chapter 12

chapter 12


صبح روز مسابقه، نانی زودتر از همه بیدار شد.

چند دقیقه روی تخت نشست و به گوشی خاموشش نگاه کرد. دلش می‌خواست قبل از رفتن به پیست، حداقل یه پیام به اسکای بده و همه‌چیز رو مثل قبل کنه؛ اما با یادآوری حرف‌های پدرش، گوشی رو برداشت و توی کیفش گذاشت.

امروز باید فقط به مسابقه فکر می‌کرد. حداقل این چیزی بود که مدام به خودش می‌گفت.

وقتی به پیست رسید، اسکای رو کنار ماشینش دید. اسکای هم متوجه حضورش شد، اما این بار مثل همیشه به سمتش نرفت. فقط یه نگاه کوتاه بهش انداخت و دوباره مشغول صحبت با تیمش شد.

نانی سعی کرد به روی خودش نیاره، ولی دیدن این رفتار بیشتر از چیزی که انتظار داشت، ناراحتش کرد.

چند دقیقه بعد، وقتی برای بررسی آخرین جزئیات ماشینش به سمت گاراژ می‌رفت، صدای اسکای رو پشت سرش شنید.

«نانی، یه لحظه صبر کن.»

نانی ایستاد، اما برنگشت.

اسکای خودش رو بهش رسوند و روبه‌روش قرار گرفت.

«می‌تونیم دو دقیقه حرف بزنیم؟»

«الان باید آماده بشم.»

«همیشه همینو میگی.»

نانی بالاخره نگاهش کرد.

«خب، چون واقعاً باید آماده بشم.»

اسکای نفسش رو آروم بیرون داد.

«باشه. فقط می‌خواستم بدونم امروز قراره بازم وانمود کنی که منو نمی‌شناسی؟»

نانی برای لحظه‌ای خشکش زد.

«من همچین کاری نمی‌کنم.»

«پس چرا از وقتی رسیدی، حتی درست نگام نکردی؟ چرا جواب پیام‌هام رو نمیدی؟ چرا یهو تصمیم گرفتی فاصله بگیری؟»

نانی لب‌هاش رو به هم فشار داد. نمی‌تونست جواب واقعی رو بده، ولی نمی‌خواست اسکای هم بیشتر از این ناراحت بشه.

«اسکای، لطفاً. نمی‌خوام الان درباره‌ش حرف بزنم.»

اسکای چند ثانیه نگاهش کرد. بعد آروم سر تکون داد.

«باشه. دیگه نمی‌پرسم.»

همین جواب ساده باعث شد نانی بیشتر احساس بدی پیدا کنه. انتظار داشت اسکای اصرار کنه، مثل همیشه یه شوخی بکنه یا حتی از دستش عصبانی بشه. اما اسکای فقط از کنارش رد شد و به سمت ماشینش رفت.

نانی نگاهش کرد و زیر لب گفت:

«لعنتی...»

اما دیگه فرصتی برای حرف زدن نموند. صدای مسئولان مسابقه اعلام کرد که راننده‌ها باید برای شروع آماده بشن.

چند دقیقه بعد، ماشین‌ها روی خط شروع قرار گرفتن.

نانی دست‌هاش رو روی فرمان گذاشت و سعی کرد همه‌ی فکرهای اضافی رو کنار بزنه. باید روی پیست تمرکز می‌کرد. روی پیچ‌ها، سرعت، فاصله‌ی ماشین‌ها و هر چیزی که می‌تونست نتیجه‌ی مسابقه رو تغییر بده.

اما درست وقتی نگاهش رو به جلو دوخت، چشمش به ماشین اسکای افتاد.

اسکای چند جایگاه اون‌طرف‌تر بود.

برای یه لحظه، نانی به یاد تمام روزهایی افتاد که با هم درباره‌ی همین مسابقه حرف زده بودن. اسکای که با خونسردی می‌گفت شکستش می‌ده، نانی که قسم می‌خورد اجازه نمی‌ده حتی ازش جلو بزنه.

قرار بود امروز هم مثل همیشه باشن.

اما حالا حتی نمی‌تونست مطمئن باشه که بعد از مسابقه، اسکای حاضر می‌شه باهاش حرف بزنه یا نه.

چراغ‌ها یکی‌یکی روشن شدن.

نانی نفس عمیقی کشید.

چراغ آخر خاموش شد و مسابقه شروع شد.

ماشین‌ها با سرعت از خط شروع عبور کردن. نانی از همون دور اول سعی کرد جایگاهش رو حفظ کنه و خیلی زود خودش رو به سه راننده‌ی اول رسوند. اسکای هم چند ردیف جلوتر بود و با دقت مسیرش رو پیش می‌برد.

چند دور اول بدون اتفاق خاصی گذشت، اما رقابت هر لحظه شدیدتر می‌شد. نانی بالاخره از یکی از راننده‌ها سبقت گرفت و به جایگاه دوم رسید.

حالا فقط اسکای جلوتر ازش بود.

نانی با دیدن ماشین اسکای، ناخودآگاه لبخند کوتاهی زد.

«گرفتیمت، آقای اسکای.»

پاش رو روی پدال فشار داد و فاصله رو کمتر کرد.

اسکای هم متوجه شد نانی داره نزدیک می‌شه. آینه رو بررسی کرد و وقتی ماشین نانی رو پشت سرش دید، تمرکزش بیشتر شد.

با وجود تمام ناراحتی‌هاش، یه حقیقت هنوز سر جاش بود؛ رقابت با نانی همیشه هیجان‌انگیزترین بخش مسابقه‌هاش بود.

و هیچ‌کدومشون قرار نبود به این راحتی کوتاه بیان.

چند دور بعد، نانی بالاخره فرصت سبقت گرفتن پیدا کرد. توی یکی از پیچ‌ها مسیرش رو تغییر داد و با یه حرکت دقیق از کنار اسکای رد شد.

برای چند ثانیه، ماشینش جلو افتاد.

اما اسکای بلافاصله واکنش نشون داد و فاصله رو حفظ کرد.

نانی از پشت شیشه‌ی کلاه ایمنی، لبخند زد.

این همون چیزی بود که می‌خواست؛ رقابت واقعی، بدون هیچ ملاحظه‌ای.

بااین‌حال، وقتی مسابقه به دورهای آخر نزدیک شد، یه لحظه نگاهش به ماشین اسکای افتاد و فکرش دوباره رفت سمت گفت‌وگوی صبحشون.

«باشه. دیگه نمی‌پرسم.»

صدای اسکای توی ذهنش تکرار شد.

نانی دندون‌هاش رو روی هم فشار داد و دوباره تمرکزش رو روی پیست گذاشت. الان وقت فکر کردن به این چیزها نبود.

در نهایت، اسکای با اختلاف کمی از خط پایان گذشت و نانی دوم شد.

نانی ماشینش رو متوقف کرد و کلاهش رو برداشت. هنوز نفسش تند بود و عرق روی پیشونیش نشسته بود. از نتیجه ناراضی نبود، اما برخلاف همیشه، اولین کاری که کرد این بود که دنبال اسکای بگرده.

اسکای کنار ماشینش ایستاده بود و با یکی از اعضای تیمش حرف می‌زد.

نانی به سمتش رفت.

«تبریک میگم.»

اسکای برگشت و با دیدنش مکث کرد.

«ممنون. تو هم خوب بودی.»

نانی منتظر موند شاید اسکای مثل همیشه یه چیزی درباره‌ی سبقتش بگه یا بابت نزدیک بودن نتیجه، اذیتش کنه.

اما اسکای فقط لبخند کوتاهی زد و دوباره به سمت تیمش برگشت.

نانی همون‌جا ایستاد.

برای اولین بار، بردن اسکای یا حتی نزدیک شدن بهش توی پیست، اون حس همیشگی رو بهش نمی‌داد.

چون چیزی که واقعاً می‌خواست، یه لبخند ساده از اسکای بود؛ همون لبخندی که قبل از این چند روز، بدون هیچ دلیلی بهش می‌داد.

و حالا حتی نمی‌دونست چطور دوباره به دستش بیاره.

عصر، وقتی نانی به اتاقش برگشت، بالاخره گوشی‌ش رو روشن کرد.

چند پیام از پدرش داشت که درباره‌ی نتیجه‌ی مسابقه پرسیده بود. نانی جواب کوتاهی داد و بعد وارد گفت‌وگوی اسکای شد.

آخرین پیام‌هاشون هنوز همون‌جا بودن.

نانی انگشتش رو روی صفحه حرکت داد و نوشت:

«مسابقه‌ی خوبی بود.»

چند دقیقه گذشت تا اسکای جواب داد.

«آره. تو هم خوب رانندگی کردی.»

نانی منتظر موند. شاید اسکای چیزی دیگه می‌نوشت، شاید دوباره مثل قبل می‌شدن.

اما پیام دیگه‌ای نیومد.

نانی گوشی رو روی تخت گذاشت و دست‌هاش رو روی صورتش کشید.

دو روز پیش، فکر می‌کرد سخت‌ترین بخش این فصل، رقابت با اسکای خواهد بود.

حالا فهمیده بود ممکنه سخت‌ترین بخشش این باشه که هر روز اسکای رو ببینه و مجبور باشه طوری رفتار کنه که انگار بودنش دیگه براش اهمیتی نداره.

درحالی‌که حقیقت دقیقاً برعکس بود.

از مسابقه‌ی قبلی به بعد، چیزی بین اسکای و نانی تغییر کرده بود؛ چیزی که هیچ‌کدومشون درباره‌ش حرف نمی‌زدن.

اسکای دیگه مثل قبل مدام به نانی پیام نمی‌داد یا دنبال بهونه‌ای برای حرف زدن باهاش نمی‌گشت. نه اینکه دیگه براش مهم نباشه، فقط نمی‌خواست نانی رو مجبور کنه درباره‌ی چیزی حرف بزنه که ظاهراً نمی‌خواست توضیحش بده.

بااین‌حال، هنوز حواسش بهش بود.

وقتی نانی توی پیست از کنارش رد می‌شد، اسکای ناخودآگاه دنبالش رو نگاه می‌کرد. وقتی صدای خنده‌ش رو از اون طرف گاراژ می‌شنید، برای لحظه‌ای سرش رو بلند می‌کرد و وقتی نانی بدون اینکه حتی نگاهش کنه از کنارش می‌گذشت، به خودش می‌گفت که احتمالاً فقط خسته‌ست.

اما ته دلش می‌دونست مسئله فقط خستگی نیست.

نانی هم حال بهتری نداشت. هر روز بیشتر احساس می‌کرد داره چیزی رو از دست می‌ده که حتی فرصت نکرده بود اسمش رو بفهمه. بااین‌حال، هر بار که می‌خواست به اسکای نزدیک بشه، تصویر پدرش و حرف‌هاش جلوی چشمش می‌اومد.

پس باز هم فاصله می‌گرفت.

حتی وقتی دلش می‌خواست فقط چند دقیقه کنار اسکای بشینه و مثل قبل درباره‌ی چیزهای بی‌اهمیت حرف بزنه.

مسابقه‌ی بعدی چند روز بعد برگزار می‌شد.

از صبح، پیست شلوغ‌تر از همیشه بود. تیم‌ها مشغول آماده کردن ماشین‌ها بودن و صدای موتورهایی که برای آزمایش روشن می‌شدن، از هر طرف شنیده می‌شد.

نانی تقریباً تمام صبح رو ساکت گذرونده بود. یکی از هم‌تیمی‌هاش چند بار ازش پرسیده بود چیزی شده یا نه، اما نانی هر بار با یه لبخند کوتاه جواب داده بود که فقط خوابش میاد.

واقعیت این بود که شب قبل تقریباً نخوابیده بود.

پدرش دوباره سر موضوع مسابقات باهاش بحث کرده بود و بهش گفته بود که هنوز هم به اندازه‌ی کافی روی آینده‌ش تمرکز نداره. نانی سعی کرده بود جواب نده، اما همین سکوت هم باعث عصبانیت بیشتر مرد شده بود.

صبح، وقتی نانی لباسش رو عوض می‌کرد، درد بدنش رو نادیده گرفته بود و مثل همیشه خودش رو آماده کرده بود تا به پیست بره.

امروز هم باید مسابقه می‌داد.

فرقی نمی‌کرد چه اتفاقی افتاده باشه.

اسکای درست چند دقیقه قبل از شروع مسابقه وارد بخش رختکن راننده‌ها شد. کلاه ایمنی‌ش رو زیر بغل گرفته بود و دنبال یکی از اعضای تیمش می‌گشت که متوجه شد نانی کنار کمدش ایستاده و لباس مسابقه‌ش رو مرتب می‌کنه.

اسکای برای لحظه‌ای مکث کرد.

مدت‌ها بود که فرصت نکرده بودن درست با هم حرف بزنن. بااین‌حال، وقتی نانی متوجه حضورش شد، فقط یه نگاه کوتاه بهش انداخت و دوباره مشغول کارش شد.

اسکای هم چیزی نگفت. نمی‌خواست دوباره باعث بشه نانی ازش دور بشه.

اما درست وقتی نانی دستش رو بالا برد تا لباسش رو روی شونه مرتب کنه، پارچه کمی کنار رفت و اسکای کبودی روی پهلوی بدنش دید.

اول فکر کرد اشتباه دیده.

چند لحظه به همون نقطه خیره موند، بعد نگاهش رو بالا آورد. نانی سریع لباسش رو مرتب کرد، اما برای اسکای کافی بود.

«نانی.»

نانی دست از کار کشید.

«چیه؟»

اسکای با احتیاط پرسید.

«بدنت چی شده؟»

نانی برای یه لحظه بهش نگاه کرد. بعد خیلی عادی جواب داد:

«چی؟»

«پهلو‌ت. کبود شده.»

نانی نگاهش رو از اسکای گرفت و زیپ لباسش رو بالا کشید.

«چیزی نیست. توی تمرین به یه چیزی خوردم.»

اسکای اخم کوچیکی کرد.

«کدوم تمرین؟»

«اسکای، الان واقعاً وقت این حرفا نیست.»

«من فقط پرسیدم چی شده.»

«و منم گفتم چیزی نیست.»

لحن نانی تندتر از چیزی بود که خودش می‌خواست. چند نفر اون اطراف بودن و نانی نمی‌خواست کسی متوجه این گفت‌وگو بشه.

اسکای چند ثانیه ساکت موند. نگاهش هنوز روی صورت نانی بود، انگار دنبال نشونه‌ای می‌گشت که بفهمه آیا باید حرفش رو باور کنه یا نه.

اما نانی حتی حاضر نبود درست توی چشم‌هاش نگاه کنه.

بالاخره اسکای نفسش رو بیرون داد.

«باشه. بعداً حرف می‌زنیم.»

نانی چیزی نگفت.

اسکای از کنارش رد شد و بیرون رفت، اما این بار دیگه نتونست خودش رو قانع کنه که چیزی برای نگرانی وجود نداره.

اون کبودی شبیه یه برخورد ساده توی پیست نبود.

و مهم‌تر از اون، نانی طوری جواب داده بود که انگار بیشتر از خود کبودی، از سؤال‌های اسکای می‌ترسید.

مسابقه شروع شد.

نانی از همون دورهای اول با تمرکز بالایی رانندگی می‌کرد. حتی وقتی یکی از راننده‌ها ازش سبقت گرفت، خیلی زود جبران کرد و دوباره خودش رو به جایگاه‌های بالاتر رسوند.

اسکای هم مسابقه‌ی خوبی داشت، اما برخلاف همیشه، بخشی از ذهنش درگیر چیزی بود که قبل از شروع دیده بود.

هر بار که ماشین نانی رو روی پیست می‌دید، به این فکر می‌کرد که آیا واقعاً حالش خوبه یا فقط داره تلاش می‌کنه مثل همیشه به نظر برسه.

وقتی مسابقه تموم شد، اسکای جایگاه خوبی به دست آورد و نانی هم با اختلاف کمی بعد از چند راننده‌ی برتر از خط پایان گذشت.

اما اسکای حتی فرصت نکرد به نتیجه فکر کنه.

به محض اینکه از ماشین پیاده شد، نگاهش رو بین جمعیت چرخوند تا نانی رو پیدا کنه.

نانی کنار گاراژ ایستاده بود و داشت کلاهش رو از سرش درمی‌آورد. وقتی اسکای به سمتش رفت، انگار می‌خواست به طرف تیمش بره، اما اسکای صداش زد.

«نانی. باید باهات حرف بزنم.»

«الان نه، اسکای. باید برم پیش تیمم.»

«فقط دو دقیقه.»

نانی نگاه کوتاهی به صورتش انداخت. این بار چیزی توی لحن اسکای بود که باعث شد نتونه به‌راحتی از کنارش رد بشه.

با اکراه گفت.

«باشه. ولی زود.»

اسکای بدون اینکه چیزی بگه، به سمت راهروی خلوت‌تری کنار گاراژ رفت. نانی هم دنبالش راه افتاد.

به محض اینکه از دید بقیه دور شدن، اسکای برگشت سمتش.

«حالا بهم بگو واقعاً چی شده.»

نانی آه کشید.

«باز شروع کردی؟ گفتم که چیزی نیست.»

«و منم گفتم حرفت رو باور نمی‌کنم.»

«خب، مشکل خودته.»

اسکای از جوابش ناراحت شد، اما سعی کرد آروم بمونه.

«نانی، من دارم جدی حرف میزنم. اون کبودی عادی نبود. وقتی پرسیدم چی شده، حتی نتونستی درست نگام کنی. فکر می‌کنی من متوجه نمیشم؟»

نانی سرش رو پایین انداخت.

«لطفاً بی‌خیال شو.»

«چرا؟»

«چون نمی‌خوام درباره‌ش حرف بزنم!»

صدای نانی توی راهرو پیچید و بعد دوباره سکوت برقرار شد.

اسکای چند لحظه بهش نگاه کرد. دیگه عصبانی نبود. فقط نگران بود؛ اون‌قدر که نمی‌دونست چطور باید این نگرانی رو بیان کنه، بدون اینکه نانی بیشتر عقب بکشه.

آروم‌تر پرسید:

«کسی بهت آسیب زده؟»

نانی هیچ جوابی نداد.

«نانی، بهم نگاه کن.»

اما نانی سرش رو پایین‌تر انداخت.

اسکای یک قدم نزدیک‌تر شد.

«کسی توی تیم اذیتت کرده؟ توی خونه اتفاقی افتاده؟»

با شنیدن کلمه‌ی «خونه»، انگار چیزی توی وجود نانی فرو ریخت.

تمام اون روزهایی که سعی کرده بود خودش رو کنترل کنه، تمام حرف‌هایی که مجبور شده بود بشنوه و تمام دفعاتی که وانمود کرده بود اتفاق خاصی نیفتاده، یک‌دفعه روی سرش آوار شدن.

لب‌هاش رو محکم به هم فشار داد، اما نتونست جلوی لرزش نفسش رو بگیره.

اسکای که متوجه تغییر حالتش شده بود، دیگه سؤال نپرسید.

«نانی؟»

نانی سرش رو تکون داد؛ انگار می‌خواست بگه چیزی نیست، اما قبل از اینکه بتونه حرفی بزنه، اشک‌هاش سرازیر شدن.

سریع صورتش رو برگردوند و با پشت دست چشم‌هاش رو پاک کرد.

«لعنتی... ببخشید.»

اسکای با دیدن اشک‌هاش، برای چند لحظه کاملاً بی‌حرکت موند.

نانی رو بارها دیده بود که می‌خنده، عصبانی میشه، از باختن شکایت می‌کنه یا برای کوچک‌ترین چیزی باهاش کل‌کل می‌کنه.

اما هیچ‌وقت این‌طوری ندیده بودش.

هیچ‌وقت ندیده بود نانی حتی برای پنهان کردن گریه‌ش هم این‌قدر دستپاچه بشه.

«هی، نه... چرا عذرخواهی می‌کنی؟»

نانی سعی کرد دوباره صورتش رو پاک کنه، اما اشک‌هاش بند نمی‌اومدن.

«من نمی‌خواستم... نمی‌خواستم این‌طوری بشه.»

اسکای آروم پرسید:

«چیو نمی‌خواستی؟»

نانی لب‌هاش رو باز کرد، اما هیچ جوابی نداد. فقط سرش رو پایین انداخت و دوباره گریه کرد؛ این بار بی‌صدا، با شونه‌هایی که از شدت تلاش برای کنترل خودش می‌لرزیدن.

اسکای دیگه چیزی نپرسید.

فقط یک قدم جلو رفت و آروم دستش رو روی شونه‌ی نانی گذاشت.

«می‌تونم بغلت کنم؟»

نانی جواب نداد، اما به‌جای اینکه عقب بره، یک قدم به سمتش برداشت.

همین برای اسکای کافی بود.

دست‌هاش رو دور نانی حلقه کرد و محکم بغلش گرفت؛ نه اون‌قدر که به بدن دردناکش فشار بیاد، فقط به اندازه‌ای که نانی بتونه خودش رو بهش تکیه بده.

نانی صورتش رو به شونه‌ی اسکای چسبوند و انگشت‌هاش رو به لباسش گرفت.

و برای اولین بار بعد از مدت‌ها، دیگه تلاش نکرد وانمود کنه حالش خوبه.

اسکای هم چیزی نگفت.

نه پرسید چه کسی این کار رو کرده، نه ازش خواست توضیح بده و نه سعی کرد با جمله‌های آماده آرومش کنه.

فقط کنارش موند و اجازه داد گریه کنه.

بعد از چند دقیقه، نفس‌های نانی آروم‌تر شد، اما هنوز دست‌هاش از لباس اسکای جدا نشده بودن.

اسکای خیلی آهسته گفت:

«لازم نیست الان چیزی بهم بگی.»

نانی چشم‌هاش رو بست.

«ولی من...»

«هیس. اشکالی نداره.»

اسکای دستش رو آروم روی پشت نانی کشید.

«من اینجام، باشه؟»

نانی با شنیدن این جمله، دوباره چشم‌هاش پر از اشک شد.

چون این همون چیزی بود که تمام این مدت دلش می‌خواست بشنوه؛ نه اینکه کسی مشکلش رو حل کنه، نه اینکه مجبورش کنه قوی باشه.

فقط اینکه یکی کنارش بمونه.

اما هیچ‌کدومشون متوجه مردی که انتهای راهرو ایستاده بود، نشدن.

یکی از کارکنان که برای برداشتن وسایلش به اون قسمت اومده بود، چند لحظه به اون دو نفر نگاه کرد. بعد گوشی‌ش رو بیرون آورد و از فاصله‌ای دور، عکسی گرفت.

عکس واضح بود.

نانی که صورتش رو به شونه‌ی اسکای چسبونده بود و اسکای که دست‌هاش رو دورش حلقه کرده بود.

مرد بدون اینکه چیزی بگه، از راهرو خارج شد.

چند دقیقه بعد، عکس برای شماره‌ای ارسال شد که نانی هیچ‌وقت نمی‌خواست دوباره اسمش رو روی صفحه‌ی گوشی ببینه.

پدرش.

و وقتی پیام ارسال شد، فقط یک جمله زیر عکس نوشته شده بود:

«فکر کردم بهتره بدونین پسرتون اینجا با چه کسی وقت می‌گذرونه.»

درحالی‌که اسکای هنوز نانی رو در آغوش گرفته بود و نمی‌دونست چطور می‌تونه کمکش کنه، گوشی مرد دیگری در نقطه‌ای دورتر روشن شد.

پدر نانی عکس رو باز کرد.

چند ثانیه به تصویر خیره موند.

بعد گوشی رو محکم توی دستش گرفت.

و لبخند سردی روی صورتش نشست.

Report Page