chapter 07

chapter 07


صدای تشویق‌ها توی محوطه پیچیده بود، اما نانی انگار از چند کیلومتر دورتر می‌شنیدشون.

جام قهرمانی رو به دستش داده بودن و دوربین‌ها یکی بعد از دیگری ازش عکس می‌گرفتن. اعضای تیمش کنارش ایستاده بودن و تبریک می‌گفتن، ولی نانی فقط گاهی سر تکون می‌داد و یه لبخند کم‌رنگ تحویلشون می‌داد.

نگاهش مدام بین آدم‌ها می‌چرخید. هر بار که صدای آژیر از دور به گوشش می‌رسید، ناخودآگاه سرش رو برمی‌گردوند. هر بار هم که می‌فهمید خبری از اسکای نیست، دلش بیشتر فرو می‌ریخت.

«نانی، یه کم جام رو بالاتر بگیر!»

عکاس این رو گفت و نانی تازه متوجه شد که هنوز جام رو پایین نگه داشته.

جام رو بالا آورد.

«عالیه! حالا یه لبخند!»

نانی سعی کرد لبخند بزنه، اما نتونست. نه وقتی آخرین تصویری که از اسکای توی ذهنش داشت، ماشین مچاله‌شده‌ای بود که به دیوار برخورد کرده بود.

«ببخشید، میشه یه دقیقه؟»

بدون اینکه منتظر جواب بمونه، از جلوی دوربین‌ها کنار رفت و به طرف یکی از اعضای تیمش رفت که کمی دورتر ایستاده بود.

«از اسکای خبری شده؟»

مرد برای چند لحظه بهش نگاه کرد. انگار دنبال راهی می‌گشت که جوابش رو بده، بدون اینکه بیشتر نگرانش کنه.

«هنوز نه. دارن پیگیری می‌کنن.»

نانی لب‌هاش رو روی هم فشار داد.

«ولی بردنش بیمارستان، درسته؟»

«آره، تا جایی که می‌دونیم بردنش بیمارستان.»

«پس چرا هیچ‌کس چیزی نمیگه؟ چرا نمی‌تونیم بفهمیم حالش چطوره؟»

«نانی، آروم باش. به محض اینکه خبری بشه، بهت میگیم.»

نانی نگاهش کرد. دلش می‌خواست بپرسه اگه خبر بدی باشه چی؟ اگه حال اسکای اون‌قدر بد باشه که هیچ‌کس ندونه چطوری بهش بگه چی؟

اما هیچ‌کدوم رو نپرسید.

فقط جام رو محکم‌تر گرفت و زیر لب گفت:

«باشه.»

مراسم بالاخره تموم شد. نانی به سؤال‌های خبرنگارها جواب داد، چند عکس دیگه گرفت و حتی وقتی یکی ازش پرسید درباره‌ی قهرمانی امروز چه احساسی داره، مجبور شد یه جواب معمولی تحویلش بده.

«خوشحالم که تونستم برنده بشم. تیمم واقعاً زحمت کشیده.»

همین.

هیچ‌کس نمی‌فهمید چقدر دلش می‌خواست همه‌چیز رو رها کنه و فقط بدونه اسکای حالش خوبه یا نه.

وقتی به هتل برگشتن، هوا کاملاً تاریک شده بود.

نانی حتی حوصله نکرد لباس‌هاش رو عوض کنه. جام رو روی میز گذاشت، کلید اتاق رو کنار اون انداخت و روی تخت نشست. دست‌هاش رو به هم قفل کرد و سرش رو پایین انداخت.

صدای در اومد.

«نانی؟»

یکی از هم‌تیمی‌هاش بود.

«می‌تونم بیام تو؟»

«آره.»

مرد وارد شد و در رو پشت سرش بست. یه بطری آب روی میز گذاشت و نگاهی به نانی انداخت.

«چیزی خوردی؟»

«نه.»

«از صبح چیزی نخوردی. حداقل یه چیزی بخور.»

«اشتها ندارم.»

مرد آهی کشید و روی صندلی روبه‌روی تخت نشست.

«می‌دونم نگرانی.»

نانی خندید؛ یه خنده‌ی کوتاه و بی‌حال.

«واقعاً؟ از کجا فهمیدی؟»

هم‌تیمی‌اش چیزی نگفت. شاید چون خودش هم می‌دونست این سؤال جواب نمی‌خواد.

چند لحظه سکوت بینشون موند تا اینکه نانی سرش رو بالا آورد.

«اگه به بیمارستان زنگ بزنیم، چیزی بهمون می‌گن؟»

«نمی‌دونم. شاید هنوز اجازه ندن اطلاعاتش رو بدن.»

«می‌خوام فقط بدونم حالش خوبه.»

این بار صدای نانی آروم‌تر شده بود.

«نمی‌خوام باهاش حرف بزنم، نمی‌خوام مزاحمش بشم. فقط می‌خوام بدونم...»

جمله‌اش نصفه موند.

هم‌تیمی‌اش از جاش بلند شد و دستش رو روی شونه‌ی نانی گذاشت.

«به محض اینکه خبری بشه، خودم میام بهت می‌گم. قول می‌دم.»

نانی سر تکون داد.

مرد که از اتاق بیرون رفت، نانی دوباره به میز نگاه کرد. جام قهرمانی زیر نور چراغ برق می‌زد. باید خوشحال می‌بود. این همون چیزی بود که برای رسیدن بهش تمرین کرده بود، زحمت کشیده بود و با تمام توانش مسابقه داده بود.

ولی حالا حتی نگاه کردن بهش هم اذیتش می‌کرد.

چشمش به جاکلیدی کوچیکی افتاد که کنار کیفش بود؛ همون ماشین مسابقه‌ای فلزی که برای اسکای هم خریده بود.

نانی جاکلیدی رو برداشت و توی مشت بست.

زیر لب گفت:

«قرار نبود این‌طوری بشه.»

اون شب، برای اولین بار از وقتی به این شهر اومده بود، دلش نمی‌خواست حتی یه دقیقه‌ی دیگه هم اونجا بمونه.

و هنوز نمی‌دونست چند ساعت دیگه، بالاخره اسکای رو می‌بینه.

نانی نمی‌دونست چند بار ساعت گوشی‌ش رو چک کرده. هر بار که صفحه روشن می‌شد، امیدوار بود خبری از اسکای رسیده باشه، ولی هر بار با همون صفحه‌ی خالی روبه‌رو می‌شد.

نزدیک ساعت دوازده بود که بالاخره از روی تخت بلند شد.

چند لحظه به در اتاق نگاه کرد، بعد به جاکلیدی کوچیکی که هنوز توی دستش بود.

«من فقط میام ببینم حالت خوبه یا نه... همین.»

انگار داشت برای خودش دلیل می‌آورد. انگار اگه این جمله رو به زبون می‌آورد، عذاب وجدانش بابت کاری که می‌خواست بکنه کمتر می‌شد.

گوشی‌ش رو برداشت و اسم یکی از هم‌تیمی‌هاش رو باز کرد. انگشتش چند ثانیه روی صفحه موند، اما آخر سر گوشی رو خاموش کرد و توی جیبش گذاشت.

اگه بهشون می‌گفت کجا میره، حتماً جلوش رو می‌گرفتن.

کاپشنش رو پوشید، کلاهش رو تا روی پیشونی پایین کشید و بی‌سروصدا از اتاق بیرون رفت. راهرو ساکت بود و وقتی به آسانسور رسید، برای اولین بار متوجه شد که دست‌هاش از استرس می‌لرزن.

نه از اینکه ممکن بود کسی ببینتش.

از اینکه شاید به خونه‌ی اسکای برسه و بفهمه هنوز حالش خوب نیست.

یا بدتر از اون، شاید اسکای اصلاً نخواد ببینتش.

این فکر باعث شد چند لحظه جلوی آسانسور مکث کنه.

بعد سرش رو تکون داد و زیر لب گفت:

«خفه شو، نانی.»

در آسانسور باز شد و اون وارد شد.

شهر توی اون ساعت شب خلوت بود. چراغ مغازه‌ها خاموش شده بودن و خیابون‌هایی که روزها پر از صدای ماشین و آدم بودن، حالا آروم و ساکت به نظر می‌رسیدن.

نانی مسیر خونه‌ی اسکای رو خوب یادش مونده بود. همون مسیری که چند روز قبل با هم ازش رد شده بودن؛ همون خیابون‌هایی که اسکای توی راه براش از جاهای مختلف شهر گفته بود و هر از گاهی با دیدن یه مغازه، خاطره‌ای تعریف کرده بود.

اون موقع نانی بیشتر حواسش به صدای اسکای بود تا مسیر.

حالا اما هر قدمی که برمی‌داشت، یه خاطره یادش می‌اومد.

وقتی بالاخره به خیابون خونه‌ی اسکای رسید، سرعت قدم‌هاش کم شد.

چراغ اتاق نشیمن روشن بود.

نانی همون‌جا ایستاد.

برای چند ثانیه فقط به پنجره نگاه کرد. نور زرد و ملایمی از پشت پرده بیرون می‌زد و همین چیز ساده، یه ذره از سنگینی روی سینه‌ش کم کرد.

حداقل خونه بود.

حداقل از بیمارستان برگشته بود... یا شاید هم نه. شاید یکی از اعضای خانواده‌ش اونجا بود.

نانی نفس عمیقی کشید و به طرف در رفت.

دستش رو بالا آورد تا زنگ بزنه، اما قبل از اینکه انگشتش به دکمه برسه، متوقف شد.

اصلاً چی می‌خواست بگه؟

سلام، نصفه‌شب از هتل فرار کردم چون تمام روز نتونستم از فکر تصادفت بیرون بیام؟

یا اینکه بگه وقتی ماشینش رو کنار دیوار دیده، برای یه لحظه احساس کرده تمام دنیا از حرکت ایستاده؟

هیچ‌کدوم به نظرش قابل گفتن نمی‌رسیدن.

پس فقط زنگ زد.

چند ثانیه گذشت.

صدای قدم‌هایی از داخل خونه اومد و بعد در باز شد.

اسکای با یه تی‌شرت ساده و شلوار راحتی پشت در ایستاده بود. یه چسب کوچیک کنار پیشونی‌ش دیده می‌شد و صورتش خسته‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.

اما زنده بود.

جلوی نانی ایستاده بود.

نانی برای چند لحظه حتی نتونست حرف بزنه. تمام جمله‌هایی که توی مسیر آماده کرده بود، از ذهنش پاک شدن. فقط نگاهش می‌کرد؛ به صورتش، به چسب روی پیشونی‌ش، به دستش که در رو نگه داشته بود.

اسکای هم با تعجب نگاهش می‌کرد.

«نانی؟»

نانی بالاخره نفسش رو بیرون داد.

«سلام.»

اسکای چند لحظه دیگه بهش خیره موند، انگار هنوز باورش نشده بود که واقعاً نانی نصفه‌شب جلوی در خونه‌ش ایستاده.

بعد نگاهش به خیابون خلوت پشت سر نانی افتاد و دوباره برگشت سمت خودش.

«تو اینجا چی کار می‌کنی؟»

نانی لب‌هاش رو به هم فشار داد.

«اومدم ببینمت.»

«اینو می‌بینم.»

اسکای ابروهاش رو کمی بالا برد.

«منظورم اینه که چرا این وقت شب اینجایی؟ هتل‌تون کجاست، یادت رفته؟»

نانی نگاهش رو ازش گرفت.

«نه، یادمه.»

«پس چطوری اومدی اینجا؟»

«پیاده اومدم.»

اسکای چند ثانیه ساکت موند.

«نانی.»

«چیه؟»

«دارم جدی می‌پرسم.»

نانی دوباره بهش نگاه کرد. این بار یه لبخند خیلی کوچیک گوشه‌ی لبش نشست همون لبخندی که معمولاً وقتی می‌خواست از جواب دادن به سؤال‌های اسکای فرار کنه، روی صورتش می‌اومد.

«منم جدی جواب دادم.»

اسکای چشم‌هاش رو برای لحظه‌ای بست و نفسش رو آهسته بیرون داد.

«خدای من...»

ولی نانی دیگه به اخم کوچیک روی صورتش توجهی نداشت. تمام چیزی که می‌دید، اسکایی بود که روبه‌روش ایستاده بود و باهاش حرف می‌زد.

اسکای سالم به نظر می‌رسید.

خسته بود، پیشونی‌ش آسیب دیده بود و احتمالاً هنوز درد داشت، اما خودش بود.

همون اسکایی که نانی چند ساعت قبل فکر می‌کرد شاید دیگه نتونه دوباره ببینتش.

نگاهش ناخودآگاه روی چسب پیشونی اسکای موند.

«خیلی درد داره؟»

لحنش اون‌قدر آروم شده بود که اخم اسکای کم‌کم از بین رفت.

«نه، چیز مهمی نیست.»

نانی بهش نگاه کرد.

«دروغ نگو.»

اسکای مکث کرد.

بعد خیلی آروم گفت:

«یه کم.»

نانی سرش رو پایین انداخت و انگشت‌هاش رو دور جاکلیدی توی جیبش بست.

«باشه.»

اسکای چند لحظه نگاهش کرد. بعد بالاخره کنار رفت و در رو بیشتر باز کرد.

«بیا تو. نمی‌خوام جلوی در وایستی و سرما بخوری.»

نانی بدون حرف وارد خونه شد.

و وقتی در پشت سرش بسته شد، تازه فهمید که تمام راه رو با این ترس اومده بود که شاید اسکای نخواد ببینتش.

اما اسکای، با تمام خستگی و دردش، خودش در رو براش باز کرده بود.

«بیا تو. نمی‌خوام جلوی در وایستی و سرما بخوری.»

نانی بدون حرف وارد خونه شد.

نانی کفش‌هاش رو کنار در درآورد و آروم دنبال اسکای راه افتاد. خونه تقریباً همون شکلی بود که دفعه‌ی قبل یادش مونده بود، با این تفاوت که این بار دیدن هر گوشه‌ش یه حس عجیبی بهش می‌داد انگار بعد از یه روز طولانی و وحشتناک، بالاخره به جایی رسیده بود که می‌تونست نفس بکشه.

اسکای به طرف مبل رفت و نشست. بعد نگاهی به نانی انداخت که هنوز وسط اتاق ایستاده بود.

«خب؟»

نانی ابروهاش رو بالا برد.

«خب چی؟»

«منتظرم توضیح بدی چرا نصفه‌شب سر و کله‌ت جلوی خونه‌ی من پیدا شده.»

«گفتم که. اومدم ببینمت.»

«نانی، ساعت نزدیک دوازده شبه.»

«ساعت رو بلدم بخونم، اسکای.»

اسکای با ناباوری نگاهش کرد.

«واقعاً نمی‌دونم چرا اصلاً ازت سؤال می‌پرسم.»

نانی بالاخره لبخند زد. یه لبخند کوچیک، اما واقعی‌تر از تمام لبخندهایی که اون روز جلوی دوربین‌ها زده بود.

«چون دلت برام تنگ شده بود.»

«توهم نزن.»

«باشه، پس برمی‌گردم هتل.»

نانی تازه خواست به طرف در برگرده که اسکای فوری گفت:

«بشین!»

نانی همون‌جا ایستاد و برگشت سمتش. لبخندش حالا کمی شیطنت‌آمیز شده بود.

«اوه، پس دلت برام تنگ شده.»

«نانی.»

«جانم؟»

اسکای دستش رو روی صورتش کشید و با خستگی گفت: «تو واقعاً غیرقابل‌تحملی.»

«ولی بازم در رو روم باز کردی.»

اسکای نگاهش کرد، اما جوابی نداد.

نانی هم دیگه چیزی نگفت. رفت و روی مبل نشست، درست روبه‌روی اسکای. چند لحظه فقط به هم نگاه کردن بدون شوخی، بدون کل‌کل، بدون اینکه یکی‌شون سعی کنه سکوت رو با حرف‌های بی‌اهمیت پر کنه.

اسکای اولین کسی بود که نگاهش رو پایین انداخت.

«مسابقه رو بردی.»

نانی پلک زد. انگار تازه یادش افتاده بود که امروز مسابقه‌ای هم وجود داشته.

«آره.»

«تبریک میگم.»

«ممنون.»

اسکای لبخند کم‌رنگی زد.

«باید خوشحال باشی.»

نانی نگاهش کرد.

«باید؟»

«خب، برنده شدی. اونم توی آخرین مسابقه‌ای که اینجایی.»

«آره، می‌دونم.»

«پس چرا این‌قدر قیافه‌ت گرفته‌ست؟»

نانی چند لحظه به دست‌هاش خیره شد. نمی‌دونست چطور باید توضیح بده که بردن اون مسابقه، وقتی اسکای وسطش تصادف کرده بود، براش هیچ معنایی نداشت. نمی‌دونست چطور بگه وقتی ماشین اسکای رو کنار دیوار دیده، حتی برای یه لحظه هم به این فکر نکرده که مسابقه رو می‌بره یا نه.

بالاخره سرش رو بلند کرد.

«چون وقتی از خط پایان رد شدم، توی ماشینت نبودی که ببینمت.»

لبخند اسکای محو شد.

نانی ادامه داد:

«همیشه اولین چیزی که می‌خوام بدونم اینه که تو چندم شدی. حتی اگه ببرم، بازم دنبال ماشین تو می‌گردم تا ببینم کجایی.»

مکث کرد و نگاهش رو از اسکای گرفت.

«ولی امروز...»

نتونست جمله‌ش رو تموم کنه.

اسکای چیزی نپرسید. لازم نبود.

چند لحظه بعد، آروم گفت:

«من خوبم، نانی.»

نانی بلافاصله سرش رو بالا آورد.

«واقعاً؟»

«آره.»

«دکتر چی گفت؟»

«گفت باید چند روز استراحت کنم و فعلاً پشت فرمون نشینم.»

«چند روز؟»

اسکای با تعجب نگاهش کرد.

«نانی، من فقط تصادف کردم، نمردم که.»

همین که جمله از دهن اسکای بیرون اومد، صورت نانی تغییر کرد.

اسکای همون لحظه فهمید حرف اشتباهی زده.

«منظورم این نبود...»

«می‌دونم منظورت چی بود.»

صدای نانی بلند نبود، اما دیگه از اون شوخی همیشگی خبری نبود.

«فقط این حرف رو نزن، باشه؟»

اسکای ساکت شد.

نانی لب‌هاش رو به هم فشار داد و سعی کرد نگاهش رو ثابت نگه داره.

«وقتی ماشینت رو دیدم... نمی‌دونستم چی شده. هیچ‌کس هم چیزی بهم نمی‌گفت. فقط می‌دیدم که دارن می‌برنت و من حتی نمی‌تونم بهت نزدیک بشم.»

نفسش رو آهسته بیرون داد.

«تمام مراسم فقط منتظر بودم یکی بهم بگه حالت خوبه. بعد برگشتم هتل و...»

«و اومدی اینجا.»

نانی سر تکون داد.

«آره.»

اسکای چند ثانیه نگاهش کرد. بعد دستش رو روی زانوش گذاشت و کمی جابه‌جا شد تا راحت‌تر بشینه.

«می‌دونی که نباید نصفه‌شب تنهایی راه بیفتی بیای اینجا، نه؟»

نانی شونه بالا انداخت.

«می‌دونستم اگه بهت زنگ بزنم، احتمالاً می‌گفتی نیا.»

«خب، معلومه که می‌گفتم نیا! نصفه‌شبه! تازه خودت هم باید استراحت کنی.»

«ولی اگه می‌گفتی نیا، نمی‌اومدم؟»

اسکای بهش خیره شد.

نانی چند ثانیه مقاومت کرد، بعد گوشه‌ی لبش بالا رفت.

«احتمالاً می‌اومدم.»

«نانی!»

«چیه؟ حداقل دارم صادقانه جواب میدم.»

اسکای با کلافگی سرش رو تکون داد، ولی نانی متوجه شد که گوشه‌ی لبش هم کمی بالا رفته.

همین لبخند کوچیک باعث شد نفس راحت‌تری بکشه.

اسکای که متوجه نگاهش شده بود، پرسید:

«چیه؟»

«هیچی.»

«پس چرا زل زدی بهم؟»

نانی چند لحظه مکث کرد.

«چون می‌خواستم مطمئن شم واقعاً خوبی.»

این بار اسکای شوخی نکرد.

نگاهش برای چند لحظه روی صورت نانی موند روی چشم‌هایی که خستگی تمام روز توشون جمع شده بود و لبخندی که با وجود تمام تلاشش، هنوز نمی‌تونست نگرانی پشتش رو پنهون کنه.

اسکای آروم گفت:

«خوبم. واقعاً.»

نانی سر تکون داد، ولی هنوز انگار چیزی ته دلش سنگینی می‌کرد.

اسکای کمی به جلو خم شد.

«هی.»

نانی نگاهش کرد.

«من اینجام.»

سه کلمه‌ی ساده بود، اما نانی برای چند لحظه نتونست جوابی بده.

چون تمام روز دلش می‌خواست همین رو از یکی بشنوه اینکه اسکای هنوز اینجاست، هنوز می‌تونه باهاش حرف بزنه و هنوز می‌تونه با همون لحن همیشگی صداش کنه.

نانی بالاخره لبخند کوچیکی زد.

«آره. می‌بینمت.»

اسکای خندید.

«خوبه. حداقل چشمات سالمه.»

«اسکای!»

«چیه؟ خودت گفتی می‌بینمت.»

نانی یه بالش برداشت و به طرفش پرت کرد. اسکای با دست سالمش بالش رو گرفت، اما بلافاصله با یه اخم ساختگی گفت:

«هی! من تازه از بیمارستان اومدم!»

نانی فوراً صاف نشست.

«دردت گرفت؟»

اسکای که هنوز بالش دستش بود، چند لحظه نگاهش کرد و بعد نتونست جلوی خنده‌ش رو بگیره.

«نه، نانی. شوخی کردم.»

نانی با حرص بالش دیگه‌ای برداشت و این بار محکم به خودش چسبوند.

«یه روزی واقعاً خفه‌ت می‌کنم.»

«اول باید برگردی هتل و بخوابی.»

«چه ربطی داشت؟»

«ربطش اینه که الان باید خواب باشی، نه اینکه اینجا نشستی و تهدیدم می‌کنی.»

نانی خواست جواب بده، اما خمیازه‌ای که بی‌هوا کشید، تمام اعتبارش رو از بین برد.

اسکای با رضایت بهش نگاه کرد.

«دیدی؟»

نانی سریع دهنش رو بست.

«خوابم نمیاد.»

«آره، معلومه.»

«واقعاً نمیاد.»

«باشه.»

اسکای دیگه بحث نکرد. فقط بلند شد و به طرف آشپزخونه رفت.

نانی با نگرانی نگاهش کرد.

«کجا میری؟»

«می‌خوام برات چای درست کنم.»

«خودت بشین، من درست می‌کنم.»

اسکای برگشت و با ابروهای بالا رفته نگاهش کرد.

«تو؟ نصفه‌شب از هتل فرار کردی، احتمالاً تمام روز هم چیزی نخوردی، بعد می‌خوای بیای توی آشپزخونه‌ی من چای درست کنی؟»

نانی چند لحظه فکر کرد.

«وقتی این‌طوری میگی، خودمم نمی‌دونم چرا اومدم.»

اسکای خندید.

«بالاخره یه اعتراف درست‌وحسابی ازت شنیدم.»

بعد رفت و نانی رو تنها گذاشت.

نانی به پشتی مبل تکیه داد و نگاهش رو توی اتاق چرخوند چشمش به همون عکس‌هایی که دفعه‌ی قبل دیده بود افتاد. همه‌چیز آشنا بود، اما این بار حسش فرق می‌کرد.

چون دفعه‌ی قبل فقط مهمونی بود که اسکای به خونه‌ش دعوت کرده بود.

ولی امشب، وقتی هیچ‌کس نمی‌دونست کجاست و تمام شهر براش غریبه به نظر می‌رسید، تنها جایی که می‌خواست باشه همین‌جا بود.

کنار اسکای.

صدای اسکای از آشپزخونه اومد.

«نانی؟»

«هوم؟»

«قند می‌خوری؟»

نانی لبخند زد و سرش رو به پشتی مبل تکیه داد.

«تو که می‌دونی چقدر شیرینم. قند دیگه برای چی؟»

صدای خنده‌ی اسکای بلند شد.

و نانی برای اولین بار از وقتی اون ماشین به دیوار برخورد کرده بود، تونست از ته دل لبخند بزنه.

صدای کتری که خاموش شد، نانی رو از فکر بیرون آورد.

اسکای با دو تا لیوان چای از آشپزخونه برگشت و یکی رو جلوی نانی گذاشت.

«بفرما. مخصوص مهمون‌های ناخونده.»

نانی لیوان رو برداشت و لبخند زد.

«چه افتخاری. معمولاً با مهمون‌های ناخونده این‌قدر خوب رفتار می‌کنی؟»

«نه. معمولاً می‌ندازمشون بیرون.»

«پس من خیلی خوش‌شانسم.»

«هنوزم می‌تونم بندازمت بیرون.»

نانی خندید و لیوانش رو به لبش نزدیک کرد.

برای چند دقیقه همه‌چیز خوب بود. اسکای از اتفاق‌های خنده‌دار تمرین‌های قبلی تعریف می‌کرد و نانی هم طبق معمول وسط حرف‌هاش می‌پرید و مسخره‌ش می‌کرد. همون کل‌کل‌های آشنایی که انگار هیچ تصادفی نتونسته بود ازشون بگیره.

تا اینکه گوشی نانی روی مبل لرزید.

اول توجهی نکرد.

اما وقتی دوباره لرزید، لیوان رو پایین گذاشت و گوشی رو از جیبش بیرون آورد.

با دیدن اسم روی صفحه، لبخندش محو شد.

بابا.

چند ثانیه فقط به اسم خیره موند.

اسکای متوجه تغییر حالتش شد، اما چیزی نپرسید. نانی قفل گوشی رو باز کرد و پیام رو خوند.

«فکر کردی می‌تونی هر غلطی دلت خواست بکنی و کسی نفهمه؟»

انگشت‌های نانی دور گوشی محکم شدن.

پیام بعدی بلافاصله رسید.

«هم‌تیمی‌هات بهم گفتن از هتل زدی بیرون. واقعاً فکر کردی این رفتارهای بچگانه‌ت تا ابد قابل تحملن؟»

نانی نفسش رو آهسته بیرون داد.

پیام سوم اومد.

«مسابقه رو بردی و حالا خیال کردی کسی شدی؟ اگه یکم به‌جای این کارها روی آینده‌ت تمرکز می‌کردی، شاید بالاخره یه بار باعث افتخارمون می‌شدی.»

نانی دیگه ادامه‌ی پیام رو نخوند.

صفحه رو خاموش کرد و گوشی رو برگردوند روی مبل.

«همه‌چی خوبه؟»

صدای اسکای آروم بود.

نانی سرش رو بلند کرد.

«آره.»

اسکای نگاهش کرد.

نانی لبخند زد همون لبخندی که وقتی نمی‌خواست کسی چیزی بفهمه، روی صورتش می‌آورد.

«چیزی نیست.»

اسکای چند لحظه ساکت موند. بعد به‌جای اینکه دوباره سؤال کنه، لیوانش رو برداشت.

«باشه.»

همین جواب ساده، بیشتر از هر سؤال دیگه‌ای نانی رو به هم ریخت.

چون عادت داشت وقتی می‌گفت چیزی نیست، یکی بهش بگه دروغ نگو، زیادی حساسی، باز شروع کردی یا چرا نمی‌تونی یه بار مثل آدم رفتار کنی.

اما اسکای فقط گفته بود باشه.

نه مسخره‌ش کرده بود، نه مجبورش کرده بود توضیح بده.

فقط بهش فرصت داده بود.

نانی سرش رو پایین انداخت و به چای توی لیوانش خیره شد.

«اسکای.»

«هوم؟»

«تا حالا شده حس کنی هر کاری می‌کنی، بازم برای یکی کافی نیستی؟»

اسکای لیوانش رو روی میز گذاشت.

سؤال نانی اون‌قدر ناگهانی بود که برای چند لحظه نتونست جوابی پیدا کنه.

«آره.»

نانی با تعجب نگاهش کرد.

اسکای شونه بالا انداخت.

«فکر کردی چون زیاد حرف نمی‌زنم، هیچ‌وقت همچین حسی نداشتم؟»

«نمی‌دونم.»

«منم بعضی وقت‌ها نمی‌دونم دارم درست کار می‌کنم یا نه. ولی فکر نمی‌کنم لازم باشه هر روز به خودم ثابت کنم که ارزش دارم.»

نانی لبخند تلخی زد.

«خوش به حالت.»

اسکای نگاهش کرد، اما نانی سریع ادامه داد.

«منظورم اینه که... بعضی وقت‌ها هر کاری می‌کنی، باز یکی پیدا می‌شه که بهت بگه می‌تونستی بهتر باشی. حتی وقتی واقعاً تمام تلاشت رو کردی.»

صدای نانی آروم‌تر شد.

«بعد یه جایی میرسه که دیگه خودتم حرفشون رو باور می‌کنی.»

اسکای چیزی نگفت.

نانی نمی‌دونست چرا این حرف‌ها رو به زبون آورده. شاید چون خسته بود. شاید چون پیام‌های باباش دوباره همه‌چیز رو به یادش آورده بودن. یا شاید چون برای اولین بار، کنار کسی نشسته بود که لازم نبود جلوی اون وانمود کنه همیشه حالش خوبه.

اسکای کمی به طرفش چرخید.

«نانی، لازم نیست همیشه به همه ثابت کنی که خوبی.»

نانی بهش نگاه کرد.

«حتی وقتی خودشون باور ندارن؟»

«مخصوصاً اون موقع.»

نانی لب‌هاش رو به هم فشار داد. نگاهش برای لحظه‌ای لرزید، اما سرش رو پایین انداخت تا اسکای متوجه نشه.

اسکای هم وانمود نکرده بود چیزی ندیده.

فقط آروم گفت:

«اگه یه روزی خواستی درباره‌ش حرف بزنی، من گوش میدم.»

نانی چند ثانیه بهش خیره موند.

بعد خیلی آهسته گفت:

«ممنون.»

اسکای لبخند کوچیکی زد.

«خواهش می‌کنم.»

نمی‌دونستن چقدر گذشته بود که نانی دوباره گوشی‌ش رو روشن کرد.

چند پیام جدید داشت.

این بار از طرف مدیر تیمش.

«نانی، فردا ساعت هفت صبح حرکت می‌کنیم. لطفاً دیر نکنی. درباره‌ی بیرون رفتنت هم بعداً حرف می‌زنیم.»

نانی به ساعت نگاه کرد.

نزدیک سه صبح بود.

فقط چند ساعت دیگه وقت داشت.

چند ساعت دیگه توی همین خونه می‌موند، کنار اسکای می‌نشست و صدای حرف زدنش رو می‌شنید. بعد باید برمی‌گشت به شهر خودش، به تمرین‌ها و مسابقه‌ها و فاصله‌ای که نمی‌دونست این بار چطور باید تحملش کنه.

نگاهش ناخودآگاه به اسکای افتاد.

اسکای داشت چیزی رو توی تلویزیون عوض می‌کرد و هنوز نمی‌دونست نانی به‌زودی میره.

نانی می‌خواست بهش بگه.

می‌خواست بگه فردا صبح برمی‌گرده و نمی‌دونه دیدار بعدی‌شون کیه. می‌خواست ازش بپرسه که آیا بعد از رفتنش هم بهش پیام می‌ده یا نه، آیا دوباره می‌تونن همدیگه رو ببینن، آیا این چند روز برای اسکای هم به اندازه‌ی اون مهم بوده یا نه.

اما هیچ‌کدوم رو نپرسید.

چون می‌ترسید جواب‌ها اون‌قدر که دلش می‌خواست، خوب نباشن.

«چی شده؟»

صدای اسکای باعث شد نانی سرش رو بالا بیاره.

«هیچی.»

اسکای نگاهش رو از تلویزیون گرفت.

«امشب خیلی میگی هیچی.»

نانی خندید، ولی خنده‌ش زود خاموش شد.

«شاید چون چیزهای زیادی هست که نمی‌دونم چطوری بگم.»

اسکای برای لحظه‌ای نگاهش کرد. بعد کنترل رو کنار گذاشت و گفت:

«لازم نیست همین امشب همه‌شون رو بگی.»

نانی بهش خیره شد.

اسکای ادامه داد:

«می‌تونی فقط همین‌جا بشینی.»

نانی حس کرد چیزی توی سینه‌ش فشرده شد.

چون دقیقاً همین رو می‌خواست.

نه راه‌حل، نه نصیحت، نه قول‌های بزرگ.

فقط اینکه یکی بهش اجازه بده برای چند ساعت هم که شده، خسته باشه.

نانی سرش رو به پشتی مبل تکیه داد.

«اسکای؟»

«جانم؟»

نانی برای چند ثانیه مکث کرد.

می‌خواست بگه فردا می‌ره.

اما وقتی به صورت اسکای نگاه کرد، نتونست.

پس فقط گفت:

«می‌شه یه کم دیگه همین‌جا بمونم؟»

اسکای بدون لحظه‌ای مکث جواب داد:

«آره، نانی. هرچقدر می‌خوای.»

نانی چشم‌هاش رو بست.

و اسکای دیگه چیزی نپرسید.

چند دقیقه بعد، سر نانی آروم به سمت شونه‌ی مبل خم شد و خوابش برد با گوشی خاموشی که پیام‌های باباش هنوز توش مونده بود و حرفی که نتونسته بود به اسکای بزنه.

اسکای وقتی متوجه شد خوابیده، صدای تلویزیون رو کم کرد و یه پتوی نازک آورد. پتو رو با احتیاط روی نانی انداخت و چند لحظه به صورت آروم‌شده‌ش نگاه کرد.

بعد چشمش به گوشی روی مبل افتاد.

نمی‌دونست چه اتفاقی افتاده بود. نمی‌دونست چرا نانی با اون همه شوخی و شیطنت، یه‌دفعه این‌قدر ساکت شده بود.

ولی می‌دونست نمی‌خواد مجبورش کنه چیزی رو تعریف کنه که هنوز آماده‌ی گفتنش نیست.

پس فقط چراغ اصلی اتاق رو خاموش کرد و به مبل کناری تکیه داد.

صبح که بشه، نانی باید بهش می‌گفت که قراره بره.

اما فعلاً، توی سکوت اون خونه، هیچ‌کدومشون نمی‌دونستن چند ساعت دیگه قراره چقدر سخت بگذره.

و نانی هنوز نمی‌دونست که شاید سخت‌ترین قسمت رفتن، خداحافظی با شهری نباشه که توش مسابقه داده بود.

شاید سخت‌ترین قسمت، ترک کردن تنها جایی بود که توی تمام این مدت تونسته بود توش احساس امنیت کنه.

Report Page