chapter 03

chapter 03


صبح روز مسابقه، برخلاف دفعات قبل، اسکای زودتر از همیشه به محل مسابقه رسید.

این بار مسیر جدید بود.

پیچ‌های تندتر، جاده‌ی باریک‌تر و چند قسمت که کوچک‌ترین اشتباه می‌تونست زمان زیادی از راننده بگیره.

اسکای کنار ماشینش ایستاده بود و نقشه‌ی مسیر رو بررسی می‌کرد.

مکانیک تیم گفت:

«مسیر سختیه.»

اسکای بدون اینکه سرش رو بلند کنه گفت:

«خوبه.»

«خوبه؟»

«مسابقه‌ی آسون حوصله‌م رو سر می‌بره.»

مکانیک خندید.

«یا شاید یکی هست که نمی‌خوای جلوتر ازت باشه.»

اسکای بالاخره سرش رو بلند کرد.

«کی؟»

مکانیک فقط به پشت سرش اشاره کرد.

اسکای برگشت.

نانی داشت به سمتشون می‌اومد.

همین که رسید، گفت:

«صبح بخیر.»

اسکای جواب داد:

«صبح بخیر.»

نانی به نقشه‌ی دست اسکای نگاه کرد.

«مسیر رو دیدی؟»

«آره.»

«سخته.»

«می‌دونم.»

نانی لبخند زد.

«پس امروز شانس من بیشتره.»

اسکای خندید.

«چرا؟»

«چون من از مسیرهای سخت خوشم میاد.»

«فکر کردی من نمیام؟»

«نه.»

نانی چند لحظه نگاهش کرد.

«فکر می‌کنم اتفاقاً امروز خیلی جدی میای.»

اسکای دستکش‌هاش رو برداشت.

«درست فکر کردی.»

صدای اعلام شروع مسابقه از بلندگوها پخش شد.

هر دو به سمت ماشین‌هاشون رفتن.

نانی قبل از سوار شدن برگشت سمت اسکای.

«اسکای.»

«هان؟»

«اون پیامی که دیشب دادم یادت نرفته؟»

اسکای لبخند زد.

«نه.»

نانی سوار ماشین شد.

«پس آماده باش.»

اسکای هم سوار ماشین خودش شد.

موتورها روشن شدن.

و چند دقیقه بعد، هر دو پشت خط شروع قرار گرفتن.

این بار هیچ‌کدوم لبخند نمی‌زد.

هر دو فقط به مسیر روبه‌روشون نگاه می‌کردن.

چراغ شروع روشن شد.

و مسابقه شروع شد.

ماشین‌ها با صدای بلند از خط شروع جدا شدن.

نانی از همون ثانیه‌های اول سرعت زیادی گرفت و تونست کمی جلو بیفته. اسکای هم بدون اینکه عجله‌ای برای سبقت گرفتن داشته باشه، فاصله رو حفظ کرد و پشت سرش موند.

اولین پیچ نزدیک بود.

نانی زودتر ترمز کرد و با دقت وارد پیچ شد، اما اسکای چند متر بیشتر صبر کرد و ماشینش رو از داخل پیچ رد کرد.

برای چند لحظه کنار هم قرار گرفتن.

نانی از پشت شیشه یه نگاه کوتاه به اسکای انداخت و انگار لبخند زد.

اسکای زیر لب گفت:

«خیلی خوشحالی؟»

صدای نانی از رادیو اومد:

«هنوز که چیزی نشده.»

اسکای خندید.

«پس چرا داری می‌خندی؟»

«چون هنوز جلوی توام.»

«فعلاً.»

هر دو دوباره سرعت گرفتن.

مسیر هر لحظه سخت‌تر می‌شد. جاده باریک‌تر شده بود و پشت سر هم پیچ‌های تند می‌اومد. اینجا دیگه فقط سرعت مهم نبود؛ کوچک‌ترین اشتباه می‌تونست چند ثانیه از زمانشون کم کنه.

نانی همچنان جلو بود.

اسکای اما فاصله رو کم کرده بود.

پیچ بعدی که رسید، نانی کمی بیش از حد به لبه‌ی مسیر نزدیک شد. ماشینش برای یه لحظه از خط ایده‌آل خارج شد.

همین کافی بود.

اسکای از فرصت استفاده کرد و جلو افتاد.

صدای نانی توی رادیو پیچید:

«اوه، این دیگه نامردی بود.»

اسکای گفت:

«مسابقه‌ست.»

«یعنی ازم سوءاستفاده کردی؟»

«اسمش استفاده از فرصته.»

«باشه آقای حرفه‌ای.»

اسکای لبخند زد.

ولی هنوز مسابقه تموم نشده بود.

نانی دوباره سرعت گرفت.

چند پیچ بعد، دوباره فاصله‌شون به کمتر از چند متر رسید.

اسکای می‌دونست نانی منتظر یه اشتباهه.

و نانی هم دقیقاً می‌دونست اسکای همین فکر رو می‌کنه.

چند دقیقه‌ی بعد تقریباً هیچ‌کدوم چیزی نگفتن.

فقط صدای موتور، صدای رادیو و نفس‌های کوتاه راننده‌ها بود.

تا اینکه مسیر وارد آخرین بخش شد.

اسکای یه نگاه سریع به مسیر انداخت.

آخرین پیچ.

بعد از اون، یه مسیر نسبتاً مستقیم تا خط پایان بود.

نانی هنوز پشت سرش بود.

خیلی نزدیک.

صدای نانی اومد:

«اسکای.»

«چیه؟»

«فکر کنم این دفعه من برنده می‌شم.»

اسکای بدون اینکه نگاهش رو از مسیر برداره گفت:

«فکر کردن آزاده.»

نانی خندید.

«خیلی مطمئنی.»

«آره.»

«چرا؟»

اسکای یه مکث کوتاه کرد.

بعد گفت:

«چون این دفعه نوبت منه.»

هر دو وارد آخرین پیچ شدن.

اسکای زودتر از پیچ خارج شد و با تمام توان سرعت گرفت.

نانی هم پشت سرش بود.

فاصله کمتر و کمتر شد.

خط پایان داشت نزدیک می‌شد.

چند متر...

پنج متر...

سه متر...

و..

اسکای از خط پایان رد شد.

چند ثانیه بعد نانی هم رسید.

اسکای ماشین رو متوقف کرد و نفس عمیقی کشید.

چند لحظه بعد، نانی از ماشین پیاده شد و به سمتش اومد.

همون لبخند همیشگی روی صورتش بود، ولی این بار یه کم حرص‌خورده‌تر.

«چند ثانیه.»

اسکای ابرو بالا انداخت.

«چی؟»

نانی به تابلو زمان نگاه کرد.

«فقط چند ثانیه.»

اسکای نگاهی به زمان خودش انداخت و لبخند خیلی کوچیکی زد.

«ولی کافی بود.»

نانی دست‌هاش رو روی کمرش گذاشت.

«خیلی زود ذوق نکن.»

«من ذوق نکردم.»

«داری لبخند می‌زنی.»

اسکای سعی کرد جدی بمونه.

«طبیعیه.»

نانی چند ثانیه نگاهش کرد و بعد خندید.

«باشه. اینو ازت قبول می‌کنم.»

اسکای گفت:

«مسابقه‌ی بعدی؟»

نانی بدون مکث جواب داد:

«اون یکی رو من می‌برم.»

اسکای سرش رو تکون داد.

«ببینیم.»

نانی لبخند زد.

«می‌بینیم.»

و این بار، وقتی از کنار هم رد شدن، هیچ‌کدوم فقط به چشم یه رقیب به اون یکی نگاه نمی‌کرد.

بعد از اینکه هر دو از کنار هم رد شدن، نانی دوباره برگشت سمت ماشین خودش.

تیم‌ها کم‌کم دور ماشین‌ها جمع شده بودن و هرکسی مشغول بررسی نتیجه و وضعیت ماشینش بود.

اسکای کلاهش رو برداشت و نفس عمیقی کشید.

یکی از مکانیک‌ها بهش نزدیک شد.

«تبریک می‌گم.»

اسکای لبخند زد.

«مرسی.»

«اختلاف زمان خیلی کم بود.»

اسکای نگاهی به تابلو انداخت.

«می‌دونم.»

مکانیک خندید.

«فکر کنم این یکی دیگه واقعاً رقیب جدیته.»

اسکای نگاهش رو سمت نانی برد.

نانی کنار ماشینش ایستاده بود و داشت با یکی از اعضای تیم حرف می‌زد. چند لحظه بعد، انگار متوجه نگاه اسکای شد و سرش رو بلند کرد.

چشمشون برای چند ثانیه به هم افتاد.

نانی لبخند زد.

اسکای هم خیلی کوتاه سرش رو تکون داد.

بعد هر دو دوباره مشغول کار خودشون شدن.

چند دقیقه بعد، نانی از تیمش جدا شد و سمت اسکای اومد.

«خیلی خوشحالی؟»

اسکای نگاهش کرد.

«یه کم.»

«یه کم؟»

«آره.»

نانی خندید.

«من بودم جای تو، بیشتر ذوق می‌کردم.»

«تو اگه جای من بودی، احتمالاً الان داشتی می‌گفتی اختلاف زمان مهم نیست.»

نانی مکث کرد.

«خب...»

اسکای لبخند زد.

«دیدی؟»

نانی خندید.

«باشه، این یکی رو قبول دارم.»

چند لحظه سکوت کردن.

بعد نانی گفت:

«ولی جدی، مسابقه خوب بود.»

«آره.»

«خیلی نزدیک بود.»

«آره.»

نانی ابرو بالا انداخت.

«تو همیشه این‌قدر کوتاه جواب می‌دی؟»

اسکای خندید.

«نه.»

«پس چرا با من این‌طوری حرف می‌زنی؟»

«چون تو به اندازه‌ی هر دومون حرف می‌زنی.»

نانی چند ثانیه ساکت موند.

بعد با خنده گفت:

«خب، شاید.»

یکی از اعضای تیم نانی از دور صداش زد.

«نانی! باید ماشین رو ببریم برای بررسی.»

نانی برگشت و جواب داد:

«باشه، الان میام.»

بعد دوباره سمت اسکای برگشت.

«من باید برم.»

اسکای سر تکون داد.

«باشه.»

نانی چند قدم رفت، ولی دوباره برگشت.

«اسکای.»

«هان؟»

«مسابقه‌ی بعدی واقعاً می‌برمت.»

اسکای لبخند زد.

«پس باید بیشتر تلاش کنی.»

نانی با خنده گفت:

«تو هم همین‌طور.»

بعد برگشت سمت تیمش.

اسکای چند لحظه رفتنش رو نگاه کرد.

این بار، برخلاف مسابقه‌های قبلی، بردن براش فقط به معنی شکست دادن یه رقیب نبود.

یه حس عجیب دیگه‌ای هم همراهش بود.

انگار دلش می‌خواست مسابقه‌ی بعدی زودتر برسه.

نه فقط برای اینکه دوباره برنده بشه.

برای اینکه دوباره نانی رو روبه‌روش ببینه.

چند ساعت بعد، محوطه‌ی مسابقه کم‌کم خلوت شده بود.

ماشین‌ها یکی‌یکی از مسیر خارج می‌شدن و تیم‌ها وسایلشون رو جمع می‌کردن.

اسکای کنار ماشینش ایستاده بود و آخرین صحبت‌ها رو با مکانیک تیم انجام می‌داد.

«برای مسابقه‌ی بعدی باید روی همون بخش آخر کار کنیم.»

اسکای سر تکون داد.

«آره. نانی اونجا خیلی نزدیک شد.»

«خیلی نزدیک.»

اسکای نگاهی به مسیر انداخت.

«می‌دونم.»

مکانیک چند لحظه نگاهش کرد و گفت:

«ولی امروز خوب رانندگی کردی.»

«مرسی.»

مکانیک رفت سمت بقیه‌ی اعضای تیم.

اسکای هم دستکش‌هاش رو داخل کیف گذاشت و وسایلش رو جمع کرد.

وقتی سرش رو بلند کرد، نانی رو دید که کمی دورتر کنار ماشینش ایستاده بود.

تیم نانی تقریباً آماده‌ی رفتن شده بود.

اسکای چند لحظه نگاهش کرد.

نانی هم متوجه شد.

دستش رو بالا آورد و از همون فاصله گفت:

«فعلاً، رقیب.»

اسکای جواب داد:

«فعلاً.»

نانی سوار ماشین تیم شد.

چند دقیقه بعد، ماشین از محوطه خارج شد.

اسکای هم بعد از چند دقیقه راه افتاد.

روزهای بعد، برخلاف روزهای مسابقه، خیلی آروم‌تر گذشت.

هر دو تیم تمرین‌های خودشون رو داشتن.

اسکای بیشتر وقتش رو روی مسیرهای تمرینی و بررسی اطلاعات مسابقه می‌گذاشت.

نانی هم تقریباً هر روز همراه تیمش تمرین می‌کرد.

اما بین تمرین‌ها، گاهی پیام‌های کوتاهی بینشون رد و بدل می‌شد.

نه چیزی مهم.

نه حرف‌های طولانی.

فقط همون کل‌کل‌های همیشگی.

یک روز نانی پیام داد:

«امروز تمرین کردی؟»

اسکای چند دقیقه بعد جواب داد:

«آره.»

پیام بعدی بلافاصله اومد.

«خوبه. چون مسابقه‌ی بعدی قراره سخت‌تر باشه.»

اسکای نوشت:

«برای تو؟»

نانی جواب داد:

«برای تو.»

اسکای با دیدن پیام لبخند زد.

«ببینیم.»

نانی فقط نوشت:

«می‌بینیم.»

گفت‌وگوی کوتاهشون همون‌جا تموم شد.

ولی این بار، اسکای بعد از گذاشتن گوشی کنار، چند لحظه به صفحه‌ی خاموشش نگاه کرد.

عجیب بود.

قبلاً هیچ‌وقت برای مسابقه‌ای که چند روز تا رسیدنش مونده بود، این‌قدر منتظر نبود.

و شاید خودش هم هنوز نمی‌خواست بفهمه دلیلش فقط رقابت نیست.

روز بعد، اسکای صبح نسبتاً دیر از خواب بیدار شد.

چند ثانیه طول کشید تا یادش بیاد امروز تمرین ندارن.

دوباره سرش رو روی بالش گذاشت و زیر لب گفت:

«بالاخره یه روز آزاد...»

بعد از چند دقیقه بلند شد و رفت سمت آشپزخونه.

صبحونه‌ی ساده‌ای برای خودش درست کرد و بعد نشست پشت میز.

گوشی‌ش رو برداشت و پیام‌های مختلف رو چک کرد.

چند پیام از تیم بود، چند پیام از دوست‌هاش و چندتا اعلان معمولی.

ولی بین همه‌شون، یه پیام بیشتر از بقیه توجهش رو جلب کرد.

نانی.

«این شهر صبح‌ها هم همین‌قدر ساکته؟»

اسکای چند ثانیه به پیام نگاه کرد.

بعد جواب داد:

«تقریباً.»

چند لحظه بعد:

«پس حوصله‌م سر رفت.»

اسکای خندید.

«خودت خواستی بیای.»

«مسابقه که نداریم.»

«خب؟»

«خب یعنی باید یه کاری کنم.»

اسکای گوشی رو روی میز گذاشت.

چند ثانیه بعد دوباره برداشت.

«مثلاً؟»

جواب نانی سریع اومد.

«نمی‌دونم. تو که اینجایی، پیشنهاد بده.»

اسکای کمی فکر کرد.

«یه کافه نزدیک پارک هست. خوبه.»

نانی نوشت:

«خودت رفتی؟»

«آره.»

«پس بیا بریم.»

اسکای ابروهاش رو بالا برد.

«من؟»

«آره.»

«چرا من؟»

«چون تو پیشنهادش دادی.»

اسکای چند ثانیه به صفحه نگاه کرد.

بعد نوشت:

«باشه.»

جواب نانی تقریباً همون لحظه اومد.

«پس نیم ساعت دیگه؟»

اسکای لبخند زد.

«باشه.»

گوشی رو کنار گذاشت و به ساعت نگاه کرد.

بعد تازه متوجه شد باید لباس عوض کنه.

«این آدم حتی روز تعطیلم نمی‌ذاره آروم باشم.»

ولی خودش هم نمی‌دونست چرا از این بابت ناراحت نبود.

نیم ساعت بعد، اسکای از خونه بیرون اومد.

وقتی به نزدیکی پارک رسید، نانی رو دید که روی یکی از نیمکت‌ها نشسته بود.

لباس ساده‌ای پوشیده بود و گوشی‌ش دستش بود.

همین که اسکای رو دید، بلند شد.

«بالاخره.»

اسکای نزدیک شد.

«تو زود اومدی.»

«ده دقیقه.»

«چرا؟»

نانی شونه بالا انداخت.

«حوصله‌م سر رفته بود.»

اسکای خندید.

«هنوزم همون آدم چند روز پیشی.»

«و تو هنوز همون آدم کم‌حرفی.»

«من کم‌حرف نیستم.»

نانی راه افتاد.

«باشه.»

«چرا این‌طوری می‌گی؟»

«هیچی.»

اسکای نگاهش کرد.

«داری مسخره‌م می‌کنی؟»

نانی لبخند زد.

«شاید.»

و بدون اینکه منتظر جواب اسکای بمونه، جلوتر رفت.

اسکای هم کنارش راه افتاد.

این بار هیچ مسابقه‌ای در کار نبود.

هیچ ماشینی منتظرشون نبود.

هیچ خط پایانی هم وجود نداشت.

فقط دو نفر بودن که داشتن توی یه شهر قدم می‌زدن و کم‌کم داشتن به حضور همدیگه عادت می‌کردن.

نانی و اسکای آروم‌آروم از کنار پارک رد شدن و وارد خیابون اصلی شدن.

نانی هر چند قدم یه بار اطرافش رو نگاه می‌کرد.

«اون مغازه رو دیدی؟»

اسکای نگاه کرد.

«کدوم؟»

«همون سمت راست.»

«آره.»

«چیه؟»

«فکر کنم یه فروشگاه معمولیه.»

نانی خندید.

«نه، منظورم اینه که بریم ببینیم چی داره.»

اسکای نگاهش کرد.

«تو برای هر چیزی یه دلیل پیدا می‌کنی که بریم یه جا.»

«خب حوصله‌م سر می‌ره.»

«هنوز چند روز بیشتر اینجا نیستی.»

«دقیقاً. پس باید ازش استفاده کنم.»

نانی وارد مغازه شد و اسکای هم با کمی تردید دنبالش رفت.

چند دقیقه بعد، نانی با یه بسته خوراکی از مغازه بیرون اومد.

اسکای به دستش نگاه کرد.

«این همه گشتی فقط همینو خریدی؟»

«آره.»

«ارزش داشت؟»

نانی بسته رو بالا گرفت.

«صددرصد.»

اسکای خندید.

«تو واقعاً عجیبی.»

نانی در حالی که خوراکی رو باز می‌کرد گفت:

«ولی هنوز باهام بیرونی.»

اسکای چیزی نگفت.

نانی یه تکه برداشت و سمتش گرفت.

«بیا.»

«نه.»

«مطمئنی؟»

«آره.»

نانی خودش خورد.

چند قدم دیگه رفتن.

بعد دوباره گفت:

«اسکای.»

«هان؟»

«تو همیشه همین‌قدر آرومی؟»

اسکای کمی فکر کرد.

«نه با همه.»

نانی لبخند زد.

«پس با من آرومی؟»

اسکای نگاه کوتاهی بهش کرد.

«تو زیادی سؤال می‌پرسی.»

«یعنی جوابش آره‌ست.»

اسکای خندید.

«هر جور دوست داری برداشت کن.»

نانی از این جواب راضی به نظر می‌رسید.

کم‌کم به پارک برگشتن و روی یه نیمکت دیگه نشستن.

نانی خوراکی‌ش رو کنار گذاشت و پاهاش رو کمی جلو کشید.

«راستی، اینجا رو دوست دارم.»

اسکای بهش نگاه کرد.

«پارک رو؟»

«شهر رو.»

چند لحظه سکوت کرد.

«فکر نمی‌کردم این‌قدر آروم باشه.»

اسکای گفت:

«برای همین دوستش دارم.»

نانی لبخند زد.

«پس شاید یه دلیل دیگه هم برای برگشتن داشته باشم.»

اسکای چیزی نگفت.

فقط به روبه‌رو نگاه کرد.

اما لبخند کوچیکی روی صورتش نشست.

هوا کم‌کم رو به تاریکی می‌رفت.

نانی بالاخره از جاش بلند شد.

«فکر کنم باید برگردم هتل.»

اسکای هم بلند شد.

«آره، دیر شده.»

چند قدم کنار هم راه رفتن تا جایی که دوباره مسیرشون جدا می‌شد.

نانی این بار قبل از رفتن مکث کرد.

«امروز خوب بود.»

اسکای سر تکون داد.

«آره.»

«فردا هم وقت داری؟»

اسکای نگاهش کرد.

نانی سریع اضافه کرد:

«یعنی... اگه کاری نداشتی.»

اسکای لبخند زد.

«فکر کنم داشته باشم.»

نانی اخم ساختگی کرد.

«پس فردا؟»

«شاید.»

«تو خیلی سخت جواب می‌دی.»

«تو خیلی راحت دعوت می‌کنی.»

نانی خندید.

«پس هنوز جواب قطعی ندادی.»

«نه.»

«باشه. من منتظر جواب قطعی می‌مونم.»

نانی دستش رو بالا آورد.

«شب بخیر، اسکای.»

«شب بخیر، نانی.»

نانی این بار واقعاً راه افتاد سمت هتل.

اسکای هم به سمت خونه رفت.

اما بعد از چند قدم، هر دو تقریباً همزمان برگشتن.

برای یه لحظه از دور دوباره همدیگه رو دیدن.

نانی لبخند زد.

اسکای هم لبخند زد.

بعد هر کدوم مسیر خودش رو ادامه داد.

مسابقه‌ی بعدی هنوز چند روز فاصله داشت.

ولی حالا، برای اولین بار، روزهای بین مسابقه‌ها هم دیگه اون‌قدر خالی و معمولی به نظر نمی‌رسیدن.

Report Page