chapter 06

chapter 06


صبح روز تمرین، محوطه‌ی پیست از همیشه شلوغ‌تر بود.

مسابقه‌ی اصلی فردا برگزار می‌شد و تیم‌ها از همون اول صبح مشغول بررسی ماشین‌ها، تنظیمات فنی و آماده کردن تجهیزات بودن. صدای روشن شدن موتورها از گوشه‌وکنار می‌اومد و مکانیک‌ها مدام بین ماشین‌ها رفت‌وآمد می‌کردن.

اسکای زودتر از بقیه به پیست رسیده بود.

کنار ماشینش ایستاده بود و به توضیحات مکانیک تیم گوش می‌داد، اما تمرکزش مثل همیشه نبود.

چند بار بی‌اختیار به ورودی پیست نگاه کرد.

خودش هم از این کارش خوشش نمی‌اومد.

بالاخره صدای یکی از اعضای تیمش حواسش رو برگردوند.

«اسکای، حواست هست چی می‌گم؟»

«آره.»

مکانیک ابرو بالا انداخت.

«پس بگو چی گفتم.»

اسکای چند لحظه بهش نگاه کرد.

«گفتی باید تنظیمات تعلیق رو قبل از تمرین دوباره بررسی کنیم.»

مکانیک خندید.

«خوشبختانه هنوز کاملاً حواست پرت نشده.»

اسکای جواب نداد.

چون درست همون لحظه، ون تیم نانی وارد محوطه شد.

اسکای نگاهش رو به سمتش برگردوند.

نانی از ون پیاده شد؛ کوله‌ش رو روی یه شونه انداخته بود و با یکی از هم‌تیمی‌هاش حرف می‌زد. دست‌هاش دیگه بانداژ نداشتن، اما وقتی بند کوله رو جابه‌جا کرد، هنوز کمی مراقب حرکت انگشت‌هاش بود.

نانی سرش رو بلند کرد.

نگاهشون برای چند ثانیه به هم گره خورد.

نانی لبخند خیلی کوچیکی زد؛ همون لبخندی که انگار می‌خواست بگه «بعداً باهات حرف می‌زنم».

اسکای هم با تکون کوچیکی از سر جوابش رو داد.

اما قبل از اینکه نانی حتی قدمی به سمتش برداره، هم‌تیمی‌ش دستش رو روی شونه‌ش گذاشت.

«بیا، اول باید ماشین رو بررسی کنیم.»

نانی نگاهش رو از اسکای گرفت.

«الان میام. فقط می‌خوام یه دقیقه..»

«نانی، وقت نداریم.»

«یه دقیقه‌ست.»

هم‌تیمی‌ش بدون اینکه جواب بده، به سمت محل استقرار تیم رفت.

نانی چند لحظه همون‌جا موند. بعد یه نگاه دیگه به اسکای انداخت و مجبور شد دنبالشون بره.

اسکای فکش رو محکم کرد و برگشت سمت ماشین خودش.

مکانیکش که همه‌چیز رو دیده بود، گفت:

«مشکلی هست؟»

«نه.»

«مطمئنی؟»

اسکای در ماشین رو باز کرد.

«می‌خوای ماشین رو بررسی کنیم یا درباره‌ی زندگی من حرف بزنیم؟»

مکانیک دست‌هاش رو بالا برد.

«باشه، باشه. فهمیدم.»

ولی اسکای می‌دونست خودش هم هنوز نفهمیده دقیقاً چه چیزی این‌قدر عصبانیش کرده.

حدود نیم ساعت بعد، راننده‌ها برای تمرین اولیه آماده می‌شدن.

اسکای کلاهش رو زیر بغل گرفته بود و از کنار گاراژها رد می‌شد که نانی رو دید. این بار نانی تنها بود و داشت چیزی رو روی گوشی‌ش می‌خوند.

اسکای مکث کرد.

«نانی.»

نانی فوراً سرش رو بلند کرد.

«اسکای.»

برای لحظه‌ای هر دو انگار نمی‌دونستن باید چی بگن.

بالاخره نانی گوشی‌ش رو توی جیبش گذاشت.

«درباره‌ی دیروز...»

اسکای گفت:

«منم می‌خواستم درباره‌ش حرف بزنم.»

نانی یه قدم نزدیک‌تر شد.

«من واقعاً نمی‌خواستم اون‌طوری بشه. اونا فقط..»

«نانی!»

صدای یکی از هم‌تیمی‌هاش از پشت سر بلند شد.

نانی چشم‌هاش رو بست و یه نفس کوتاه کشید.

«جدی می‌گی؟»

هم‌تیمی‌ش بهش رسید و نگاهی بین اون و اسکای ردوبدل کرد.

«باید برای تمرین آماده بشی.»

نانی گفت:

«دارم آماده می‌شم. فقط داشتم با اسکای حرف می‌زدم.»

«درباره‌ی چی؟»

نانی با ناباوری خندید.

«واقعاً؟ الان باید موضوع حرف زدنمون رو هم گزارش بدم؟»

«من فقط نمی‌خوام دوباره حاشیه درست بشه.»

اسکای که تا اون لحظه ساکت مونده بود، گفت:

«ما فقط داریم حرف می‌زنیم.»

هم‌تیمی نانی نگاهش کرد.

«من با تو حرف نمی‌زنم.»

اسکای یه قدم جلو رفت، اما نانی سریع بینشون رو نگاه کرد.

«اسکای، صبر کن.»

بعد رو به هم‌تیمی‌ش گفت:

«من خودم می‌دونم باید چیکار کنم. لطفاً بذار چند دقیقه حرف بزنیم.»

هم‌تیمی‌ش سرش رو تکون داد.

«نه. ماشینت آماده‌ست و باید بری سر تمرین.»

نانی با عصبانیت نفسش رو بیرون داد.

«باشه.»

بعد برگشت سمت اسکای.

«بعد از تمرین می‌بینمت.»

اسکای نگاهش کرد.

«اگه بذارن.»

نانی از لحنش ناراحت شد، اما چیزی نگفت. فقط سرش رو پایین انداخت و همراه هم‌تیمی‌ش رفت.

اسکای همون‌جا ایستاد.

این بار حتی فرصت نکرده بودن درباره‌ی اتفاق دیروز حرف بزنن.

تمرین شروع شد.

اسکای پشت فرمان نشست، کلاهش رو گذاشت و کمربندهاش رو بست. صدای مهندس تیم از رادیو اومد و چند ثانیه بعد ماشین به حرکت افتاد.

مسیر رو می‌شناخت. پیچ‌ها رو می‌دونست و سرعت مناسب هر بخش رو بارها تمرین کرده بود.

با این حال، امروز بیشتر از معمول مجبور بود خودش رو روی رانندگی متمرکز نگه داره.

وقتی تمرین تموم شد، زمانش خوب بود؛ اما خودش از عملکردش راضی نبود.

به محوطه برگشت و از ماشین پیاده شد.

اون طرف پیست، نانی هم تازه تمرینش رو تموم کرده بود. کلاهش رو درآورد و بعد از صحبت کوتاهی با مهندس تیمش، نگاهش رو به سمت اسکای برگردوند.

این بار نانی خودش راه افتاد سمتش.

اسکای هم به طرفش رفت.

اما هنوز به هم نرسیده بودن که یکی از اعضای تیم نانی جلوشون رو گرفت.

«نانی، جلسه‌ی بررسی مسیر داریم. همین الان.»

نانی با ناباوری گفت:

«جلسه تا بیست دقیقه‌ی دیگه شروع می‌شه.»

«برنامه عوض شده.»

«از کی؟»

«از الان.»

نانی به اسکای نگاه کرد. توی چهره‌ش هم عصبانیت بود، هم شرمندگی.

اسکای دست‌هاش رو توی جیبش فرو برد.

«برو. نمی‌خوام به خاطر من با تیمت دعوا کنی.»

نانی فوری گفت:

«موضوع تو نیستی.»

اسکای چند لحظه ساکت موند.

«پس موضوع چیه؟»

نانی دهان باز کرد، اما جوابی نداد.

چون خودش هم نمی‌دونست چطور توضیح بده که موضوع فقط رفتار هم‌تیمی‌هاش نیست؛ موضوع اینه که نمی‌خواد اسکای فکر کنه از اتفاق دیروز پشیمونه.

بالاخره آروم گفت:

«بعداً حرف می‌زنیم. قول می‌دم.»

اسکای نگاهش کرد.

«باشه.»

اما لحنش طوری بود که نانی فهمید این «باشه» با دفعه‌های قبل فرق داره.

اسکای برگشت و به سمت تیم خودش رفت.

نانی هم چند ثانیه نگاهش کرد، بعد مجبور شد راهش رو به سمت گاراژ خودش کج کنه.

نزدیک ظهر، تمرین برای استراحت کوتاهی متوقف شد.

اسکای کنار ماشینش نشسته بود و بطری آبش رو می‌نوشید که گوشی‌ش لرزید.

پیام از نانی بود.

نانی: هنوز فرصت نکردیم درست حرف بزنیم.

اسکای به صفحه نگاه کرد و جواب داد:

اسکای: متوجه شدم.

چند ثانیه بعد، پیام بعدی رسید.

نانی: ازم عصبانی‌ای؟

اسکای انگشتش رو روی صفحه نگه داشت.

می‌تونست بنویسه نه. می‌تونست بگه همه‌چیز خوبه و این ماجرا براش اهمیتی نداره.

اما حقیقت این بود که از نانی عصبانی نبود.

از اینکه هر بار می‌خواستن حرف بزنن، کسی بینشون قرار می‌گرفت خسته شده بود. از اینکه نمی‌تونست بفهمه نانی واقعاً چه فکری می‌کنه، بیشتر از چیزی که انتظار داشت اذیت می‌شد.

بالاخره نوشت:

اسکای: از تو نه.

جواب نانی تقریباً فوری اومد.

نانی: پس بعد از تمرین یه جایی می‌بینمت؟

اسکای این بار سریع جواب نداد.

چند ثانیه بعد، پیام دیگه‌ای روی صفحه ظاهر شد.

نانی: این بار واقعاً می‌خوام حرف بزنیم.

اسکای به پیام خیره موند.

بعد تایپ کرد:

اسکای: باشه. خودت بهم بگو کجا.

گوشی رو کنار گذاشت و به پیست نگاه کرد.

برای مسابقه‌ی فردا آماده بود. از نظر فنی، ماشینش مشکلی نداشت و مسیر رو هم به‌خوبی می‌شناخت.

اما چیزی که بین اون و نانی اتفاق افتاده بود، دیگه چیزی نبود که بشه با چند دور تمرین حلش کرد.

و اسکای برای اولین بار مطمئن نبود فردا، وقتی دوباره روبه‌روی هم قرار می‌گیرن، رقابت کردن مثل همیشه آسون باشه.

بعد از استراحت کوتاه، راننده‌ها برای آخرین دور تمرین آماده شدن.

اسکای کلاهش رو برداشت و به سمت ماشینش رفت. قبل از اینکه سوار بشه، نگاهش ناخودآگاه به گاراژ تیم نانی افتاد.

نانی داشت با مهندس تیمش درباره‌ی مسیر حرف می‌زد. وقتی متوجه نگاه اسکای شد، خیلی کوتاه سرش رو تکون داد؛ انگار می‌خواست یادآوری کنه که قرارشون هنوز سر جاشه.

اسکای هم با یه حرکت کوچیک جوابش رو داد و سوار ماشین شد.

این بار تصمیم گرفت تمام حواسش رو روی مسیر بذاره.

صدای مهندس از رادیو شنیده شد:

«این آخرین دور تمرینیه. روی پیچ‌های آخر تمرکز کن. دیروز اون قسمت رو می‌شد بهتر رد کنی.»

اسکای دستش رو روی فرمان محکم کرد.

«متوجه شدم.»

موتور روشن شد و ماشین از خط شروع حرکت کرد.

دور دوم بهتر پیش رفت. اسکای توی پیچ‌ها نرم‌تر رانندگی کرد، ترمزها رو به‌موقع گرفت و توی بخش پایانی سرعتش رو درست تنظیم کرد. وقتی به خط پایان تمرین رسید، زمانش از دور قبلی بهتر بود.

اما به‌جای اینکه مثل همیشه از نتیجه راضی باشه، اولین کاری که کرد این بود که به سمت گاراژ تیم نانی نگاه کرد.

ماشین نانی هم کمی بعد به محوطه برگشت.

وقتی نانی از ماشین پیاده شد، کلاهش رو برداشت و موهاش رو مرتب کرد. بعد از صحبت کوتاهی با مهندسش، نگاهش رو به اسکای دوخت و با انگشت به ساعتش اشاره کرد.

اسکای از دور متوجه منظورش شد.

بعد از تمرین.

هنوز قرارشون پابرجا بود.

نزدیک غروب، پیست کم‌کم خلوت شد.

تیم‌ها ماشین‌ها رو برای مسابقه‌ی فردا آماده می‌کردن و راننده‌ها هم یکی‌یکی وسایلشون رو جمع می‌کردن.

اسکای بعد از آخرین بررسی ماشینش، کوله‌ش رو برداشت و به سمت ماشین خودش رفت.

یکی از هم‌تیمی‌هاش پرسید:

«مستقیم میری خونه؟»

«آره.»

«فردا زود بیا. جلسه‌ی مسیر ساعت هشته.»

اسکای سر تکون داد.

«می‌دونم.»

سوار شد و از پیست بیرون رفت.

توی راه، چند بار به گوشی‌ش نگاه کرد، اما خبری از نانی نبود.

با خودش گفت احتمالاً هنوز درگیر کارهای تیمشه.

وقتی به خونه رسید، سریع دوش گرفت و لباسش رو عوض کرد. بعد یه چیزی خورد و وسایل لازم برای مسابقه‌ی فردا رو آماده کرد.

ساعت نزدیک هفت شده بود.

اسکای گوشی‌ش رو برداشت و چت نانی رو باز کرد.

آخرین پیام همون بود:

«این بار واقعاً می‌خوام حرف بزنیم.»

اسکای ساعت رو نگاه کرد و پیام داد:

اسکای: آماده‌ای؟

پیام ارسال شد، اما جوابی نیومد.

چند دقیقه صبر کرد.

بعد دوباره به صفحه نگاه کرد.

هنوز هیچی.

اسکای از جاش بلند شد، کلیدهاش رو برداشت و از خونه بیرون رفت.

با خودش فکر کرد شاید نانی هنوز توی هتله و فقط دیرش شده.

بالاخره گفته بود که می‌خواد حرف بزنن.

اسکای هم نمی‌خواست این بار قرارشون به‌خاطر یه سوءتفاهم دیگه به هم بخوره.

همون موقع، نانی توی اتاق هتلش جلوی آینه ایستاده بود و داشت لباسش رو عوض می‌کرد.

گوشی‌ش روی تخت بود و صفحه‌ش با پیام اسکای روشن شده بود.

نانی سریع لباسش رو مرتب کرد و گوشی رو برداشت.

هنوز فرصت نکرده بود جواب بده که در اتاق باز شد و یکی از هم‌تیمی‌هاش وارد شد.

«کجا می‌ری؟»

نانی سرش رو بلند کرد.

«بیرون.»

«کجا بیرون؟»

«فقط یه کم قدم می‌زنم.»

هم‌تیمی‌ش نگاهش رو به گوشی توی دست نانی انداخت.

«می‌خوای بری اسکای رو ببینی؟»

نانی اخم کرد.

«به تو مربوط نیست.»

«نانی، فردا مسابقه داریم.»

«می‌دونم! از صبح دارین همینو بهم می‌گین.»

«پس چرا هنوز حواست به چیزای دیگه‌ست؟»

نانی گوشی رو توی جیبش گذاشت.

«چون حرف زدن با یه نفر قرار نیست باعث بشه رانندگی کردن رو فراموش کنم.»

هم‌تیمی‌ش جلو اومد.

«تو از وقتی با اون وقت می‌گذرونی، تمرکزت به هم ریخته.»

نانی با ناباوری خندید.

«جدی؟ دور آخر تمرینم از دور قبلی بهتر بود.»

«این چیزی رو عوض نمی‌کنه.»

«پس چی می‌خوای؟ اینکه اصلاً باهاش حرف نزنم؟»

هم‌تیمی‌ش چند لحظه ساکت موند.

بعد دستش رو دراز کرد.

«گوشیت رو بده من.»

نانی اول فکر کرد شوخی می‌کنه.

«چی؟»

«گوشیت رو بده. تا مسابقه تموم نشده، لازم نیست حواست با پیام و تماس پرت بشه.»

نانی گوشی رو محکم‌تر توی دستش گرفت.

«شوخی می‌کنی، مگه نه؟»

«نه.»

«من بچه نیستم که گوشیمو ازم بگیری.»

«پس مثل یه راننده‌ی حرفه‌ای رفتار کن و تمرکزت رو بذار روی مسابقه.»

نانی سعی کرد از کنارش رد بشه، اما هم‌تیمی‌ش دوباره جلوش رو گرفت.

«نانی، لطفاً کار رو سخت‌تر نکن.»

«تو داری سختش می‌کنی!»

صدای نانی توی اتاق پیچید.

چند لحظه هر دو ساکت موندن.

بعد هم‌تیمی‌ش با لحنی جدی‌تر گفت:

«گوشی رو بده. فردا بعد از مسابقه پسش می‌گیری.»

نانی بهش خیره شد.

دلش می‌خواست دوباره بحث کنه، گوشی‌ش رو پس بگیره و به اسکای پیام بده که منتظرش نمونه.

اما هم‌تیمی‌ش دستش رو دراز نگه داشته بود و از نگاهش معلوم بود قرار نیست کوتاه بیاد.

نانی بالاخره گوشی رو بهش داد.

«خیلی خب.»

هم‌تیمی‌ش گوشی رو گرفت و از اتاق بیرون رفت.

«استراحت کن. فردا روز مهمیه.»

در بسته شد.

نانی چند ثانیه همون‌جا ایستاد.

بعد به ساعت روی دیوار نگاه کرد.

اسکای احتمالاً منتظرش بود.

و اون حتی نمی‌تونست بهش خبر بده که نمیاد.

اسکای جلوی هتل ایستاده بود.

ماشینش رو کمی دورتر پارک کرده بود و حالا کنار ورودی، گوشی به دست، منتظر بود.

هفت و ده دقیقه.

پیامی از نانی نیومده بود.

اسکای دوباره تماس گرفت.

گوشی چند بار زنگ خورد، اما کسی جواب نداد.

تماس قطع شد.

اسکای به صفحه خیره موند و بعد یه پیام دیگه فرستاد:

اسکای: نانی، من جلوی هتلم. کجایی؟

چند دقیقه گذشت.

هیچ جوابی نیومد.

اسکای سرش رو بلند کرد و به پنجره‌های هتل نگاه کرد. نمی‌دونست کدوم اتاق مال نانیه و حتی نمی‌خواست بدون اجازه بره داخل و دنبالش بگرده.

شاید نظرش عوض شده بود.

شاید دیگه نمی‌خواست درباره‌ی اتفاق دیروز حرف بزنه.

اسکای دستش رو توی جیبش فرو برد و انگشت‌هاش به جاکلیدی کوچیکی برخورد کرد که نانی براش خریده بود.

اون رو بیرون آورد و چند لحظه نگاهش کرد.

بعد دوباره به گوشی نگاه کرد.

هنوز هیچ خبری نبود.

اسکای تا چند دقیقه‌ی دیگه هم منتظر موند. بعد بالاخره یه نفس عمیق کشید و به سمت ماشینش برگشت.

در رو باز کرد، اما قبل از اینکه سوار بشه، یه بار دیگه به ورودی هتل نگاه کرد.

«حداقل می‌تونستی خبرم کنی، نانی.»

آروم این جمله رو گفت، سوار شد و ماشین رو روشن کرد.

از چیزی که نمی‌دونست خبر نداشت.

نمی‌دونست نانی اون طرف دیوارها، بدون گوشی، نشسته و مدام به این فکر می‌کنه که اسکای الان کجاست.

و نمی‌دونست این بار، برخلاف دفعات قبل، نانی خودش انتخاب نکرده بود که نیاد.

فردا آخرین مسابقه‌ی نانی توی این شهر بود. و درست شب قبل از اون، فاصله‌ای که بینشون افتاده بود، از همیشه بیشتر شده بود.

صبح مسابقه، محوطه از همیشه شلوغ‌تر بود.

صدای روشن شدن موتورها، رفت‌وآمد مکانیک‌ها و اعلام برنامه از بلندگوها همه‌جا پیچیده بود. آخرین مسابقه‌ی نانی توی این شهر بود و هر دو تیم می‌دونستن که امروز دیگه فرصتی برای اشتباه کردن نیست.

اسکای زودتر از بقیه کنار ماشینش ایستاده بود. کلاهش رو زیر بغل گرفته بود و داشت به توضیحات مکانیکش گوش می‌داد، اما هر چند دقیقه یک بار نگاهش ناخودآگاه سمت ورودی محوطه می‌رفت.

تا اینکه بالاخره نانی رو دید.

نانی همراه تیمش وارد شد. برای چند لحظه نگاهشون به هم گره خورد. نانی انگار می‌خواست چیزی بگه؛ حتی یه قدم هم به سمت اسکای برداشت، اما یکی از هم‌تیمی‌هاش صداش زد و بهش یادآوری کرد که باید برای بررسی نهایی ماشین بره.

اسکای نگاهش رو برگردوند.

نه اینکه دلش نخواد با نانی حرف بزنه. اتفاقاً کلی حرف توی دلش مونده بود. ولی دیشب به اندازه‌ی کافی منتظر مونده بود و امروز نمی‌خواست دوباره تمام حواسش درگیر این باشه که نانی چرا نیومده، چرا جواب نداده یا اصلاً هنوز دلش می‌خواد باهاش حرف بزنه یا نه.

امروز باید روی مسابقه تمرکز می‌کرد.

فقط روی مسابقه.

وقتی سوار ماشین شد، صدای مکانیکش از توی هدست اومد.

«اسکای، صدای منو داری؟»

«آره.»

«همه‌چی آماده‌ست. فقط طبق برنامه پیش برو. عجله نکن.»

اسکای کمربندش رو محکم کرد و دست‌هاش رو روی فرمون گذاشت.

«فهمیدم.»

چند متر اون‌طرف‌تر، نانی هم پشت فرمون نشست. قبل از اینکه کلاهش رو سرش بذاره، یه بار دیگه به سمت ماشین اسکای نگاه کرد.

اسکای حتی سرش رو هم برنگردوند.

نانی لب‌هاش رو روی هم فشار داد و کلاهش رو گذاشت.

باشه، اسکای. بعد مسابقه باهات حرف می‌زنم.

چراغ‌های شروع روشن شدن.

و مسابقه شروع شد.

دور اول تقریباً بدون دردسر گذشت.

اسکای از همون پیچ‌های اول با دقت جلو رفت. نه بیش از حد ریسک کرد و نه اجازه داد رقبا فاصله‌ی زیادی ازش بگیرن. نانی هم عملکرد خوبی داشت و تونست خودش رو بین راننده‌های پیشتاز نگه داره.

وقتی دور اول تموم شد، زمان‌ها روی صفحه‌ی بزرگ محوطه ظاهر شدن.

نانی با اختلاف کمی جلوتر بود.

اسکای نتیجه رو از روی نمایشگر کوچیک ماشینش دید، اما واکنشی نشون نداد. فقط نفس عمیقی کشید و برای دور دوم آماده شد.

صدای مکانیکش توی هدست پیچید.

«اختلاف خیلی کمه. هنوز همه‌چی دست خودته. تمرکزت رو حفظ کن.»

«دارم همین کارو می‌کنم.»

دور دوم سخت‌تر بود. چند تا پیچ تند و یه مسیر باریک باعث شد راننده‌ها مجبور بشن حساب‌شده‌تر حرکت کنن. اسکای تونست فاصله‌ش رو با نانی کمتر کنه، اما هنوز جلو زدن ازش آسون نبود.

وقتی دور دوم تموم شد، هر دو تقریباً با اختلاف چند ثانیه وارد دور پایانی شدن.

نانی یه نگاه سریع به آینه انداخت.

ماشین اسکای پشت سرش بود.

زیر لب گفت:

«این یکی دیگه تمومه، رفیق.»

بعد سریع خودش رو اصلاح کرد و با خنده‌ی کوتاهی اضافه کرد:

«البته اگه بتونی بهم برسی!»

نمی‌دونست اسکای از اون طرف مسیر حتی یک کلمه از این حرف‌ها رو نشنیده.

اسکای فقط به مسیر نگاه می‌کرد.

و به پیچ بعدی.

و به خطی که باید ازش عبور می‌کرد.

دور سوم شروع شد.

چند دقیقه‌ی اول دور آخر هم همه‌چیز عادی به نظر می‌رسید.

اسکای پشت یکی از راننده‌ها قرار گرفته بود و دنبال فرصتی می‌گشت که ازش سبقت بگیره. مسیر باریک بود و هر حرکت اشتباه می‌تونست زمان زیادی ازش بگیره، برای همین منتظر موند تا راه بازتر بشه.

اما راننده‌ی جلویی به‌جای اینکه مسیر خودش رو حفظ کنه، چند بار حرکتش رو تغییر داد.

اسکای اخم کرد.

«این داره چیکار می‌کنه؟»

مکانیکش جواب داد.

«فاصله رو نگه دار. هنوز جا برای سبقت هست.»

اسکای سرعتش رو تنظیم کرد. وقتی مسیر برای چند لحظه باز شد، سعی کرد از کنارش عبور کنه؛ اما اون راننده دوباره ماشینش رو به سمتش کشید و راه رو بست.

اسکای سریع فرمون رو کنترل کرد و فاصله گرفت.

«داره عمداً این کارو می‌کنه.»

صدای مکانیکش جدی‌تر شد.

«اسکای، درگیرش نشو. مسیر خودتو برو.»

«دارم همین کارو می‌کنم.»

برای چند ثانیه هر دو ماشین تقریباً کنار هم حرکت کردن. راننده‌ی دیگه دوباره به اسکای نزدیک شد؛ این بار اون‌قدر که فضای کناری ماشینش تقریباً از بین رفت.

اسکای سعی کرد فاصله بگیره، اما اون راننده هم‌زمان مسیرش رو بست.

بعد همه‌چیز توی چند لحظه اتفاق افتاد.

ماشین رقیب ناگهان به سمت ماشین اسکای منحرف شد.

ضربه، محکم و ناگهانی بود.

فرمون از کنترل اسکای خارج شد و ماشینش از مسیر اصلی منحرف شد. صدای لاستیک‌ها روی سطح مسیر پیچید و ماشین با شدت به دیوار کنار پیست برخورد کرد.

صدای برخورد حتی از میان غرش موتورهای بقیه‌ی ماشین‌ها هم قابل تشخیص بود.

ماشین اسکای متوقف شد.

برای چند ثانیه، فقط صدای موتور خاموش‌شونده و هشدارهای داخل کابین شنیده می‌شد.

«اسکای؟ اسکای، صدای منو داری؟!»

مکانیکش چند بار اسمش رو صدا زد.

اسکای گیج شده بود. نفس‌هاش تند شده بودن و سرش از برخورد درد می‌کرد. دستش رو به آرومی به سمت پیشونیش برد و وقتی پایین آورد، متوجه شد زخمی شده.

چشم‌هاش رو محکم بست و دوباره باز کرد.

«آره… صداتو دارم.»

«تکون نخور! تیم امداد داره میاد سمتت. حالت چطوره؟»

اسکای چند لحظه طول کشید تا بتونه درست جواب بده.

«سرم خورده… ولی هوشیارم.»

«همون‌جا بمون. شنیدی؟ از ماشین بیرون نیا تا تیم برسه.»

اسکای سرش رو به پشتی صندلی تکیه داد و سعی کرد نفسش رو آروم کنه.

اون طرف پیست، مسابقه همچنان ادامه داشت.

نانی از اتفاقی که پشت سرش افتاده بود خبر نداشت. صدای گزارشگرها و اطلاعات مسابقه توی هدستش می‌پیچید و اون فقط می‌دونست که چند پیچ دیگه تا خط پایان فاصله داره.

آخرین پیچ رو رد کرد.

خط پایان جلوش بود.

نانی از خط عبور کرد و مسابقه رو برد.

موتورش همچنان روشن بود که صدای گزارشگرها از بلندگوهای محوطه بلند شد. اسمش رو اعلام می‌کردن، تیمش خوشحالی می‌کرد و چند نفر از اعضای تیمش به سمت مسیر خروج اومده بودن.

نانی لبخند زد و نفس راحتی کشید.

بالاخره برده بود.

اما وقتی به محوطه‌ی اصلی برگشت، یه چیز عجیب به چشمش خورد.

روی نمایشگر بزرگ، تصویر ماشین خودش رو نشون نمی‌داد.

تصویر ماشین اسکای بود؛ بدنه‌ی آسیب‌دیده‌اش کنار دیوار و تیم امدادی که دورش جمع شده بودن.

لبخند نانی همون لحظه محو شد.

چند ثانیه فقط به صفحه خیره موند، انگار مغزش نمی‌تونست چیزی رو که می‌دید باور کنه.

بعد صدای گزارشگر رو شنید.

«یکی از راننده‌ها در دور پایانی از مسیر منحرف شده. تیم امداد در محل حضور داره و وضعیت راننده در حال بررسیه.»

اسم اسکای رو هنوز نگفته بودن.

اما نانی دیگه لازم نداشت چیزی بشنوه.

کلاهش رو از سرش برداشت و همون‌جا رهاش کرد. وقتی یکی از هم‌تیمی‌هاش صداش زد، حتی برنگشت نگاه کنه.

فقط دوید.

از کنار مکانیک‌ها، از بین آدم‌هایی که برای دیدن نمایشگر جمع شده بودن و از کنار اعضای تیمش رد شد. قلبش چنان تند می‌زد که صدای اطراف رو به‌سختی می‌شنید.

نه… نه، نه، نه…

وقتی به محل حادثه رسید، چند نفر از تیم امداد اطراف ماشین بودن. یکی از مسئول‌ها جلوی نانی رو گرفت.

«آقا، لطفاً عقب بمونین. داریم بررسی می‌کنیم.»

نانی با نفس‌های بریده گفت:

«راننده‌ش… اسکای کجاست؟ حالش خوبه؟!»

«هوشیاره. داریم کمکش می‌کنیم از ماشین خارج بشه. لطفاً اجازه بدین کارمون رو انجام بدیم.»

«هوشیاره.»

همین یک کلمه برای اینکه نانی بتونه دوباره نفس بکشه کافی بود؛ اما هنوز دست‌هاش می‌لرزیدن.

چند لحظه بعد، تیم امداد اسکای رو از ماشین بیرون آورد. اسکای با کمک امدادگرها از ماشین فاصله گرفت. روی پیشونیش زخم دیده می‌شد و اطرافش خونی شده بود. صورتش رنگ‌پریده به نظر می‌رسید، اما چشم‌هاش باز بودن و می‌تونست جواب سؤال‌های امدادگر رو بده.

نانی بی‌اختیار دوباره جلو رفت.

«اسکای!»

اسکای سرش رو به سمت صدا چرخوند.

وقتی نانی رو دید، برای لحظه‌ای تعجب توی چهره‌اش نشست.

«نانی؟»

نانی درست چند قدمی‌ش ایستاد. انگار تمام حرف‌هایی که از دیشب توی ذهنش آماده کرده بود، یک‌دفعه از یادش رفته بودن.

فقط به زخم روی پیشونی اسکای نگاه می‌کرد.

«سرت… چی شده؟ حالت خوبه؟ چیزی‌ت نشده؟!»

اسکای خواست جواب بده، اما امدادگر ازش خواست فعلاً حرکت نکنه و اجازه بده وضعیتش رو بررسی کنن.

نانی مجبور شد همون‌جا بمونه. دست‌هاش رو مشت کرده بود و نگاهش حتی یک لحظه از اسکای جدا نمی‌شد.

چند ثانیه بعد، اسکای آروم گفت:

«خوبم، نانی. فقط یه ضربه خوردم.»

نانی با صدایی که هنوز می‌لرزید جواب داد:

«این از نظر تو خوب بودنه؟!»

اسکای چیزی نگفت.

نانی یه قدم نزدیک‌تر شد، اما این بار قبل از اینکه چیزی بگه، چشمش به ماشین آسیب‌دیده افتاد؛ همون ماشینی که اسکای باهاش وارد مسابقه شده بود و قرار بود باهاش از خط پایان رد بشه.

بعد دوباره به خودش نگاه کرد.

اون مسابقه رو برده بود.

همون مسابقه‌ای که قرار بود آخرین رقابتش توی این شهر باشه.

ولی حالا حتی نمی‌تونست به بردش فکر کنه.

نگاهش برگشت سمت اسکای و این بار صدایش پایین‌تر اومد.

«من… اصلاً ندیدم چی شد.»

اسکای بهش نگاه کرد.

«تو داشتی مسابقه می‌دادی.»

«ولی تو..»

حرفش نصفه موند. نمی‌دونست چطور توضیح بده که چند دقیقه قبل از اینکه تصویر ماشین اسکای رو روی نمایشگر ببینه، با خودش فکر می‌کرد بالاخره مسابقه تموم شده و می‌تونه بره سراغش و حرف بزنه.

حالا اسکای درست روبه‌روش بود، زخمی و رنگ‌پریده، و نانی تازه فهمیده بود چقدر ممکن بود همه‌چیز فرق کنه.

اسکای آروم گفت:

«نانی، واقعاً خوبم.»

نانی لب‌هاش رو روی هم فشار داد و سرش رو پایین انداخت.

«فعلاً هیچی نگو، باشه؟»

این بار اسکای مخالفت نکرد.

نانی کنار امدادگرها موند، چشم از اسکای برنداشت و حتی وقتی یکی از هم‌تیمی‌هاش از دور صداش زد و گفت که مسابقه رو برده، جوابی نداد.

برای اولین بار، بردن براش هیچ اهمیتی نداشت.

فقط می‌خواست مطمئن بشه اسکای واقعاً خوبه.

و این بار، وقتی اسکای به سمتش نگاه کرد، نانی دیگه به فاصله‌ای که بینشون افتاده بود فکر نمی‌کرد.

Report Page