chapter 13

chapter 13


از اون روز به بعد، نانی دیگه نتونست مثل قبل با اسکای رفتار کنه؛ نه به این خاطر که نمی‌خواست، بلکه چون هر بار بهش نزدیک می‌شد، یادش می‌اومد آخرین بار که کسی از رابطه‌شون عکس گرفته بود، چه اتفاقی افتاده بود.

بااین‌حال، اسکای ازش فاصله نگرفت.

بعد از اون مسابقه، چند بار براش پیام فرستاد و حالش رو پرسید. نانی هم جواب می‌داد، اما کوتاه و بااحتیاط؛ انگار حتی نوشتن چند کلمه‌ی ساده هم می‌تونست براش دردسر درست کنه.

اسکای نمی‌فهمید چرا.

فقط می‌دونست نانی از چیزی می‌ترسه و هر بار که سعی می‌کنه بهش نزدیک بشه، اون ترس بیشتر خودش رو نشون می‌ده.

و حالا، قرار بود بفهمه دلیلش چیه.

یک هفته بعد، پدر نانی تصمیم گرفت خودش در مسابقه‌ی بعدی حضور پیدا کنه.

صبح روز مسابقه، وقتی نانی برای صبحونه پایین اومد، پدرش پشت میز نشسته بود و روزنامه‌ای رو ورق می‌زد.

بدون اینکه سرش رو بلند کنه، گفت:

«امروز باهات میام.»

نانی همون‌جا ایستاد.

«چی؟»

«مسابقه. میام که از نزدیک ببینم چطور تمرین کردی و چطور مسابقه میدی.»

نانی سعی کرد واکنشی نشون نده.

«لازم نیست. تیمم هست، مربیم هم هست.»

پدرش روزنامه رو کنار گذاشت و نگاه سردی بهش انداخت.

«از کی تا حالا تو تصمیم می‌گیری من کجا برم؟»

نانی سرش رو پایین انداخت.

«منظورم این نبود.»

«پس خوبه. ساعت هشت آماده باش.»

نانی دیگه چیزی نگفت.

تمام مسیر تا پیست، پدرش درباره‌ی مسابقه حرف می‌زد؛ اینکه نانی باید برنده بشه، نباید حواسش پرت بشه و مهم‌تر از همه، باید یادش بمونه برای چه چیزی مسابقه می‌ده.

اما نانی خوب می‌دونست منظور پدرش از حواس‌پرتی چیه.

اسکای.

وقتی به پیست رسیدن، نانی از ماشین پیاده شد و سعی کرد بدون جلب توجه به سمت گاراژ تیمش بره. اما هنوز چند قدم برنداشته بود که پدرش صداش زد.

«کجا؟»

نانی برگشت.

«میرم آماده بشم.»

«خوبه. پس همون‌جا می‌مونی و کارت رو می‌کنی. لازم نیست با کسی وقت تلف کنی.»

نانی جوابی نداد.

چند متر اون‌طرف‌تر، اسکای که تازه از ماشین تیمش پیاده شده بود، این صحنه رو دید.

اول فکر کرد پدر نانی فقط مثل هر پدر دیگه‌ای نگران مسابقه‌ی پسرشه. اما وقتی دید نانی حتی برای جواب دادن به یه سؤال ساده هم با احتیاط رفتار می‌کنه، اخم کوچیکی بین ابروهاش نشست.

چند دقیقه بعد، اسکای سعی کرد به بهونه‌ی صحبت درباره‌ی پیست به نانی نزدیک بشه.

«صبح بخیر.»

نانی سرش رو بلند کرد. برای یه لحظه، لبخند کوچیکی روی لبش نشست.

«صبح بخیر.»

اسکای خواست چیزی بگه که پدر نانی از پشت سرشون ظاهر شد.

«نانی، بیا. باید درباره‌ی مسابقه صحبت کنیم.»

لبخند نانی فوراً محو شد.

«الان میام.»

بعد بدون اینکه فرصت کنه چیزی دیگه به اسکای بگه، همراه پدرش رفت.

اسکای همون‌جا موند و رفتنش رو نگاه کرد.

این بار دیگه نتونست خودش رو قانع کنه که همه‌چیز عادیه.

مسابقه‌ی اول رو نانی باخت.

نه به خاطر اینکه توانایی نداشت، بلکه چون تمام مدت نمی‌تونست روی رانندگی تمرکز کنه. هر بار که از کنار جایگاه تماشاگرها رد می‌شد، حضور پدرش رو احساس می‌کرد. می‌دونست بعد از مسابقه باید جواب پس بده و همین فکر، تمرکزش رو به هم می‌ریخت.

وقتی از ماشین پیاده شد، حتی به نتیجه نگاه نکرد. فقط کلاهش رو برداشت و به سمت گاراژ رفت.

اسکای که مسابقه رو با موفقیت پشت سر گذاشته بود، از دور نگاهش می‌کرد.

می‌خواست بره سراغش، اما پدر نانی زودتر بهش رسید.

مرد چیزی در گوش نانی گفت و نانی بلافاصله همراهش از گاراژ خارج شد.

اسکای فقط تونست نگاهشون کنه.

روز بعد هم اوضاع بهتر نشد.

نانی توی مسابقه‌ی دوم هم شکست خورد؛ این بار حتی بدتر از مسابقه‌ی قبلی. اشتباه کوچیکی توی یکی از پیچ‌ها باعث شد چند جایگاه از دست بده و دیگه نتونه جبرانش کنه.

وقتی مسابقه تموم شد، نانی برای چند لحظه پشت فرمون موند و به مسیر روبه‌روش خیره شد.

از خودش عصبانی بود. از اینکه نمی‌تونست تمرکز کنه، از اینکه هر بار سعی می‌کرد به مسابقه فکر کنه، صدای پدرش توی ذهنش می‌پیچید و از اینکه حتی نمی‌تونست برای چند دقیقه کنار اسکای باشه.

وقتی بالاخره از ماشین پیاده شد، پدرش منتظرش بود.

«بیا. باید حرف بزنیم.»

نانی حتی نپرسید کجا.

فقط دنبالش راه افتاد.

دستشویی بخش پشتی ساختمان خلوت بود. صدای جمعیت از دور شنیده می‌شد، اما داخل راهرو کسی رفت‌وآمد نمی‌کرد.

پدر نانی وارد شد و منتظر موند تا نانی هم بیاد.

به محض اینکه در بسته شد، مرد برگشت سمتش.

«این دیگه چه وضعیه؟ دو تا مسابقه، دو تا باخت!»

نانی نگاهش رو پایین انداخت.

«می‌تونم بهتر عمل کنم.»

«می‌تونی؟ پس چرا نمی‌کنی؟»

«سعی کردم.»

پدرش با تمسخر خندید.

«سعی کردی؟ فکر می‌کنی با سعی کردن به جایی می‌رسی؟ من این همه برای آینده‌ت وقت گذاشتم که آخرش این نتیجه رو ببینم؟»

نانی دست‌هاش رو کنار بدنش مشت کرد.

«من خودم هم از نتیجه راضی نیستم.»

«پس باید بیشتر از این ناراحت باشی! باید بفهمی داری چی رو از دست میدی!»

نانی چیزی نگفت.

مرد یک قدم بهش نزدیک‌تر شد.

«ولی معلومه حواست جای دیگه‌ست. از وقتی با اون راننده می‌گردی، دیگه نمی‌تونی یه مسابقه‌ی درست‌وحسابی بدی.»

نانی سرش رو بلند کرد.

«اسکای هیچ ربطی به نتیجه‌ی مسابقه نداره.»

«اسمش رو جلوی من نیار.»

«ولی اون..»

«خفه شو!»

صدای پدرش توی فضای کوچیک پیچید.

نانی از جا پرید و بلافاصله ساکت شد.

مرد با عصبانیت ادامه داد:

«فکر کردی نمی‌فهمم؟ فکر کردی نمی‌دونم چه خبره؟ هر بار که اون اطرافه، تمام حواست پیش اونه. حتی دیگه نمی‌تونی درست رانندگی کنی!»

نانی سعی کرد نفس عمیقی بکشه.

«من فقط می‌خوام مسابقه بدم. همین.»

«پس مثل یه راننده رفتار کن! نه مثل کسی که تمام زندگی‌ش رو به خاطر یه آدم دیگه فراموش کرده!»

نانی دیگه جوابی نداشت.

سرش سنگین شده بود و احساس می‌کرد دیوارهای اطرافش دارن بهش نزدیک‌تر می‌شن. سعی کرد خودش رو جمع‌وجور کنه، اما دست‌هاش می‌لرزیدن.

«بابا، لطفاً... من خسته‌م.»

پدرش با بی‌اعتنایی گفت:

«خسته‌ای؟ هنوز هیچی نشده که خسته باشی!»

نانی به لبه‌ی روشویی تکیه داد و چشم‌هاش رو برای لحظه‌ای بست.

همون موقع، پشت در دستشویی، اسکای که برای پیدا کردن نانی از گاراژ بیرون اومده بود، صدای اون‌ها رو شنید.

اول قصد داشت در بزنه و بپرسه حال نانی خوبه یا نه، اما با شنیدن صدای مرد مکث کرد.

«تو حتی لیاقت این همه فرصتی که بهت دادم رو نداری!»

اسکای اخم کرد.

بعد صدای نانی رو شنید که به‌سختی گفت:

«من دارم سعی می‌کنم...»

«تلاش‌هات به درد خودت می‌خوره!»

اسکای دیگه نتونست همون‌جا بایسته.

در رو باز کرد و وارد شد.

«ببخشید، مزاحم شدم؟»

پدر نانی با عصبانیت برگشت سمتش.

«اینجا چه کار می‌کنی؟»

اسکای توجهی به لحنش نکرد. نگاهش اول به نانی افتاد که کنار روشویی ایستاده بود، رنگش پریده بود و حتی نمی‌تونست درست سرش رو بلند کنه.

بعد به مرد نگاه کرد.

«دنبالش می‌گشتم.»

پدر نانی با تمسخر گفت:

«پس پیداش کردی. حالا می‌تونی بری. ما داریم صحبت می‌کنیم.»

اسکای به نانی نگاه کرد.

«نانی، حالت خوبه؟»

نانی سریع سر تکون داد.

«آره.»

اما صدایش اون‌قدر ضعیف بود که هیچ شباهتی به جوابش نداشت.

اسکای یک قدم بهش نزدیک شد.

«مطمئنی؟»

نانی لب‌هاش رو به هم فشار داد و نگاهش رو برگردوند.

پدرش با صدای تندی گفت:

«بهت گفتم برو بیرون.»

اسکای این بار به مرد نگاه کرد.

«با احترام، فکر می‌کنم بهتره اول مطمئن بشیم حالش خوبه.»

«تو لازم نیست نگران پسر من باشی.»

«شاید. ولی وقتی می‌بینم حالش خوب نیست، نمی‌تونم وانمود کنم متوجه نشدم.»

مرد پوزخند زد.

«خیلی خودت رو مهم می‌دونی، نه؟ فکر کردی چون چند بار با نانی حرف زدی، حالا می‌تونی توی زندگی خانوادگی ما دخالت کنی؟»

آروم جواب داد:

«من وارد زندگی خانوادگی شما نشدم. فقط می‌خوام بدونم چرا نانی این‌قدر ترسیده.»

نانی سرش رو بلند کرد و با نگرانی به اسکای نگاه کرد.

«اسکای، لطفاً...»

اسکای بلافاصله متوجه شد که نانی از ادامه‌ی این بحث می‌ترسه. برای همین دیگه چیزی نگفت و فقط دستش رو به سمتش دراز کرد.

«بیا بریم بیرون. یه کم هوا بخور.»

نانی به دست اسکای نگاه کرد.

برای چند ثانیه انگار بین رفتن و موندن گیر کرده بود. بعد، خیلی آروم دستش رو توی دست اسکای گذاشت.

همین حرکت کافی بود تا پدرش دوباره عصبانی بشه.

«دستش رو ول کن.»

اسکای سرش رو به سمت مرد چرخوند.

«نانی حالش خوب نیست. می‌برمش یه جای آروم تا حالش بهتر بشه.»

«بهت گفتم دستش رو ول کن!»

مرد جلو اومد و با لحنی تهدیدآمیز ادامه داد:

«تو نمی‌دونی داری خودت رو درگیر چه چیزی می‌کنی. بهتره قبل از اینکه برات دردسر درست بشه، از پسر من فاصله بگیری.»

اسکای دست نانی رو رها نکرد.

«اگه منظورتون اینه که نباید به کسی که حالش بده کمک کنم، متأسفم، ولی نمی‌تونم قبول کنم.»

مرد با خشم نگاهش کرد.

«تو هنوز هیچی نیستی. فکر کردی چون چند تا مسابقه بردی، می‌تونی برای من تعیین تکلیف کنی؟»

اسکای حتی صداش رو بالا نبرد.

«من برای شما تعیین تکلیف نمی‌کنم. فقط دارم میگم نانی حق داره وقتی حالش خوب نیست، کمک بخواد. لازم نیست برای این کار از کسی اجازه بگیره.»

چهره‌ی مرد از عصبانیت سرخ شده بود.

«تو هیچ‌چیزی درباره‌ی پسر من نمی‌دونی!»

اسکای برای لحظه‌ای سکوت کرد. بعد نگاهش رو به نانی انداخت و دوباره به مرد برگشت.

«شاید درست میگین. من همه‌چیز رو نمی‌دونم.»

لحنش آروم بود، اما این بار هیچ تردیدی توش وجود نداشت.

«ولی می‌دونم وقتی کسی این‌طوری می‌ترسه، نباید بیشتر از این تحت فشار قرار بگیره.»

نانی دست اسکای رو محکم‌تر گرفت.

اسکای متوجه شد و دیگه بحث رو ادامه نداد. فقط رو به نانی گفت:

«بیا.»

این بار نانی بدون مقاومت همراهش راه افتاد.

پدرش پشت سرشون صدا زد:

«نانی! همین الان برگرد!»

نانی برای لحظه‌ای ایستاد. شونه‌هاش دوباره منقبض شدن و انگشت‌هاش دور دست اسکای سفت‌تر شدن.

اسکای آروم بهش گفت:

«نگام کن، نانی.»

نانی سرش رو برگردوند.

«لازم نیست الان جوابش رو بدی. بیا از اینجا بریم.»

نانی چند ثانیه بهش نگاه کرد و بعد سرش رو تکون داد.

با هم از دستشویی بیرون رفتن.

اسکای نانی رو به اتاق استراحت کوچیکی در انتهای راهرو برد؛ جایی که تقریباً خالی بود و می‌تونستن بدون سروصدای پیست چند دقیقه بشینن.

وقتی در رو بست، نانی دستش رو از دست اسکای بیرون کشید و روی صندلی نشست.

چند لحظه سکوت کرد.

بعد با صدای گرفته‌ای گفت:

«نباید این کار رو می‌کردی.»

اسکای روبه‌روش نشست.

«کدوم کار؟»

«نباید وارد می‌شدی. نباید باهاش حرف می‌زدی.»

اسکای با دقت نگاهش کرد.

«می‌خواستی همون‌جا بمونم و بذارم اون‌طوری باهات حرف بزنه؟»

نانی جواب نداد.

اسکای کمی به جلو خم شد.

«نانی، من نمی‌خوام مجبورت کنم چیزی بهم بگی. ولی نمی‌تونم ببینم حالت بده و هیچ کاری نکنم.»

نانی سرش رو پایین انداخت.

«تو نمی‌فهمی.»

«پس بهم کمک کن بفهمم.»

چشم‌های نانی دوباره پر از اشک شد.

«نمی‌تونم.»

اسکای برای لحظه‌ای ساکت موند. بعد به‌جای اینکه دوباره سؤال بپرسه، بطری آب روی میز رو برداشت و به سمتش گرفت.

«باشه. فعلاً لازم نیست چیزی بگی.»

نانی بطری رو گرفت، اما دست‌هاش هنوز می‌لرزیدن.

اسکای صندلیش رو کمی نزدیک‌تر کشید.

«فقط یه چیز رو بهم بگو. الان می‌خوای تنها باشی یا می‌خوای همین‌جا کنارت بمونم؟»

نانی لب‌هاش رو به هم فشار داد. سؤال ساده‌ای بود، اما کسی مدت‌ها بود این‌طوری ازش نپرسیده بود که خودش چی می‌خواد.

بالاخره با صدای خیلی آرومی گفت:

«بمون.»

اسکای سر تکون داد.

«باشه.»

و موند.

نه سعی کرد از زیر زبونش حرف بکشه، نه ازش خواست درباره‌ی پدرش توضیح بده. فقط کنار نانی نشست و گاهی بهش یادآوری کرد که آروم نفس بکشه و کمی آب بخوره.

بعد از مدتی، نانی سرش رو به پشتی صندلی تکیه داد و چشم‌هاش رو بست.

«اسکای؟»

«هوم؟»

«ازم متنفر نمیشی؟»

اسکای با تعجب نگاهش کرد.

«برای چی؟»

نانی جواب نداد.

اسکای کمی مکث کرد و بعد با لحنی نرم گفت:

«نانی، من ازت متنفر نیستم. حتی وقتی باهام حرف نمیزنی، حتی وقتی ازم فاصله می‌گیری. من فقط می‌خوام بدونم حالت خوبه.»

نانی چشم‌هاش رو باز کرد و نگاهش کرد.

«ولی من خیلی چیزا رو بهت نگفتم.»

«می‌دونم.»

«و شاید نتونم به این زودی‌ها بگم.»

اسکای لبخند کمرنگی زد.

«پس هر وقت تونستی، میگی. من عجله‌ای ندارم.»

نانی دیگه نتونست جلوی اشک‌هاش رو بگیره. صورتش رو پایین انداخت و با صدای لرزونی گفت:

«نمی‌دونم باید چی کار کنم، اسکای.»

اسکای دستش رو آروم روی دست نانی گذاشت.

«لازم نیست همین الان همه‌چیز رو حل کنی.»

نانی به دست‌های کنار همشون نگاه کرد.

برای اولین بار بعد از مدت‌ها، احساس کرد شاید مجبور نباشه تمام این اتفاق‌ها رو به‌تنهایی تحمل کنه.

هنوز نمی‌تونست حقیقت رو به اسکای بگه. هنوز از چیزی که بعد از این دیدار در انتظارش بود می‌ترسید.

اما وقتی اسکای دستش رو کمی فشرد و بی‌هیچ سؤالی کنارش موند، نانی برای چند لحظه تونست نفس راحتی بکشه.

بیرون از اتاق، صدای اعلام نتایج مسابقه‌ی بعدی از بلندگوها شنیده شد.

اما هیچ‌کدومشون عجله‌ای برای رفتن نداشتن.

چون فعلاً، چیزی که نانی بیشتر از هر بردی بهش احتیاج داشت، همین بود؛ چند دقیقه آرامش، کنار کسی که هنوز حاضر بود دستش رو بگیره، حتی وقتی خودش نمی‌دونست چطور باید ازش کمک بخواد.

و اسکای، با نگاه کردن به صورت خسته‌ی نانی، بالاخره فهمیده بود که پشت تمام اون سکوت‌ها و فاصله گرفتن‌ها، چیزی جدی‌تر از یه دلخوری ساده وجود داره.

نمی‌دونست تمام حقیقت چیه.

اما دیگه نمی‌خواست نانی رو با ترس‌هاش تنها بذاره.


Report Page