chapter 08

chapter 08


نور کم‌رنگ صبح از لای پرده‌ها افتاده بود روی صورت نانی و اذیتش می‌کرد. چند بار صورتش رو جمع کرد و سرش رو زیر پتو برد، اما وقتی صدای آشنایی از نزدیکش شنید، بالاخره چشم‌هاش رو باز کرد.

«بالاخره جناب راننده تشریف آوردن به دنیای زندگان؟»

نانی با چشم‌های نیمه‌باز به اسکای نگاه کرد که روی مبل روبه‌روش نشسته بود و یه لیوان قهوه دستش داشت.

چند ثانیه طول کشید تا مغزش کار کنه.

بعد یهو نشست.

«وای، ساعت چنده؟»

اسکای نگاهی به ساعت دیواری انداخت.

«شش و ده دقیقه.»

نانی با وحشت گوشی‌ش رو از جیبش بیرون کشید.

«لعنتی!»

«صبح بخیر به تو هم.»

«چرا بیدارم نکردی؟»

اسکای ابروهاش رو بالا برد.

«ببخشید؟ من از کی مسئول بیدار کردن تو شدم؟»

«از وقتی گذاشتی اینجا بخوابم!»

«من که مجبورت نکردم بخوابی.»

نانی پتو رو کنار زد و با عجله از روی مبل بلند شد، اما همون لحظه متوجه شد موهاش احتمالاً به یه فاجعه‌ی تمام‌عیار تبدیل شدن. دستش رو لای موهاش کشید و نگاهی به اسکای انداخت.

«چرا هیچی نگفتی؟»

اسکای قهوه‌ش رو روی میز گذاشت.

«چون وقتی دیشب گفتم می‌تونی بمونی، فکر نمی‌کردم صبح بیدار شی و سرم داد بزنی.»

«من سر تو داد نزدم.»

«آره، فقط با صدای بلند ازم بازجویی کردی.»

نانی بالش روی مبل رو برداشت و به طرفش پرت کرد.

اسکای با دست آزادش بالش رو گرفت و خندید.

«صبح به این قشنگی، واقعاً حیفه که تو هنوز همون آدم دیروزی هستی.»

«خیلی حرف می‌زنی.»

«تازه هنوز صبحونه هم نخوردی.»

نانی با شنیدن این حرف ساکت شد.

بعد گوشی‌ش دوباره لرزید.

لبخند از صورتش رفت.

پیام مدیر تیمش بود. چند تماس ازدست‌رفته هم از هم‌تیمی‌هاش داشت و یک پیام جدید که فقط نوشته بود: «نانی، کجایی؟ ماشین ساعت هفت حرکت می‌کنه.»

نانی ساعت رو نگاه کرد.

شش و دوازده دقیقه.

«گندش بزنن...»

اسکای حالت صورتش رو دید.

«باید برگردی؟»

نانی سرش رو بلند کرد. برای یه لحظه دلش خواست بگه نه. دلش می‌خواست گوشی رو خاموش کنه، دوباره روی مبل دراز بکشه و وانمود کنه امروز هیچ برنامه‌ای نداره.

ولی نمی‌شد.

«آره. تیمم قراره برگرده شهرمون.»

اسکای سرش رو تکون داد.

«امروز؟»

«آره.»

«پس چرا دیشب نگفتی؟»

نانی انگشتش رو روی لبه‌ی گوشی کشید.

«نمی‌دونم.»

اسکای چند لحظه نگاهش کرد.

«نمی‌دونستی امروز می‌ری؟»

«چرا، می‌دونستم.»

«پس؟»

نانی نگاهش رو ازش گرفت.

«فقط... نمی‌خواستم درباره‌ش حرف بزنم.»

این بار اسکای چیزی نگفت.

نانی از سکوتش بیشتر از هر جوابی می‌ترسید. آروم رفت سمت کاپشنش که روی دسته‌ی مبل افتاده بود و برداشتش.

«باید برم هتل. اگه دیر برسم، احتمالاً کل تیمم رو می‌فرستن دنبالم.»

اسکای از جاش بلند شد.

«می‌رسونمت.»

نانی سریع برگشت سمتش.

«نه، لازم نیست! خودم می‌رم.»

«نانی، من دارم می‌گم می‌رسونمت.»

«تو باید استراحت کنی.»

«می‌تونم رانندگی کنم.»

«دکترت نگفته بود فعلاً رانندگی نکنی؟»

اسکای مکث کرد.

نانی دست‌هاش رو روی سینه‌ش جمع کرد و با پیروزی گفت: «دیدی؟»

«باشه، رانندگی نمی‌کنم. خودت رانندگی کن.»

«من که ماشین ندارم!»

اسکای لبخند زد.

«پس فکر کنم باید یه راه دیگه پیدا کنیم.»

نانی با حرص نگاهش کرد.

«تو واقعاً اعصاب نداری.»

«این رو کسی می‌گه که نصفه‌شب از هتل فرار کرده.»

نانی دهنش رو باز کرد تا جواب بده، اما حرفی پیدا نکرد.

اسکای که دید بالاخره ساکت شده، لبخندش رو جمع کرد و آروم‌تر گفت:

«نانی، من خوبم. می‌تونم تا هتل باهات بیام. بعدش هم برمی‌گردم خونه و استراحت می‌کنم. باشه؟»

نانی به چسب روی پیشونی اسکای نگاه کرد.

هنوز از دیدن اون چسب دلش می‌گرفت.

اما نمی‌خواست بهونه‌ای برای بیشتر موندن پیدا کنه. نه وقتی می‌دونست اسکای هم به استراحت احتیاج داره.

«باشه.»

اسکای لبخند زد.

«خوبه. حالا برو صورتت رو بشور. نمی‌خوام راننده‌ی قهرمان مسابقات با این قیافه بره جلوی تیمش.»

نانی با ناباوری نگاهش کرد.

«قیافه‌م چه ایرادی داره؟»

اسکای از سر تا پاش رو نگاه کرد.

«واقعاً می‌خوای جواب بدم؟»

«اسکای!»

خنده‌ی اسکای توی خونه پیچید و نانی، با وجود تمام عجله و دلشوره‌ای که داشت، نتونست جلوی لبخندش رو بگیره.

چند دقیقه بعد، نانی توی حموم مشغول مرتب کردن موهاش بود که چشمش به خودش توی آینه افتاد.

چشم‌هاش خسته بودن. دیشب درست نخوابیده بود و هنوز پیام‌های باباش توی ذهنش می‌چرخیدن.

گوشی‌ش رو از جیبش بیرون آورد و دوباره پیام‌ها رو دید.

«شاید بالاخره یه بار باعث افتخارمون بشی.»

نانی صفحه رو خاموش کرد.

نمی‌خواست صبحش رو با فکر کردن به اون حرف‌ها خراب کنه. نمی‌خواست اسکای هم متوجه بشه که هنوز چقدر اذیتش می‌کنن.

چند نفس عمیق کشید، صورتش رو با آب شست و از حموم بیرون رفت.

اسکای کنار در منتظرش بود، با کلیدهای ماشین توی دستش.

«آماده‌ای؟»

نانی سر تکون داد.

«آره.»

اسکای در رو براش باز کرد و هر دو از خونه بیرون رفتن.

هوا هنوز خنک بود و خیابون‌ها تازه داشتن بیدار می‌شدن. نانی روی صندلی شاگرد نشست و کمربندش رو بست. وقتی اسکای پشت فرمون قرار گرفت، نانی ناخودآگاه نگاهی به پیشونی‌ش انداخت.

اسکای متوجه شد.

«باز شروع نکن.»

نانی سریع رو به پنجره برگشت.

«من که چیزی نگفتم.»

«لازم نیست چیزی بگی. از قیافه‌ت معلومه.»

«خب، شاید قیافه‌م همینه.»

اسکای ماشین رو روشن کرد.

«آره، متأسفانه.»

نانی خندید و با آرنج آروم به بازوش زد.

ماشین از جلوی خونه حرکت کرد.

چند دقیقه‌ی اول رو با شوخی‌های کوچیک گذروندن، اما هرچی به هتل نزدیک‌تر می‌شدن، نانی ساکت‌تر می‌شد.

اسکای هم دیگه چیزی نمی‌گفت.

هر دو می‌دونستن که به‌زودی باید از هم جدا بشن.

و هیچ‌کدومشون نمی‌دونستن چطور باید درباره‌ش حرف بزنن.

وقتی ماشین جلوی هتل ایستاد، نانی کمربندش رو باز کرد، اما پیاده نشد.

اسکای دستش رو از روی فرمون برداشت و به طرفش چرخید.

«خب، رسیدیم.»

نانی به در هتل نگاه کرد.

«آره.»

چند ثانیه گذشت.

بعد نانی آروم گفت: «ممنون که دیشب گذاشتی بیام.»

اسکای نگاهش کرد.

«لازم نیست بابتش تشکر کنی.»

«چرا، هست.»

«نانی...»

«چیه؟»

اسکای مکث کرد و بعد لبخند کم‌رنگی زد.

«وقتی رسیدی شهر خودتون، بهم خبر بده.»

نانی بهش نگاه کرد.

«که خیالت راحت بشه؟»

«آره.»

نانی لبخند زد.

«باشه.»

دستش رو روی دستگیره‌ی در گذاشت، اما قبل از پیاده شدن دوباره برگشت.

«اسکای؟»

«هوم؟»

نانی چند لحظه بهش نگاه کرد. دلش می‌خواست بگه که نمی‌خواد بره. اینکه این چند روز بیشتر از چیزی که اسکای فکر می‌کنه براش اهمیت داشتن. اینکه هنوز کلی حرف نگفته داره.

اما آخرش فقط گفت:

«مراقب خودت باش، باشه؟»

اسکای لبخند زد.

«تو هم همین‌طور.»

نانی پیاده شد و در رو بست.

چند قدم به سمت ورودی هتل رفت، اما وسط راه برگشت.

اسکای هنوز همون‌جا بود.

وقتی نگاهشون به هم افتاد، اسکای دستش رو بالا آورد و تکون داد.

نانی هم لبخند زد و دستش رو بالا برد.

بعد وارد هتل شد.

و درست وقتی در پشت سرش بسته شد، لبخندش آروم‌آروم از بین رفت.

چون حالا دیگه نمی‌تونست وانمود کنه که رفتن براش مهم نیست.

اون داشت از شهری می‌رفت که توش فقط مسابقه نداده بود.

داشت از کسی دور می‌شد که کم‌کم، بی‌اجازه و بی‌خبر، تبدیل شده بود به جایی که دلش می‌خواست همیشه بهش برگرده.

نانی هنوز درست وارد لابی نشده بود که صدای یکی از هم‌تیمی‌هاش بلند شد.

«بالاخره پیدات شد! کجا بودی تو؟»

نانی سرش رو برگردوند. چند نفر از اعضای تیم کنار آسانسور ایستاده بودن و با نگاه‌هایی که ترکیبی از نگرانی و عصبانیت بود، بهش خیره شده بودن.

نانی دستش رو توی جیب کاپشنش فرو برد.

«بیرون بودم.»

«بیرون بودی؟» هم‌تیمی‌اش با ناباوری تکرار کرد. «نانی، ما از نصفه‌شب داریم دنبالت می‌گردیم! گوشیت رو هم جواب نمی‌دادی!»

«گوشیم سایلنت بود.»

«این چه جوابیـه؟»

نانی آهی کشید. هنوز ذهنش پیش اسکای بود و واقعاً حوصله‌ی بحث نداشت.

«ببخشید که نگرانتون کردم. الان می‌رم وسایلم رو جمع می‌کنم.»

یکی دیگه از اعضای تیم جلو اومد.

«حداقل بگو کجا بودی.»

نانی برای لحظه‌ای مکث کرد.

نمی‌خواست دروغ بگه، ولی نمی‌خواست هم درباره‌ی اسکای توضیح بده. نه وقتی خودش هنوز نمی‌دونست چطور باید احساسش رو نسبت به این چند روز توضیح بده.

«خونه‌ی یه دوست بودم.»

هم‌تیمی‌اش نگاه مشکوکی بهش انداخت.

«کدوم دوست؟»

نانی لبخند کمرنگی زد.

«یکی که نذاشت نصفه‌شب توی خیابون بمونم.»

این بار کسی چیزی نگفت.

شاید چون بالاخره متوجه شدن که نانی واقعاً قصد نداره بیشتر توضیح بده.

یکی از اون‌ها ساعتش رو نگاه کرد و گفت: «پونزده دقیقه وقت داری. بعدش حرکت می‌کنیم.»

نانی سر تکون داد و به سمت آسانسور رفت.

پونزده دقیقه.

فقط پونزده دقیقه تا اینکه مجبور بشه از این شهر بره.

وقتی وارد اتاقش شد، اولین چیزی که دید جام قهرمانی بود که هنوز روی میز قرار داشت.

چند لحظه بهش نگاه کرد و بعد سرش رو برگردوند.

حوصله نداشت حتی بهش نزدیک بشه.

وسایلش رو جمع کرد، لباس‌هاش رو توی چمدون گذاشت و شارژر گوشی رو از پریز کشید. همه‌چیز رو با عجله انجام می‌داد، انگار اگه زودتر کارش تموم می‌شد، مجبور نبود به رفتنش فکر کنه.

گوشی‌ش لرزید.

نانی سریع برداشتش.

برای یه لحظه امیدوار شد پیام از اسکای باشه، اما اسم باباش روی صفحه ظاهر شد.

پیام جدیدی نبود؛ فقط همون پیام‌های قبلی بود که هنوز جواب نداده بود.

نانی گوشی رو روی تخت انداخت.

«الان نه...»

چشم‌هاش رو بست و دستش رو روی صورتش کشید.

نمی‌خواست دوباره اون حرف‌ها رو بخونه. نمی‌خواست دوباره احساس کنه هر کاری می‌کنه، باز هم یه چیزی کم داره.

چند ثانیه بعد، گوشی دوباره لرزید.

این بار اسم روی صفحه فرق داشت.

اسکای.

نانی تقریباً همون لحظه پیام رو باز کرد.

«رسیدی اتاقت؟»

نانی ناخودآگاه لبخند زد.

«آره. دارم وسایلم رو جمع می‌کنم.»

چند ثانیه بعد جواب اومد.

«خوبه. فقط می‌خواستم مطمئن شم.»

نانی روی لبه‌ی تخت نشست و انگشت‌هاش رو روی صفحه حرکت داد.

«تو هم برو استراحت کن. هنوز قیافه‌ت شبیه آدماییه که با دیوار تصادف کردن.»

جواب اسکای خیلی زود رسید.

«خیلی بامزه‌ای. حداقل من نصفه‌شب از هتل فرار نکردم.»

نانی خندید.

«هنوزم می‌تونم دوباره فرار کنم.»

«جرئت داری.»

نانی چند ثانیه به پیام خیره موند. بعد نوشت:

«اسکای؟»

«هوم؟»

انگشت‌هاش روی صفحه ثابت موندن.

می‌خواست بگه داره می‌ره. می‌خواست ازش بخواد که وقتی رسید، باز هم بهش پیام بده. می‌خواست بپرسه آیا اون هم دلش می‌خواد دوباره ببینتش یا نه.

اما آخر سر فقط نوشت:

«هیچی. ممنون بابت دیشب.»

این بار جواب اسکای کمی دیرتر اومد.

«هر وقت خواستی.»

نانی پیام رو چند بار خوند.

هر وقت خواستی.

نمی‌دونست اسکای واقعاً منظورش این بوده که هر وقت خواست می‌تونه دوباره بهش سر بزنه، یا فقط داشته مهربونی می‌کرده.

اما تصمیم گرفت فعلاً همون معنایی رو باور کنه که دلش می‌خواست.

گوشی رو کنار گذاشت و زیپ چمدونش رو بست.

وقتی نانی به لابی برگشت، همه آماده‌ی حرکت بودن.

یکی از اعضای تیم چمدونش رو گرفت و به طرف ماشین رفت. نانی هم دنبال بقیه راه افتاد، اما قبل از اینکه سوار بشه، برای آخرین بار به ساختمان هتل نگاه کرد.

نمی‌دونست چرا دلش می‌خواست برگرده اتاقش و چند دقیقه‌ی دیگه همون‌جا بمونه.

شاید چون رفتن به این معنی بود که دیگه نمی‌تونست هر وقت دلش خواست، خودش رو به خونه‌ی اسکای برسونه.

یا شاید چون می‌دونست این بار، وقتی از هم جدا می‌شن، هیچ مسابقه‌ای نیست که بهونه‌ای برای دیدن دوباره‌شون باشه.

«نانی! میای؟»

با صدای هم‌تیمی‌اش به خودش اومد.

«آره، الان.»

سوار ماشین شد و کمربندش رو بست.

ماشین حرکت کرد.

نانی سرش رو به شیشه تکیه داد و شهر رو تماشا کرد؛ خیابون‌هایی که چند روز قبل براش غریبه بودن و حالا هر گوشه‌شون یه خاطره از اسکای داشت.

گوشی‌ش رو بیرون آورد و صفحه‌ی گفت‌وگوشون رو باز کرد.

آخرین پیام هنوز همون‌جا بود.

«هر وقت خواستی.»

نانی لبخند کوچیکی زد و گوشی رو توی دستش نگه داشت.

شاید این فاصله قرار نبود همه‌چیز رو خراب کنه.

شاید می‌تونستن از این به بعد هم حرف بزنن، به هم پیام بدن و دوباره همدیگه رو ببینن.

فقط یه چیز بود که نانی هنوز جرئت نداشت بهش فکر کنه.

اینکه شاید خودش بیشتر از اسکای دلش برای این چند روز تنگ بشه.

و اینکه شاید اسکای هیچ‌وقت نفهمه نانی چقدر دلش نمی‌خواست ازش جدا بشه.

نانی سرش رو به شیشه‌ی ماشین تکیه داده بود و به خیابون‌هایی نگاه می‌کرد که یکی‌یکی از جلوی چشمش رد می‌شدن. بقیه‌ی بچه‌های تیم درباره‌ی مسابقه حرف می‌زدن؛ از جایزه، از مصاحبه‌ها و از برنامه‌ی مسابقه‌ی بعدی. هر چند دقیقه یکی‌شون چیزی می‌گفت و بقیه جواب می‌دادن، اما نانی فقط گاهی سر تکون می‌داد تا معلوم بشه حواسش کاملاً پرت نیست.

درحالی‌که گوشی‌ش رو توی دستش می‌چرخوند، دوباره وارد چت اسکای شد.

آخرین پیام همون بود.

«هر وقت خواستی.»

نانی لبخند کوچیکی زد و زیر لب گفت: «آره، حالا ببینیم خودت هم همین‌قدر پای حرفت هستی یا نه.»

«چی گفتی؟»

نانی سریع سرش رو بلند کرد. یکی از هم‌تیمی‌هاش از صندلی کناری نگاهش می‌کرد.

«هیچی.»

«از وقتی راه افتادیم داری با گوشیت ور می‌ری. با کی حرف می‌زنی؟»

«با یکی.»

«چه جواب کاملی! واقعاً ممنون از توضیحاتت.»

نانی خندید. «خواهش می‌کنم. هر وقت سؤال دیگه‌ای داشتی، در خدمتم.»

طرف چشم‌هاش رو ریز کرد، انگار می‌خواست از نگاه نانی بفهمه چه خبره، ولی نانی دوباره سرش رو به شیشه تکیه داد و بحث رو تموم کرد.

راستش خودش هم نمی‌دونست از این به بعد قراره چی بشه.

تا چند روز پیش، اسکای کسی بود که می‌تونست ساعت‌ها باهاش کل‌کل کنه، حرصش رو دربیاره و آخرش هم طوری رفتار کنه که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. اما حالا، بعد از تمام چیزهایی که بینشون گذشته بود، فکر اینکه دوباره به روزهایی برگردن که فقط از دور همدیگه رو می‌دیدن، یه جور عجیبی دلش رو می‌گرفت.

نمی‌خواست دوباره همه‌چیز به چند تا مسابقه و چند تا نگاه کوتاه محدود بشه.

نمی‌خواست اسکای فقط اسمش رو توی جدول مسابقات ببینه.

و از همه بیشتر، نمی‌خواست تنها کسی باشه که دلش برای این چند روز تنگ می‌شه.

گوشی‌ش رو باز کرد و نوشت:

«راستی، امروز قراره چیکار کنی؟»

چند ثانیه به پیام نگاه کرد. بعد پاکش کرد.

با خودش گفت شاید اسکای خسته باشه. شاید هنوز درد داشته باشه. شاید اصلاً دلش بخواد امروز رو تنها بگذرونه و نانی هم نباید مثل یه آدم سمج مدام سراغش رو بگیره.

گوشی رو قفل کرد و گذاشت توی جیبش.

کمتر از یک دقیقه بعد، دوباره بیرونش آورد.

«لعنتی، نانی...»

این بار خودش هم از دست خودش خنده‌ش گرفت.

اسکای وقتی به خونه برگشت، هنوز خستگی بیمارستان توی تنش بود. با اینکه پزشک اجازه داده بود برگرده خونه، هنوز باید مراقب خودش می‌بود و تا چند روز هم خبری از رانندگی حرفه‌ای نبود.

کلیدهاش رو روی میز گذاشت و آهسته روی مبل نشست.

خونه ساکت بود.

بیش از حد ساکت.

نگاهش ناخودآگاه به همون جایی افتاد که نانی چند ساعت قبل خوابیده بود. پتو هنوز روی مبل جمع شده بود و یه بالش هم کج کنار دسته‌ی مبل مونده بود.

اسکای چند لحظه نگاهش کرد و بعد نفسش رو بیرون داد.

«حتی بلد نیستی یه بالش رو درست بذاری سر جاش.»

لحنش طوری بود که انگار نانی هنوز همون‌جا نشسته و قراره با یه لبخند مسخره جوابش رو بده.

«خودت جمعش کن، من مهمونم.»

اسکای بی‌اختیار لبخند زد.

بعد یادش افتاد که نانی دیگه اونجا نیست.

لبخندش کم‌رنگ شد.

نمی‌خواست اعتراف کنه، حتی به خودش، اما رفتن نانی یه چیزی رو توی خونه تغییر داده بود. نه اینکه قبلش همیشه کسی کنارش بود؛ اسکای به تنهایی عادت داشت. سال‌ها بود که به برنامه‌ی خودش پایبند بود، تنهایی غذا می‌خورد، تنهایی استراحت می‌کرد و تنهایی از پس بیشتر چیزها برمی‌اومد.

اما نانی...

نانی بدون اینکه اجازه بگیره، وارد سکوتش شده بود. با حرف زدن‌های بی‌وقفه‌ش، شوخی‌های بی‌موقعش و اون عادت عجیبش به اینکه سؤال بپرسه و قبل از جواب گرفتن، خودش جواب بده.

و حالا خونه دوباره ساکت شده بود.

اسکای دستش رو به سمت گوشی برد. چت نانی هنوز بالای فهرست پیام‌ها بود. آخرین چیزی که براش نوشته بود، همون «هر وقت خواستی» بود.

با خودش فکر کرد شاید باید یه چیزی می‌گفت. مثلاً می‌پرسید سفرش چطوره، یا اینکه بالاخره تیمش دست از سرش برداشته یا نه.

ولی بعد یادش افتاد نانی تازه راه افتاده و احتمالاً دلش نمی‌خواد وسط هم‌تیمی‌هاش مدام با گوشی حرف بزنه.

پس گوشی رو کنار گذاشت.

چند دقیقه گذشت.

بعد دوباره برداشتش.

این بار بدون اینکه بیشتر فکر کنه، نوشت:

«راه زیادی مونده؟»

پیام رو فرستاد و گوشی رو روی پای خودش گذاشت.

هنوز چند ثانیه نگذشته بود که صفحه روشن شد.

«بالاخره یادت افتاد منم وجود دارم؟»

اسکای خندید. واقعاً خندید؛ اون‌قدر که مجبور شد سرش رو کمی پایین بندازه تا فشار روی پیشونیش بیشتر نشه.

جواب داد:

«پنج دقیقه‌ست پیام دادم، احمق.»

نانی تقریباً بلافاصله جواب داد:

«پنج دقیقه‌ی خیلی سختی بود.»

«به راننده‌ت بگو یه کم سریع‌تر برونه.»

«من خودم راننده‌م، نابغه.»

اسکای ابروهاش رو بالا برد.

«پس به خودت بگو.»

«نمی‌تونم. خیلی از خودم خوشم میاد، ممکنه به حرفم گوش ندم.»

اسکای سرش رو به پشتی مبل تکیه داد و با لبخند به صفحه نگاه کرد.

همین بود.

همین مسخره‌بازی‌های ساده‌ای که حتی لازم نبود برای شروعشون بهونه‌ای داشته باشن.

چند لحظه بعد، نانی دوباره پیام داد.

«پیشونی‌ت چطوره؟»

اسکای انگشتش رو روی صفحه نگه داشت. می‌تونست مثل همیشه بگه خوبه و بحث رو عوض کنه. می‌تونست یه شوخی دیگه بکنه و نذاره نانی بیشتر از این نگرانش بشه.

اما بالاخره نوشت:

«یکم درد داره. چیز مهمی نیست.»

این بار جواب نانی سریع نبود.

اسکای چند لحظه به صفحه نگاه کرد و بعد پیام بعدی رسید.

«اگه بیشتر شد، به دکتر زنگ بزن. جدی می‌گم.»

اسکای لبخندش رو از دست داد. نه از ناراحتی؛ از اینکه نانی، با وجود تمام شوخی‌هاش، هنوز همون‌قدر جدی نگرانش بود.

«باشه.»

نانی نوشت:

«قول؟»

اسکای کمی مکث کرد.

«قول.»

چند ثانیه بعد، نانی یه استیکر فرستاد که به‌طرز مسخره‌ای شبیه آدمی بود که بالاخره خیالش راحت شده.

اسکای خندید و گوشی رو کنار گذاشت.

این بار دیگه مجبور نبود برای ادامه‌ی گفت‌وگو دنبال بهونه بگرده. نانی خودش بهش پیام داده بود، خودش پرسیده بود حالش چطوره و خودش هم مطمئن شده بود که اسکای حواسش به خودش هست.

و شاید همین برای شروع کافی بود.

وقتی ماشین بالاخره وارد شهر نانی شد، هوا رو به تاریکی می‌رفت. نانی از پشت شیشه به ساختمون‌ها نگاه می‌کرد و سعی می‌کرد خودش رو برای برگشتن به زندگی همیشگی‌ش آماده کنه.

زندگی‌ای که توش همه‌چیز برنامه داشت؛ تمرین، مسابقه، مصاحبه، جلسه‌های طولانی و تماس‌هایی که معمولاً ازش چیزی بیشتر از نتیجه‌ی کارش می‌خواستن.

گوشی‌ش دوباره لرزید.

اسکای بود.

«رسیدی؟»

نانی به ساعت نگاه کرد و لبخند زد. هنوز حتی ماشین کامل متوقف نشده بود.

نوشت:

«تقریباً. چرا؟ دلت برام تنگ شده؟»

جواب اسکای اومد:

«فقط می‌خواستم بدونم زنده‌ای یا نه.»

نانی خنده‌ش گرفت.

«چه رمانتیک. واقعاً بلدی آدم رو تحت تأثیر قرار بدی.»

«می‌خوای دیگه نپرسم؟»

نانی سریع تایپ کرد:

«نه.»

این بار چند لحظه به همون یک کلمه نگاه کرد.

بعد، انگار که از صادق بودن بیش از حدش ترسیده باشه، یه پیام دیگه فرستاد:

«یعنی آره، بپرس. یکی باید حواسش به من باشه دیگه.»

اسکای جواب داد:

«به نظر میاد خودت به‌اندازه‌ی کافی دردسر داری.»

«و بازم جواب سؤال منو ندادی.»

«کدوم سؤال؟»

نانی لبخندش رو جمع کرد و انگشت‌هاش رو روی صفحه حرکت داد.

«دلت برام تنگ شده یا نه؟»

این بار منتظر موند.

ماشین ایستاد. هم‌تیمی‌هاش یکی‌یکی پیاده شدن و راننده ازش خواست وسایلش رو برداره. نانی گفت الان میاد، اما نگاهش هنوز روی گوشی بود.

پیام اسکای بالاخره رسید.

«هنوز یه روز هم نشده که رفتی.»

نانی چند ثانیه به جمله نگاه کرد.

این جواب نبود.

اما جواب منفی هم نبود.

لبخند کوچیکی روی لبش نشست و نوشت:

«باشه، آقای اسکای. فعلاً با همین سر می‌کنم.»

گوشی رو توی جیبش گذاشت، کیفش رو برداشت و از ماشین پیاده شد.

این بار وقتی به ساختمونی که قرار بود چند هفته‌ی آینده خونه‌ش باشه نگاه کرد، هنوز دلش برای شهر اسکای تنگ بود. هنوز دلش می‌خواست برگرده و دوباره روی همون مبل بشینه، به شوخی‌هاش گوش بده و وانمود کنه که فقط برای اذیت کردنش اونجاست.

اما حداقل حالا یه چیزی فرق کرده بود.

این بار، وقتی از هم دور شده بودن، راهی برای رسیدن به هم داشتن.

و نانی تصمیم داشت از این راه، به این زودی‌ها دست نکشه.

نانی بعد از پیاده شدن، وسایلش رو برداشت و همراه بقیه‌ی اعضای تیم وارد هتل شد. قرار بود فقط وسایلش رو مرتب کنه و بعد از کمی استراحت، به خونه برگرده؛ اما همین که گوشی‌ش رو روشن کرد و اسم پدرش رو روی صفحه دید، تمام حس خوب چند دقیقه‌ی قبلش از بین رفت.

چند تماس ازدست‌رفته.

چند پیام جدید.

و حتی لازم نبود بازشون کنه تا حدس بزنه قراره چی بخونه.

گوشی رو خاموش کرد و انداخت توی کیفش.

امروز دیگه حوصله‌ش رو نداشت.

نه برای توضیح دادن، نه برای شنیدن سرزنش‌های همیشگی و نه برای اینکه دوباره مجبور بشه ثابت کنه هر کاری می‌کنه، به‌اندازه‌ی کافی خوب نیست.

ولی نمی‌تونست تا ابد فرار کنه.

چند ساعت بعد، وقتی ماشین جلوی خونه‌شون توقف کرد، نانی چند لحظه همون‌جا نشست و به ساختمون نگاه کرد.

خونه مثل همیشه مرتب و بی‌نقص بود. پنجره‌ها تمیز، چراغ‌های ورودی روشن و پرده‌ها درست سر جاشون. از بیرون، هیچ‌چیزی نشون نمی‌داد که پشت اون درها ممکنه چه حرف‌هایی زده بشه.

نانی نفس عمیقی کشید و چمدونش رو از صندوق عقب بیرون آورد.

کلید رو توی قفل چرخوند و وارد شد.

هنوز در رو کامل نبسته بود که صدای پدرش رو شنید.

«بالاخره تشریف آوردی.»

نانی دستش روی دستگیره موند.

پدرش توی پذیرایی نشسته بود. مادرش روی مبل کناری بود و خواهرش هم نزدیک پنجره ایستاده بود. هر سه نفر نگاهش می‌کردن، اما هیچ‌کدوم شبیه آدم‌هایی نبودن که از برگشتنش خوشحال شده باشن.

نانی در رو بست و سعی کرد عادی به نظر برسه.

«سلام.»

پدرش بدون اینکه جواب سلامش رو بده، پرسید: «می‌دونی ساعت چنده؟»

نانی نگاهی به ساعت دیواری انداخت.

«آره.»

«پس لازم نیست برات توضیح بدم که آدم وقتی از یه مسابقه برمی‌گرده، بهتره اول به خانواده‌ش خبر بده که رسیده؟»

نانی بند کیفش رو روی شونه‌ش جابه‌جا کرد.

«تازه رسیدم. می‌خواستم بیام بالا و بعد—»

«بعد چی؟ مثل دفعه‌ی قبل غیبت بزنی و هیچ‌کس ندونه کجایی؟»

نانی ساکت شد.

پس هنوز همون‌جا بودن.

هنوز هم حرف اصلی‌شون مسابقه نبود، نبودن چند ساعتش نبود و حتی نگرانی‌شون درباره‌ی سلامت خودش هم نبود.

مشکل این بود که نانی کاری کرده بود که اون‌ها ازش خبر نداشتن.

پدرش از جاش بلند شد.

«فکر کردی چون چند تا مسابقه رو بردی، دیگه هر کاری بخوای می‌تونی بکنی؟»

نانی نگاهش رو بالا آورد.

«من همچین فکری نکردم.»

«پس رفتارت یعنی چی؟ هم‌تیمی‌هات باید به من زنگ بزنن و بگن نمی‌دونن کجایی؟ باید از بقیه بفهمم پسرم حتی نمی‌تونه یه شب طبق برنامه‌ش رفتار کنه؟»

نانی فکش رو محکم کرد.

«من فقط چند ساعت بیرون بودم.»

«چند ساعت؟» پدرش با ناباوری تکرار کرد. «تو اصلاً می‌فهمی چقدر غیرمسئولانه رفتار کردی؟»

نانی خواست جواب بده، اما مادرش بالاخره به حرف اومد.

«نانی، حداقل می‌تونستی یه پیام بدی. همه نگران شده بودن.»

برای یک لحظه نگاه نانی به مادرش افتاد.

دلش می‌خواست بپرسه واقعاً نگرانش شده بودن؟

اگه نگران بودن، چرا اولین چیزی که بعد از برگشتنش شنید، سرزنش بود؟ چرا هیچ‌کس نپرسیده بود خسته‌ست یا نه، حالش خوبه یا نه، یا اصلاً چرا اون شب از هتل بیرون رفته بود؟

ولی چیزی که گفت، فقط این بود:

«ببخشید که خبر ندادم.»

پدرش پوزخند زد.

«همین؟ فکر می‌کنی با یه ببخشید همه‌چیز تموم می‌شه؟»

نانی احساس کرد تمام خستگی سفر یک‌باره روی شونه‌هاش سنگینی می‌کنه.

«خب، می‌خوای چی بگم؟»

سکوت کوتاهی افتاد.

شاید برای اولین بار بود که نانی به‌جای اینکه فقط سرش رو پایین بندازه و منتظر تموم شدن حرف‌ها بمونه، این سؤال رو مستقیم می‌پرسید.

پدرش چند قدم بهش نزدیک‌تر شد.

«می‌خوام بفهمی هنوز خیلی مونده تا به جایی برسی که فکر می‌کنی هستی. بردن یه مسابقه تو رو آدم بزرگی نمی‌کنه. تا وقتی نتونی حتی زندگی خودت رو مدیریت کنی، تمام این موفقیت‌ها هیچ ارزشی ندارن.»

نانی به زمین نگاه کرد.

مسابقه رو برده بود.

یکی از مهم‌ترین مسابقه‌های این فصل رو.

اما حتی نتونسته بود یک بار از پدرش بشنوه که بهش افتخار می‌کنه.

نه وقتی جام رو گرفته بود، نه وقتی عکسش رو روی صفحه‌ی بزرگ سالن پخش کرده بودن و نه حالا که بعد از یک سفر طولانی، با چمدونش جلوی در ایستاده بود.

Report Page