goodbye.
𝖫𝗂𝗇𝗂𝗅𝗅𝖾بعد از سالها در کنار هم بودن، سالها فکر کردن به ابدیت، حالا اونجا بودم؛ دست در دست اون، در استانه خداحافظی.
اعتراف میکنم قرار نبود اینطوری بدرقه‌ش کنم. ماه‌ها تمرین کرده بودم که وقتی اون روز رسید لبخند درخشانی بزنم و با ذوق و شوق خداحافظی کنم، طوری که انگار کاملا از این اتفاق خوشحالم و فقط به خوشبختی اون فکر میکنم.
اما حالا؟ حتی توان تحویل دادن یک لبخند تصنعی هم نداشتم. جوری ایستادم و بهش نگاه میکردم که انگار فقط چندماهه میشناسمش، انگار به‌زور اونجام.
با دیدن قیافه‌م کمی این پا و اون پا کرد و لبخند کوچیکی زد.
-مینهویا... بازهم برام میخونی درسته؟
چشمهام گرد شدن، طوری که انگار قبل از شنیدن صداش توی جهان دیگری بودم. با ملایمت سر تکون دادم و سعی کردم گوشه لبم رو کمی به بالا هدایت کنم.
-البته...
گرچه، دنبال جملات بهتری بودم تا از اونها بجای حرف زدن درمورد "اهنگهای غمگین" لعنتی‌م استفاده کنم، طوری که حداقل کمی فضای بینمون رو به طرف "خداحافظی" ببرم.
به نرمی دستش رو فشردم، فکر میکردم کار درست اینه که به سمت خودم بِکِشمش و نذارم بره؛ فکر میکردم این ماموریت منه، دلیلیه که بخاطرش اینجام. ولی کمی بعد متوجه شدم که نه... این خودخواهی خالصه، چیزهای دیگری همچنان وجود داشتن که ما رو به هم متصل کنن، مثل خاطراتمون، مثل اهنگهامون، هرجایی که میبودیم.
اما هرچقدر که میگذشت وجودم بیشتر این خودخواهی رو میطلبید؛ بیشتر میترسیدم.
انگشتهام رو لای موهاش بردم و تارهای قهوه‌ای دوست‌داشتنی‌ش رو به‌هم ریختم؛ همون تارهایی که تا چند شب پیش، بدون عطر اعتیاداورشون نمیتونستم به خواب برم.
-سونگمینا، بزرگ شدی.
تنه‌ای از خجالت به شونه‌م زد و سرش رو پایین گرفت تا سرخی گونه‌هاش رو پنهان کنه.
"لطفا سرت رو بالا بیار، اخرین لحظاتم برای به خاطر سپردن چهره‌ت رو ازم نگیر."
-تو هم پیرتر شدی، حالا یه پیرمردی...
به ارومی خندیدم، ادامه داد.
-... پیرمرد دوست‌داشتنی من.
درسته، هردومون بزرگ شدیم، پیرتر شدیم، و تغییر کردیم. مخصوصا من.
ضربه ملایمی به بازوش زدم و اخم نمادینی کردم.
-چطور دلت میاد پیرمرد صدام کنی؟
خندید.
خندید و دلم اب شد. چیزی نیست، حداقل موفق شدم یک‌بار دیگه خنده‌ش رو ببینم.
ناگهان، صدایی توی فرودگاه پیچید. زمانمون تقریبا به پایان رسید، دیگه... واقعا وقت خداحافظی بود.
هول شدم و ناخواسته دستهامون از هم جدا شد. سونگمین برای لحظه‌ای خیره به دستهاش که حالا سرجا خشک شده بودن موند، لبخندی زد و سر تکون داد.
-خداحافظ، لی مینهو.
رو برگردوند و به حرکت افتاد. من... همونجا ایستادم، با قلبی که کم مونده بود از سینه بیرون بزنه؛ اما طاقت نیاوردم، خداروشکر.
-کیم سونگمین!
خشکش زد، به سمتش دویدم و محکم به اغوش کشیدمش، ولی بازهم چیزی نگفتم.
کمی فاصله گرفتیم، دستهامون دوباره درهم تنیده شده بود.
منتظر بود چیزی بگم. دستهام رو محکم فشرد و توی چشمهام خیره شد؛ انگار که با نگاهش التماسم میکرد....
-چیزی نمیگی؟
برای لحظه‌ای فقط بهش خیره شدم و فکر کردم؛ چی باید میگفتم؟ میگفتم "نرو! پیشم بمون!" و به عنوان همون خودخواه عوضی‌ای که ازش وحشت داشتم توی ذهنش نقش میبستم؟! نه، نمیتونستم این کار رو بکنم.
-امیدوارم... زندگی خوبی داشته باشی.
نرمی نگاهش از بین رفت و جاش رو به ناامیدی بخشید؛ لبخندی زورکی زد و سر تکون داد.
-تو هم همینطور.
"نه، اینطور نیست. بدون تو هرگز نمیتونم زندگی خوبی داشته باشم!"
نفسم رو با فشار بیرون دادم و تایید کردم.
-دیرت میشه، نباید از پرواز جا بمونی.
به همین راحتی.
به همین راحتی عزیزکم رو از خودم روندم، اما این واجب بود. سونگمین باید پیشرفت میکرد و این پیشرفت با موندن کنار یک خواننده شکست‌خورده بدست نمیومد. اهنگ سونگمین... نباید مثل من غمگین میشد.
مردمک چشمهاش لرزید و سرش رو پایین گرفت.
-درسته، خداحافظ.
هردو، رو برگردوندیم؛ حالا هرکسی در مسیر خودش حرکت میکرد، من به سمت زندگی فلاکت‌بار جدیدم که داخلش فقدان سونگمین با تک تک سلولهای بدنم حس میشد، و سونگمین به سمت ارزوهاش.
انقدری در همون دقایق اول نبودش سخت گذشت که قسم میخورم بیشتر از بیست دقیقه طول کشید تا با قدم‌های بی‌رمقم به خروجی فرودگاه برسم.
اماده بودم، کاملا اماده بودم که برم و دیگه برنگردم؛ اصلا مگه نباید همینطور میبود؟ همین حالا هم خداحافظی کرده بودیم..
اما لعنت بهش! لعنت به تمام حرفهای نگفته‌ای که یکدفعه توی قلبم سنگینی کرد و باعث شد بایستم؛ باید برمیگشتم، باید زود برمیگشتم و همه‌ش رو میگفتم قبل از اینکه از درد و عذاب وجدان تمام نگفته‌هام بمیرم.
پس برگشتم. با تمام توان دویدم تا بهش برسم و اسمش رو فریاد بزنم؛ اما دیر شده بود. گیت بسته شده بود. نشنیده بود. رفته بود...
درسته؛ عزیزکِ من، همون کسی که از وقتی وارد زندگیم شد به همه‌چیزم نور بخشید، همون کسی که صدای خسته‌م رو به زندگی برگردوند و از اشکهام محافظت کرد، دیگه رفته بود.
بعد از اون... صدام دیگه جونی نداشت، اما خوندم؛ فقط برای اینکه شاید روزی اهنگم رو به همراه احساساتم بهش برسونم، فقط برای اینکه شاید بتونم با صدام... از دور ازش محافظت کنم.
خداحافظ، عزیزکم. دوستت دارم.