول کن ، برو دست و صورتتو بشور بیا شام بخوریم!
هوتن لب پایینشو جلو داد و فوت کرد ، بادی زیر سیبیلاش فرستاد .
+ من همین الانشم تا صبح خوابم نمیگیره دیگه ، دست و صورتتم بشورم دیگه قشنگ رفت تا فردا ظهر که بخوابم!
بهرام دستاشو به نشونه ی تسلیم بالا برد و رو به هوتن گرفت .
- خیلی خب خیلی خب باشه! بیا بشین . غر میزنی چرا!
هوتن چشماشو رو به بهرام ریز کرد ، براش ناز کرد و روی صندلی نشست .
- چه نازی هم میکنه برا من!
+ حالا مناسبت این شام رمانتیک و تزئین شده چیه؟!
بهرام لبخندی زد و رو به روی صندلی هوتن نشست .
- خب ... مگه اینکه بخوام با عزیز ترین آدم زندگیم شام بخورم ، مناسبت میخواد؟!
هوتن ابروهاشو بالا داد و بشقابشو دستش گرفت .
+ خب نه ... نه نمیخواد ، ولی عجیبه! بعد این همه مدت که با همیم ، اولین باره که تو اینکارو میکنی .
بهرام در حالی که دهنشو پر کرده بود با غذا و داشت به هوتن اشاره میکرد که چیزی بکشه و بخوره ، گفت :
- خب حالا همیشه تو کردی ، یه بارم من! خواستم به خاطر اینهمه زحمتی که میکشی ، برات جبران کنم .
کمی دوغ خورد و ادامه داد .
- خواستم عشقمو بهت ثابت کنم!
هوتن بشقاب خالیشو جوری که فقط صدا ایجاد کنه روی میز کوبید!
- چرا نمیکشی بخوری؟! بده من بشقابتو!
+ نه .. خودم میتونم بکشم!
بشقاب خودش رو برداشت ، از جاش بلند شد و میز رو دور زد و روی صندلی سمت چپی هوتن نشست .
- حالت خوبه؟!
هوتن سکوت کرد و فقط سرشو تکون داد .
بهرام چشماشو بست و سرشو به هوتن نزدیک کرد ، به منزله ی بوسیدن لباش .
•••
با صدای زنگ گوشیش ، چشماشو باز کرد و همزمان سردرد عجیبی به سرش رسوخ کرد .
ابروهاش از درد تو هم رفت و سرشو کمی تکون داد که گردنش تیر کشید!
به اطرافش نگاه کرد .
قاب عکس کوچیک عکس تکی هوتن توی بغلش ، لباسای مشکی که تنش بود و از سر تا پا خاکی شده بود و ...
تازه یادش افتاد که وقتی از خاکسپاری برگشته خونه ، مستقیم اومده توی اتاق و با فکر کردن به خاطرات خوابش برده!
همونجوری که قاب رو بغل کرده بود ، از جاش بلند شد که با چهره ی خودش توی آینه ای که رو به روی تخته ، مواجه شد!
سر و صورت به هم ریخته ، زیر چشمای پف کرده و سفیدی که به قرمز تبدیل شده .
صدای زنگ گوشی که برای سومین بار بلند میشد ، روی مخش بود!
پس تصمیم گرفت که گوشیشو برداره ، خاموشش کنه و یه گوشه روی زمین پرتش کنه .
دوباره بغض گلوش برگشته بود!
قاب رو روی تخت گذاشت و از جاش بلند شد .
از اتاق بیرون رفت و دم پله ها ایستاد و از بالا به پایین و تمام خونه نگاه کرد .
خونه ای که به هم ریخته بود ، دیگه اون رنگ و روی همیشگی رو نداشت ، حتی حالا دیگه هوتن هم نداشت!
نفس عمیقی کشید که اشک سمجش دوباره شروع به ریختن کرد .
اون رفته بود! دیگه نبودش!
دیگه نبود که بخواد توی اون تونه سر و صدا کنه!
دیگه نبود که بخواد به بهرام غر بزنه بگه اینکارو کن و اون کارو کن!
دیگه نبود تا موقعی که داره کار میکنه بهرام بره توی اتاق کارش و کرم بریزه و حرصشو در بیاره!
دیگه نبود تا این خونه همون رنگ قبلیشو داشته باشه .
اون رفته بود! اون الان دیگه نیست .
اون رفته بود و قلب بهرام ، زندگیش و شور و شوق خونه ای که جفتشون با هم چیده بودنش رو برده بود باهاش!
دیگه کسی نبود که بخوان با هم آهنگ بخونن!
دیگه کسی نبود .. هیچکس!