chapter 04

chapter 04


صبح روز بعد، نانی بعد از بیدار شدن مدت زیادی توی اتاقش موند.

نه برنامه‌ای برای تمرین داشتن، نه مسابقه‌ای نزدیک بود که مجبور باشه از صبح خودش رو آماده کنه.

چند دقیقه روی تخت دراز کشید و به سقف خیره شد.

بعد بالاخره بلند شد.

لباس پوشید، موهاش رو مرتب کرد و گوشی‌ش رو برداشت.

یکی از اعضای تیم توی گروه نوشته بود که تا ظهر کاری ندارن و هرکس می‌تونه وقت آزادش رو برای خودش بگذرونه.

نانی با دیدن پیام لبخند زد.

«بالاخره.»

کیف کوچیکش رو برداشت و از اتاق بیرون رفت.

توی لابی هم کسی از تیمش نبود.

نانی از هتل خارج شد و این بار تصمیم گرفت بیشتر از دفعه‌ی قبل از قسمت‌های آشنای شهر دور بشه.

هرچی جلوتر می‌رفت، خیابون‌ها شلوغ‌تر می‌شدن.

مغازه‌های مختلف، کافه‌ها و فروشگاه‌های کوچیک کنار هم بودن و نانی هر چند دقیقه یه بار برای نگاه کردن به چیزی توقف می‌کرد.

اول یه کافه پیدا کرد و صبحونه خورد.

بعد از کافه بیرون اومد و مدتی توی یه خیابون قدیمی قدم زد.

از یه فروشگاه کوچیک یه یادگاری ساده برای خودش خرید و بعد دوباره به راهش ادامه داد.

نزدیک ظهر، یه پارک بزرگ‌تر پیدا کرد.

واردش شد و مدت زیادی همون‌جا قدم زد.

گاهی روی نیمکت می‌نشست، گاهی گوشی‌ش رو درمی‌آورد و از جاهای اطراف عکس می‌گرفت.

زمان زودتر از چیزی که فکر می‌کرد گذشت.

وقتی از پارک بیرون اومد، تازه متوجه شد خیلی بیشتر از چیزی که قصد داشته از هتل دور شده.

گوشی‌ش رو درآورد و نقشه رو باز کرد.

مسیر برگشت رو پیدا کرد.

«خب... این طرف.»

راه افتاد.

اما چند دقیقه بعد، مسیرش وارد خیابون‌های خلوت‌تری شد.

مغازه‌ها کمتر شده بودن.

آدم‌های کمتری توی خیابون دیده می‌شدن.

نانی سرعت قدم‌هاش رو کم کرد.

گوشی رو دوباره درآورد.

نقشه هنوز باز بود، ولی مسیر چند بار تغییر کرده بود.

«چرا این یکی رو نشون نمی‌ده؟»

چند قدم جلو رفت.

بعد ایستاد.

به اطرافش نگاه کرد.

خیابون براش کاملاً ناآشنا بود.

نانی دوباره نقشه رو باز کرد.

باتری گوشی هم داشت کم می‌شد.

«نه دیگه...»

نفسش رو آهسته بیرون داد.

سعی کرد برگرده از همون مسیری که اومده بود، ولی بعد از چند دقیقه حتی مطمئن نبود از کدوم کوچه رد شده.

برای اولین بار از صبح، لبخندش از صورتش رفت.

گوشی رو از جیبش درآورد.

اول خواست به یکی از اعضای تیم زنگ بزنه.

انگشتش روی اسم یکی از هم‌تیمی‌هاش رفت.

اما چند لحظه مکث کرد.

نمی‌دونست دقیقاً کجاست.

چی باید بگه؟

چند بار صفحه رو بالا و پایین کرد.

اسم‌ها رو دید.

و قبل از اینکه خودش بفهمه دقیقاً داره چی کار می‌کنه، انگشتش روی یه اسم دیگه متوقف شد.

اسکای.

چند ثانیه به اسمش خیره موند.

بعد تماس گرفت.

گوشی چند بار زنگ خورد.

نانی نفسش رو حبس کرده بود.

بالاخره تماس وصل شد.

صدای اسکای از اون طرف اومد:

«الو؟»

نانی چند لحظه چیزی نگفت.

اسکای دوباره گفت:

«نانی؟»

نانی بالاخره جواب داد:

«اسکای...»

صدای خودش هم کمی مضطرب بود.

«هان؟ چی شده؟»

نانی اطرافش رو نگاه کرد.

«من... یه کم گم شدم.»

چند ثانیه سکوت شد.

بعد صدای اسکای جدی‌تر شد.

«کجایی؟»

نانی به اسم خیابون روی تابلوی دورتر نگاه کرد.

«نمی‌دونم.»

«یعنی چی نمی‌دونی؟»

«می‌دونم توی یه خیابونم.»

اسکای آهی کشید.

«نانی...»

«می‌دونم، می‌دونم.»

چند لحظه مکث کرد.

بعد خیلی آروم گفت:

«می‌تونی بیای دنبالم؟»

این بار سکوت اسکای طولانی‌تر شد.

بعد گفت:

«لوکیشن گوشیت رو بفرست.»

نانی سریع گفت:

«باشه.»

تماس هنوز قطع نشده بود.

چند ثانیه بعد لوکیشن رو فرستاد.

اسکای گفت:

«همون‌جا بمون.»

نانی نفس راحتی کشید.

«باشه.»

«جایی نرو.»

«نمی‌رم.»

اسکای دوباره گفت:

«من میام.»

تماس قطع شد.

نانی گوشی رو پایین آورد و برای چند لحظه فقط به صفحه نگاه کرد.

بعد خیلی آروم زیر لب گفت:

«چرا به اون زنگ زدم؟»

ولی این بار، برخلاف چند دقیقه‌ی قبل، دیگه اون حس ترس و سردرگمی رو نداشت.

چون می‌دونست اسکای میاد.

نانی بعد از قطع شدن تماس، همون‌جایی که اسکای گفته بود موند.

چند دقیقه گذشت.

بعد گوشی‌ش رو درآورد تا دوباره نقشه رو چک کنه.

صفحه روشن نشد.

دوباره دکمه‌ی گوشی رو زد.

هیچی.

نانی چند لحظه به صفحه‌ی سیاه خیره موند.

«نه...»

باتری گوشی تموم شده بود.

نگاهش رو بالا آورد.

خیابون هنوز خلوت بود و هوا هم کم‌کم داشت تاریک‌تر می‌شد.

سعی کرد خودش رو آروم نگه داره.

اسکای لوکیشنش رو داشت.

فقط باید منتظر می‌موند.

اما چند دقیقه بعد، صدای چند نفر از انتهای کوچه به گوشش رسید.

نانی ناخودآگاه کنار کشید.

چند نفر داشتن از سمت دیگه‌ی خیابون می‌اومدن و وقتی به نانی نزدیک شدن، شروع کردن به حرف زدن باهاش.

نانی جواب نداد و سعی کرد از کنارشون رد بشه.

یکی‌شون جلوی مسیرش رو گرفت.

«کجا میری؟»

نانی قدمی عقب رفت.

«هیچ‌جا.»

«پس چرا اینجایی؟»

نانی سعی کرد از سمت دیگه رد بشه، ولی دوباره راهش بسته شد.

این بار دیگه خبری از اون لبخند همیشگی روی صورتش نبود.

«بذارین رد شم.»

صدای خودش کمی می‌لرزید.

یکی از اون‌ها چیزی گفت و بقیه هم خندیدن.

نانی عقب‌تر رفت.

پشت سرش دیوار بود.

راه دیگه‌ای نداشت.

همون لحظه پایش به لبه‌ی جدول گیر کرد و تعادلش رو از دست داد.

روی زمین افتاد.

دست‌هاش رو برای محافظت از خودش جلو آورد و کف دست‌هاش روی زمین کشیده شد.

درد گرفت، ولی حتی فرصت نکرد بهش فکر کنه.

فقط سریع بلند شد.

«گفتم بذارین رد شم.»

چند خیابون اون‌طرف‌تر، اسکای با عجله خودش رو به لوکیشنی که نانی فرستاده بود رسوند.

ماشین رو کنار خیابون متوقف کرد.

گوشی‌ش رو برداشت و دوباره به نانی زنگ زد.

یک بار.

دو بار.

سه بار.

هر بار فقط یک پیام می‌اومد.

گوشی خاموش بود.

اسکای اخم کرد.

«نانی، جواب بده...»

از ماشین پیاده شد.

چند قدم جلو رفت و دوباره زنگ زد.

هیچ جوابی نبود.

نگاهش رو بین کوچه‌ها چرخوند.

لوکیشن تقریباً همین حوالی بود.

اسکای وارد یکی از کوچه‌ها شد.

چند قدم جلوتر، صدای مبهمی شنید.

ایستاد.

چیزی شبیه صدای بحث بود.

بعد صدای نانی رو شنید.

«گفتم بذارین رد شم!»

اسکای سریع به سمت صدا رفت.

«نانی!»

چند نفر برگشتن.

نانی هم سرش رو بالا آورد.

چهره‌ش با دیدن اسکای برای لحظه‌ای تغییر کرد.

«اسکای...»

اسکای جلو رفت.

«ولش کنین.»

یکی از اون‌ها چیزی گفت، ولی اسکای دوباره با جدیت تکرار کرد:

«گفتم ولش کنین.»

چند لحظه فضا متشنج موند.

بعد وقتی فهمیدن کسی داره نزدیک می‌شه و ماجرا می‌تونه جدی‌تر بشه، عقب کشیدن و از اونجا دور شدن.

اسکای تا وقتی مطمئن نشد رفتن، چشم ازشون برنداشت.

بعد سریع برگشت سمت نانی.

«خوبی؟»

نانی چند ثانیه فقط نگاهش کرد.

بعد سرش رو تکون داد.

«آره.»

اسکای اخم کرد.

«آره؟»

«فقط...»

نانی دستش رو بالا آورد.

«دستام.»

اسکای نگاه کرد.

کف دست‌های نانی خراش برداشته بود و چند جای دستش هم خاکی شده بود.

اسکای نفسش رو آهسته بیرون داد.

«بلند شو.»

نانی گفت:

«می‌تونم برگردم هتل.»

«با اون گوشی خاموش؟»

نانی ساکت شد.

اسکای دستش رو به سمتش گرفت.

«بیا.»

نانی چند لحظه به دست اسکای نگاه کرد و بعد دستش رو گرفت.

اسکای کمکش کرد بلند بشه.

«میریم خونه‌ی من.»

نانی با تعجب نگاهش کرد.

«چی؟»

«دستات باید تمیز بشه.»

«ولی هتل..»

«بعداً می‌برمت.»

نانی دیگه مخالفت نکرد.

فقط آروم گفت:

«باشه.»

اسکای دستش رو رها کرد و هر دو به سمت ماشین رفتن.

این بار نانی ساکت بود.

نه شوخی‌ای.

نه کل‌کلی.

نه حتی یه لبخند.

و اسکای برای اولین بار فهمید که پشت اون همه شیطنت و اعتمادبه‌نفس، نانی هم می‌تونه واقعاً بترسه.

و شاید همین باعث شده بود وقتی صدای نانی رو شنید، بدون حتی یک لحظه فکر کردن، به سمتش دویده باشه.

اسکای درِ ماشین رو برای نانی باز کرد.

«بشین.»

نانی بدون حرف سوار شد و اسکای هم دور ماشین رفت و پشت فرمون نشست.

چند لحظه بعد ماشین راه افتاد.

داخل ماشین سکوت عجیبی حاکم شده بود.

نانی دست‌هاش رو روی پاهاش گذاشته بود و هر چند ثانیه یه بار به کف دست‌هاش نگاه می‌کرد.

اسکای از گوشه‌ی چشم نگاهش کرد.

«خیلی درد داره؟»

نانی سرش رو تکون داد.

«نه... زیاد نیست.»

«مطمئنی؟»

«آره.»

اسکای چیزی نگفت.

چند دقیقه بعد دوباره پرسید:

«چرا به تیم زنگ نزدی؟»

نانی به پنجره خیره موند.

«نمی‌دونم.»

«یعنی چی نمی‌دونی؟»

«استرس داشتم.»

چند ثانیه مکث کرد.

«گوشیمم خاموش شد... بعد دیگه نمی‌دونستم باید چی کار کنم.»

اسکای دستش رو روی فرمون جابه‌جا کرد.

«می‌تونستی قبل از اینکه گوشیت خاموش بشه به یکی از هم‌تیمی‌هات زنگ بزنی.»

نانی خیلی آروم گفت:

«می‌دونم.»

اسکای نگاهش کرد.

«پس چرا من؟»

نانی چیزی نگفت.

چند ثانیه گذشت.

بعد با صدای آرومی گفت:

«اسم تو اولین چیزی بود که دیدم.»

اسکای دوباره نگاهش کرد.

«همین؟»

نانی شونه بالا انداخت.

«آره.»

ولی خودش هم می‌دونست جوابش کامل نبود.

شاید چون بین همه‌ی آدم‌هایی که توی این چند روز دیده بود، اسکای کسی بود که کنارش احساس امنیت بیشتری داشت.

حتی اگر خودش هنوز نمی‌خواست به این موضوع فکر کنه.

ماشین جلوی خونه‌ی اسکای توقف کرد.

اسکای پیاده شد و در رو برای نانی باز کرد.

«بیا.»

نانی پیاده شد.

«ببخشید که دردسر شد.»

اسکای در ماشین رو بست.

«فعلاً چیزی نگو.»

«چرا؟»

«چون هنوز دستات رو ندیدم.»

نانی با یه لبخند خیلی کم‌رنگ گفت:

«باشه، آقای دکتر.»

اسکای نگاهش کرد.

«فقط برو داخل.»

این بار نانی یه لبخند واقعی‌تر زد.

«چشم.»

و برای اولین بار، نانی وارد خونه‌ی اسکای شد نه برای شام، نه برای یه دیدار اتفاقی، بلکه چون اسکای نمی‌خواست اون شب تنها برگرده هتل.

اسکای در رو بست و مستقیم رفت سمت آشپزخونه.

«بشین.»

نانی روی صندلی کنار میز نشست.

اسکای جعبه‌ی کمک‌های اولیه رو از یکی از کابینت‌ها برداشت و آورد.

وقتی جعبه رو روی میز گذاشت، نانی بهش نگاه کرد.

«تو همیشه اینا رو آماده داری؟»

«آره.»

«چرا؟»

اسکای در جعبه رو باز کرد.

«چون آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه چی پیش میاد.»

نانی چیزی نگفت.

اسکای یه صندلی روبه‌روش کشید و نشست.

«دستت رو بده.»

نانی دستش رو جلو آورد.

اسکای با دقت خراش‌ها رو تمیز کرد.

نانی اول ساکت بود، ولی وقتی محلول روی دستش خورد، صورتش کمی جمع شد.

اسکای سریع نگاهش کرد.

«سوزوند؟»

«نه.»

«دروغ نگو.»

نانی خندید.

«یه کم.»

«پس چرا گفتی نه؟»

«نمی‌خواستم فکر کنی خیلی درد دارم.»

اسکای ابرو بالا انداخت.

«خب داری.»

نانی چند ثانیه نگاهش کرد.

«تو همیشه این‌قدر جدی‌ای؟»

«وقتی کسی با دست زخمی جلوی من نشسته، آره.»

نانی لبخند خیلی کوچیکی زد.

اسکای دوباره مشغول تمیز کردن دستش شد.

چند لحظه سکوت بینشون بود.

بعد نانی آروم گفت:

«اسکای.»

«هوم؟»

«مرسی که اومدی.»

اسکای دست از کار نکشید.

«کاری نکردم.»

«اومدی دنبالم.»

«چون نمی‌دونستم کجایی.»

«با این حال اومدی.»

اسکای چند لحظه ساکت موند.

بعد گفت:

«خب، معلومه که می‌اومدم.»

نانی نگاهش کرد.

«معلومه؟»

اسکای تازه متوجه شد چطور حرفش رو گفته.

«آره.»

«چرا؟»

اسکای بانداژ کوچیکی روی دستش گذاشت.

«چون تو اینجا کسی رو نمی‌شناسی.»

نانی لبخند زد.

«فقط تو رو می‌شناسم.»

اسکای سرش رو بالا آورد.

چند ثانیه نگاهشون به هم افتاد.

بعد اسکای نگاهش رو دزدید و جعبه رو بست.

«تموم شد.»

نانی دستش رو نگاه کرد.

«خیلی بد نشده؟»

«نه.»

«پس می‌تونم زنده بمونم؟»

اسکای خندید.

«فکر کنم.»

نانی هم خندید.

فضای سنگین چند دقیقه‌ی قبل کم‌کم از بین رفت.

اسکای از جاش بلند شد.

«چیزی می‌خوری؟»

نانی گفت:

«نه، ممنون.»

اسکای چند قدم رفت، بعد برگشت.

«مطمئنی؟»

نانی مکث کرد.

«خب... اگه خودت چیزی بخوری، منم می‌خورم.»

اسکای سرش رو تکون داد.

«باشه.»

نانی تکیه داد به صندلی.

برای اولین بار از وقتی وارد اون خونه شده بود، احساس کرد واقعاً آروم شده.

و شاید عجیب‌ترین قسمت ماجرا همین بود.

چند ساعت قبل، توی یه خیابون ناآشنا، فقط دنبال یه راه برای برگشتن می‌گشت.

حالا روی صندلی خونه‌ی اسکای نشسته بود و داشت به صدای ظرف‌هایی که اسکای توی آشپزخونه جابه‌جا می‌کرد گوش می‌داد.

نانی لبخند خیلی آرومی زد.

شاید این روز، برخلاف چیزی که صبح فکر می‌کرد، قرار نبود یه روز معمولی باشه.

نانی چند لحظه ساکت نشست و بعد نگاهی به گوشی خاموشش انداخت.

«اسکای؟»

اسکای که داشت چیزی برای خوردن آماده می‌کرد، برگشت سمتش.

«بله؟»

«شارژر داری؟»

«آره.»

«می‌تونم استفاده کنم؟»

اسکای به سمت اتاقش اشاره کرد.

«توی اتاقمه. روی میز کنار تخته.»

نانی از جاش بلند شد.

«باشه.»

چند قدم رفت و بعد برگشت.

«کجاش؟»

اسکای خندید.

«گفتم روی میز کنار تخته.»

«آها.»

نانی رفت سمت اتاق.

در رو که باز کرد، اول مستقیم دنبال شارژر گشت.

روی میز رو نگاه کرد و بالاخره پیداش کرد.

«پیداش کردم.»

اما قبل از اینکه برگرده، چشمش به قفسه‌ی کنار میز افتاد.

چند تا قاب عکس روی قفسه بود.

نانی ناخودآگاه نزدیک‌تر شد.

یکی از عکس‌ها، اسکای رو در سن خیلی پایین‌تری نشون می‌داد.

موهاش کمی به‌هم‌ریخته بود و لبخند بزرگی روی صورتش داشت.

نانی لبخند زد.

«این اسکایه؟»

قاب رو برداشت و با دقت نگاه کرد.

عکس بعدی، اسکای رو کنار خانواده‌ش نشون می‌داد.

یکی دیگه مربوط به چند سال بعد بود.

نانی چند لحظه همون‌جا ایستاد.

تا اون لحظه، اسکای رو فقط همون آدم آروم و جدی‌ای دیده بود که پشت فرمون ماشین می‌نشست و سر مسابقه هیچ‌چیز حواسش رو پرت نمی‌کرد.

دیدن این عکس‌ها، یه تصویر کاملاً متفاوت ازش می‌داد.

یه اسکای کوچیک‌تر.

شادتر.

یه اسکای که زندگی‌ش فقط مسابقه و رقابت نبود.

نانی قاب عکس رو سر جاش گذاشت.

همون موقع صدای اسکای از بیرون اتاق اومد:

«پیداش کردی؟»

نانی سریع جواب داد:

«آره.»

شارژر رو برداشت و از اتاق بیرون اومد.

اسکای بهش نگاه کرد.

«چی شد؟»

«هیچی.»

نانی چند لحظه مکث کرد.

بعد با لبخند گفت:

«فقط فهمیدم تو هم یه زمانی بچه بودی.»

اسکای اخم مصنوعی کرد.

«مگه شک داشتی؟»

«یه کم.»

اسکای خندید.

«برو گوشیتو بزن به شارژ.»

نانی نشست و گوشی‌ش رو به شارژر وصل کرد.

ولی هنوز تصویر اون عکس‌ها توی ذهنش مونده بود.

و برای اولین بار، کنجکاو شده بود بدونه اسکایِ قبل از مسابقه‌ها، قبل از این همه رقابت و جدیت، چه شکلی بوده.

اسکای نگاهی به بانداژ دست‌هاش انداخت.

«دستت درد نمی‌کنه؟»

«یه کم.»

«اگه خیلی درد داره، غذا نخور.»

نانی با تعجب نگاهش کرد.

«یعنی گرسنه بمونم؟»

«نه. یعنی آروم بخور.»

نانی خندید.

«آها. این بهتر بود.»

اسکای غذا رو جلوی هر دوشون گذاشت و خودش نشست.

چند دقیقه‌ای فقط مشغول خوردن بودن. نانی گاهی سعی می‌کرد با دست زخمی‌ش چیزی برداره و هر بار اسکای بدون اینکه چیزی بگه، ظرف یا لیوان رو براش نزدیک‌تر می‌کرد.

نانی بالاخره گفت:

«می‌دونی خیلی عجیبی؟»

اسکای نگاهش کرد.

«چرا؟»

«هیچی نمی‌گی، ولی هی حواست به دستامه.»

اسکای شونه بالا انداخت.

«چون زخمیه.»

«همین.»

قبل از اینکه اسکای چیزی بگه، گوشی نانی زنگ خورد.

اسم یکی از هم‌تیمی‌هاش روی صفحه افتاده بود.

نانی یه لحظه مکث کرد و بعد جواب داد.

«الو؟»

صدای هم‌تیمی‌ش از اون طرف خط نگران بود.

«نانی کجایی؟ چرا جواب نمی‌دادی؟»

نانی نگاهی به اسکای انداخت.

«یه مشکلی پیش اومد، ولی خوبم.»

«چه مشکلی؟ چرا گوشیتو جواب نمیدی؟ چند بار زنگ زدیم!»

نانی ناخودآگاه به دست‌های بانداژشده‌ش نگاه کرد.

«چیزی نیست، فقط یه خراش کوچیکه.»

چند ثانیه سکوت کرد و بعد گفت:

«امشب برنمی‌گردم هتل.»

اسکای سرش رو بالا آورد.

نانی ادامه داد:

«خونه یکی از دوستام می‌مونم.»

هم‌تیمی‌ش دوباره چیزی پرسید.

نانی سریع جواب داد:

«آره، نگران نباش. فردا میام.»

بعد از چند جمله‌ی کوتاه دیگه تماس رو قطع کرد.

گوشی رو روی میز گذاشت و نفس راحتی کشید.

اسکای پرسید:

«نگران شدن؟»

«آره. اگه با این دست‌ها برمی‌گشتم، صد تا سؤال می‌پرسیدن.»

اسکای نگاهی به دستش انداخت.

«حق داشتن.»

نانی لبخند زد.

«برای همین گفتم پیش یه دوستم می‌مونم.»

«دوست؟»

نانی ابرو بالا انداخت.

«آره.»

«از کی دوست شدیم؟»

نانی چند ثانیه نگاهش کرد و بعد با همون لبخند همیشگی‌ش گفت:

«از وقتی برام شام درست کردی، فکر کنم.»

اسکای خندید.

«عجب معیار عجیبی داری.»

«معیار خوبیه.»

و این‌بار، هیچ‌کدوم عجله‌ای برای تموم کردن اون شب نداشتن.

مسابقه‌ای هم فردا نبود.

برای اولین بار، شبشون فقط متعلق به پیست و رقابت نبود.

و همین شب ساده‌ای که هیچ‌کدوم از اول براش برنامه نداشتن، تموم شد.

Report Page